อัมรินทร์เด็กหนุ่มอายุสิบเจ็ดปีเขาเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลายเป็วัยที่กำลังอยากเรียนรู้เื่ความรักเขามีเพื่อนสนิท ชื่อ ของขวัญทั้งสองเป็เพื่อนรักกันมากเพราะบ้านอยู่ติดกันเพียงแค่รั้วกั้น เรียนอยู่ชั้นเดียวกันโรงเรียนเดียวกันแถมยังอยู่ห้องเดียวกันทั้งสองตัวติดกันตลอดอย่างกับปลาท่องโก๋ อัมรินทร์แอบชอบของขวัญมานานแล้วและตั้งใจว่าก่อนที่เขาจะเรียนจบและอาจจะแยกย้ายไปเรียนที่อื่นเขาจะสารภาพรักกับของขวัญแต่ทว่า ยังไม่ทันจะถึงวันนั้น ของขวัญได้มาสารภาพกับเขาก่อนว่า
“อั้ม...คือกูมีเื่จะบอกมึงคือกู...อาจจะไม่ว่างไปไหนมาไหหนกับมึงเหมือนก่อนแล้วเพราะว่ากูพึ่งตกลงคบกับพี่ต้าไปแล้ว พี่เขาดีกับกูมากเลย เขาตามจีบกูมาสักพักหนึ่งแล้วทุกครั้งที่ก็ได้อยู่ใกล้ ๆกับเขากูรู้สึกมีความสุขและตื่นเต้นมากเราจูบกันเมื่อเช้าก่อนที่เขาจะขอกูเป็แฟน เขาดีมากเลยนะมึง”
“อืม...ดีใจด้วยมึงมีเื่จะบอกแค่นี้เหรอ?...งั้นกูกลับบ้านก่อนนะ”
ดั่งฟ้าผ่าลงกลางหัวใจของเขาอัมรินทร์อยากจะะโใส่หน้าเพื่อนรักของเขาเสียเหลือเกินว่า
“อี...เชี่ย..กูก็ดี คนดี ๆที่รอมึงอยู่ตรงนี้ตั้งนานแล้วแต่มึงไม่เคยมองเห็นเลย...อีสลัดเอ้ย...”
อัมรินทร์ได้แต่คิดเขาไม่กล้าตัดความสัมพันธ์กับของขวัญได้ลงคอหรอกเพราะเขาเริ่มคิดได้แล้วว่าเขาจะรอของขวัญอยู่ตรงนี้รอวันที่ของขวัญกับรุ่นพี่ที่ชื่อต้าเลิกกันแล้วเขาจะบอกความในใจอีกครั้งของขวัญหายหน้าไปไม่มีเวลาว่างให้อัมรินทร์เหมือนแต่ก่อน เธอไม่เคยอยู่บ้านในวันหยุดเหมือนก่อนอัมรินทร์ได้แต่ชะเง้อมองอยู่ข้างรั้วทุกวัน เมื่อเห็นรุ่นพี่ที่เป็แฟนกับ ของขวัญมารับออกไปเที่ยว ตกเย็นวันนั้นเอง
“ปิ๊งป่อง....” เสียงกริ่งตรงประตูหน้าบ้าน อัมรินทร์รีบวิ่งไปเปิดวันนี้พ่อกับแม่ของเขาไม่อยู่บ้านเพราะต้องออกไปซื้อของเข้าบ้านอัมรินทร์ดีใจมากเมื่อเห็นของขวัญมากดกริ่งเรียกเขา
“เข้ามาก่อนสิมึง”
“อืม...อ่ะของฝาก กูซื้อมาฝากมึงกูไม่ได้ลืมมึงนะแต่กูไม่ค่อยมีเวลาเพราะกูต้องอ่านหนังสือเตรียมสอบกูต้องได้คะแนนดี ๆ กูจะสอบแพทย์ให้ได้จะเป็หมอให้ได้จะได้ทำงานเหมือนพี่เขา”
“อืม...ก็ดีแล้ว”
