ภารกิจพิชิตใจสามีปลายยุค 70

เมื่ออยู่กันสองต่อสอง ไป๋หลงก็ถามทันที

"สัญญาก่อนว่าถ้าบอกแล้วคุณจะไม่โกรธจนวู่วาม" จ้าวเหม่ยอิงดึงเชง บอกไปมีโกรธแน่

"พี่" ไป๋หลง

"ห๊ะ" จ้าวเหม่ยอิงยังไม่เก็ท

"เรียกพี่"ไป๋หลงตอบหน้านิ่งๆ

"อ่อ....อ้อ พี่จะไม่วู่วามได้มั้ยคะ" จ้าวเหม่ยอิงเพิ่งรู้สึกตัว

"จะพยายาม" ตอนแรกก็หงุดหงิดอยู่แต่พอได้ยินคำเรียกที่คู่ควรแล้วก็ค่อยผ่อนคลาย

ช่วงนี้เขาอารมณ์เปลี่ยนไปมาเร็วเกินไปแล้ว

จ้าวเหม่ยอิงเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นให้ไป๋หลงฟัง โดยยังไม่บอกว่าใช้เครื่องช็อตไฟฟ้าด้วย หลายอย่างที่ถ้าบอกแล้วชีวิตจะง่ายขึ้น แต่ใครจะรู้ว่ามันจะมีผลตามมายังไง

"ทีหลังหาไม้ยาวๆ อย่าให้พวกมันเข้าใกล้" เธอทำได้ดี แต่เขาก็ใจหายเหมือนกัน ถ้าเกิดเรื่องไกลบ้านหรือเขาไม่อยู่แถวนั้นเธอจะทำยังไง 
"ไม่โกรธนะ" จ้าวเหม่ยอิงถาม

"โกรธสิ แต่ไม่ได้โกรธเธอกับพี่ เพียงแต่ว่า ต่อไปนี้พวกมันคงจะจ้องเล่นงานพวกเราหนักขึ้นไปอีก" ไป๋หลงยอมรับว่าเขากังวล ถึงภรรยาจะตัวไม่น้อย และเก่งกล้า แต่ที่จริงเธอเป็นเด็กผู้หญิงอายุ สิบห้าปีแค่นั้น จะไปสู้อะไรกับผู้ชายตัวโตหลายคนได้
เขามองเธอแล้วถอนใจ"ฉันพอต่อสู้เป็น แล้วก็มี...นี่" ในที่สุดจ้าวเหม่ยอิงก็ยื่นเครื่องช็อตไฟฟ้าให้เขาดู

"เธอมีสิ่งนี้ได้ยังไง" เขาเคยเห็นแต่จากคนที่มีตำแหน่งและอำนาจ ถึงรูปแบบจะแตกต่างกันแต่มองออกว่าจุดประสงค์ในการใช้เหมือนกัน เพียงแค่ของเธอเบาและกระทัดรัดกว่า

"ของพ่อค่ะ พ่อบอกเขากำลังทำพัฒนารูปแบบการใช้อยู่แต่รุ่นที่ใช้กันอยู่ค่อนข้างอันตรายเกินไป รุ่นนี้เขากำลังปรับปรุง พ่อฉันได้มาอย่างลับๆเลยเอามาให้ฉันใช้ เพราะว่ามาในที่ห่างไกล ย่อมเป็นกังวล" จ้าวเหม่ยอิงอ้างพ่ออีกแล้ว

"แต่มันต้องชาร์จไฟไม่ใช่เหรอ บ้านเรายังไม่มีไฟเลยนะ จะต่อไฟจากไหน" ที่เขาอยากถามคือเธอจะชาร์จไฟอย่างไร

"เรื่องนี้ฉันมีหนทางค่ะ แค่อยากจะบอกว่าไม่ต้องห่วง แต่เท่าที่ดูคนที่น่าห่วงคือพี่สาวมากกว่า คนพวกนั้นดูคุกคาม และย่ามใจมากนะคะ" จ้าวเหม่ยอิงตั้งข้อสังเกตุ

