นักฆ่าพักงานกลับไปเรียนมัธยม

งานโรงเรียนผ่านไปอย่างรวดเร็ว และก็ถึงวันสุดท้ายของงาน อลิเซียเธอรู้สึกดีเป็นอย่างมากที่เธอสามารถใช้ช่วงเวลานี้กระชับความสัมพันธ์ของเธอและอาเบลได้ดีมากยิ่งขึ้น จากการที่ไปเที่ยวชมงานโรงเรียนด้วยกันในช่วงเวลาหยุดพักจากการทำงาน และมันจะดีกว่านี้ถ้าไม่มีคนอื่น (ลาล่า)ไปอยู่ขัดขวางเธอ

"ขอบคุณนะคะทุกคน ที่ช่วยเหลือจนผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ขอบคุณมากๆเลย"

ยูร่าปิดประตูหลังจากลูกค้าคนสุดท้ายออกจากห้องไป เธอจึงหันมาพูดกับเพื่อนร่วมห้องทุกคน ยูร่ารู้สึกดีใจเป็นอย่างมากที่สามารถขายขนมทุกอย่างที่ทำมาขายได้จนหมดเกลี้ยง ต้องขอบคุณทุกคนที่ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน

"เก็บของกันได้เลยค่ะ"

ยูร่าและเพื่อนร่วมห้องทุกคนเริ่มเก็บของที่จัดเตรียมต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม พวกเขาต้องทำความสะอาดให้เรียบร้อยก่อนถึงจะกลับบ้านกันได้ ใช้เวลาค่อนข้างนานพอสมควรจนพระอาทิตย์ใกล้จะตกดินเลยก็ว่าได้กว่าจะเสร็จเรียบร้อยดี ทุกคนต่างก็เริ่มทยอยกันกลับบ้าน

"เสร็จแล้ววววว อาเบลกลับบ้านกันเถอะ"

ลาล่าอาศัยจังหวะตอนที่กลุ่มของอลิเซียไปส่งของคืนที่ห้องพักอาจารย์ อลิเซียจึงไม่อยู่ในห้อง ทำให้เธอได้โอกาสนี้จูงมืออาเบลกลับบ้านในทันที เธอใช้วิธีทุกอย่างออดอ้อนจนอาเบลพยักตอบกลับ ที่เธอต้องทำแบบนี้เพราะต้องการมีเวลาส่วนตัวกับเขาสองต่อสอง

"อืม"

มันก็ไม่มีอะไรที่เขาต้องช่วยแล้วจึงพยักตกลงไปส่งลาล่ากลับบ้าน

"อาเบลลลลลลลล ไปเที่ยวต่อกันเถอะ"

อลิเซียเปิดประตูเดินเข้ามาตะโกนเรียกอาเบลในห้องเรียนแต่เมื่อเธอกวาดสายตามองไปทั่วห้อง ก็ทำให้ เธออารมณ์เสียเป็นอย่างมาก เพราะทั้งอาเบลและลาล่าไม่อยู่ เธอเดินมาหาชายที่อยู่ใกล้โต๊ะอาเบลที่สุดและเอ่ยถามคำถามออกมา

"อาเบลกับลาล่าไปไหน"

เธอถามออกมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แต่ชายคนนี้ไม่ได้รู้สึกว่าเธออารมณ์ดีเลยแม้แต่น้อย เขาพยายามนึกคำตอบที่ดีที่สุดออกมาตอบเธอถ้าตอบไม่ดีเขาอาจตายได้

"ทั้งคู่กลับไปแล้ว เมื่อไม่นานนี้ เห็นว่าพวกเขาจะไปขึ้นรถไฟฟ้าที่สถานีใกล้ๆ"

เขาตอบไปตามที่เขาได้ยิน แต่ที่สถานีเขาคาดการณ์เอาเองเพราะเคยเห็นทั้งคู่ขึ้นรถไฟฟ้าไปด้วยกัน

"ห่ะ ยัยบ้านั่น มันน่าโมโหสุดๆ"

อลิเซียแทบจะระเบิดอารมณ์ออกมาทันทีทันใดแต่ก็หยุดไว้ก่อนไม่ได้ทำอะไรอีก เธอเดินไปเก็บกระเป๋าของตัวเองและชวนลินรีบตามลาล่าไปโดยด่วน

