เซียนรีเทิร์น

"พี่ใหญ่ เอาบัตรเงินสดนี่ไปครับ!"

ที่หลงหวางรีสอร์ท หลงเซ้งหลินบังเอิญเจอบัตรเงินสดในกระเป๋าเสื้อจึงทำให้เขารู้สึกท้อแท้มากก่อนที่จะส่งบัตรคืนให้หลงเซ้งหยูด้วยใบหน้าขมขื่น

"ไม่เป็นไร ในเมื่อน้องชายถังไม่คิดว่าเราเป็นคนง่ายๆ เราก็จะรับบัตรนี้"

หลงเซ้งหยูมองบัตรเงินสดที่ถูกส่งมาให้พร้อมรอยยิ้มตลก

เนื่องจากวิลล่าที่ถังซิ่วได้รับจากหลงเซ้งหยูนั้นตัวเขาไม่ได้ซื้อมันจากเพื่อนแต่เก็บไว้เป็นของสำรองส่วนตัว ไม่ใช่เพราะวิลล่าขายไม่ได้แต่มันอยู่นอกเหนือแบบแปลนภูมิทัศน์ของเมืองทิศใต้และเป็นวิลล่าขนาดใหญ่ที่สุดที่แม้แต่คนที่ร่ำรวยที่สุดก็ยังซื้อไม่ได้

เหตุผลที่หลงเซ้งหยูจงใจบอกว่ามันเป็นแค่บ้านพักหรูหราธรรมดาเพราะเขากลัวว่าถังซิ่วจะรู้ถึงมูลค่าที่แท้จริงของวิลล่าและไม่เต็มใจที่จะรับของขวัญของเขา

"เซ้งหยู เซ้งหลิน ถังซิ่วเก่งขนาดนั้นเลยหรือ?" 

ชายวัยกลางคนที่ถือหนังสือพิมพ์ในมือได้ถามออกมาด้วยความสงสัย

หลงฮานเหวินเคยรู้สึกว่าลูกชายสองคนของเขาเป็นยอดอัจฉริยะ เขารักและโปรดปรานลูกชายทั้งสองและไม่เชื่อว่าจะมีใครที่ยอดเยี่ยมไปกว่าลูกๆของเขา แต่หลังจากที่เขากลับบ้านในวันนี้ บทสนทนาระหว่างสองพี่น้องก็เต็มไปด้วยเรื่องของชายหนุ่มที่เขาไม่ค่อยคุ้นเคยซึ่งทำให้เขาตกใจมาก

แม้ว่าหลงฮานเหวินจะรู้ว่าถังซิ่วเป็นผู้ชนะการพนันกับเจี่ยหลุยเต๋าแต่เขาคิดว่าลูกชายทั้งสองของเขาใช้เทคนิคและวิธีที่ไม่สุจริตจึงทำให้เจี่ยหลุยเต๋าพ่ายแพ้มากกว่าที่เขาชนะด้วยทักษะการพนันของตัวเอง อันที่จริงแล้วคือการที่หากว่าไม่ได้เห็นฉากการพนันระหว่างถังซิ่วกับเจี่ยหลุยเต๋าตรงๆก็ไม่มีใครกล้าที่จะเชื่อว่าจะมีคนในจังหวัดฉวนฉิงจะสามารถเอาชนะเจี่ยหลุยเต๋าในการพนันได้

"พี่ใหญ่ ดูเหมือนว่าในสายตาของพ่อนั้นนอกเหนือจากพวกเราแล้ว คนอื่นๆก็ล้วนเป็นคนโง่และไร้ปัญญา พวกเราไม่จำเป็นต้องทำงานจริงๆแล้วล่ะมั้ง"

 เมื่อได้ยินคำพูดของพ่อและมองการแสดงออกของเขา หลงเซ้งหลินได้แต่พูดออกมาจากความเศร้าใจและเดินตรงขึ้นไปที่ชั้นบน

