หลังจากนกดำปีกขาดส่งคำเตือน
ความเงียบที่ปกคลุมวังตะวันออก
ทำให้ซูอินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังมองเธออยู่
องค์ชายฉีอวิ้นจับแขนเธอแน่นตลอดทาง
จนซูอินต้องพูดเบา ๆ
“ท่าน…จับแขนข้าเหมือนจะพาข้าไปขายตลาดสดเลยนะเพคะ…”
องค์ชายหยุดกะทันหัน
มองหน้าเธอด้วยสีหน้าครึ่งเคืองครึ่งเอ็นดู
“ข้าไม่ได้จับเพราะจะขาย
ข้าจับ…เพราะข้าไม่อยากเสียเ้าไปแม้แต่วินาทีเดียว”
ซูอินหน้าแดงจนหูร้อน
“ท่าน…พูดแบบนี้ต่อหน้าคนเยอะ ๆ ได้ยังไงคะ…”
องค์ชายยิ้มมุมปาก
“ถ้าใครไม่พอใจ ข้าก็จะจับเ้าแน่นกว่านี้”
ทหารสองนายที่เดินตามหลัง สำลักน้ำลายพร้อมกัน
องค์ชายพาซูอินไปยัง “ตำหนักซ่อนหมึก”
ห้องต้องห้ามที่แม้แต่นายกองวังยังไม่เคยเข้า
ประตูหินสลักลายเมฆม้วน
เมื่อองค์ชายกดสัญลักษณ์รูปดาบ
ประตูหินก็เปิดออกด้วยเสียง “ครืดดด…”
ภายในห้องเงียบสงัด
แสงตะเกียงส่องให้เห็น—
แผ่นจารึกหินโบราณขนาดมหึมา
ตั้งตระหง่านกลางห้อง
บนแผ่นจารึก
มีรอยสลักรูป—
ดาวเจ็ดแฉกเหมือนตราที่แขนของซูอินไม่มีผิด
ซูอินนิ่ง
รู้สึกสะท้านขึ้นไปถึงสันหลัง
“นี่…คืออะไรเพคะ?”
องค์ชายฉีอวิ้นตอบเสียงเบา
เหมือนเกรงว่าจารึกจะได้ยิน
“ความลับที่ถูกเก็บงำมานานกว่าพันปี—
คาถาที่์สลักไว้
เพื่อป้องกันหายนะครั้งสุดท้ายของแผ่นดินนี้”
ซูอินหันมามองเขา
“แล้วมันเกี่ยวกับข้ายังไงคะ…?”
เขาไม่ตอบ
แต่เดินไปหยุดตรงหน้าจารึก
ใช้ปลายนิ้วแตะลงบนสัญลักษณ์ดาวเจ็ดแฉก
ทันใดนั้น—
พื้นหินสั่นะเื!
ลายสลักบนแผ่นหินเริ่มส่องแสง
เหมือนคาถาที่หลับใหลนับพันปีถูกปลุกขึ้นอีกครั้ง
ซูอินใ
“องค์ชาย!!! มันทำอะไรได้บ้างคะ!?”
องค์ชายตอบช้า ๆ
“…มันจะตอบสนองเฉพาะ ‘ผู้ถูกเลือก’ เท่านั้น”
เขาหันมาจับมือซูอิน
ดึงเธอให้ยืนตรงหน้าจารึก
“ลองแตะมันดูสิ ซูอิน”
“ท่านจะให้ข้าทำอะไรนะ!!
ข้ากลัวนะเพคะ นี่มันเหมือนหินเตาอบพระเ้าเลยนะ!”
องค์ชายยิ้มอ่อน
บีบมือเธอเบา ๆ
“ข้าอยู่ตรงนี้ เ้าไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น”
หัวใจซูอินเต้นแรงจนแทบหลุดออกนอกอก
แต่เธอยื่นมือขึ้นอย่างสั่น ๆ
แตะปลายนิ้วลงบนสัญลักษณ์ดาว…
ปัง—!!
