ระบบกาชาอาชีพสุดแกร่ง กับ ทายาทมหาเศรษฐีสุดป่วน

          “ก็คิดเอาไว้แล้ว.. เฮ้ออแย่จริงๆเลยที่แผนของกระผมไม่สำเร็จไปตามที่ตั้งเป้าเอาไว้.. แต่ก็ช่างมันเถอะถ้าได้เล่นงานคุณชายใหญ่แห่งตระกูล ณ สุวรรณภูมิ.. พวกผู้ใหญ่ก็คงจะเข้าใจและสะใจในเวลาเดียวกัน.. ฮ่าๆๆทางเราจะรีบจัดส่งตัวของไอดอลสาวไอนะทันทีขอรับท่านชาย..” เกมส์กล่าวพร้อมกับหัวเราะ

          “ช้าก่อน.. ในเมื่อครั้งที่แล้วเกมของแกเริ่มต่อได้ในทันทีผมก็ทำได้เช่นกัน.. หวังว่าคงจะไม่ขัดใจหรอกนะ” โอ๊ตกล่าวด้วยสีหน้าเหมือนกำลังเครียดอะไรบางอย่าง..

          “นายจะใจร้อนเกินไปหรือเปล่า เห็นทำหน้าเครียดอย่างนั้นไม่ทราบว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นอย่างนั้นหรือขอรับ..” เกมส์กล่าวถามพร้อมกับทำหน้ากวนๆทั้งๆที่มันรู้อยู่ในใจอยู่แล้วแท้ๆว่ามันเป็นเพราะอะไรเพราะลูกน้องสายของมันได้รายงานเข้ามาก่อนหน้านี้แล้ว..

          “ก็นิดหน่อยนะ.. คนเราก็ต้องมีเรื่องให้ผิดหวังกันบ้าง จริงไหม..จะเริ่มได้หรือเปล่าล่ะ เกมที่สามน่ะ” โอ๊ตกล่าวถาม

          “นั่นสินะ อะไรๆมันก็มักไม่เป็นดั่งใจเสมอล่ะจริงไหม..เห็นแก่ที่นายกำลังเครียดๆอยู่หรอกนะ จะเริ่มเกมเร็วขึ้นอีกหน่อยก็ได้..นายว่าชื่อเกม และเงื่อนไขมาได้เลย..” เกมส์กล่าว

          “เกมของผมไม่ได้เข้าใจยากเลย.. มันมีชื่อว่า ‘ถามตอบอะไรเอ่ย’ เงื่อนไขของเกมคืออีกฝ่ายหนึ่งถาม อีกฝ่ายหนึ่งตอบก็เท่านั้น.. โดยที่ผมจะเป็นตอบ และให้แกเป็นคนตั้งคำถามอะไรเอ่ย..ถ้าผมตอบถูกก็ถือว่าผมชนะ แต่ถ้าผมตอบผิด แกก็จะชนะ..เป็นยังไง โอเคไหมล่ะ”โอ๊ตกล่าว

          “แกจะไม่เสียเปรียบไปอย่างนั้นเหรอ... ทั้งๆที่เป็นคนตั้งคำถามยากๆและกำหนดเวลาเข้าหน่อย แกก็ชนะแล้วแท้ๆ.. แกกำลังมีแผนอะไรหรือเปล่า” เกมส์กล่าวพร้อมกับความระแวงที่เกิดขึ้นในใจมันออกจะดูแปลกไปสักหน่อยที่อีกฝ่ายทำให้เขาได้เปรียบมากขนาดนี้มันต้องมีอะไรสักอย่างแน่ๆ

          “แผนเหรอ?.. หึหึ ไม่มีหรอก.. เพียงแต่ว่าฉันอยากจะเดิมพันเพิ่มเติมสักเล็กน้อย..ไหนๆก็ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว.. ผมจะใช้ไอนะเป็นของเดิมพันในครั้งนี้และถ้าฉันตอบคำถามของแกได้ ฉันจะได้ตัวประกันเพิ่มอีก 1 คนหรือก็คือถ้าฉันชนะฉันจะได้ตัวประกันกลับมา 3 คน..” โอ๊ตกล่าว

          “เห้ๆๆ ดูเหมือนแกมีแต่ได้กับได้เลยนะเฟ้ย.. ที่นี่ไม่ใช่ตลาดที่ให้แกมาเล่นต่อรองขายของเล่นนะเว้ยย”เกมส์กล่าว

          “ก็ฟังให้จบก่อนสิ๊.. ผมกำลังจะบอกว่าถ้าผมแพ้นอกจากแกจะได้ตัวไอนะกลับไปเป็นตัวประกันอีกคนแล้วแกจะเลือกฆ่าใครก็ได้อีกคนหนึ่งด้วย.. อ๋า! หรือว่าจริงๆแล้วแกไม่กล้าที่จะฆ่าผู้หญิงอย่างนั้นหรอกเหรอ..อ่อ แกคงจะเป็นพวกใจปลาซิวอะไรอย่างนั้นสินะ ผมเข้าใจๆ..” โอ๊ตกล่าวพร้อมกับทำสีหน้าดูถูกเกมส์อย่างเห็นได้ชัด..