**********************†************************

"ลอสสามวันมานี้ ฉันสนุกสุดๆไปเลย ไม่เคยสนุกขนาดนี้มาก่อนเลยตั้งแต่เข้ามาเรียนมัธยมปลายที่นี่ เป็นงานโรงเรียนครั้งสุดท้ายที่น่าจดจำสุดๆ"

ลาล่าหันหน้าไปมองที่โรงเรียนด้วยแววตามีความสุข พบเจอผู้คนกำลังเก็บของกันวุ่นวาย แต่ก็ไม่พบใครเลยที่ไม่ยิ้มแย้มสนุกสนานออกมาให้เห็น อาเบลมองใบหน้าของเธอที่ยิ้มแย้มแจ่มใสต่างจากครั้งแรกที่พบเจอกันมากๆ

"อืมผมก็ชอบมากจริงๆ ได้ทำอะไรแปลกใหม่มันเป็นประสบการณ์ที่น่าจดจำจริงๆ"

"อาเบล เรียนจบนายจะไปทำอะไรหรอ"

ลาล่ามองอาเบลที่เดินอยู่ข้างเธออย่างสงสัย และต้องการรู้

"ก็ไม่รู้สิ ผมยังไม่มีแผนการจะทำอะไรเลย"

อาเบลหยุดคิดเล็กน้อยเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าถ้าเรียนจบเขาจะไปทำอะไรดี

"แล้วเธอละ"

ลาล่าหยุดเดินเล็กน้อยก่อนจะหันหน้ามาพูด

"ลาล่าเคยมีความฝันเมื่อตอนยังเด็กๆ ว่าอยากเป็นหมอเพื่อรักษาแม่ ที่ป่วยไข้มานานแต่ไม่ทันได้เรียน แม่ก็ด่วนจากไปซะก่อน และยังเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นหลายๆอย่าง เลยต้องทำงานช่วงเวลาเรียนจึงเรียนไม่ค่อยทันคนอื่นเขาลาล่าก็เลยล้มเลิกความคิดนี้ไป และตอนนี้ชีวิตก็กลับมาดีขึ้นหลังจากที่อาเบลและน้าลิอาน่าเข้ามา"

"ลาล่า ก็ไม่รู้จะทำอะไรต่อไปเหมือนกัน ก็จะต้องหาต่อไปเรื่อยๆ ก่อนจะจบก็คงจะเจอเอง"

"อืม"

อาเบลเริ่มคิดแล้วว่าชีวิตของตัวเองจะเป็นอย่างไงต่อไป

"ผมส่งแค่นี้พอนะครับ"

"อืม"

ลาล่ายกมือบอกลาอาเบลก่อนจะเดินขึ้นรถไฟไป

************************†************************

ในตรอกซอกซอยเปลี่ยวๆ ที่ทั้งสองคนเดินผ่านไป มีกลุ่มคนยืนรวมตัวกันอยู่สี่ถึงห้าคนรายล้อมรอบชายตัวใหญ่รูปร่างดี เกือบทั้งหมดกำลังตัวสั่นผวาเมื่อพบเจอกับอาเบลชายหนุ่มรูปหล่อที่พวกเขาเคยพบเจอมาก่อน

"ทำไมพวกมึงไม่เข้าไปกระทืบมันและจับยัยกระหรี่นั่นมาตามที่กูจ้างห่ะ"

ชายร่างโตตะคอกใส่กลุ่มคนทั้งสี่คนที่เป็นมาเฟียของแก๊งสิงโตคลั่ง ไม่ทำตามคำสั่งไม่ว่า แต่ยังมาห้ามเขาไม่ให้เข้าไปอีกกระทืบมันอีก

"คุณชาย ไม่ได้ครับ มันไม่ใช่คนที่เราจะต่อกรได้เลย"

ชายลูกน้องมาเฟียรีบบอกเหตุผลออกมาทันทีถ้าทำให้ชายคนนี้โกรธมันคงจะต้องตายกลายเป็นปุ๋ยต้นไม้ไปแน่ๆ เพราะพ่อของเขาเป็นคนใหญ่คนโตภายในแก๊งด้วย

"ห่ะ แค่ไอเด็กน้อยคนหนึ่ง กูซัดมันครั้งเดียวก็หลับแล้ว"

