สัตย์สาบานแห่งดวงดาว

ทางด้านไป๋จิ้งเหวินกับไป๋หลิง หลังจากทั้งสองก้าวเข้าไปภายในห้อง ก็พบว่าหญิงชรากำลังนั่งรออยู่บนเตียงแล้ว

ดวงตาของนางยังคงแดงก่ำ คราบน้ำตาบนใบหน้ายังไม่แห้งสนิท แต่ความแข็งกร้าวซึ่งเคยปกคลุมอยู่ทั่วร่างกลับหายไปจนหมดสิ้น

หญิงชรามองบุตรสาวกับหลานสาวซึ่งยืนอยู่ตรงประตู ก่อนยกมืออันสั่นเทาขึ้น

“จิ้งเหวิน หลิงเอ๋อร์... เข้ามาใกล้ยายเถอะ”

สองแม่ลูกสบตากันเล็กน้อย ก่อนเดินเข้าไปหาอย่างระมัดระวัง

ยิ่งพวกนางเข้าใกล้ หญิงชราก็ยิ่งมองเห็นร่องรอยความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของบุตรสาวชัดเจนขึ้น แม้ไป๋จิ้งเหวินจะดูสดใสขึ้นจากการดูแลของยูรัน แต่เส้นผมสีขาวและร่องรอยแห่งกาลเวลายังคงบอกเล่าถึงสิ่งที่นางต้องแบกรับมาตลอดหลายสิบปี

ภาพของเด็กหญิงตัวเล็กซึ่งเคยวิ่งตามหลังตนผุดขึ้นในความทรงจำ

ครั้งหนึ่งไป๋จิ้งเหวินเคยชอบแอบเข้ามาในห้องทำงาน นั่งอยู่ใต้โต๊ะและรอให้มารดาตรวจบัญชีเสร็จ หากรอนานเกินไป นางก็จะนอนหลับอยู่ตรงนั้นจนต้องถูกอุ้มกลับห้องทุกครั้ง

เด็กหญิงคนนั้นเคยจับชายแขนเสื้อของนางไว้แน่นและถามว่า

“ท่านแม่ เมื่อไรท่านจะว่างมาเล่นกับข้า?”

แต่คำตอบที่ได้รับกลับเป็นเพียง

“แม่ต้องทำงาน ทุกอย่างที่แม่ทำก็เพื่อตระกูลและเพื่อตัวเจ้า”

วันหนึ่งเด็กหญิงเลิกเข้ามาถาม

นางเคยคิดว่าบุตรสาวเติบโตและรู้ความแล้ว เพิ่งจะเข้าใจในวันนี้เองว่าอีกฝ่ายเพียงเรียนรู้ว่าต่อให้อ้อนวอนอย่างไร มารดาก็ไม่มีวันเลือกนางก่อนงานของตระกูล

หญิงชรายื่นมือออกไปจับมือไป๋จิ้งเหวิน ก่อนเอ่ยคำที่ติดค้างอยู่ภายในใจมานานหลายสิบปี

“จิ้งเหวิน... แม่ขอโทษ”

ร่างของไป๋จิ้งเหวินสั่นสะท้าน

นางเคยจินตนาการถึงวันที่จะได้ยินคำนี้มานับครั้งไม่ถ้วน แต่เมื่อมันเกิดขึ้นจริง นางกลับไม่รู้ว่าควรตอบเช่นไร

หญิงชรากำมือบุตรสาวแน่นขึ้น

“แม่จำได้แล้วว่าการสูญเสียสามีเจ็บปวดเพียงใด จำได้ว่าหลังจากบิดาของเจ้าจากไป แม่เคยนั่งร้องไห้อยู่เพียงลำพังทุกคืน”

“แม่เคยสัญญากับตัวเองว่าจะไม่มีวันยอมให้เจ้าต้องพบกับความเจ็บปวดแบบเดียวกัน”

น้ำเสียงของนางเริ่มสั่นเครือ

“แต่สุดท้ายแม่กลับเป็นคนผลักเจ้าไปเผชิญชะตากรรมเดียวกับตัวเอง”

น้ำตาของไป๋จิ้งเหวินไหลลงมาอย่างเงียบงัน

“วันที่สามีของเจ้าต้องประกอบพิธี เจ้าคุกเข่าอยู่ต่อหน้าแม่ทั้งคืน ขอให้แม่ยกเลิกจารีตนั้น”