          “ลูกไม้เด็กๆ คิดจริงๆหรือว่ามันจะได้ผลน่ะ... อืมม แต่จะว่าไป ข้อเสนอของแกมันก็น่าสนใจไม่น้อยฉันขอใช้เวลาคิดสักครู่ก็แล้วกัน...” เกมส์กล่าว และพยายามจะไม่หัวร้อนไปตามสิ่งที่โอ๊ตนั้นกล่าวออกมาเขาหันไปทางลูกน้องของตัวเองเล็กน้อยเพื่อเช็กอะไรบางอย่างให้แน่ใจและลูกน้องคนนั้นก็พยักหน้ามาให้กับเขาเป็นการยืนยันว่าทุกสิ่งทุกอย่างเรียบร้อยดี..

          สำหรับเขาแล้วในตอนนี้สิ่งที่เขากังวลนั้นก็คือการร่วมมือของทั้งสองตระกูลเพราะเพียงแค่ตระกูล ณ สุวรรณภูมิ ก็ต่อกรด้วยยากเต็มกำลังของเขาแล้วถ้าเพิ่มตระกูลโรจนรัตติกุลที่ขึ้นชื่อว่ามีผู้นำฉลาดเป็นกรดแล้วล่ะก็อย่าว่าแต่จะหนีเลย แผนทุกอย่างที่วางมามันอาจจะพังทั้งหมดก็ได้..

          ใครมันจะไปคิดกันล่ะว่านายหญิงคนนั้นจะเดินทางมาที่ในวันนี้ด้วยตัวเองยังโชคดีที่เขายังมีเกมที่พอจะทำให้พวกมันแตกหักกันเอง ไม่อย่างนั้นไม่รอดแน่ๆและเพื่อการนั้นเขาจึงส่งลูกน้องส่วนหนึ่งเข้าไปแฝงตัวที่โรงแรมนั้นเพื่อรายงานสถานการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นที่นั่นให้ฟัง

          ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามที่คิดที่วางแผนเอาไว้อยู่จากการรายงานล่าสุดที่เจ้าน้องชายนั้นมันทำหน้าเซ็งเป็นตูดลิงออกมาจากโรงแรมประกอบกับบอดี้การ์ดของตระกูลโรจนรัตติกุลนั้นเพิ่มการคุ้มกันอย่างแน่นหนาส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะระวังพวกเขา แต่อีกส่วนหนึ่งก็คือป้องกันภัยจากพวก ณสุวรรณภูมิ..

          “เงียบไปนานเลยนะ..สำหรับผมคือยังไงก็ได้.. ถึงยังไงซะผมก็ไม่จำเป็นต้องเล่นเกมบ้าๆนี่เลยด้วยซ้ำเอาตรงๆมันไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียกับชีวิตของผมเลยแม้แต่น้อย..ที่เล่นอยู่เนี่ยก็เพราะแกมายุผมมันก็เท่านั้นหรอก แพ้ก็ไม่มีอะไรให้ต้องซีเรียสส่วนถ้าชนะก็คงจะได้ใจสาวๆที่ก็ไม่ได้สวยมากอะนะ ใช้ๆไปสักพักก็คงจะเบื่อไปเองนั่นแหละ..เฮ้ออ เอาน่า..ใจๆหน่อย!” โอ๊ตกล่าวอย่างไร้เยื่อใย..

          “..ก็ได้!..ในเมื่อแกท้าใจของฉันมันก็ไม่ต้องมีเหตุผลอะไรให้คิดอีกต่อไป.. ถึงแกจะตอบได้จริงๆฉันก็ยังมีตัวประกันเหลืออีกตั้ง 1 คน.. แต่ว่าในครั้งนี้ถ้าแกชนะ แกจะไม่มีสิทธิ์เลือกตัวประกันที่จะกลับไปได้..ตกลงไหมล่ะ” เกมส์กล่าว

          “ได้!.. ยังไงผมก็ไม่ได้มีทางให้เลือกมากนัก..ถ้าอย่างนั้นเราก็มาเริ่มเกม ‘ถามตอบ อะไรเอ่ย’ กันเถอะ.. เชิญถามมาได้เลย..” โอ๊ตกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูมีเลศนัย..