"ไม่ครับ คือ มันไม่ใช่คนที่เราจะต่อกรได้จริงๆ มันเก่งการต่อสู้และยังรวดเร็วเป็นอย่างมากอีกด้วย"

"มันเป็นใครกัน พวกมึงถึงกลัวมันขนาดนี้"

"คือ มันเป็นชายที่แก๊งของเรากำลังหาทางกำจัดอยู่ครับ ผมก็ไม่รู้รายละเอียดมากเท่าไหร่ แต่ทางผู้นำแก๊งห้ามไม่ให้สมาชิกทั่วไปเข้ามายุ่งเกี่ยวกับมันเด็ดขาด ท่านให้เป็นเรื่องของหน่วยสิงโตคลั่งสังหารแทนครับ"

"เหอะ แล้วจะทำยังไง กูอยากได้ยัยกระหรี่นั่น มันตัวติดกันตลอดเวลามาหลายวันแล้วนะ กูต้องแก้แค้นมันให้ได้"

ชายหนุ่มร่างโตคำรามด้วยความแค้น เขาพบเห็นหนึ่งในหญิงสาวที่เป็นต้นเหตุทำให้ชีวิตของเขาบัดซบขนาดนี้ เพื่อชำระความแค้นที่ทำให้ครอบครัวของเขาต้องตกอยู่ในสภาพอับจนต้องหนีจากบ้านเกิดมากบดานกับญาติของเขามันทำให้ครอบครัวเขาถูกมองว่าอัปยศมากๆ ด้วยเหตุนี้เข้าจึงต้องการทำลายเธอทั้งภายในและภายนอก มันถึงจะทำให้เขาสะใจได้ เขาจึงต้องการแก้แค้นเอามากๆ แทบจะคลั่งเลยก็ว่าได้

"ไปดักรอเพื่อนของมันก็ได้ครับ หญิงสาวที่เซ็กซี่และสวยสองคนนั้นและเราจะใช้พวกเธอเป็นเหยื่อล่อให้ยัยกระหรี่นั่นมาหา"

ชายลูกน้องยกมือเสนอความคิดเห็น เพราะสองสามวันมานี้เขาได้รับหน้าที่ให้ตามดูหญิงสาวที่ชื่อลาล่า และพบเห็นเพื่อนของเธอที่ดูจะสนิทกันดี มีิอยู่สองคน เป็นสาวสวยท้้งคู่ที่อยู่ด้วยกันกับลาล่าแทบจะตลอดเวลา อีกอย่างเขาถูกดึงดูดด้วยความสวยของพวกเธอด้วย ถ้าได้มีส่วนแบ่งจากผู้เป็นนายสักเล็กน้อยเขาก็คงจะฟินน่าดู

"หืม ล่อยัยกระหรี่นั่นมาหาหรอ ดีไปจับตัวพวกเธอมา กูจะเอาพวกมึงให้บานเลย พวกมึงก็เตรียมตัวด้วยจัดหนักจัดเต็มให้เต็มที่ แล้วค่อยส่งขายต่างประเทศ"

ชายร่างโตดูเหมือนว่าเจ้าคิดเจ้าแค้นเอามากๆ เขาต้องการตัวลาล่าถึงขั้นหาทางล่อเธอมาหาไม่มาจะใช้วิธีไหนก็ตาม

"เร็วลิน ใกล้ถึงสถานีแล้ว เธอคงอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้มากเรามีเวลาไม่นานก่อนเธอจะขึ้นรถไฟฟ้าไปซะก่อน"

สองสาววิ่งตามลาล่ามาอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่เห็นวี่แววว่าจะพบเจอลาล่าเลยแม้แต่น้อยได้แต่หวังว่าอาเบลจะมาส่งลาล่าแค่หน้าสถานีก็พอไม่ได้ขึ้นรถไฟฟ้าไปด้วยอีกคน ถ้าเป็นแบบนั้นเธอก็หมดตัวขัดขวางตัดแข้งตัดขาเธอไปสักที

"คุณชายดูนั่น เหมือนฟ้าเต็มใจส่งของขวัญมาให้พวกเรา"

ชายลูกน้องชี้ไปที่สองสาวที่วิ่งมาอย่างรีบร้อน เขาดูดีใจเป็นอย่างมากที่พบโอกาสจะได้ลิ้มลองรสชาติของสาวสวยมัธยมปลายในชุดนักเรียน