"พ่อ ผมยอมรับว่าลูกชายสองคนของพ่อคนนี้นั้นเก่งมากแต่พ่อต้องรู้ว่าจะมีคนภายนอกที่มีพรสวรรค์มากกว่าพวกเรา คราวนี้ถ้าไม่ได้รับความช่วยเหลือจากเขา ลูกชายของพ่ออาจจะแพ้ให้กับซางตี้ฉวินและคนอื่นๆแล้ว" 

หลงเซ้งหยูเองก็พูดออกมาไม่กี่คำก่อนที่จะขึ้นไปที่ห้องนอนของเขาเช่นกัน

หลงฮานเหวินมองไปที่ด้านหลังของลูกชายทั้งสองคนที่เดินออกไปพร้อมกับการครุ่นคิดที่ปรากฏบนใบหน้าของเขา

ที่เมืองทิศใต้ ถังซิ่วใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงเพื่อตรวจสอบวิลล่าของเขาตั้งแต่บนลงล่างและวนรอบวิลล่า เมื่อเขาพบว่าวิลล่าของเขาอยู่ไกลจากบ้านอื่นๆและเกือบจะโดดเดี่ยวก็ทำให้เขารู้สึกพอใจกับวิลล่าแห่งนี้ที่หลงเซ้งหยูมอบให้กับเขามาก

หลังจากทำความคุ้นเคยกับวิลล่าและสภาพแวดล้อมแล้ว เขาก็ได้ไปที่ห้องแช่แข็งที่เช่าเอาไว้และหยิบเอาแก่นวิญญาณของงูหลามดำออกมาพร้อมกับอวัยวะภายในและเนื้อส่วนหนึ่ง เขายังได้หยิบสมุนไพรและแร่ธาตุที่เขาเก็บได้จากหมู่บ้านเขาล้อมมาด้วย

วิชาเชื่อมต่อศิลปะแห่งสวรรค์ชั้นแรกประกอบด้วยเก้าขั้นเล็กๆที่ถูกแบ่งออกเป็น...ขั้นหล่อหลอมพลังฉี, เสริมสร้างผิวหนัง, เสริมสร้างเลือดเนื้อ, เปลี่ยนแปลงกระดูก, เปลี่ยนแปลงหลอดเลือด, เปลี่ยนแปลงไขกระดูก, เปลี่ยนแปลงอวัยวะภายใน, ส่งพลังฉีและเลือด, ครอบครองดินแดน

ตอนนี้เขายังอยู่ในขั้นแรกคือขั้นหล่อหลอมพลังฉี เนื่องจากวิชาเชื่อมต่อศิลปะแห่งสวรรค์ต้องหล่อหลอมร่างกายก่อนซึ่งนั่นหมายความว่าเขาจะต้องสร้างน้ำยาปรับสภาพร่างกายซึ่งประกอบด้วยแก่นวิญญาณ อวัยวะภายในและเนื้อหนัง ยาเองก็ยังจำเป็นต้องใช้หญ้าสตาร์สปิริต อ้อยปีศาจพิษ แก่นพลังของหินหยกมรกตและวัตถุดิบอื่นๆโดยเฉพาะอย่างยิ่งแก่นวิญญาณและอวัยวะที่สดใหม่จะให้ประสิทธิภาพของยาที่ดีกว่า นี่เป็นเหตุผลที่เขาไม่สามารถทนรอที่จะหาที่สงบๆเพื่อบ่มเพาะหลังจากที่เขาฆ่างูดำตัวนั้นแทนที่จะรอเวลากว่าสองเดือนหลังจากการสอบเข้าวิทยาลัยจบแล้วค่อยหลอมร่างกาย

ในขั้นตอนนี้จะต้องทำความสะอาดและบดหญ้าสตาร์สปิริตและแก่นพลังของหินหยกมรกตให้เป็นผง จากนั้นเขายังต้องล้างอวัยวะภายในและเนื้อของงูหลามหลายครั้งก่อนจึงจะใส่ส่วนผสมเหล่านี้ลงในสัดส่วนที่แน่นอน ในขณะที่ทำอย่างนั้นเขาก็ยังต้องต้มแก่นวิญญาณที่ถูกแช่แข็งอยู่ให้ละลายออกมา