          “หึหึ.. ได้เลยๆ ฉันอยากจะรู้จริงๆว่าแกจะตอบได้ไหม..เป็นอย่างนี้แล้วนึกถึงตอนเด็กเลยแหะ ฮ่าๆ..” เกมส์กล่าวพร้อมกับทำท่าทางคิดคำถามเล็กน้อยเขาไม่ลืมความคลาสสิกของเกมนี้ที่ต้องขึ้นต้นด้วยว่า ‘อะไรเอ่ย’ และเขาก็เหมือนจะนึกขึ้นมาได้แล้วว่าเขาจะถามอะไรกับเจ้าน้องชายคนนี้

          “..หึหึ อะไรเอ่ย...” เกมส์กล่าวออกมาได้แค่นั้นเสียงของโอ๊ตก็แทรกขึ้นมาทันควัน...

          “ปาก!.. เอาล่ะ เมื่อผมตอบถูกแล้วผมก็ย่อมเป็นผู้ชนะ.. อย่าลืมทำตามที่ตกลงกันเอาไว้ด้วยล่ะ อย่าให้คนอื่นเขานินทาเอาไว้ว่าองค์กรที่รักความยุติธรรมไม่ทำตามที่ตกลงล่ะ..อีกอย่าง ผมจะให้เวลา 10 นาทีถ้าผมยังไม่ได้พิกัดที่อยู่ของตัวประกันทั้งสามคนแล้วล่ะก็.. 1นาทีจะเท่ากับชีวิตของเด็กๆที่โบสถ์ ชัดเจนแล้วนะ.. บาย!..”โอ๊ตกล่าวก่อนจะกดวางสายท่ามกลางความมึนงงของเกมส์..

          “มันเกิดอะไรขึ้น!.. ยังไม่ทันได้ถามเลยแล้วมันจะตอบถูกได้ยังไง.. แล้วมันยังมีหน้ามาขู่กลับอีก.. เป็นงงเว้ยยย” เกมส์กล่าว ก่อนจะหันไปเห็นที่คุณหนูเฟิร์นที่กลั้นขำเอาไว้ไม่ไหวเธอหัวเราะทั้งๆที่โดนปิดปากเอาไว้ เมื่อเป็นเช่นนั้นเกมส์ก็เดินเข้าไปถอดเทปปิดปากของเธอออก

          “...ฮ่า อะ ฮ่าๆๆ ไม่ไหวๆ.. ตาโอ๊ต.. ไม่คิดว่านาย..อะ..ฮ่าๆ จะเล่นมุขนี้..”เฟิร์นหัวเราะออกมาแบบกลั้นไม่ไหวแล้วจริงๆ และในที่นี้มีแต่เธอคนเดียวเท่านั้นที่เข้าใจแม้แต่ปิงปิงก็ยังตามไม่ทันเช่นกัน เธอหันมามองให้ความสนใจกับเฟิร์นเช่นกัน..

          “..อะไรยังไง? ฉันยังไม่เห็นเข้าใจเลยว่าไอ้บ้านั่นมันไปตอบถูกอะไรตอนไหน..”เกมส์กล่าว ส่วนเฟิร์นก็หายใจเข้าลึกๆแต่เธอก็ยังหัวเราะออกมาเช่นเดิม ปล่อยให้เกมเกาหัวหงึกๆอย่างไม่เข้าใจต่อไปไม่นานเท่าไร เฟิร์นก็หยุดหัวเราะ และหันมากล่าวถามกับเกมส์ตรงๆอีกครั้ง

          “แกไม่เข้าใจจริงๆอย่างนั้นเหรอ.. แกน่ะแพ้เกมนี้แล้วจริงๆนั่นแหละ.. ฮ่าๆดูทำหน้าเข้าสิ ไอ้ตาโอ๊ต นายควรจะสงสารคนที่เข้าใจมุขแล้วต้องมาเห็นหน้างงๆของมันบ้างจะได้ไหมเนี่ยฮ่าๆ..” เฟิร์นกล่าวพร้อมกับหัวเราะเกมส์ที่ได้ยินดังนั้นเขาก็เริ่มที่จะเหลืออดแล้วเขายกปืนของตัวเองขึ้นมาจ่อไปที่เฟิร์น

          “รีบๆบอกมาได้แล้ว.. ฉันไปแพ้มันตอนไหน มันพูดเพียงแค่ว่า ปาก! แล้วมันก็บอกว่าชนะ..ฉัน..แล้ว..” เกมส์ทวนเหตุการณ์ด้วยปากของตัวเองและเมื่อเขารู้ตัวหางคิ้วของเขาก็กระตุกถี่ๆเฟิร์นที่เห็นอย่างนั้นก็หัวเราะต่อในทันที

