ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 215 : เงาสังหารตามติด : จอมโจรพันหน้าและวิชาจำแลงกาย

เมื่อแสงจันทร์ที่เคยสาดส่องถูกเมฆทะมึนเคลื่อนตัวเข้าบดบังจนมิด ตรอกซอกซอยอันสลับซับซ้อนในเมืองชายแดนกู่เฉิงก็ตกอยู่ในความมืดมิดและหนาวเหน็บจนถึงกระดูก เหนือท้องนภาที่มืดสนิท ปรากฏประกายแสงสีดำเย็นเยียบ 4 สายพุ่งแหวกอากาศดุจดาวตก! มันคือนักฆ่า หอเร้นเงา 影阁 (อิ่งเก๋อ) ที่กำลัง ขี่กระบี่บิน ไล่ล่าเป้าหมายมูลค่า 500,000 ศิลาปราณอย่างไม่ลดละ ราวกับฝูงวิหคโลหิตที่ได้กลิ่นเนื้ออันโอชะ

"แฮ่ก... แฮ่ก... ตาเฒ่า! ท่านชะลอความเร็ววิชาเวหาลงหน่อยไม่ได้รึ! ลมปราณที่ปะทะหน้าทำเอาลำไส้ข้าจะพันกันเป็นปมอยู่แล้ว!"

อาเจียสบถด่าอย่างไม่เกรงใจฟ้าดิน ขณะที่ร่างของเขาถูก 'นักพรตหมื่นอีแปะ' หิ้วคอเสื้อ ทะยานฝ่ามิติด้วยวิชาย่นปฐพี 缩地成寸 (ซัวตี้เฉิงชุ่น) เพียงแค่ชายชราก้าวเท้า 1 ก้าว ระยะทางนับ 10 จ้างก็ถูกหดสั้นลงเหลือเพียงฝ่ามือ! ร่างกายของเด็กหนุ่มสะบักสะบอมจากการถูกรุมซ้อมเมื่อครู่ ซ้ำร้าย จุดตันเถียน 丹田 (ตันเถียน) ที่ร้าวรานยังส่งความเจ็บปวดแปลบปลาบขึ้นมาทุกครั้งที่ชายชราบิดเบือนมิติเพื่อหลบเลี่ยง ปราณกระบี่ ที่พุ่งทะยานเจาะอากาศมาจากด้านหลัง

"หุบปากซะไอ้หนู! หากช้ากว่านี้แม้อึดใจเดียว หัวของเจ้าได้ถูกกระบี่บินตัดหลุดจากบ่าไปขึ้นเงินรางวัลแน่!" นักพรตหมื่นอีแปะแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ เท้าที่สวมรองเท้าฟางเก่าๆ เหยียบย่ำลงบนอากาศธาตุ บังเกิดระลอกคลื่นมิติ เพื่อเปลี่ยนทิศทางกลางอากาศอย่างฉับไว "และที่สำคัญ... ข้ายังไม่ได้เก็บค่าจ้างหิ้วคอเจ้าเหาะหนีเลยนะ! 5,000 ศิลาปราณระดับกลาง ขาดตัว!"

"5,000 ก้อน! นี่ท่านปล้นกันกลางอากาศเลยรึ! ข้าบอกว่า 15 ก้อนระดับล่างอย่างไรเล่า!" อาเจียเบิกตากว้าง ความงกทำเอาเขาลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะ

(นายท่าน... ท่านกำลังห้อยต่องแต่งอยู่กลางอากาศด้วยท่าทางทุเรศทุรังยิ่งนักขอรับ) เสียงทุ้มต่ำติดตลกของเจ้าสัวในร่าง พยนต์เทวะ 神机 (เสินจี) ลอยผ่านกระแสจิตมาจากภายใน แหวนมิติ 空间戒指 (คงเจียนเจี้ยจื่อ) อย่างไม่รู้เวล่ำเวลา (หากท่านร่วงหล่นลงไปคอหักตาย จะให้ข้ากางเสื่อรอรับศพท่านเลยหรือไม่ขอรับ ข้าจะได้เตรียมกระโถนทองคำไว้ใส่เถ้ากระดูกของท่าน ท่านจะได้ไปสู่สุคติแบบเศรษฐีถังแตกผู้หยิ่งทะนง)

"ไอ้พยนต์ทรพี! หุบปากแล้วเอาใจช่วยข้าเงียบๆ ซะ! ข้ายอมตกจากฟ้าคอหักตาย ดีกว่ายอมให้แกเอาเงินข้าไปซื้อแร่ขัดปีก!"