“เจ้ายอมสละสิทธิ์สืบทอด ยอมทิ้งทรัพย์สินทุกอย่าง ขอเพียงให้เขามีชีวิตอยู่ต่อไป”

ภาพในวันนั้นย้อนกลับเข้ามาในความคิดของหญิงชราอย่างชัดเจน

บุตรสาวของนางคุกเข่าจนหัวเข่าเต็มไปด้วยเลือด แต่ตัวนางกลับนั่งอยู่บนเก้าอี้ประมุขและกล่าวเพียงว่า

“กฎของบรรพชนไม่อาจเปลี่ยนแปลงเพราะคนเพียงคนเดียว”

หญิงชราหลับตาลงอย่างเจ็บปวด

“แม่เห็นเจ้าร้องไห้ เห็นเขาแบกหีบกลับมาด้วยร่างกายที่บอบช้ำ และเห็นเจ้าอุ้มร่างของเขาเอาไว้จนลมหายใจสุดท้าย”

“แต่แม่ยังคงหลอกตนเองว่าทั้งหมดเป็นสิ่งจำเป็น เพราะหากยอมรับว่าจารีตนั้นผิด ก็เท่ากับต้องยอมรับว่าการตายของบิดาเจ้าและสามีของเจ้าล้วนสูญเปล่า”

หญิงชราส่ายหน้าช้า ๆ

“แม่ไม่ได้ปกป้องตระกูล แม่เพียงใช้จารีตซ่อนความผิดของตนเอง”

ไป๋จิ้งเหวินพยายามกลั้นเสียงสะอื้น แต่สุดท้ายกลับทำไม่สำเร็จ

“ท่านแม่... ข้ารอคำนี้มานานมาก”

หญิงชราเงยหน้ามองบุตรสาวทั้งน้ำตา

“เจ้ายังยอมเรียกข้าว่าท่านแม่อยู่อีกหรือ?”

ไป๋จิ้งเหวินทรุดตัวลงคุกเข่าข้างเตียง ก่อนกอดมารดาแน่น

“ข้าเคยโกรธท่าน เคยเกลียดท่าน และเคยคิดว่าจะไม่มีวันให้อภัย”

นางซบใบหน้าลงกับบ่าของหญิงชรา

“แต่ไม่ว่าข้าจะโกรธเพียงใด ท่านก็ยังเป็นมารดาของข้าเสมอ”

หญิงชราร้องไห้ออกมา ก่อนยกแขนโอบกอดบุตรสาวเอาไว้ เหมือนวันที่อีกฝ่ายยังเป็นเด็กหญิงตัวน้อยซึ่งชอบวิ่งเข้ามาหา

ผ่านไปครู่หนึ่ง นางจึงหันไปทางไป๋หลิง

“หลิงเอ๋อร์ เข้ามาหายายเถอะ”

ไป๋หลิงเม้มริมฝีปาก ก่อนคุกเข่าลงข้างมารดา

หญิงชรายกมือลูบศีรษะหลานสาวอย่างอ่อนโยน

“ยายขอโทษที่ใช้เรื่องของบิดาเจ้ามาบังคับเจ้า ขอโทษที่ทำให้เจ้ากลัวการมีครอบครัว และต้องหนีออกจากบ้านไปอยู่สำนักเพียงลำพัง”

“พิธีแบกคลังเวียนเขาจะจบลงในรุ่นของยาย จะไม่มีบุรุษคนใดต้องเสี่ยงชีวิตเพื่อพิสูจน์ว่าตนคู่ควรกับสตรีตระกูลไป๋อีก”

หญิงชรานำตราประมุขออกมา ก่อนวางลงในมือของไป๋จิ้งเหวิน

“ต่อจากนี้ ตระกูลไป๋เป็นของเจ้า จงนำมันไปในเส้นทางที่เจ้าเห็นว่าถูกต้องเถอะ”

ไป๋จิ้งเหวินไม่ได้สนใจตราประมุข นางเพียงดึงไป๋หลิงเข้ามากอดด้วยกัน

คนสามรุ่นโอบกอดกันอยู่บนเตียง เสียงร้องไห้ซึ่งถูกกักเก็บมานานหลายสิบปีดังขึ้นภายในห้อง