เขาจ้องมองออกไปทางหม้อ หลังจากนั้นเขาก็ใส่ผงที่เพิ่งบดลงไปในนั้นพร้อมกับผงที่กำลังผสมผสานกันนั้นเองที่สีแดงของโลหิตก่อนหน้านี้ได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว กลิ่นเหม็นที่ฟุ้งเต็มอากาศก็ค่อยๆจางหายไป สีแดงโลหิตนั้นเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้มอย่างรวดเร็วและมีจุดสีขาวจางๆอยู่ทั่วราวกับท้องฟ้าสีเข้มอันกว้างใหญ่และถูกล้อมรอบไปด้วยดวงดาวนับไม่ถ้วน

เมื่อกลิ่นเหม็นในอากาศหายไปอย่างสิ้นเชิงก็ทำให้เขาใส่อวัยวะภายในและเนื้อของงูเข้าไป ขณะที่เขานำเอาอ้อยปีศาจพิษที่เขาเตรียมเอาไว้ออกมา แม้ว่าอ้อยปีศาจพิษจะได้รับการตั้งชื่อว่าเป็นอ้อยแต่ความจริงก็คือมันกลับแข็งเหมือนเหล็กและอาจจะเรียกได้ว่าเป็นท่อนเหล็กด้วยซ้ำ

ช่วงเวลาหลังจากที่เขานำเอาอ้อยปีศาจพิษออกมา ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมมาก เพราะเขารู้ว่าความเร็วในการกวนจะส่งผลโดยตรงต่อความสำเร็จหรือความล้มเหลวในการสร้างน้ำยาปรับสภาพร่างกายนี้ การผสมน้ำยานี้ยังต้องใช้ความจดจ่อและตั้งใจอย่างสูงส่ง ความประมาทเล็กน้อยจะก่อให้เกิดอุบัติเหตุหรือการระเบิด

ถึงแม้ว่าเขาจะเตรียมวัตถุดิบหลายอย่างสำหรับสร้างน้ำยาและสถานที่ตั้งของวิลล่าก็ค่อนข้างโดดเดี่ยวดังนั้นเขาจึงไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับการระเบิดที่จะดึงดูดผู้คนรอบข้าง...แต่เขาก็ไม่ต้องการล้มเหลว

ขณะที่เขายังกวนส่วนผสมนี้เองที่อวัยวะภายในที่หนักและเนื้อค่อยๆอ่อนลงและกลายเป็นของเหลว สิ่งที่แปลกประหลาดที่สุดก็คืออ้อยปีศาจพิษที่อยู่ในมือของเขานั้นเริ่มบางลงเรื่อยๆ

"หากว่ามีผู้ช่วยนักปรุงยา ฉันคงไม่ต้องทำอะไรที่ซ้ำซากและน่าเบื่อแบบนี้" 

ระหว่างที่เขากำลังกวนยาอยู่นี้เองที่ความคิดนี้ก็ผุดขึ้นในสมองของเขาเพราะนี่เป็นครั้งแรกของเขาที่ทำน้ำยาปรับสภาพนี้จึงรู้สึกกังวลมาก

หลังจากที่เขาเริ่มชินกับมัน จิตใจของเขาเริ่มล่องลอยไปไกลและเขาเริ่มที่จะเหม่อลอย ภาพในทุกรูปแบบเมื่อตอนที่เขายังอยู่ในดินแดนแห่งนิรันดร์ได้ปรากฏในจิตใจของเขา เขาก็ไม่สามารถที่จะบอกได้ว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ยุคปัจจุบันหรือในตอนที่เขาอยู่ที่ดินแดนแห่งนิรันดร์กว่าหมื่นปี

ในขณะที่เขายังคงจมไปในจินตนาการของเขา ฟองสีเหลืองพุ่งออกมาจากหม้อเป็นกลิ่นเหม็นที่ไม่สามารถทนได้อย่างฉับพลันและทำให้อากาศในบ้านเต็มไปด้วยกลิ่นเหม็น

"แย่แล้วสิ มันกำลังจะระเบิด!"

