เย่ซีกับระบบเซียนรับจ้าง

“ขอบพระคุณท่านมากเถ้าแก่นี่คือหินสื่อสารของคฤหาสน์พวกข้า ขอแค่ท่านใส่หลังปราณเข้าไประยะไกลที่สุดที่สามารถใช้งานได้คือหนึ่งพันลี้”ผู้อาวุโสคฤหาสน์อัสนีสีครามยื่นหินสื่อสารให้ หินก้อนนี้หายากเป็นอย่างยิ่ง

        เพราะนอกจากตัววัสดุจะเป็นถึงหินแม่น้ำดำซึ่งเป็นวัสดุระดับราชวงศ์ยังมีอาคมที่ถูกจารึกโดยผู้ฝึกตนระดับสี่อีกด้วยมีแค่ผู้อาวุโสระดับสูงและศิษย์สืบทอดไม่กี่คนเท่านั้นถึงจะมีในครอบครอง

“ถ้าท่านประสบความเดือดร้อนอันใดสามารถเรียกหาข้าได้ทุกเมื่อ หรือใช้มันเพื่อผ่านเข้าออกรับสิทธิ์พิเศษของคฤหาสน์อัสนีสีครามได้ทุกอย่าง”เมื่อชายชรากล่าวจบผู้คนโดยรอบก็พากันนิ่งเงียบไปไม่คิดเลยว่าคฤหาสน์อัสนีสีครามจะลงทุนขนาดนี้นี่เท่ากับแขกกิตติมศักดิ์ระดับสูงสุดเลยนะ

“พวกข้าเป็นหลวงจีนจึงไม่มีอะไรมากนักถ้าท่านต้องการกำลังรบก็นำป้ายไม้นี้ไปที่หมู่บ้านตะวันสีเลือดได้”หัวหน้าหลวงจีนหัวโล้นยื่นป้ายไม้ที่มีรูปหมัดไขว้กันพร้อมสลักว่าหมัดคลั่งให้กับชายหนุ่มถ้าเป็นผู้อื่นได้สิ่งนี้ไปจะต้องเกิดศึกใหญ่แน่นอนเพราะกำลังของเหล่าหลวงจีนพวกนี้สามารถถล่มขุมอำนาจระดับสูงส่วนใหญ่ได้สบายต่อให้เป็นขุมอำนาจระดับเดียวกันก็สู้ได้ไม่มีถอย

“ทั้งสองท่านล้วนมอบของล้ำค่าให้เถ้าแก่ไปแล้วหุบเขาของเราไม่ได้พกอะไรมาสักเท่าไหร่ งั้นพวกข้ามอบหินสื่อสารให้ท่านก็แล้วกันระยะทางราวร้อยลี้สื่อสารได้ไม่มีปัญหา”หญิงสาวผู้หนึ่งของหุบเขาดาบบัวบานกล่าวออกมาพลางยื่นหินสื่อสารให้ชายหนุ่ม

“พวกท่านไม่ต้องเกรงใจหรอก ข้าขายสินค้าพวกท่านจ่ายผลึก ไม่มีใครได้เปรียบหรือเสียเปรียบถ้าสินค้าของข้าเป็นที่ถูกตาต้องใจทุกท่าน ก็รบกวนแวะเวียนมาอุดหนุนใหม่ด้วยล่ะ” ชายหนุ่มกล่าวออกมาพร้อมยิ้มให้หญิงสาวส่วนใหญ่ที่เห็นถึงกับหน้าแดงเพราะฉากที่เห็นเลยทีเดียว

            หลังจากร่ำลากันเรียบร้อยกลุ่มอำนาจทั้งสามก็แยกย้ายกันไปเพื่อส่งข่าวกลับไปยังสำนักพวกเขามีแผนที่จะส่งคนมาเวียนซื้อสินค้าของร้านแห่งนี้ให้ได้มากที่สุด!

