จ้างเธอ ให้มารักฉัน

   เช้าวันที่อากาศสดใสเเต่ในหัวใจของลีโอกลับมืดครึ้ม เนื่องจากเขายังคงห่วงว่าอาทินจะทำอะไรซอลญ่าหรือเปล่า เค้าเดินวนไปวนมาเเต่เช้าพร้อมกับหนังสือพิมที่ลงข่าวเขากับซอลญ่า ยิ่งเห็นก็ยิ่งรู้สึกผิด ลีโอคิดไม่ตกว่าควรจะทำยังไงจนกระทั่งนุนิวกับลูกตาลเดินออกมา ในขณะที่พวกเขากำลังจะเดินทางไปงานเปิดตัว รพ. บ่ายนี้ จู่ๆนักข่าวก็วิ่งกรูเข้ามาจากหลายทิศทางรุมล้อมพวกเขาไว้ เเต่ทว่านุนิวไวกว่านักข่าว เธอจึงสามารถดึงตัวทั้งสองคนขึ้นบนรถได้ทัน

      “ฟู่ววว เกือบไปแล้วไหมล่ะ นี่ลีโอ…แกเป็นอะไรวันนี้ เหม่อทุกที่เลย แกไม่เห็นหรอที่นักข่าววิ่งเข้ามาสัมภาษณ์แกอ่ะ”

       “ขอโทษพี่…ผมกำลังคิดถึงเรื่องอื่นอยู่”

       “เรื่องยัยนางแบบเมียของคุณอาทินใช่ไหม แกนะแก!!...ก็เรากำลังจะไปงานที่เค้าเชิญ ถ้าแกอึดอัดจริงๆ แกก็ถือโอกาสนี้ขอโทษพวกเขาไปเลยสิ ไม่ใช่มาเหม่ออยู่แบบนี้”

     “เอาจริงๆนะ ผมไม่ได้คิดว่ามันจะออกมาเป็นแบบนี้เลยนะพี่นุนิว ผมก็เเค่อยากจะทำให้เค้ารู้ว่าการเสียของรักไปมันเป็นยังไง”

      “โดยการเอาปมเขามาล้อเนี้ยนะ..แมนมากค่ะน้องฉัน!!”

      “เอาหน่าไปถึงก็ค่อยอธิบายให้พวกเขาเข้าใจละกัน แล้วงานนี้นักข่าวแน่นด้วย เรื่องยัยกุ้งแห้งล่ะ…แกจะเอายังไง? อีกไม่กี่เดือนสัญญาก็จะหมดแล้วนี้ ตัวแกเองก็ดีขึ้นมากแล้วด้วย” ลีโอหันไปมองลูกตาลที่นั่งอยู่ข้างๆพร้อมกับเอื้อมมือของเขาไปจับมือเธอ เขายิ้มให้เธอด้วยรอยยิ้มที่มีความสุขที่สุด ทว่าลูกตาลกลับรู้สึกกลัวและประหม่าต่อหน้าคนอื่น เธอกลัวในหลายๆอย่าง เช่นความเหมาะสมทางหน้าที่การงาน ฐานะทางบ้านและหน้าตาของเธอ 

       “เอ่อ..พี่นุนิวคะ ช่วยจอดรถข้างหน้าหน่อยได้ไหมคะ”

       “มีอะไรหรอ”

      “พอดีว่าแม่โทรมาว่าพ่ออาการทรุดน่ะค่ะ ลูกตาลขอไปดูพ่อนะคะ”

       “งั้นเลี้ยวรถเลยพี่นุนิวไปดูพ่อลูกตาลก่อน”

       “อย่าทำแบบนั้นเลยลีโอ ฉันกลับไปดูพ่อคนเดียวได้ ถ้าพ่อดีขึ้นฉันจะรีบตามคุณไป คุณกับพี่นุนิวไปกันก่อนเลย”

       “ลูกตาล คุณมีปัญหาอะไรหรือเปล่า บอกผมได้นะ ผมพร้อมที่จะอยู่เคียงข้างคุณเสมอนะ” ทุกอย่างให้หัวลูกตาลมันตื้อไปหมด เธออยากจะพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมาให้หมดเเต่ก็ทำได้เเค่กลืนมันลงคอไป เธอแกล้งยิ้มกว้างพร้อมกับจับมือลีโอไว้แน่น

      “ไม่มีอะไร ฉันเเค่กลับไปดูเเลพ่อ เสร็จแล้วจะตามไป จริงๆ!” ลีโอพยักหน้าตอบรับอย่างไม่เป็นกังวลเพราะเค้าเชื่อว่าลูกตาลจะไม่โกหกเค้าอย่างเเน่นอน เมื่อรถเทียบข้างทางลูกตาลก็รีบก้าวลงจากรถไปในทันที เธอโบกมือลาทั้งสองเเละเดินเรียบๆตามถนนไป ในขณะที่ลีโอนั้นยังคงมองตามลูกตาลจนสุดสายตา เค้ารู้สึกว่าการจากกันครั้งนี้ ลูกตาลดูเศร้าแปลกๆ

      “พี่นุนิว พี่ว่าลูกตาลเศร้าแปลกๆไหมพี่”

     “ก็พ่อหล่อนไม่สบาย แกจะให้หล่อนขึ้นเต้นสามช่าบนหลังคารถหรือไงยะ!!”