อาเจียกัดฟันกรอด หันไปมองด้านหลัง แสงกระบี่สีดำ 4 สายกำลังพุ่งแหวกเมฆาไล่หลังมาติดๆ ระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่สิบก้าวเท่านั้น! พวกมันคือนักฆ่าระดับสร้างรากฐานขั้นปลายที่ขับเคลื่อนกระบี่วิเศษได้อย่างเชี่ยวชาญ

"เจอตัวแล้ว! ค่าหัวห้าแสนก้อนเป็นของพวกเรา!" นักฆ่าคนหนึ่งตวาดลั่น พร้อมกับประสานอิน (มุทรา) สั่งการให้ มีดสั้นอาบยาพิษ 3 เล่มแตกตัวเป็นเงามายานับร้อย พุ่งทะลวงอากาศเข้าหาแผ่นหลังของอาเจียดุจห่าฝน

กี้...

เสียงร้องแผ่วเบาดังขึ้นจากเงามืดใต้ตีนของเด็กหนุ่ม ‘เจ้าถุงเงิน’ ราชันแมงมุมเงาจันทราสลายวิญญาณ ที่แฝงตัวอยู่ ไม่รอให้เจ้านายต้องสั่งการ มันพ่น ‘ใยโปร่งใสไร้สภาพ’ ขึงขวางมิติอากาศเบื้องหลังเอาไว้อย่างเงียบเชียบและรวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ

ฉึก! ฉึก! เคร้ง!

เงามายาของมีดสั้นส่วนใหญ่ทะลวงผ่านไปได้ แต่อาวุธจริง 2 เล่มกลับพุ่งติดหนึบอยู่กลางอากาศ! อีกเล่มถูกนักพรตหมื่นอีแปะเบี่ยงตัวหลบมิติไปได้อย่างฉิวเฉียด ทว่าเมื่อนักฆ่าที่ขี่กระบี่บินพุ่งตามมาด้วยความเร็วสูง ทะยานผ่านจุดที่เจ้าถุงเงินขึงใยเวทมนตร์ไว้...

สวบ!

"อ๊ากก!"

นักฆ่าคนแรกที่บินนำหน้ามา พุ่งชนเข้ากับตาข่ายใยแมงมุมที่ขึงขวางมิติอากาศอย่างจัง! ร่างของมันกระเด็นหลุดจากกระบี่วิเศษ ร่วงหล่นลงไปกระแทกหลังคาเบื้องล่าง ทว่าสิ่งที่น่ากลัวไม่ใช่แรงกระแทก แต่เป็น ยาพิษสลายวิญญาณ 散魂毒 (ส่านหุนตู๋) ที่เคลือบอยู่บนใย! มันซึมเข้าสู่ผิวหนังและเส้นชีพจรปราณอย่างรวดเร็ว กัดกร่อนแก่นวิญญาณจนนักฆ่าผู้นั้นนอนชักกระตุก น้ำลายฟูมปากโดยไม่อาจเปล่งเสียงร้องได้อีก

"ระวัง! มันมีค่ายกลล่องหนซ่อนอยู่ในอากาศ!" นักฆ่าอีก 3 คนที่เหลือรีบดึงปราณบังคับกระบี่ให้เบรกตัวโก่งกลางห้วงเวหา ตื่นตระหนกกับสภาพของสหาย พวกมันไม่รู้เลยว่านั่นคือฝีมือของสัตว์อสูรบรรพกาล ไม่ใช่วิถีอักขระหรือค่ายกลใดๆ ทั้งสิ้น!

นักพรตหมื่นอีแปะอาศัยจังหวะชุลมุน หิ้วคอเสื้ออาเจียทะยานดิ่งลงสู่พื้นดิน พุ่งทะลวงเข้าไปในตรอกมืดทึบที่ถูกปกคลุมด้วยไอหมอก ทว่าเมื่อพวกเขาเหาะเหินมาถึงสุดทาง เบื้องหน้ากลับมีกลิ่นอายค่ายกลสกัดกั้น... มันคือทางตันที่ถูกปิดผนึกมิติ!