            ร้านเซียนรับจ้าง!

            พวกเขาจะต้องกลับมาใหม่โดยเร็ว!!

“แล้วเจ้าไม่ไปไหนรึไง?”ชายหนุ่มถามหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆร้านเขา

“ก็ข้าว่างนี่นา เป็นไง ข้าช่วยได้เยอะไหม?” หยางเสียถามออกมาพร้อมรอยยิ้ม

“ดีเยี่ยมเลยทีเดียว ขอบคุณเจ้ามาก ดูสิ ผู้คนโดยรอบต่างพากันเดินมาแล้วน่าจะเพราะผู้คนกลุ่มใหญ่ซื้อสินค้าไปพวกเขาเลยเกิดความสนใจ”ชายหนุ่มชี้ไปทางกลุ่มคนที่เริ่มทยอยกันมาทางร้านของเขาดูท่าวันนี้จะได้กำไรไม่ใช่น้อย

“ถ้าเจ้าว่างนักก็ช่วยข้าขายต่ออีกหน่อยแล้วกันเดี๋ยวแบ่งผลึกให้หนึ่งส่วนสิบ”ชายหนุ่มกล่าวออกมาแล้วลากหญิงสาวมาช่วยขายสินค้าต่อเพราะก่อนหน้านี้ตอนขายสินค้าให้สามกลุ่มอำนาจก็ได้นางช่วยขายถึงเรียบร้อยดี

ผ่านไปห้าชั่วยามพระอาทิตย์กำลังจะลาลับขอบฟ้า

            หลังจากลูกค้าเริ่มหมดไปแล้วชายหนุ่มจึงทำการเก็บร้านและนับผลึกที่ได้ในวันนี้ด้วยเพราะมีลูกค้าทยอยมาซื้อเรื่อยๆ ถึงจะยังไม่มากนักแต่ก็ขายมาได้ประมาณหนึ่งหมื่นผลึก ห้าพันผลึกมาจากสามกลุ่มอำนาจอีกห้าพันผลึกมาจากลูกค้าที่พากันมาซื้อสินค้าตามกลุ่มแรก และชื่อเสียงของเขาก็ขยับขึ้นมาเป็น500 แล้ว

“นี่ส่วนแบ่งของเจ้า รับไปสิ” ชายหนุ่มแบ่งกองผลึกหนึ่งพันผลึกให้หญิงสาวนางก็ไม่ได้ว่าอะไรเก็บเข้าแหวนมิติไปทันที

“ถ้างั้นข้าขอตัวก่อน เจอกันใหม่พรุ่งนี้ข้าจะมาแต่เช้า” ชายหนุ่มกล่าวอำลาหญิงสาว

“ได้เลย ยังไงเจ้าก็ระวังตัวเอาไว้ด้วยล่ะเพราะน่าจะมีผู้คนเห็นเจ้าขายของได้เยอะ อาจมีคนอยากก่อเรื่องได้” หญิงสาวเตือนด้วยความหวังดีเพราะนางเห็นมีหลายคนที่แอบมองมาทางร้านของชายหนุ่ม

“ขอบใจเจ้าที่กล่าวเตือน ไม่ต้องเป็นห่วง” ชายหนุ่มกล่าวจบ คนทั้งสองก็แยกย้ายกันไป

            จริงดังที่นางกล่าวเตือนชายหนุ่มสัมผัสได้ว่าตลอดทางมีคนแอบตามเขามาตลอดแต่ด้วยความที่ไม่อยากก่อเรื่องสักเท่าไหร่เขาเลยเลือกเดินทางสายหลักซึ่งมีแสงไฟจากอาคมก่อแสงติดตั้งไว้ตลอดเส้นทางรวมถึงมีผู้คนเดินกันพลุกพล่าน ทำให้พวกที่ตามมาไม่กล้าลงมือ

