ราชันย์ลมปราณอนันต์

ตอนที่ 72: นครจันทราที่สาบสูญ

ซากปรักหักพังของนครโบราณเบื้องหน้าแผ่ขยายออกไปสุดลูกหูลูกตา อาคารที่เคยงดงามบัดนี้เหลือเพียงโครงสร้างหินที่ผุพังและถูกปกคลุมด้วยพืชพรรณโบราณ บรรยากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความเก่าแก่และความลี้ลับที่จับต้องได้

"ตามบันทึกของสำนัก...ที่นี่คือ 'นครจันทราที่สาบสูญ'" หลินเยว่กระซิบข้างเฟิงหวง "กล่าวกันว่าเป็นนครของยอดฝีมือผู้ใช้วิชามายาและค่ายกลในยุคบรรพกาล มรดกของพวกเขาจะต้องล้ำค่าอย่างแน่นอน"

เฟิงหวงพยักหน้า เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานที่ซับซ้อนและผิดปกติที่ไหลเวียนอยู่ทั่วทั้งนครแห่งนี้ มันไม่ใช่แค่พลังปราณแห่งฟ้าดินธรรมดา แต่เป็นพลังงานของค่ายกลขนาดมหึมาที่ยังคงทำงานอยู่แม้จะผ่านกาลเวลามานับพันปี

"ดูเหมือนว่าทุกคนจะมีความคิดเดียวกัน" เฟิงหวงกล่าวเรียบๆ พลางมองไปยังกลุ่มอื่นๆ ที่เริ่มเคลื่อนไหวแล้ว

กลุ่มของซุนเทียนแห่งตระกูลสุริยัน เลือกที่จะใช้ความแข็งแกร่งเข้าว่า พวกเขาบุกทะลวงเข้าไปในนครโดยตรง ทำลายเถาวัลย์และซากปรักหักพังที่ขวางหน้าอย่างไม่เกรงกลัว

กลุ่มของจื่อเหยาแห่งนิกายดาบม่วง เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบและรวดเร็ว พวกเขากระจายตัวออกไปราวกับกลุ่มเงา แทรกซึมเข้าไปในนครจากหลายทิศทาง

ส่วนกลุ่มของเฉียนหลงแห่งหอร้อยสมบัติ อาศัย "ของวิเศษ" ที่พกมามากมาย เขานำยันต์สำรวจและเข็มทิศชี้สมบัติออกมาใช้เพื่อค้นหาเส้นทางที่ปลอดภัยที่สุด

"เราจะทำอย่างไรดี?" ศิษย์คนหนึ่งของสำนักหมอกครามถามขึ้น

เฟิงหวงส่ายหน้า "อย่าเพิ่งรีบร้อน...นครแห่งนี้ไม่ใช่สถานที่ที่จะบุกเข้าไปได้ง่ายๆ"

เขาหลับตาลงและแผ่จิตเทวะระดับราชันย์ของเขาออกไปอย่างละเอียดอ่อนที่สุด เขาไม่ได้มองหา "สมบัติ" แต่เขากำลังมองหา "กระแสพลังงาน" ของค่ายกลทั้งหมด!

ในห้วงจิตสำนึกของเขา ภาพของนครทั้งนครปรากฏขึ้นเป็นเส้นสายของพลังงานที่สลับซับซ้อนราวกับใยแมงมุมขนาดยักษ์ เขามองเห็น "จุดโหนดพลัง" ที่สำคัญ, "เส้นทางที่ปลอดภัย" ที่พลังงานไหลเวียนอย่างราบรื่น, และ "กับดักมายา" ที่ซ่อนอยู่ตามจุดต่างๆ

"ทางนั้น" เฟิงหวงลืมตาขึ้นและชี้ไปยังซอยเล็กๆ ที่ดูรกทึบและไม่มีใครสนใจ "คือเส้นทางที่ปลอดภัยที่สุด มันจะนำเราไปยังใจกลางของนครได้โดยตรง"