"มารดามันเถอะ! สวรรค์ชังข้าหรืออย่างไร! พาหนีมาเจอค่ายกลกักขังเนี่ยนะ!" อาเจียหน้าซีดเผือด เอามือกุมย่ามใส่เงินและแหวนมิติไว้แน่นราวกับจงอางหวงไข่

"เงียบปากซะไอ้หนู! หากอยากรอดก็จ่ายมา 5,000 ก้อน!" ตาเฒ่าฟันหลอแบมือออกตรงหน้าอย่างไร้ยางอาย

"ท่านมันหน้าเลือด! ข้าไม่มีเงิน!" อาเจียปฏิเสธเสียงแข็ง

ในขณะที่ทั้งสองกำลังต่อรองราคากันอย่างเอาเป็นเอาตาย นักฆ่าทั้ง 3 คนก็ร่อนกระบี่ลงมาปิดปากตรอกไว้เรียบร้อยแล้ว ปราณสังหารอันเยือกเย็นแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วบริเวณ ปิดกั้นเส้นทางหลบหนีทางอากาศจนหมดสิ้น

"หมดทางหนีแล้ว! มอบหัวของเจ้ามาซะ ไอ้เด็กหน้าเงิน!" นักฆ่าชูหน้าไม้ระดับวิเศษที่บรรจุศรอาบยาพิษขึ้นเล็ง

ทว่าในเสี้ยววินาทีที่ศรปราณกำลังจะถูกยิง จู่ๆ กำแพงอิฐแข็งแกร่งเบื้องหลังอาเจียก็พลันเกิดรอยกระเพื่อมและบิดเบี้ยวราวกับผิวน้ำ! มือปริศนาข้างหนึ่งยื่นทะลุมิติแห่งกำแพงออกมา คว้าหมับเข้าที่คอเสื้อของมหาเศรษฐีถังแตกและนักพรตหมื่นอีแปะ แล้วกระชากร่างของพวกเขาทั้งสอง ผลุบหายเข้าไปในความว่างเปล่าของค่ายกลลวงตานั้นอย่างไร้ร่องรอย!

ปัง! ปัง! ปัง!

ศรปราณอาบยาพิษพุ่งปักเข้าที่กำแพงอิฐเปล่าๆ จนระเบิดเป็นหลุมลึก นักฆ่าพุ่งเข้ามาฟันกระบี่ปราณใส่กำแพงด้วยความบ้าคลั่ง แต่กลับพบเพียงความแข็งกระด้างของหินผา ไม่มีรอยแยก ไม่มีค่ายกล หรือกลไกฟ้าใดๆ ซ่อนอยู่อีกต่อไป ราวกับเป้าหมายมูลค่าห้าแสนก้อนระเหยหายไปในอากาศธาตุ!

...

ภายในมิติลับเร้นซ่อนเร้นที่ถูกสร้างขึ้นหลังกำแพงลวงตา อาเจียถูกเหวี่ยงลงไปกองกับพื้นในสภาพฝุ่นตลบ เขารีบตะครุบถุงวิเศษของตนเองไว้แน่นตามสัญชาตญาณพ่อค้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองผู้ช่วยเหลือ

เบื้องหน้าของเขาคือบุรุษผู้หนึ่งในชุดคลุมสีเข้ม ทว่าสิ่งที่ทำให้อาเจียต้องเบิกตากว้างจนลืมหายใจ คือใบหน้าของชายผู้นั้น... มันกำลังบิดเบี้ยวและเปลี่ยนรูปทรงไปมาด้วยวิชามายาเซียนอย่างน่าสยดสยอง! ประเดี๋ยวเป็นชายหนุ่มรูปงาม ประเดี๋ยวเป็นชายชราหน้าย่น ประเดี๋ยวกลับกลายเป็นใบหน้าของสตรีผู้เลอโฉม!

"ทะ... ท่านเป็นภูตผีปีศาจ หรือยอดมนุษย์แปลงกายอันใดกัน!" อาเจียถอยกรูดไปติดผนังค่ายกล

ชายปริศนาหัวเราะเบาๆ ใบหน้าของเขาหยุดนิ่งลง กลายเป็นใบหน้าของชายวัยกลางคนที่มีหนวดเคราแพะ แววตาเจ้าเล่ห์ดุจสุนัขจิ้งจอก "ตาเฒ่าหมื่นอีแปะ... เจ้าพาเหยื่อชิ้นโตมาให้ข้าถึงที่เลยรึ? เด็กนี่คือขุมทรัพย์เดินได้มูลค่าห้าแสนก้อนเชียวนะ"

