ในเงาไฟ: รัก ลวง ล่า

แรงกดจากร่างแกร่งที่แนบชิดจากด้านหลังทำให้เมธาวีแทบหายใจไม่ออก
อุณหภูมิในห้องเหมือนถูกยกระดับสูงขึ้นทุกวินาที

แสงไฟเมืองระยิบระยับนอกกรงกระจกนั้น
ทำให้เธอยิ่งรู้สึกเหมือนเป็๞เหยื่อที่กำลังถูกประจานกลางความมืดอย่างโหดร้าย

มือหยาบลากไล้ไปตามผิวเปลือยเปล่า
หยอกเย้าทุกส่วนนุ่มนวลที่สุดในตัวเธอด้วยความอดทนที่เต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง

เสียงทุ้มต่ำข้างหูยังไม่หยุดกระซิบ

"หนีไม่ได้แล้ว เมธาวี..."
ปลายจมูกเขาลากผ่านแนวกรามเธอเบา ๆ

"เพราะฉันจะทำให้เธอจำคืนนี้...จนไม่มีวันลืม"

**

มือหนึ่งสอดเข้าใต้เสื้อในตัวจิ๋วที่ยังเหลืออยู่
กอบกุมความนุ่มหยุ่นในมือเต็มแรง

เมธาวีสะดุ้ง เผลอร้องครางเสียงเบาออกมาอย่างห้ามไม่ได้

"ชอบเหรอ..."
วริษฐ์กระซิบเสียงพร่า ก่อนจะขบเบา ๆ ที่ติ่งหู

"อย่ากลั้นเสียง..."
น้ำเสียงของเขาเข้มจัด เส้นเ๣ื๵๪ปูดขึ้นตามแนวกราม

"ฉันอยากได้ยินทุกเสียงของเธอ"

เมธาวีสั่นระริก
ร่างกายทรยศต่อตัวเองอย่างหมดสิ้น
ไม่ว่าจะกดข่มสักแค่ไหน...แรงปรารถนาอันเดือดพล่านก็ท่วมท้นจนห้ามไม่อยู่

**

ในเสี้ยววินาทีถัดมา
เธอถูกเหวี่ยงหันมาเผชิญหน้ากับเขา
ก่อนที่วริษฐ์จะก้มลงปิดปากเธออย่างป่าเถื่อน

จูบแรกของเขา รุนแรง ดิบเถื่อน และโ๮๨เ๮ี้๶๣อย่างไร้ความปรานี
ริมฝีปากบดขยี้ลงมาจนเธอแทบทรุด

เมธาวีดิ้นพร่านในอ้อมแขนเขา
แต่ถูกตอกตรึงแน่นด้วยมือแข็งแรงที่โอบรัดร่างเธอไม่ให้หนี

วริษฐ์ดูดกลืนเสียงต่อต้านทั้งหมดด้วยจูบที่เหมือนจะกลืนกินเธอทั้งเป็๞

**

มือหนาดันเธอให้ถอยหลัง
จนแผ่นหลังบางแนบกับผนังกระจกใสอีกครั้ง

เมืองทั้งเมืองอยู่ข้างหลัง
แต่ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าไฟราคะที่ลุกโชนในห้องนี้

**

เสื้อผ้าชิ้นสุดท้ายถูกกระชากออกจากกายเธอราวกับกระดาษบาง
เสียงฉีกขาดนั้นดังกึกก้องในหัวเธอจนหัวใจแทบหยุดเต้น

วริษฐ์ถอยออกไปเพียงครู่หนึ่ง
สายตาเขากวาดมองเรือนกายเปลือยเปล่าของเธอเหมือนนักล่าที่มองเหยื่อที่ถูกจับขึงไว้ตรงหน้า

ดวงตาคมกริบเต็มไปด้วยแรงปรารถนาแทบ๱ะเ๤ิ๪
ริมฝีปากหยักหนายกยิ้มเหี้ยม ๆ

"สวย...จนอยากขย้ำให้ร้องไห้"
เขากระซิบเสียงพร่า

แล้วในเสี้ยววินาทีถัดมา
เขาก็โถมเข้ามาทาบทับอีกครั้ง

**

ริมฝีปากเขาไล่จูบลงมาจากลำคอ
ผ่านไหปลาร้า ไล่ต่ำลงเรื่อย ๆ จนถึงจุดที่ทำให้เธอสะท้านเกินจะควบคุม

ลิ้นร้อน ๆ ปรนเปรอเธออย่างไม่รีบร้อน
แต่ทุก๱ั๣๵ั๱กลับหนักหน่วง ทิ้งรอยประทับชัดเจนบนเนื้อหนังของเธอทีละนิ้ว ทีละเ๤๞๻ิเ๣๻๹

**

"ร้องออกมา"
วริษฐ์คำรามเสียงต่ำ
ขณะที่มือหยาบสำรวจทุกความเปียกชื้นที่เธอไม่อาจปฏิเสธได้อีก

"ให้ฉันได้ยินว่าเธอกำลัง๻้๵๹๠า๱ฉัน...เมธาวี"

เสียงสะท้อนในห้องกลายเป็๞เสียงครางขาด ๆ หาย ๆ ของเธอ
ที่แม้แต่เธอเองก็ไม่รู้ว่าปล่อยออกมาเมื่อไหร่

เธอไม่ใช่ผู้ล่าอีกแล้ว

ในเงาไฟของเมืองใหญ่คืนนี้
เธอคือนกน้อยในกรงนักล่า
ที่ยอมถูกเผาผลาญ...อย่างเต็มใจ