      “เรื่องนั้นผมเข้าใจ!…แต่ผมว่ามันมีอะไรมากกว่านั้นนะ”

      “แกนี่ขี้ระแวงนะ…ละเป็นไงโรคของแกอ่ะ?”

       “ก็มีอาการนะ เเต่ไม่บ่อยเหมือนเเต่ก่อน ผมว่าลูกตาลรักษาผมหายแล้วนะ แถมตอนนี้เธอยังทำให้ผมรู้จักความรักมากกว่าการหาคู่นอนไปวันๆด้วยแหละ นี่พี่นุนิว…พี่ว่า..ผมเปิดตัวเธอเลยดีไหม?”

    “เปิดตัว..เหอะ ในฐานะอะไรไม่ทราบ แกลืมเเล้วหรอว่าระหว่างแกสองคนมีสัญญาจ้างงานอายุ 1 ปี”

        “โอ้ย!!ผมเลิกสนใจสัญญาบ้าๆนั่นไปตั้งนานแล้วพี่ ทุกวันนี้ที่ผมทำไปทั้งหมดเพราะผมรักลูกตาลจริงๆ ไม่ได้รักเพราะจ้าง มารักซักหน่อย”

       “แล้วแม่นั่น หล่อนคิดเหมือนแกไหมล่ะ เคยถามหล่อนบ้างรึยังล่ะ ว่านางเพ้อฝันเหมือนแกไหมหรือยุติแค่หนึ่งปีรับเงินแล้วจบแยก”

      “....................”

       “ฉันก็ไม่ได้อยากจะทำให้แกแซดหรอกนะลีโอ แต่แกควรเผื่อใจไว้บ้าง ผู้ชายเพอเฟ็คทุกอย่างแบบแกจะไปพบรักกับแม่สาวขี้เมาในห้องน้ำชายเนี้ยนะ แกว่ามันไม่นิยายไปหน่อยหรอ อีกอย่างนะ…ถ้าแฟนคลับแกรู้ว่าแกมีแฟนเป็นตัวเป็นตนแล้ว มีหวังแกดับแน่และที่สำคัญยังลูกตาลไม่ได้อยู่เป็นสุขเเน่…แกจำตอนข่าวแกกับซอลญ่าไม่ได้รึไง” ลีโอเริ่มหวั่นใจขึ้นมาเพราะเขามีประสบการณ์จากข่าวซอลญ่ามาแล้วและตอนนี้ซอลญ่าก็กำลังโดนนักข่าวโจมตีหนักด้วยเหตุผลที่ว่า นางแบบตกอับซุ่มเกาะกระแสนักร้องชื่อดัง เขาได้เเต่ย้ำกับตนเองว่าครั้งนี้เขาต้องทำทุก อย่างให้ลงตัวและปลอดภัยทุกฝ่าย เพียงไม่นานลีโอกับนุนิวก็เดินทางมาถึงงาน วินาทีแรกที่มาถึงลีโอรีบลงจากรถเพื่อตามหาซอลญ่าและอาทินทันที ลีโอเดินตามหาอยู่นานจนในที่สุดเขาก็เจออาทินที่กำลังยืนคุยกับผู้ใหญ่อยู่ 

      “เชิญตามสบายครับท่านวันนี้เต็มที่ได้เลย ผมฝาก รพ.ใหม่แห่งนี้ด้วยนะครับ ครับท่าน”

        “สวัสดีครับ คุณอาทิน”ลีโอกล่าววาจาขึ้นในขณะที่อาทินจบการสนทนากับแขกชั้นผู้ใหญ่คนนั้นแล้ว เขาแทรกตัวเข้ามาเพื่อที่จะคุยกับอาทินให้มันชัดเจน อาทินเมื่อเจอหน้าลีโอเขาก็ตึงๆนิดหน่อยเพราะยังอารมณ์เสียในสิ่งที่ลีโอทำอยู่ เเต่ทว่าลีโอยังไม่รู้ว่าเขาคืนดีกับซอลญ่าแล้วนั่นเอง

        “นายไม่ต้องไปเตรียมตัวหลังเวทีหรือไง?”