ไม่มีผู้ใดกล่าวถึงฐานะผู้นำ ไม่มีผู้ใดพูดถึงจารีตหรือหน้าที่ของตระกูล

ในช่วงเวลานั้น พวกนางเป็นเพียงมารดา บุตรสาว และหลานสาวที่กำลังพยายามตามหาครอบครัวซึ่งเคยสูญเสียไป

หลังจากร้องไห้กันอยู่พักใหญ่ บรรยากาศภายในห้องก็ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง

หญิงชราเริ่มเล่าเรื่องในอดีต เรื่องที่นางได้พบกับสามีเป็นครั้งแรก เรื่องที่เขาชอบแกล้งทำเป็นคิดบัญชีผิดเพื่อหาเหตุผลมาพบนาง และเรื่องที่เขาเคยทำอาหารจนไหม้ทั้งครัว แต่ยังยืนยันให้นางกินเพราะไม่ต้องการเสียของ

ไป๋จิ้งเหวินหัวเราะทั้งน้ำตา

“ข้ายังจำได้ ท่านพ่อบอกว่าอาหารจานนั้นเป็นสูตรลับของตระกูล แต่หลังจากข้ากินไปคำหนึ่ง ข้าก็ปวดท้องอยู่สามวัน”

“เขายังโทษว่าเป็นเพราะกระเพาะของเจ้าไม่แข็งแรงพอ”

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นเป็นครั้งแรกภายในห้องแห่งนี้

จากนั้นไป๋จิ้งเหวินก็เล่าถึงสามีของตนเอง

เมื่อไป๋หลิงยังเด็กและไม่ยอมนอน เขาจะอุ้มนางเดินไปรอบคฤหาสน์จนกว่าจะหลับ บางคืนต้องเดินอยู่นานหลายชั่วยาม แต่ไม่เคยบ่นแม้แต่คำเดียว

ไป๋หลิงนั่งฟังเรื่องของบิดาที่ตนแทบจำไม่ได้ด้วยดวงตาแดงก่ำ

“ท่านพ่อเป็นคนเช่นนั้นหรือเจ้าคะ?”

ไป๋จิ้งเหวินพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

“อืม เขารักเจ้ามาก”

หญิงชรามองบุตรสาวกับหลานสาว ก่อนถอนหายใจด้วยความอาลัย

“บุรุษที่ยอมยืนอยู่ข้างสตรีในวันที่นางเหนื่อยล้า ไม่รังเกียจภาระของครอบครัว และยังดูแลคนรอบตัวโดยไม่เรียกร้องสิ่งตอบแทน หาได้ยากยิ่งนัก”

ภายในความคิดของนางพลันปรากฏภาพยูรัน

ชายหนุ่มผู้นั้นดูแลไป๋จิ้งเหวินโดยไม่รู้สึกรังเกียจ กล้าเข้ามาพูดกับหญิงชราที่ใกล้ตาย และยังยอมแบกรับปัญหาภายในตระกูลเพื่อให้ไป๋หลิงได้ใช้เวลาอยู่กับครอบครัว

หญิงชราหันไปมองหลานสาว ก่อนรอยยิ้มพึงพอใจจะค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

“หลิงเอ๋อร์ เด็กที่ชื่อยูรันนั่น เป็นสามีที่ดีจริง ๆ”

“แค่ก ๆ ๆ!”

ไป๋หลิงสำลักลมหายใจทันที นางรีบยกมือปิดปาก ใบหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง

แม้แต่ไป๋จิ้งเหวินยังชะงัก ก่อนหันไปมองบุตรสาวด้วยสายตาประหลาดใจ

“ท่านแม่ เหตุใดจึงพูดเช่นนั้น?”

หญิงชรายิ้มบาง ๆ

“เขารู้จักเอาใจใส่ผู้อื่น ทั้งยังยอมเสียเวลาช่วยคลี่คลายปัญหาภายในตระกูลของเรา บุรุษที่มีความสามารถและรู้จักดูแลครอบครัวเช่นนี้ หาได้ยากยิ่ง”

นางหันกลับไปมองไป๋หลิง ดวงตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู

“หากหลิงเอ๋อร์ได้แต่งงานกับเขา ยายก็คงวางใจได้”

“ท่านยาย! ข้ากับศิษย์น้องไม่ได้เป็นอย่างที่ท่านคิดนะ!”