แสงทองพุ่งออกมารอบตัวซูอิน
จารึกทั้งแผ่นสว่างราวกับดวงอาทิตย์ะเิ
องค์ชายรีบดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขน
ปกป้องเธอจากแรงะเิแสง
แต่ซูอินกลับไม่รู้สึกเจ็บ
ตรงกันข้าม—
เธอกำลังเห็นภาพบางอย่างในหัว
ภาพความทรงจำไม่ใช่ของเธอเอง
แต่มันกระตุกหัวใจอย่างแปลกประหลาด
ภาพปรากฏ—
ชายหนุ่มในชุดรบสีขาวทอง
ยืนท่ามกลางศึก
เขาคนนั้น…
ใบหน้าเหมือนองค์ชายฉีอวิ้นไม่มีผิด
แต่ดวงตาเศร้ากว่า
แข็งแกร่งกว่า
เ็ปกว่าในชาตินี้หลายเท่า
เสียงหนึ่งดังในหัวเธอ
เสียงของใครบางคนที่คุ้นเคยราวกับเสียงของตัวเองจากอีกโลกหนึ่ง
“หากภพหน้าพบเ้าอีกครั้ง—
ข้าจะปกป้องเ้า…แม้ต้องแลกด้วยชีวิต”
ซูอินสะดุ้ง
น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว
“นี่มัน…ใครกัน…? ทำไมข้าถึงได้ยินเสียงนั้น…”
องค์ชายที่กอดเธออยู่
สบตาเธออย่างลึก
“เ้าเห็นอะไร…ซูอิน”
ซูอินส่ายหน้า
เสียงสั่น
“ข้า…ไม่แน่ใจเพคะ
แต่เหมือนมีใครเรียกข้า…
เหมือน…ข้ารู้จักเขา”
องค์ชายเงียบไปหลายอึดใจ
ก่อนพูดเสียงแทบกระซิบ
“เ้าควรจำได้แล้ว…
เพราะข้าเองก็…เริ่มจำได้แล้วเช่นกัน”
ซูอินตาเบิกกว้าง
“ท่านก็เห็นเหมือนข้าหรือ!?”
องค์ชายหลุบตาลง
สีหน้าผิดปกติ
เหมือนมีบางสิ่งทำให้เขาเจ็บลึกในใจ
“ซูอิน…
ข้าไม่รู้ว่ามันใช่ความจริงทั้งหมดหรือไม่
แต่ในอดีต—”
เขาขยับหน้าเข้ามาใกล้เธอ
จนลมหายใจแตะกันอีกครั้ง
“เ้าตายเพราะข้า”
ซูอินชะงัก
โลกหมุนคว้าง
หัวใจเหมือนถูกมือมองไม่เห็นบีบแน่น
“ข้าตาย…เพราะท่าน…?”
องค์ชายพยักช้า ๆ
สีหน้าทรมานเหมือนาแเก่าเปิดขึ้นอีกครั้ง
“ข้าไม่ได้ฆ่าเ้า
แต่ข้าก็…ช่วยเ้าไม่ทัน”
ซูอินมองหน้าเขา
น้ำตาคลอ
หัวใจเจ็บหนึบอย่างบอกไม่ถูก
เหมือนเป็ความเจ็บที่ไม่ควรจำได้ แต่กลับรู้สึกชัดเจน
เธอถามเสียงเบา
“แล้วข้าตายเพราะใครเพคะ…”
องค์ชายกำมือแน่น
นิ้วซีดขาว
เสียงเขาเต็มไปด้วยความเศร้า+ความแค้นทับกัน
“เพราะคนที่เ้าไว้ใจที่สุด
ในชาติก่อน…”
แสงในห้องดับวูบ
จารึกหยุดส่องแสง
เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของคนสองคน
องค์ชายจับหน้าเธอ
เช็ดน้ำตาอย่างแ่เบา
ราวกับจับสิ่งล้ำค่า
“แต่ภพนี้—
ข้าจะไม่ยอมให้ใครแตะต้องเ้าอีกแม้แต่นิ้วเดียว”
เขาโน้มหน้าเข้ามาใกล้
ใกล้ทุกที
จนแทบแตะริมฝีปาก
ซูอินสั่นทั้งตัว
เธอปิดตา…
เกือบจะเป็ Kiss Scene แบบ Slow Burn
ถ้าไม่ใช่เพราะ—
ครืน!!
เสียงะเิดังจากด้านนอกตำหนัก
พื้นสั่นะเื
ทหารร้องเสียงหลง
“โดนโจมตี! ปีศาจระดับสูงบุกกำแพงวังแล้ว!”
องค์ชายรีบดึงซูอินเข้าหาอก
ดึงดาบออกมา
“ซูอิน—
ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น
เ้าต้องตามข้า…
อย่าปล่อยมือข้าเด็ดขาด”
ซูอินพยักหน้า
ดวงตาสั่นระริก
ท้องฟ้าด้านนอก—
แดงฉานเหมือนเื
และพายุตัวจริง…
เริ่มพัดเข้ามาแล้ว
— จบบทที่ 27: คาถาลับในจารึกหิน —
192
