ในวันที่ถึงกำหนดที่ทั้งสองสาว จะต้องเดินทางกลับไปบ้านเกิดเมืองนอน เพื่อไปดำรงชีวิตปกติของพวกเธอกันต่อไป โดยวรกานต์และโอดีน ได้เดินทางไปส่งคนทั้งสองที่สนามบิน
“จริงๆ พวกฉันไปกันเองก็ได้นะ เธอกับคุณโอดีน ไม่เห็นจะต้องลำบากเลย” อุษากล่าวขึ้นระหว่างที่นั่งกันอยู่ในรถตู้คันหรู ที่กำลังขับเคลื่อนกันออกมา อยู่บนท้องถนน และวิ่งมาได้ครึ่งทางที่จะไปยังสนามบินแล้ว
“ใช่ พวกเราไปสนามบินกันเองได้สบายอยู่แล้ว” อรภาพูดเสริมคำพูดของอุษาอีกแรง เพราะรู้สึกเกรงใจเป็อย่างมาก อันตัวเพื่อนนั้นไม่ได้เกรงใจสักเท่าไรหรอก แต่ที่เกรงใจกันสุดๆ ก็เห็นจะเป็โอดีนนี้แหละ
“ได้ไง!! พวกเธอเป็เพื่อนฉัน นานๆ เราจะได้เจอกัน ฉันจะไม่ยอมพลาดที่จะไปส่ง และบอกลาพวกเธออย่างแน่นอนย่ะ” วรกานต์มองเพื่อนทั้งสองคนอย่างขึงขัง และไม่คิดจะยอมให้เพื่อนไปสนามบิน โดยที่เธอไม่ได้ไปส่งอย่างเด็ดขาด
“พวกฉันยังไม่ตายซะหน่อย หากเรามีเงินพอและมีเวลาว่าง พวกเราจะมาเยี่ยมเธออีกอยู่แล้ว พวกฉันสัญญาเลย” อรภาพูดบอกวรกานต์ อย่างให้คำมั่นว่าจะมาเยี่ยม วรกานต์อีกอย่างแน่นนอน
“ใช่แล้ว พวกเราจะต้องมาเยี่ยมเธออย่างแน่นอน” อุษาย้ำยืนยันกับคำที่อรภาพูดให้คำมั่นนั้นอีกคน
“ฉันจะรอพวกเธอนะ ฉันอยากให้พวกเธอมาเยี่ยมฉันอีก ใช่ไหมคะคุณโอดีน?” วรกานต์กล่าวพร้อมกับหันไปขอความเห็น จากผู้เป็สามีสุดที่รักด้วยอีกแรง
“ใช่แล้วครับ ผมยินดีและก็อยากให้พวกคุณมาเยี่ยมพวกเราที่นี่อีก” โอดีนก้มลงมองหน้าภรรยาสุดที่รัก พร้อมกับกระชับอ้อมแขนแกร่ง ที่โอบกอดร่างบางของภรรยาสุดที่รัก ให้แน่นเข้าไปอีก ก่อนจะเห็นด้วยตามคำพูดนั้น อย่างไม่มีข้อขัดค้านแต่อย่างใดทั้งสิ้น
:
รถตู้คันหรูจอดลงที่ลานจอดรถของสนามบิน ทุกคนในรถตู้ต่างพากันก้าวออกจากด้านในจนครบหมดทุกคน บอดี้การ์ดที่ติดตามมาด้วย ก็ทำหน้าที่นำกระเป๋าเดินทางของอุษาและอรภา ลงมาจากท้ายรถ และเป็ผู้ถือกระเป๋าเดินทางไปให้ ตลอดทางที่เดินไปในสนามบิน เพื่อไปยังอาคารผู้โดยสารขาออก
อุษาและอรภาเดินไปยังเคาเตอร์ของสายการบิน เพื่อทำการเช็คอิน และโหลดกระเป๋าเดินทางของพวกเธอ ลงไปไว้ใต้ท้องเครื่องบิน ซึ่งตามจริงแล้วพวกเธอจะทำการเช็คอิน ทางอินเตอร์เน็ตก็ได้เหมือนกัน แต่เห็นว่ายังไงก็ต้องมาโหลดกระเป๋า ลงใต้เครื่องบินอยู่แล้ว ก็มาเช็คอินที่สนามบินกันเลยแล้วกัน โดยวรกานต์ โอดีน และบอร์ดี้การ์ดได้พากันยืนรอสองสาวอยู่แถวใกล้ๆ เคาเตอร์ที่สองสาวไปทำการเช็คอินนั้นแหละ
“เฮ! โอดีน คุณวรกานต์ ไม่คิดว่าจะได้เจอพวกคุณกันที่นี่นะครับ” ราฟาเอลร้องะโทักทายมาแต่ไกล พร้อมกับเดินเข้ามาหา “สวัสดีค่ะ คุณราฟาเอล” วรกานต์กล่าวทักทายยิ้มๆ
“ไงวะ!! นายมาทำอะไรแถวนี้เหรอ? อย่าบอกนะว่าจะมาส่งสองสาวด้วยน่ะ?”