 เขาตะโกนออกมาดังเมื่อเขาเห็นว่าหม้อเริ่มมีฟองใหญ่ขึ้นเรื่อยๆและรีบวิ่งออกไปนอกบ้านโดยไม่ลังเลเลย

ในช่วงเวลาที่คับขันที่เขาเพิ่งจะออกจากประตูบ้านไปก็มีเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวส่งออกมา ความพยายามทั้งหมดที่ผ่านมาของเขาถูกทำลาย

หลังจากใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเพื่อทำความสะอาด เขาจึงเริ่มกระบวนการกลั่นตัวยาครั้งที่สอง เมื่อเรียนรู้จากบทเรียนแรกก็ทำให้เขาก็ไม่กล้าที่จะเสียสมาธิใดๆอีกแล้ว เขาทำเพียงแค่ทำทุกขั้นตอนอย่างพิถีพิถันโดยเฉพาะช่วงที่อ้อยปีศาจพิษในมือของเขาเริ่มเล็กลงก็จะทำให้หม้อจุดระเบิดอีกโดยไม่มีข้อยกเว้น

"ไม่ใช่ ปัญหาไม่ใช่เพราะฉัน มันน่าจะเป็นเพราะอ้อยปีศาจพิษนี่!" 

ในตอนแรกเขารู้สึกว่าเขาไม่ระวังแต่สำหรับความพยายามครั้งที่สองจิตใจของเขาก็กำลังยุ่งเหยิงเพียงชั่วครู่เพื่อหาสาเหตุของปัญหา

เขานำมีดออกมาและขูดบางส่วนของอ้อยปีศาจพิษออก ในวินาทีนี้เองที่ภาพประกอบและภาพต่างๆจากดินแดนแห่งนิรันดร์ได้ฉายออกมาอย่างไม่สามารถควบคุมได้และเติมเต็มความคิดของเขา

"ไม่น่าแปลกใจว่าวิชาเชื่อมต่อศิลปะแห่งสวรรค์กล่าวว่าการผสมน้ำยาปรับสภาพร่างกายนั้นเป็นเรื่องยากมากและอัตราความสำเร็จก็ต่ำมาก ปรากฏว่าไม่ใช่เพราะเป็นการยากที่จะควบคุมความรู้สึกของตัวเองในกระบวนการผสมแต่ผลกระทบที่เกิดจากพิษของอ้อยปีศาจพิษเป็นเรื่องยากที่จะควบคุมได้"

เมื่อเขาต้องการเริ่มต้นการทดลองครั้งที่สามก็พบว่าวัตถุดิบที่เหลืออยู่น้อยมากบนพื้นจึงทำให้เขาต้องระมัดระวังมากขึ้น หลังจากที่เขาตั้งสมมติฐานกระบวนการผสมในใจ เขาวิเคราะห์แต่ละขั้นตอนที่หม้อจะมีโอกาสที่จะระเบิดได้ออกมา

ในช่วงต่อไป เขาได้ขูดเศษผงออกจากอ้อยปีศาจพิษอีกครั้งและนำมันไปทาบนผิวของเขาเอง ในตอนแรกไม่มีอุบัติเหตุอะไรและหลังจากนั้นจิตใจของเขาก็ฟุ้งซ่านอีกครั้ง

"โชคดีที่ฉันคิดทันทีเกี่ยวกับความเป็นไปได้นี้มิฉะนั้นจะทำให้เสียวัตถุดิบมากขึ้น อ้อยปีศาจพิษนี่มีพลังมาก สามารถซึมซาบเข้าสู่รูขุมขนของผิวหนังมนุษย์และส่งผลต่อความคิดของผู้คนได้"

ความกลัวได้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา ขณะที่เขามองที่อ้อยที่อยู่ในมือ แม้ว่าเขาอาจกล่าวได้ว่าถึงจุดสุดยอดในการผสมยาในอดีต แต่เขาไม่กล้าที่จะคุยโวว่าเขารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับวัตถุดิบสำหรับการปรุงยา อ้อยนี้เป็นหนึ่งในสมุนไพรที่เขาไม่รู้จักเขาทำได้แค่ค้นหาความช่วยเหลือจากภาพในความทรงจำเกี่ยวกับวิชาบ่มเพาะนี้