"หืม ใช่ฟ้าเต็มใจจริงๆ"

อเล็กซ์หันตามไปทิศทางที่ลูกน้องของเขาชี้ไป เมื่อหันมามองอเล็กซ์ก็เผยยิ้มออกมาอย่างบ้าคลั่ง

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า กูเจอพวกมึงแล้ว ไปจับมันมา"

ลูกน้องพยักหน้ารับคำสั่ง พวกมันรีบพุ่งไปอย่างร่าเริง ต่างคนต่างวิ่งไปล้อมรอบหญิงสาวสวยทั้งสองคน

"พวกแกเป็นใคร"

อลิเซียมองไปรอบๆ อยู่ดีๆก็มีชายนักเลงสี่คนพุ่งเข้ามาล้อมรอบพวกเธอแบบนี้ เธอรู้สึกได้ทันทีเลยว่ามันอันตรายมากๆ จึงใช้แขนกันลินเอาไว้ แต่ในขณะเดียวกันร่างกายเธอก็ยังสั่นอยู่ เธอหวังว่าคงมีใครสักคนผ่านมาบริเวณนี้เพื่อให้การช่วยเหลือพวกเธอได้

"ไม่ต้องรู้หรอก สาวน้อย อีกเดียวพวกเธอก็จะเป็นเมียของนายท่านของพวกพี่แล้ว เพราะงั้นหุบปากและอยู่เฉยๆซะดีๆไม่งั้นก็จะเจ็บตัว"

ชายลูกน้องรีบพูดออกมาเขาเหล่ตาไปด้านหลังหวังประจบนายท่านของตนเอง

"อย่าเข้ามานะ"

"จับตัวพวกเธอเลย'

"กรี๊ดดดดดดดดดด"

อลเซียและลินมันคงเป็นเรื่องยากที่หญิงสาวทั้งสองคนจะรอดจากเงื้อมมือของพวกเดรฉานพวกนี้ไปได้ พวกเธอพยายามจะดิ้นรนแต่ก็ไม่เป็นผลอะไรเลยจนถูกพวกมันชกเข้าไปที่หน้าท้องและภาพก็ตัดไป

"ฮ่า ฮ่า การแก้แค้นต้องจบลงในวันนี้"

อเล็กซ์เดินเข้ามาและหัวเราะอย่างชั่วร้าย เขาโชคดีสุดๆที่สามารถหาตัวการในการทำลายครอบครัวของเขาได้ครบแล้วและยังสามารถแก้แค้นในทีเดียวได้อีกด้วย โชคดีอะไรขนาดนี้

"เอาพวกเธอไปโรงแรมของแก๊ง"

กลุ่มชายฉกรรจ์ต่างอุ้มหญิงสาวที่หมดสติทั้งสองขึ้นรถเพื่อไปโรงแรมหรูระดับไฮเอนด์ ที่นั่นอยู่ในความดูแลของแก๊งสิงโตคลั่ง จึงง่ายต่อการลักลอบพาหญิงสาวที่หมดสติทั้งคู่ขึ้นไปโดยไม่มีคนนอกพบเห็นได้แม้แต่คนเดียว

"ตุบ"

ชายลูกน้องโยนหญิงสาวสวยทั้งสองลงบนเตียง สภาพของเธอมันดูยั่วยวนเป็นอย่างมากจนทำให้พวกมันกลืนน้ำลายลงคอหลายต่อหลายอึกกันเลยทีเดียว

"เอาโทรศัพท์มันมา โทรหายัยกระหรี่นั่นซะ"

อเล็กซ์ไม่ลืมแผนของเขา เขาเริ่มดำเนินการในทันที สั่งลูกน้องเอาโทรศัพท์มาโทรหาทันที

"หัวหน้าเครื่องนี้ไม่มีเบอร์ที่ชื่อว่าลาล่าเลยครับ"

ชายลูกน้องค้นหาอยู่เนินนานแต่ก็ไม่พบจึงเปลี่ยนมาดูอีกเครื่อง และไม่นานก็พบก่อนจะกดโทรออกไปและส่งโทรศัพท์ให้อเล็กซ์

"ตู้ดดดดดดดดดด ตู้ดดดดดดดดดด ตู้ดดดดดดดดดดด"

"ฮัลโหล ลิน"

"จำครูได้ไหมครับ ลาล่า"