          “แกรู้คำตอบแล้วสินะ!... เมื่อแกถามว่าอะไรเอ่ย..คำตอบมันก็คือปากยังไงเล่า..หรือว่าแกต้องการจะเถียงว่าแกไม่ได้ใช้ปากในการพูดเอ่ยกล่าวน่ะ.. ถ้าแกปฏิเสธก็เท่ากับแกเป็นมนุษย์ต่างดาวที่ใช้แขนในการพูดเอ่ยกล่าวแล้วล่ะ.. ฮ่าๆๆ” เฟิร์นพูดออกมาตอกย้ำมันเข้าไปอีก ส่วนปิงปิงที่เข้าใจแล้วเธอก็อดไม่ได้เลยที่จะหัวเราะออกมาอีกคน

          “หนอยยย! เสียเหลี่ยมมันจนได้!.. มุขเด็กน้อยอย่างนั้น มันกล้าเอามาเล่นกับชีวิตคนเนี่ยนะ..มันคิดอะไรของมันอยู่วะ ยอมใจมันจริงๆเลย..” เกมส์กล่าวและเริ่มคิดไม่ตกแล้วว่ามันจะเป็นตามที่โอ๊ตนั้นบอกที่ว่าผู้หญิงพวกนี้ไม่ได้มีค่าอะไรมากสำหรับมันขนาดนั้น..

          “ถึงจะเป็นมุขเด็กๆ แต่มันก็ถือว่าชนะล่ะนะ..ฮ่าๆ” เฟิร์นกล่าวก่อนที่เกมส์จะหยิบเทปเข้ามาปิดปากของเฟิร์นอีกครั้ง คนอะไรตอกย้ำได้ตอกย้ำดี..เกมส์กุมขมับของตัวเองเล็กน้อย ประสาทของเขาจะกินเอาได้ ถ้ายังคิดเรื่องนี้อยู่ก่อนที่เขาจะสั่งให้ลูกน้องของตัวเองทำการมอบตัวประกันให้กับพวกมันไปตามที่สัญญากันเอาไว้ แม้จะไม่พอใจเล็กน้อยก็ตาม..

          “จะว่าไปฉันยังไม่ได้เลือกนางเอกสำหรับเจ้าชายขี่ม้าขาวเลยนี่นา..เอาใครดีนะ!..” เกมส์กล่าวก่อนจะเริ่มหันมาพิจารณาสาวๆทั้งสี่คน..

          ..อีกทางด้านหนึ่งณ ขบวนรถของตระกูล ณ สุวรรณภูมิ..

          โอ๊ตที่กำลังยิ้มออกมาอย่างสบายใจที่สามารถปั่นหัวเจ้าบ้านั่นกลับได้อีกครั้งโดยมีข้ารับใช้ทั้งสองคนที่อยู่ในรถด้วยทำหน้าตาแบบมองบนออกมาเขาไม่คิดว่าคุณชายจะคิด จะทำเรื่องบ้าๆอย่างนี้ไปได้จริงๆถ้าพวกเขารู้ก่อนคงจะกล่าวห้ามไปแล้วแท้ๆ แต่ก็เพิ่งจะมาทราบตอนที่คุณชายท่านกล่าวถามกับพวกมันนี่แหละ

          “อะไรกัน!.. ทำหน้าอย่างนั้นมันหมายความว่ายังไง..เอาน่า! ฉันรู้จักมันดี พวกแกไม่จำเป็นต้องเป็นกังวลขนาดนั้นมันต้องทำตามข้อตกลงนั้นแน่นอน..” โอ๊ตกล่าว ก่อนจะหันไปมองหน้าต่างส่วนกิตติกับชูเกียรติก็ไม่ได้ตอบกลับอะไรพวกเขาได้แต่นั่งลุ้นตัวโก่งผิดกับเจ้านาย..

          “เออ.. จริงสิ! แล้วพวกของมันที่โรงแรมล่ะเจอตัวพวกมันแล้วหรือยัง” จู่ๆโอ๊ตก็หันมากล่าวถาม

          “เรียนคุณชาย.. บอดี้การ์ดตระกูลโรจนรัตติกุลจับกุมพวกมันได้หลังจากพวกเราออกจากโรงแรมมาทั้งหมดแล้วขอรับ..”กิตติกล่าวรายงานตามคำถามของโอ๊ตมันจึงทำให้โอ๊ตยิ่งยิ้มเข้าไปใหญ่..

          “ถ้าอย่างนั้นก็เริ่มปฏิบัติการกวาดล้างพวกมันได้เลย!..”