โอดีนร้องถามเพื่อน ทั้งหรี่ตามองอย่างสงสัย เพราะตอนที่ได้จัดงานเลี้ยงย่อยๆ กัน ราฟาเอลได้แอบถามถึงเื่วันและเวลา ที่สองสาวจะเดินทางกลับกันว่าเป็วันไหน ตอนแรกโอดีนก็ไม่ได้คิดจะใส่ใจอะไรมากนัก แต่พอมาเจอเ้าเพื่อนขี้ใจร้อน มายืนอยู่ตรงหน้านี้ ก็รู้สึกทะแม่งๆ ขึ้นมาทันที
“ฉันมาส่งเพื่อนน่ะ พอดีเขาก็บินเวลานี้เหมือนกัน และก็พอดีฉันเห็นพวกนายยืนอยู่ ฉันก็เลยเข้ามาทัก ไม่ได้หรือไงวะ?” ราฟาเอล ตอบอย่างขอปัดไปที พร้อมกับทำท่าขึงขังเพื่อไม่ให้โอดีน ซักถามอะไรให้มากความไปกว่านี้ เพราะไม่รู้จะตอบยังไงดี
ซึ่งที่ราฟาเอลมาสนามบิน ก็เพราะอยากจะมาร่ำลาผู้หญิง ที่ทำให้เขานอนไม่หลับทั้งคืนนั้นแหละ และไอ้ที่บอกว่ามาส่งเพื่อนก็เป็เพียงข้ออ้างเฉยๆ
“อ้าว! คุณราฟาเอล สวัสดีค่ะ”
อรภาร้องทักทายชายหนุ่มผู้มาใหม่ยิ้มๆ เมื่อทั้งเธอและอุษา ได้ดำเนินการเช็คอิน และโหลดกระเป๋าเดินทางกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว จึงพากันเดินมาหาบุคคลที่กำลังยืนรอพวกเธออยู่ ซึ่งตอนแรกเห็นข้างหลังของชายหนุ่ม ก็คุ้นๆ สงสัยว่าเป็ใคร แต่พอเดินเข้ามาใกล้ ก็ถึงบางอ้อในทันที จึงได้หันไปทำหน้าล้อเลียนเพื่อนสาว ที่เดินมาข้างๆ กัน
อุษานั้น เมื่อเห็นว่าเป็ใคร หน้าก็ร้อนผะผ่าวแดงระเรื่อ หัวใจเต้นรัวเร็วขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เ้าหล่อนมองสบตาชายหนุ่มผู้มาใหม่ ก่อนจะเสมองหลบสายตาคมกล้านั้น อย่างไม่อาจจะสู้สายตาคู่คมของเขาได้ และหันไปส่งค้อนวงหนึ่งให้อรภา ที่มาทำหน้าทะเล้นล้อเลียนเธออยู่ได้
“พวกเราไปกันก่อนแล้วกันนะ ดูแลตัวเองนะกานต์” อุษากล่าวตัดบทขึ้นมาดื้อๆ
“โอเค เธอก็ดูแลตัวเองด้วยนะ” วรกานต์เข้าสวมกอดอุษา พร้อมกับกล่าวตอบกลับเพื่อนไปด้วย
“เธอด้วยนะภา ดูแลตัวเองนะ” แล้วหันไปสวมกอดอรภาด้วยอีกคน
“เธอก็เหมือนกันนะ คิดถึงนะ” อรภาสวมกอดพร้อมกับน้ำตาคลอหน่วย
“ไปก่อนจะค่ะคุณโอดีน คุณราฟาเอล” อรภาว่าพร้อมกับเข้าไปสวมกับตามธรรมเนียมฝรั่ง
“ลาก่อนครับ” โอดีนแล ราฟาเอลกล่าวร่ำลา พร้อมกับเข้าสวมกอดอรภาสลับกัน
“ไปนะคะคุณโอดีน” อุษากล่าวร่ำลาพร้อมกับสวมกอดสามีของเพื่อน ก่อนจะหันไปมองราฟาเอลนิดหนึ่ง
“ลาก่อนค่ะ คุณราฟาเอล” และตัดสินใจเปล่งเสียงร่ำลาออกมา โดยที่ยังยืนนิ่งไม่ได้ปฏิบัติกับชายหนุ่มอย่างที่ทำกับโอดีน
“ลาก่อนครับ คุณอุษา” แต่ราฟาเอลไม่คิดจะสนใจ ก้าวเข้ามาใกล้ๆ ดึงร่างบางของอุษาเข้ามาสวมกอดเอาไว้แน่น
“แต่ลาแล้วไม่ลาลับ เราจะต้องได้เจอกันอีกในเร็วๆ นี้ทูนหัว” และแถมยังกระซิบบอกที่ข้างหูเรียวเล็กนั้นด้วย หนำซ้ำยังแอบหอมแก้มด้วยอีกต่างหาก
๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒
815