“นายท่านนน ท่านไปไหนมาข้าคิดถึงท่านมากรู้ไหม”เมื่อชายหนุ่มเดินผ่านรั้วประตูโรงเตี๊ยมพลบค่ำเข้ามาก็พบเข้ากับฟิชในร่างมนุษย์ที่วิ่งเข้ามาทำท่าจะกอดเขา

ตู้ม! ชายหนุ่มถีบมันออกไปจนหัวมันปักลงไปในพื้นดินขาชี้ฟ้าหมดสภาพไปเลย

“ไปทำงานน่ะสิ ใครจะนอนทั้งวันเหมือนเจ้าล่ะ”ชายหนุ่มกล่าวพลางเดินไปต่อไม่สนใจมนุษย์ปลาที่กำลังดึงหัวตัวเองขึ้นจากพื้นอยู่

พรึ่บ!

“ก็ข้าดื่มมากไปหน่อย ขออภัยด้วยนายท่านว่าแต่ท่านจะทำอะไรต่อ? ข้าจะได้ตามท่านไป”หลังดึงหัวตัวเองขึ้นมาได้มันก็เดินตามไม่ห่าง ถามไม่หยุด

“กินข้าว อาบน้ำ นอน!”

            หลังจากที่ลูกค้าแต่ละคนซื้อสินค้ากลับไปชื่อร้านเซียนรับจ้างก็เริ่มโด่งดังมากขึ้น มีหลายสำนัก ขุมอำนาจ หลายตระกูลต่างวางแผนที่จะไปเยี่ยมชมร้านเซียนรับจ้างแล้ว

            วันถัดมาหลังจากที่ชายหนุ่มเดินทางไปที่ตลาดเขาก็พบเข้ากับชายคนหนึ่ง ชายคนนั้นจัดสถานที่ให้เขาไว้เปิดร้านที่กลางตลาดซึ่งเป็นจุดที่มีผู้คนผ่านไปมามากที่สุดพอเขาถามว่าทำไมถึงจัดสถานที่ไว้ให้ก็ได้คำตอบว่าเจ้าของตลาดแห่งนี้สั่งมามีผู้คนมามากกว่าเมื่อวันก่อนแบบเทียบกันไม่ติดชายหนุ่มขี้เกียจนับแต่ถ้าดูคร่าวๆคงเกินหนึ่งพันคน ทำให้ทั้งชายหนุ่ม มนุษย์ปลาและหญิงสาวขายสินค้ามือเป็นระวิง

        มีตัวแทนจากที่ต่างๆไม่ว่าจะเป็นตระกูลเก่าแก่สำนักที่มีชื่อเสียงเผ่าพันธุ์โบราณมากมายที่ต้องการเชิญชายหนุ่มให้ไปเยี่ยมยังสถานที่ของพวกเขาแต่ชายหนุ่มก็กล่าวปัดไปเพราะมันเยอะมากจนเขาปวดหัวไม่เหมือนเมื่อวันก่อนที่มีแค่สามกลุ่มอำนาจ วันนี้รวมๆกันมีถึงสามสี่สิบกลุ่มเลยทีเดียว

        จนจบวันก็พบว่าได้ผลึกมาประมาณสามหมื่นผลึกและค่าชื่อเสียงขยับขึ้นมาเป็น 1,000หลังแบ่งเงินให้หยางเสียเรียบร้อยชายหนุ่มก็กลับไปโรงเตี๊ยมเพื่อพักผ่อน

        เช้าวันถัดมาหลังชายหนุ่มทำธุระประจำช่วงเช้าเสร็จเขาก็ลงมากินข้าวแต่พบเข้ากับเจ้าของโรงเตี๊ยมที่กำลังรอเขาอยู่