นักพรตหมื่นอีแปะปัดฝุ่นตามเสื้อผ้า หัวเราะแหบพร่า "ข้าเห็นว่าเจ้าเด็กนี่มันมีความหน้าด้านหน้าทน คล้ายคลึงกับพวกเราสมัยหนุ่มๆ จึงพามาให้เจ้ารู้จัก... ข้าขอแนะนำ ไอ้หนู นี่คือ จอมโจรพันหน้า 千面神偷 (เชียนเมี่ยนเสินโทว)... ยอดคนบำเพ็ญอิสระผู้เชี่ยวชาญวิชาเร้นเงาและการจำแลงกายอันดับ 1 ในแคว้น"

จอมโจรพันหน้าหรี่ตามองอาเจียตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาของเขาเต็มไปด้วยการประเมินราคาสินค้า "สภาพดูไม่จืดเลยนะ อาเจีย... ศิษย์แห่งสำนักหมึกวารีผู้โด่งดัง ค่าหัว 500,000 ศิลาปราณระดับกลางของเจ้านี่ ช่างหอมหวานจนข้าอยากจะจับเจ้ามัดส่งหอเร้นเงาเสียเดี๋ยวนี้เลย"

อาเจียสะดุ้งเฮือก เหงื่อเย็นไหลอาบแผ่นหลัง แต่สัญชาตญาณพ่อค้าในสายเลือดกลับทำงานเร็วกว่าความกลัว เขาประเมินสถานการณ์ในเสี้ยววินาที... ชายผู้นี้ใช้ค่ายกลมิติช่วยเขาไว้ ซ้ำยังเป็นสหายของตาเฒ่าจอมโกง แสดงว่าต้องมีข้อต่อรอง!

"ช้าก่อนท่านจอมโจร!" อาเจียรีบยกมือห้าม ฝืนฉีกยิ้มการค้าที่ดูน่าเกลียดและน่าเวทนาที่สุดในชีวิต "ท่านเป็นยอดโจร ย่อมรู้ดีว่าการทำธุรกิจกับพวกนักฆ่าหอเร้นเงานั้นเสี่ยงแค่ไหน! พวกมันอาจจะฆ่าปิดปากท่านเพื่อเบี้ยวเงินรางวัลก็ได้! สู้ท่านรับศิลาปราณสดๆ จากข้าตรงนี้ไม่ดีกว่ารึ!"

จอมโจรพันหน้าเลิกคิ้ว แววตาสนใจ "โอ้? ไอ้หนุ่มถังแตกที่โดนซ้อมจนปางตายอย่างเจ้า มีปัญญาจ่ายรึ? จุดตันเถียนของเจ้าก็แตกร้าวไปหมดแล้ว ข้าใช้สัมผัสวิญญาณตรวจสอบได้"

"ข้าให้... ข้าให้ 50,000 ศิลาปราณระดับกลาง!" อาเจียกัดฟันพูด ตัวเลขนี้ทำเอาหัวใจของเขาเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าแผลที่ถูกกระบี่ฟัน "แลกกับการใช้ค่ายกลซ่อนตัวข้าให้พ้นจากคืนนี้... และท่านต้องสอน วิชาจำแลงกาย 易容术 (อี้หรงชู่) ของท่านให้ข้าด้วย!"

จอมโจรพันหน้าและนักพรตหมื่นอีแปะเบิกตากว้าง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะลั่นพร้อมกัน

"ฮ่าๆๆ! มหาเศรษฐีหน้าเงิน สมคำร่ำลือจริงๆ!" จอมโจรพันหน้าลูบเคราแพะ "โดนไล่ฆ่าจนตรอกขนาดนี้ จุดตันเถียนร้าวแทบจะระเบิด ยังมีกะจิตกะใจมาเจรจาขอซื้อวิชาลับของข้าอีก! ข้าล่ะชอบความหน้าหนาของเจ้าจริงๆ!"

(เห็นหรือไม่? ข้าบอกแล้วว่าวิชาของชายผู้นี้จะช่วยปกปิดจุดอ่อนของเจ้าได้) เสียงของมู่เฉินดังขึ้นในหัวอาเจียอย่างพึงพอใจ (วิชาจำแลงกายขั้นสูง จะช่วยซ่อนรอยร้าวในตันเถียนของเจ้าไม่ให้ยอดฝีมือคนอื่นใช้สัมผัสวิญญาณตรวจสอบได้ จงซื้อมันมาซะ ไม่ว่าราคาจะแพงแค่ไหนก็ตาม!)

ชายวัยกลางคนแบมือออกตรงหน้าอาเจีย "จ่ายเงินสดมาก่อน 50,000 ก้อน ห้ามขาดแม้แต่อีแปะเดียว! แล้วข้าจะใช้เวทมายาเปลี่ยนเจ้าให้กลายเป็นคนใหม่ ที่แม้แต่มารดาเจ้าก็จำไม่ได้!"