"ใช่ เฉินซีห่าว เป็นลูกของเฉินซีหมิ่น ไม่แน่ใจว่าเธอจำเขาได้หรือไม่" ไป๋หลงหลง

"คนที่หาเรื่องคุณที่คลีนิคใช่มั้ยคะ" น่าจะเป็นคนนั้นเพราะดูโดดเด่นในการหาเรื่องมาก

"ใช่  เดิมทีเขากับแม่ของฉันเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก แต่แม่เมื่อมาเรียนงานปักกับย่าก็พบและมีใจให้พ่อ

ส่วนเขาที่ไม่ชอบที่พ่อเป็นลูกชายที่ไม่เอาไหนของอาจารย์ก็ร่วมมือกับผู้หญิงที่มาหลงรักพ่อทำเรื่องชั่ว

แต่ไม่รู้ทำท่าไหน กะจะวางยาพ่อฉันกับผู้หญิงคนนั้น ไปๆมาๆ ตัวเองพลาดเองแล้วผู้หญิงคนนั้นก็ต้องท้อง 

เขาจึงต้องแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้นไป ผู้หญิงคนนั้นเป็นลูกนายอำเภอในตอนนั้น เขาไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ 

จนแม่แต่งงานกับพ่อแล้ว เขาก็ยังคิดว่าแม่ยังรักเขาอยู่แต่แต่งงานกับพ่อเพราะประชด ซึ่งที่จริงเขาก็รู้ว่าหลอกตัวเองอยู่ แต่คนถ่อยอยากจะคิด อยากจะเชื่ออะไรก็จะต้องให้เป็นแบบนั้นให้ได้" ไป๋หลงเล่าเรื่องราวที่ได้ยินมาจากอดีตให้ภรรยาฟัง

"พอรุ่นพ่อพลาดก็มาหวังรุ่นลูกอย่างนั่นเหรอคะ"จ้าวเหม่ยอิงขมวดคิ้ว

"ก็ไม่เขิงหรอกนะ" ไปหลงใช้นิ้วเกลี่ยคิ้วผูกโบว์ออก

"พี่หลินน่ะ สวยมาก เราไม่รู้ว่าเฉินซีหมิ่นบอกอะไรลูกชายหรือไม่ แต่เท่าที่รู้ แม่ของเขารังเกียจพี่หลินและบ้านเรามาก เพราะเธอเกลียดแม่ที่แต่งงานกับผู้ชายที่เธอรัก ทางบ้านก็ไม่เห็นดีด้วยเท่าไหร่ 

แต่เฉินซีห่าวคงได้ความปักใจแบบหน้าด้านมาจากพ่อ เทียวไล้เทียวชื่อกับพี่หลินมาตลอด แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรที่คุกคาม จนเมื่อรู้ว่าพี่หลินตั้งท้อง เขาโวนวายอาละวาดไปทั่ว มาหาเรื่องที่บ้าน จนพี่หลินออกจากบ้านไม่ได้เลย

 ตอนนั้นลำบากมาก พี่เพิ่งจะสิบสอง ยังไม่มีแรงพอจะต้านทานได้ แต่ได้สามีของน้าจิง ลุงลู่ที่มาจัดการให้ ตอนนั้นแม่ยังปักผ้าส่งอยู่ เรื่องเลยเงียบลงได้" ไป๋หลงยังจำได้ว่าใครช่วยและใครทำร้าย

"นับว่ายังพอมีคนช่วย งั้นที่เขาว่าพี่มีเรื่องบ่อยๆก็เพราะคนพวกนี้สินะคะ" จ้าวเหม่ยอิงหันไปถามสามีที่ตอนนี้เหม่อไปไหนแล้วไม่รู้

"อืม ก็ส่วนหนึ่ง แต่โลกภายนอกนั้นโหดร้ายไม่แพ้กันกับที่นี่หรอก สำคัญคนที่ไม่มีตัวตนอย่างพวกฉัน" ไป๋หลงหันกับมามองหน้าภรรยาที่ตอนนี้เกือบจะร้องไห้แล้ว

"โอ๊ย!" จ้าวเหม่ยอิงร้องเพราะถูกอีกคนหยิกแก้ม

"เรื่องมันผ่านไปแล้ว ที่เล่าให้ฟังเพื่อจะได้ระวังตัวมากขึ้น" ก็แก้มยุ้ยๆมันน่าหยิกเล่นนี่นา