วัตถุดิบและส่วนผสมที่เกี่ยวข้องในการสังเคราะห์น้ำยาปรับสภาพนั้นได้ถูกเขียนไว้เหนือแนวปฏิบัติด้านการหายใจในวิชาบ่มเพาะแล้ว อย่างไรก็ตาม ไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับคุณสมบัติของวัตถุดิบแต่ละชนิด

โชคดีที่เขาคุ้นเคยกับวัตถุดิบเกือบทั้งหมด มีแค่อ้อยปีศาจพิษนี่เท่านั้นที่เขาไม่รู้ ถ้าหากว่าเป็นคนอื่นที่สุ่มสี่สุ่มห้าสังเคราะห์น้ำยาขึ้นมา อาจกล่าวได้ว่าบุคคลนั้นอาจล้มเหลวหลายร้อยครั้ง เป็นเพราะข้อผิดพลาดเล็กน้อยใดๆ จะนำไปสู่ความล้มเหลวในการสังเคราะห์

ถึงแม้จะเป็นเขา เขาก็ยังไม่สามารถบอกได้ว่าเขาจะมีอัตราการสำเร็จหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ในการสังเคราะห์ เขาคุ้นเคยกับอ้อยปีศาจพิษนั้นเพียงเล็กน้อยและเขาก็เชื่อว่าหากเขาเข้าใจคุณสมบัติของอ้อยนั้นโดยสมบูรณ์ก็จะสามารถรับประกันได้ว่าเขาจะประสบความสำเร็จในการสังเคราะห์

ในอีกไม่กี่ชั่วโมง เขาไม่รีบเร่งที่จะสังเคราะห์แต่ทำการวิจัยเกี่ยวกับอ้อยปีศาจพิษแทนซ้ำไปซ้ำมา หลังจากนั้นอีกหนึ่งชั่วโมงผ่านไป เขาก็เชื่อว่าเขาสามารถรู้ถึงคุณสมบัติทั้งหมดได้แล้ว

ต้มแก่นวิญญาณ...

ใส่ผงหญ้าสตาร์สปิริตและแก่นพลังของหินหยกมรกต...

ใส่อวัยวะภายในและเนื้อ...

กวน...

ระงับลมหายใจ...

ปิดรูขุมขน...

ปิดกั้นประสาทสัมผัสทั้งห้าประการ...

ทำตามขั้นตอนทั้งหมดอย่างละเอียดและเป็นระเบียบ...

เวลาผ่านไปโดยไม่รู้ตัว จิตใจและหัวใจของเขาแขวนอยู่ในอากาศแต่เต้นอย่างไม่หยุดยั้ง ทันใดนั้นเสียงแตกหักจากอ้อยปีศาจพิษในมือมันทำให้หัวใจเต้นช้าลงครึ่งหนึ่ง เขาเปิดตาลงในสภาวะที่เกือบหมดสติ

ของเหลวที่เป็นยาภายในหม้อได้กลายเป็นสีทองและมันยังปล่อยกลิ่นหอมที่สดชื่น

"นี่ฉันประสบความสำเร็จหรือไม่?"

ขณะกำลังมองไปที่ของเหลวสีทองอย่างช้าๆ สักครู่เขาก็พบว่าความกลัวที่จะเกิดการระเบิดนั้นไม่ได้เกิดขึ้น สีของของเหลวก็เป็นอย่างที่บันทึกไว้ซึ่งทำให้ดวงตาของเขาลุกไหม้ด้วยความเร่าร้อน

เขาไม่ได้สังเกตว่าตอนนี้เสื้อผ้าของเขาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ หยดเล็กๆ ของเหงื่อก็แทรกซึมอยู่บนหน้าผากของเขา ตอนนี้ตัวเขาไม่ต่างอะไรไปจากคนที่เพิ่งจมน้ำและเพิ่งขึ้นมาเหนือน้ำได้