หลินเยว่และศิษย์คนอื่นๆ มองหน้ากัน แต่ด้วยความเชื่อมั่นในตัวเฟิงหวงที่สั่งสมมา พวกเขาก็พยักหน้ารับและเดินตามเขาเข้าไปในซอยนั้นโดยไม่ลังเล

และมันก็เป็นไปตามที่เขาว่า! ขณะที่กลุ่มอื่นๆ ต้องเผชิญหน้ากับกับดักมายาที่ทำให้หลงทิศทาง, เถาวัลย์อสูรที่จู่โจมอย่างไม่ทันตั้งตัว, หรือแม้กระทั่งหุ่นเชิดศิลาที่ถูกปลุกขึ้นมา...กลุ่มของเฟิงหวงกลับสามารถเดินทางผ่านไปได้อย่างราบรื่นราวกับเดินอยู่ในสวนหลังบ้าน พวกเขาหลีกเลี่ยงกับดักทั้งหมดและมุ่งหน้าสู่ใจกลางนครได้อย่างรวดเร็ว

ในที่สุด...พวกเขาก็มาถึงลานกว้างใจกลางนคร ที่นั่น...ปรากฏ "หอคอยจันทรา" ที่สูงตระหง่านและยังคงสภาพสมบูรณ์ที่สุดตั้งอยู่ มันเปล่งแสงสีเงินอ่อนๆ ออกมา และที่ยอดหอคอย...มี "ผลึกจันทรามายา" ขนาดเท่าศีรษะมนุษย์ลอยอยู่อย่างสงบนิ่ง มันคือแก่นพลังงานของค่ายกลทั้งหมดและเป็นมรดกที่ล้ำค่าที่สุดของนครแห่งนี้!

แต่เมื่อพวกเขามาถึง ก็พบว่ากลุ่มของจื่อเหยาแห่งนิกายดาบม่วงได้มาถึงก่อนหน้าพวกเขาเพียงเล็กน้อย

จื่อเหยาในชุดสีม่วงเข้มยืนจ้องมองไปยังยอดหอคอยด้วยสายตาที่คมกริบ นางสัมผัสได้ถึงพลังงานดาบที่แฝงอยู่ในผลึกนั้น

ทั้งสองกลุ่มเผชิญหน้ากัน บรรยากาศพลันตึงเครียดขึ้นมาทันที

"สำนักหมอกคราม...พวกท่านมาช้าไปก้าวหนึ่ง" จื่อเหยากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาแต่กลับไพเราะราวกับเสียงกระดิ่ง "มรดกชิ้นนี้...นิกายดาบม่วงของข้าขอรับไว้"

ก่อนที่หลินเยว่จะได้โต้ตอบ...เฟิงหวงกลับเป็นฝ่ายก้าวออกมาข้างหน้า

เขามองไปยังจื่อเหยาด้วยรอยยิ้มบางๆ "แม่นางจื่อเหยา...ท่านแน่ใจแล้วหรือว่าสิ่งที่อยู่บนยอดหอคอยนั้น...คือ 'ของจริง'?"

คำถามของเขาทำให้ทุกคนต้องฉงน!

จื่อเหยาขมวดคิ้ว "เจ้าหมายความว่าอย่างไร?"

เฟิงหวงหัวเราะเบาๆ "นครจันทราขึ้นชื่อเรื่องวิชามายา...ท่านไม่คิดบ้างหรือว่าสมบัติที่ล้ำค่าที่สุด...อาจจะไม่ได้วางอยู่ในที่ที่เห็นได้ชัดเจนที่สุด"

เขายกมือขึ้นชี้ไปยัง "พื้น" ของลานกว้างที่พวกเขายืนอยู่

"มรดกที่แท้จริง...มันอยู่ใต้เท้าของเรามาโดยตลอดต่างหาก"