“คุณชาย ไม่สิ เถ้าแก่ข้าหาที่ดินให้ท่านได้แล้ว มีอยู่สามที่ภายในเมืองหลวงที่สามารถหาซื้อได้ท่านสนใจจะไปเลือกดูหรือไม่” เจ้าของโรงเตี๊ยมกล่าวออกมาเขาวิ่งวุ่นจนไม่ได้นอนมาเต็มๆสองวันสองคืน เพราะวันนี้คือเส้นตายในสัญญาแล้วไม่อย่างนั้นเขาจะต้องตาย

            ชื่อเสียงทั้งหมดที่มีเงินทอง ผลึกต่างทุ่มเทออกไปอย่างไม่คิดเสียดายเพื่อให้ได้สิทธิ์ในการเข้าซื้อที่ดินเหล่านี้แต่ก็ยังต้องไปแข่งราคากับเหล่าชนชั้นสูงหรือผู้ฝึกตนที่หมายตาที่ดินเหล่านี้อยู่ดีถึงกระนั้นเขาก็ไม่หวาดกลัว เรื่องกำลังอาจไม่ได้แข็งแกร่งที่สุดแต่เรื่องความร่ำรวยเขาก็ไม่กลัวใครโรงเตี๊ยมของเขามีอยู่ทั่วทุกเขตในอาณาจักรแห่งนี้เดือนๆหนึ่งทำเงินมากกว่าสามแสนผลึกเงินรวมของเขามีมากยิ่งกว่าตระกูลระดับสูงบางตระกูลเสียอีก

“โอ้ ข้าเกือบลืมไปเลย ได้สิ พาข้าไปเลย” ชายหนุ่มที่ได้ยินก็ตื่นเต้นเล็กน้อยในที่สุดเขาก็จะได้ทำภารกิจของระบบเสร็จแล้วเปิดร้านเพื่อมีที่อยู่อาศัยเป็นหลักแหล่งสักที

“ท่านจะไปเลยไหม ข้าจะไปเตรียมรถม้าให้” เจ้าของโรงเตี๊ยมกล่าวถามต่อ

“อีกหนึ่งชั่วยามก็แล้วกัน ข้าขอทำธุระก่อน” ชายหนุ่มกล่าวจบก็รีบจากไป

            เขาไปติดต่อภัตตาคารหงส์เพลิงเรื่องการซื้อขายเนื้อว่าจะทำยังไงได้บ้างเพราะจะให้เขาเดินทางมาบ่อยๆก็ไม่สะดวกทางภัตตาคารเลยแจ้งว่าพวกเขาจะไปรับเนื้อสัตว์อสูรที่ร้านของชายหนุ่มเองเมื่อถึงเวลาขอแค่แจ้งสถานที่ไว้ก็พอ

            หลังจากนั้นชายหนุ่มก็ใช้หินสื่อสารติดต่อหยางเสียไปว่าเขาจะเข้าเมืองหลวงสักหน่อยหญิงสาวก็กล่าวถามเล็กน้อย แล้วบอกว่าไว้ชายหนุ่มเปิดร้านแล้วนางจะแวะไปซื้อสินค้าให้เขาหาสินค้าใหม่ๆมาขายได้แล้ว! ชายหนุ่มจึงฝากหญิงสาวแจ้งบรรดาลูกค้าต่างๆถึงเรื่องนี้ด้วย

            เวลานี้ชื่อของร้านเซียนรับจ้างซึ่งเป็นร้านที่มีสิ่งวิเศษขายต่างเริ่มกระจายไปตามหมู่ผู้ฝึกตนตระกูล สำนัก ระดับสูงแล้วแต่ก็ยังไม่ได้รู้กันมากนักเพราะแต่ละขุมอำนาจต่างก็ไม่อยากให้มีผู้คนไปซื้อสินค้าของร้านนี้พวกเขาต้องการจะกุมความลับนี้เอาไว้กับตัวให้ได้นานที่สุด

ติ๊ง!

[“ท่านสำเร็จภารกิจย่อยที่ซ่อนไว้ชื่อเสียงครบหนึ่งพัน”]

[“ได้รับการสุ่ม 1 ครั้ง”]