 “ผมมีเรื่องที่จะต้องคุยกับคุณก่อนไม่งั้นผมจะไม่สบายใจ…คือเรื่องระหว่างผมกับซอลญ่าพวกเรา……” ลีโอไล่สาธยายตั้งเเต่แรกจนจบซึ่งเป็นเรื่องที่ยาวมากๆ มีทั้งเรื่องที่อาทินรู้และยังไม่รู้ปะปนกันไป อาทินตั้งใจยืนฟังโดยแกล้งตึงๆใส่ลีโอเพื่อให้เขาเข้าใจผิดเรื่องเขากับซอลญ่า ลีโอไม่ละความพยายามหาเหตุผลมาลบล้างสิ่งที่ตนทำลงไปพร้อมพูดจาปกป้องซอลญ่าต่างๆนานาจนกระทั่งอาทินอดใจไม่ไหวหลุดขำออกมา ลีโอชะงักเมื่อเห็นว่าอาทินขำก๊ากใส่หน้าเขา

      “คุณขำอะไร ที่ผมพูดไปมันเป็นความจริงนะคุณ”

       “ที่ผมขำก็เพราะว่า….คุณไม่จำเป็นต้องมาอธิบายอะไรแล้ว ผมกับซอลญ่าเราไม่มีอะไรกันแล้ว”

      “ไม่มีอะไรกันแล้วหมายความว่า พวกคุณเลิกกันแล้วงั้นหรอ เพราะผมหรอ ไม่ๆคุณยังไม่เข้าใจอาทิน คุณฟังใหม่นะ..คืออย่างงี้..ผม…..” อาทินอดทนกลั้นขำให้กับความอยากอธิบายของลีโอไม่ไหว เขาตัดสินใจกดมือถือโทรหาใครบางคนให้มาหา ในตอนนั้นลีโอคิดว่าเขาต้องโทรตามให้ รปภ.มาลากเขาออกไปแน่ ลีโอพยายามใช้ช่วงเวลาที่มีอยู่อธิบายซ้ำหลายๆรอบก่อนที่เขาจะโดน รปภ.ลากออกไป แต่ทว่าคนที่ปรากฏตัวกลับไม่ได้อย่างที่ลีโอคิด

       “เกิดอะไรขึ้นอาทิน คุณโทรตามญ่ามาทำไม?...อ้าว ลีโอ..มาแล้วหรอคะ ทำไมไม่ไปเตรียมตัวล่ะ..งานจะเริ่มแล้วนะ” ลีโอมองหน้าซอลญ่าสลับกับอาทินแล้วอึ้ง เพื่อความมั่นใจและเป็นคำตอบที่ดีที่สุดให้ลีโอ อาทินใช้มือโอบเอวซอลญ่าและเหวี่ยงตัวเธอมาจูบฟอดใหญ่ต่อหน้าลีโอ ทำเอาซอลญ่าที่ไม่ทันตั้งตัวเขินไปด้วย

     “นี่คุณทำบ้าอะไรของคุณเนี้ยอาทิน!! สรุปคุณโทรตามญ่ามาทำไม?”

     “ก็เพื่อนคนนี้ของคุณน่ะสิ บอกมีเรื่องจะคุยกับผม พอมาถึงเขาก็สาธยายเรื่องแผนการณ์ของเขากับคุณให้ผมฟังซะยาวเลย ผมไม่อยากให้คุณพลาดเลยเรียกมาฟังด้วย”

      “นี่อย่าบอกนะว่า…พวกคุณสองคน…..”

      “นี่ลีโอ นายเคยได้ยินไหมว่าผัวเมียเคลียร์กันบนเตียงได้ ฮ่าฮ้าฮ่า ฉันกับซอลญ่าเราดีกันตั้งเเต่วันที่นายมารับตัวลูกตาลกลับไปแล้ว ต้องให้อธิบายไหมว่าดีกันท่าไหนบ้างน่ะ อิอิ”

        “พอเลยอาทิน…คุณไปรับแขกทางโน้นไป ฉันขอคุยกับลีโอซักพัก”

       “ได้…งั้นก็ตามสบายนะ พ่อหนุ่มนักเล่าเรื่อ ฮ้าฮ่าฮา อ่อ..เเค่คุยนะ อย่ามากกว่านั้นล่ะ หวงนะเว้ย!!!” อาทินทิ้งท้ายประโยคด้วยน้ำเสียงเข้มๆก่อนจะดึงสูทให้ตึงปรับบุคลิกและไปรับเเขกต่อ ส่วนลีโอนั้น เหวอเเดก!! เขารู้สึกว่าเราดูโง่มากที่โดนอาทินหลอกให้เล่าเรื่องที่เขารู้อยู่แล้วให้ฟังอีกรอบ ลีโอเริ่มรู้สึกได้ว่านี่อาจจะเป็นการเอาคืนของอาทินที่แสบพอๆกับเขาเลยล่ะ….