ไป๋หลิงรีบปฏิเสธ ทว่าใบหน้ากลับแดงก่ำไปจนถึงใบหู ยิ่งทำให้คำพูดของนางฟังดูไม่น่าเชื่อถือขึ้นไปอีก

ไป๋จิ้งเหวินยังคงลูบหลังให้บุตรสาว แต่สายตาที่มองนางกลับเต็มไปด้วยคำถาม

หญิงชราไม่ได้สนใจคำปฏิเสธนั้น นางเพียงถอนหายใจออกมาเบา ๆ

“ยายอยากมีชีวิตอยู่ให้นานกว่านี้ อย่างน้อยก็จนกว่าจะถึงวันแต่งงานของพวกเจ้าสองคน”

น้ำเสียงของนางเจือความเสียดายอย่างไม่อาจปิดบัง

“น่าเสียดายที่ยายคงไม่มีโอกาสได้เห็นวันนั้นแล้ว”

“แค่ก ๆ ๆ ๆ ๆ!”

คราวนี้ไป๋หลิงไอหนักกว่าเดิม จนไป๋จิ้งเหวินต้องรีบช่วยลูบหลังให้ ทว่าสายตาของผู้เป็นมารดากลับไม่ยอมละไปจากใบหน้าที่แดงก่ำของบุตรสาวแม้แต่น้อย

เห็นได้ชัดว่า หลังจากนี้ไป๋หลิงคงต้องอธิบายเรื่องของตนกับยูรันให้มารดาฟังอย่างละเอียดเสียแล้ว

ขณะเดียวกัน ณ เรือนรับรองของตระกูลเสิ่น

ภายในห้องลับชั้นใต้ดิน เย่อ้าวเทียนกำลังนั่งอยู่ร่วมกับชายหนุ่มอีกสองคน

ผู้หนึ่งคือ เสิ่นจงเว่ย นายน้อยแห่งตระกูลเสิ่น ผู้ควบคุมเหมืองแร่และเส้นทางขนส่งส่วนใหญ่ของเมืองหลอมศิลา

อีกผู้หนึ่งคือ จงหยวน นายน้อยแห่งตระกูลจง ผู้มีอำนาจเหนือร้านค้า โรงหลอม และกลุ่มพ่อค้ารายย่อยกว่าครึ่งเมือง

บนโต๊ะเบื้องหน้าของทั้งสามเต็มไปด้วยสมุดบัญชี แผนที่เส้นทางการค้า รายชื่อคู่สัญญา ตลอดจนตราประทับของพ่อค้าซึ่งถูกซื้อตัวเอาไว้แล้ว

เสิ่นจงเว่ยใช้นิ้วเคาะลงบนแผนที่

“ขั้นแรกดำเนินการไปเกือบสมบูรณ์แล้ว ตระกูลเสิ่นของข้ากว้านซื้อแร่เหล็กดำ ทองแดงเพลิง และหินหลอมวิญญาณจากเมืองใกล้เคียงเอาไว้เกินเจ็ดส่วน”

“พ่อค้ารายใดที่ยังไม่ยอมขาย ข้าก็ให้คนเสนอราคาสูงกว่าตระกูลไป๋ถึงสามเท่า พวกมันไม่มีทางปฏิเสธ”

จงหยวนแสยะยิ้ม ก่อนเลื่อนสมุดบัญชีอีกเล่มออกมา

“ส่วนตระกูลจงได้ควบคุมขบวนรถและเรือขนส่งเกือบทั้งหมดแล้ว ต่อให้ตระกูลไป๋หาซื้อแร่จากที่อื่นได้ พวกมันก็ไม่มีทางขนสินค้าเข้ามาในเมืองทันเวลา”

“หากคิดใช้เส้นทางตะวันออก ขบวนสินค้าจะพบกับโจรป่า”

“หากใช้เส้นทางเหนือ สะพานข้ามหุบเขาจะเกิดการชำรุดอย่างกะทันหัน”

“ส่วนเส้นทางใต้ พวกเราซื้อเจ้าหน้าที่ด่านตรวจเอาไว้แล้ว เพียงอ้างว่าสินค้าไม่ผ่านมาตรฐาน ก็สามารถกักขบวนรถของพวกมันไว้ได้อย่างน้อยสิบวัน”

เย่อ้าวเทียนพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

“สัญญาการค้าของตระกูลไป๋กำหนดส่งสินค้าเมื่อใด?”

“เร็วที่สุดภายในห้าวัน”