"แล้วทำไมต้องหยิกด้วยเล่า"จ้าวเหม่ยอิงสะบัดหน้าหนี

"ก็เห็นน้ำตาคลอๆ เลยนึกว่าอยากจะร้องไห้น่ะสิ" ไป๋หลงแหย่

"ร้องเพราะเจ็บแก้มนี่แหล่ะ" จ้าวเหม่ยอิงปาดน้ำตา

"เจ็บมากมั้ย" เขาแค่หยิกเบาๆเองนะ แต่แก้มนุ่มๆนั่นน่าฟัดมาก เขาคงหมั่นเขี้ยวมากเกินไป

"มากกกก" ว่าแล้วจ้าวเหม่ยอิงก็เอื้อมมือไปหยิกแก้มข้างที่ไม่เป็นแผลได้ข้างเดียว กลัวหยิกอีกข้างแล้วเขาจะเจ็บน่ะสิ

"ปล่อย" คนที่พูดไม่ใข่ไป๋หลง เป็นจ้าวเหม่ยอิงที่พยายามดึงมือออกจากมือไป๋หลงที่กุมมือที่หยิกแก้มเขาเอาไว้

"ทุกอย่างผ่านไปแล้ว แม้มีคนชั่วปองร้ายเราก็ระวังตัว แต่อย่าท้อใจเพราะนั่นไม่ช่วยให้เราผ่านอุปสรรคไปได้ มีฉันอยู่เธอไม่ต้องกังวล

และฉันมีเธออยู่ ฉันก็ไม่โดดเดี่ยวแล้ว เห็นหรือไม่ว่าชีวิตเราดีขึ้น" ไป๋หลงตบที่มือเธอเบาๆ

"พี่ไม่ต้องกังวลกับฉันมากเกินไป ฉันพอดูแลตัวเองได้ แต่คนอื่นๆเราต้องช่วยให้พวกเขาเข้มแข็งให้มากขึ้น ต่อไปนี้ฉันจะสอนการต่อสู้และการเอาตัวรอด ยามฉุกเฉินนะคะ" จ้าวเหม่ยอิงช่วยสร้างกำลังใจ

ไป๋หลงมองเธอนิ่ง

"เป็นการลดน้ำหนักที่ดีด้วย พี่อนุญาตเถอะนะคะ"จ้าวเหม่ยอิงอ้อนเมื่อเห็นอีกฝ่ายดูจะไม่เห็นด้วย 

"งั้นพี่ก็จะช่วยด้วย" ไป๋หลงแอบขำเด็กขี้คุย ท้ายที่สุดหาคนมาช่วยลดน้ำหนักนี่เอง

"งั้นพี่ก็ไปนอนเถอะค่ะฉันจะได้เตรียมตัวเข้านอนด้วย อ้อ พรุ่งนี้ฉันจะเข้าไปส่งข่าวเรื่องคนแซ่ หลินว่าเขาน่าจะเคยอยู่ที่หมู่บ้านนี้นะคะ รบกวนพี่อยู่รอรับของจากคุณอาให้ฉันด้วย" จ้าวเหม่ยอิงนึกออกแล้วว่าจะเอาของมาได้ยังไง

"ได้งั้นราตรีสวัสดิ์....ฝันดีนะ" ไป๋หลงบอกราตรีสวัสดิ์หวานๆแล้วรีบเดินไป

"ฝันดีเช่นกันค่ะ" จ้าวเหม่ยอิงตอบกลับ ยิ้มตาหยี เอาของออกมาได้อีกรอบ

"บัดดี้ครับ มีภารกิจย่อยที่เหมาะกับสถานการณ์มากๆ ยืนยันจะทำหรือไม่ครับ" อดัมส์

"ภารกิจอะไร" จ้าวเหม่ยอิงถาม

"ระหว่างลดน้ำหนัก กับฝึกทำอาหารสุขภาพ ครับ ทั้งสองภารกิจนี้เป็นไปเพื่อสร้างความใกล้ชิดระหว่างบัดดี้กับสามี"อดัมส์เฉลย