อาเจียน้ำตาร่วงเผาะเป็นสายเลือด มือสั่นเทาขณะล้วงหยิบแหวนมิติที่เพิ่งปล้นมาจากหน่วยอัสนีเร้นลับเมื่อคืน เขาค่อยๆ ถ่ายโอนศิลาปราณจำนวน 50,000 ก้อนให้จอมโจรพันหน้าอย่างแสนสาหัส ราวกับกำลังเฉือนเนื้อตัวเองออกไปชิ้นโต "รับไป... โอย... เงินของข้า... ลาก่อนนะลูกพ่อ... ข้าสัญญาว่าจะไปปล้น... เอ้ย! ไปหาเงินมาทดแทนพวกเจ้าให้จงได้"

เมื่อได้รับเงินก้อนโต จอมโจรพันหน้าก็ยิ้มกริ่มจนตาหยี เขาสะบัดแขนเสื้อดึงเอาชุดอุปกรณ์แปลกประหลาดออกมา ทั้งขวดน้ำยาโอสถสีคล้ำ เข็มเงินอัดปราณขนาดยาว และแผ่นหนังมนุษย์จำลองที่สร้างจากหนังสัตว์อสูรมายา

"วิชาจำแลงกายของข้า ไม่ใช่แค่การเอาหน้ากากมาแปะหน้าโง่ๆ แบบที่พวกงิ้วในตลาดทำกันหรอกนะ..." จอมโจรพันหน้าเริ่มอธิบาย น้ำเสียงจริงจังขึ้นขณะเดินเข้ามาประชิดตัวมหาเศรษฐีถังแตก "แต่มันคือการใช้อาคม 'ปรับเปลี่ยน' โครงสร้างกระดูกและกล้ามเนื้อบนใบหน้าใหม่ ปรับเปลี่ยนกลิ่นอายปราณในร่างกาย และซ่อนจุดบกพร่องของเจ้าเสีย... โดยเฉพาะจุดตันเถียนที่แตกร้าวของเจ้านั่น หากไม่ซ่อนกลิ่นอายความว่างเปล่าให้ดี พวกยอดฝีมือเฒ่าๆ ก็จับได้อยู่ดีว่าเจ้าบาดเจ็บและมีพลังวิปริต"

"ปรับเปลี่ยนกระดูกและกล้ามเนื้อ? ดะ... เดี๋ยว ข้าคงไม่ต้องผ่าตัดใช่ไหม!" อาเจียเริ่มหน้าซีด

"หึหึ... ทนเจ็บหน่อยก็แล้วกันไอ้หนู!"

จอมโจรพันหน้าไม่รอให้เหยื่อปฏิเสธ เขาลงเข็มเงินที่อาบปราณเซียนแท้ปักเข้าที่จุดชีพจรบนใบหน้าและลำคอของอาเจียอย่างรวดเร็วและแม่นยำ! ความเจ็บปวดจากการถูกบังคับให้เส้นเอ็นและกระดูกหดเกร็งและเปลี่ยนรูปทรงนั้น แสนสาหัสจนอาเจียต้องร้องโหยหวน ทว่ามันก็เทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดที่สูญเสียเงิน 50,000 ก้อนไปเมื่อครู่

"อดทนไว้ไอ้หนูเอ๋ย... รุ่งเช้าของวันพรุ่งนี้ เจ้าผู้มีค่าหัวห้าแสนก้อนจะหายสาบสูญไปจากโลกเซียน..." จอมโจรพันหน้าพึมพำขณะตวัดมือใช้อาคมประสานน้ำยาโอสถลงบนใบหน้าที่เริ่มเปลี่ยนโครงสร้างของมหาเศรษฐี "และชายหนุ่มพเนจรผู้ยากไร้และไร้ตัวตน จะถือกำเนิดขึ้นแทน!"

การเดินทางในโลกกว้างของอาเจีย ได้ก้าวเข้าสู่ศาสตร์แห่งการหลอกลวงเร้นกายและการดิ้นรนเอาชีวิตรอดอย่างเต็มรูปแบบแล้ว! และในไม่ช้า ตลาดมืดกู่เฉิงแห่งนี้ จะต้องสั่นสะเทือนด้วยเล่ห์เหลี่ยมของพ่อค้าหน้าเลือดในร่างใหม่ผู้นี้อย่างแน่นอน!