"ถ้าเลือกทำอาหารสุขภาพน่าจะสร้างความร้าวฉานมากกว่าน่ะสิ ตัวฉันเองยังไม่ชอบเลย

 เอาลดน้ำหนักก็แล้วกัน ลำบากตัวเองดีกว่า" จ้าวเหม่ยอิงยอมลำบากแต่ไม่อยากโดนติว่า ไอ้นี่ไม่อร่อย ไอ้นั่นก็ไม่ดี ยอมเหนื่อยดีกว่าโดนเย้ยหยัน

"ยืนยันมั้ยครับ" อดัมส์

"ยืนยัน"จ้าวเหม่ยอิง

เช้าวันรุ่งขึ้นแทนที่จ้าวเหม่นอิงจะได้เข้าไปช่วยงานในครัว กลับถูกไป๋หลง และไป๋หลางลากไปวิ่งเรียบลำธาร

"โอ๊ย!อะไรกันเนี่ย" เธอไปต่อไม่ไหวแล้วแบกน้ำหนักขนาดนี้วิ่งไปเป็นกิโล ใครจะไหว ขาสั่นไปหมดแล้ว

"ก่อนจะฝึกทักษะร่างกายต้องพร้อมก่อน วิ่งได้แค่นี้จะไปสู้กับใครได้" ไป๋หลงดุ นี่วิ่งมาแค่สองกิโลเอง ลงไปนอนแผ่ไม่เหลือสภาพเลย

"พี่ชาย วันนี้เป็นวันแรก พี่สะใภ้ยังปรับตัวไม่ได้อย่าดุเลย พี่สะใภ้สู้ๆนะครับ ผมจะอยู่เป็นเพื่อนพี่สะใภ้เอง" ที่จริงเจ้าตัวแสบก็วิ่งไม่ไหวแล้วเหมือนกัน

"ไม่ต้องเลย ทั้งคู่ลุกตามมา เห็นโค้งน้ำตรงนั้นมั้ย ไปให้ถึงตรงนั้นแล้ววิ่งกลับ ตามมา" ไปหลงหิ้วคอเจ้าน้องตัวแสบมาด้วย ทำเป็นพูดดี เจ้านี่นี่ตัวอู้เลย

"จอมโหดเหมือนเดิม" ไป๋หลางบ่น ถึงจะคืนดีกันแบ้ว แต่ความเด็ดขาดของพี่ชายไม่น้อยลงเลย

"พูดอะไร" ไป๋หลงได้ยินแต่ถามให้แน่ใจ

"ไม่มีอะไรครับ" เจ้าเด็กตัวเหม็นรีบออกหน้าวิ่ง

ส่วนฝ่ายศรีภรรยานั้นเอาแค่ประคองตัวให้ยืนโดยไม่ล้มนี่ก็ถือว่าเก่งแล้ว

"เธอไม่ตั้งใจจริงอย่างนั้นสินะ"ไป๋หลงปรามาส

"ใครบอก"จ้าวเหม่ยอิงโมโหที่โดนดูถูกใช้ลูกฮึดลากสังขารวิ่งไปข้างหน้า

จ้าวเหม่ยอิงวิ่งไปตามกำหนด แต่ขา กลับขอเดิน แต่เธอไม่พัก พอถึงหน้าเรือนหลักเธอก็นอนแผ่ไม่สนใจใคร

"บัดดี้ดูจริงจังมากนะครับ" อดัมส์แ

"แหงล่ะสิ ก็ตั้งใจจะลดอยู่แล้วนี่นา" จ้าวเหม่ยอิงตอบ ขอทำอะไรเพื่อเป็นประโยชน์ส่วนตัวบ้าง

"ดีครับ ถ้าคุณลดได้ก่อนวันแต่งงาน ระบบมีรางวัลพิเศษให้" อด้มส์ให้กำลังใจ

"ย่อมต้องทำได้อยู่แล้ว ในเมื่อมันเป็นภารกิจที่ฉันเลือกเองนี่"

________________________________

กลับมาแล้วค่ะ แต่ยังไม่ได้เช็คตัวสะกดนะคะ