อัมรินทร์คิดในใจว่า “อีห่าราก...เมื่อก่อนแม่บังคับให้อ่านหนังสือสอบแทบตายี้เีไม่อ่าน สอบเกือบตกแต่พอมีผู้ชายหน่อยขยันขึ้นมาเชียวไม้ได้รักดงรักดีอะไรหรอก แค่ติดผู้ชาย”
“แฟนมึงรวยเนอะเห็นขับรถมารับทุกวันเลย รวยด้วยหล่อด้วยกูเทียบไม่ติดเลย”
“แล้วมึงจะไปเทียบอะไรกับเขาวะ มึงก็มีดีของมึงกูเชื่อว่าสักวันหนึ่งมึงต้องได้เจอคนที่ดี อยากมึงรู้ไว้ว่ามึงสำคัญสำหรับกูมาก”
คำพูดที่ฟฟังแล้วดูสวยหรูเหมือนจะทำให้อัมรินทร์รู้สึกดีแต่ไม่ใช่เลยเขานึกตำหนิเพื่อนในใจว่า
“กูไม่อยากเป็เพื่อนโว๊ย...อยากเป็มากกว่าเพื่อนอยากสิ้นสุดทางเพื่อนสักที”
อัมรินทร์ทำตัวตามปกติ แต่เขาสะกดรอยตามของขวัญไปทุกที่ ที่ของขวัญไปกับต้า และคอยขัดขวางไม่ให้ทั้งคู่ได้มีอะไรกันจนกระทั่งของขวัญจับได้ว่าตลอดเวลาอัมรินทร์เพื่อนรัก ได้ทำตัวเป็ สต๊อกเกอร์ตามเธอไปทุกหนทุกแห่งอย่างกับโรคจิตจนของขวัญโกรธและเริ่มรู้สึกกลัว
“อั้มต่อไปนี้มึงกับกูสิ้นสุดความเป็เพื่อนกันเพียงเท่านี้แหละว่ะกูคิดว่ามึงคงจะชอบกูจนคลั่งแม่ง โรคจิตหรือวะตามอยู่ได้แม่กูยังไม่เคยตามเหมือนมึงเลยมึงรู้มั๊ยว่าพี่ต้าเกือบจะเลิกกับกูเพราะมึงอ่ะ อย่ามากูเห็นหน้าอีก กูรู้สึกกลัวมึงแล้วว่ะถ้ายังมาวอแวกูจะแจ้งความ”
“มึงแม่งใจร้ายว่ะกูดีกับมึงขนาดไหนมึงแม่งโง่จะตายไม่ได้กูติวให้และบางทีก็ใช้ให้กูทำการบ้านให้อีกหลายสิ่งหลายอย่างมึงจำไม่ได้เลยหรือวะ?และกูก็แค่เป็ห่วงมึงกลัวว่าเขาจะเอามึงมึงยังเรียนไม่จบ”
“จำได้กูจำได้แต่มันไม่ได้เกี่ยวกันกับเื่นี้...และไม่ต้องมาเป็ห่วงกูเพราะกูเองก็อยากเอาพี่เขาอยากได้เขาแต่เพราะมึงอ่ะมาขัดขวางความสุขของกูทุกครั้งเลย”
“เออกูมันเสือกเองและอยากมันเอาก็ไปมันเอาให้สมใจมึงไปเลยท้องไม่มีพ่อเหมือนแม่มึงก็ตามใจเห็นใครๆเขาพูดกันว่าแม่มึงมีมึงตอนที่ยังเรียนไม่จบไม่ใช่เหรอ เืแม่ แม่งแรงฉิบหาย”
“เพี๊ยะ...มึงกับกูขาดกัน”
“เอ้อ...แรดร่าน”
อัมรินทร์เด็กหนุ่มที่ดูเรียบร้อยเรียนเก่งเขาไม่เคยพูดคำหยาบเลยสักครั้ง แต่ครั้งนี้เขาโกรธและเสียใจมาก สุดท้ายเขาก็ได้สิ้นสุดทางเพื่อนไปแล้วและคงจะเข้าหน้ากันไม่ติดอีก ในเมื่อของขวัญอยากเป็หมอเขาก็จะสอบหมอตามไปเพราะอยากดูความล้มเหลวของเพื่อนเก่าและคอยสมน้ำหน้า ให้มันสาแก่ใจเขามั่นใจว่าเขาสอบติดได้แน่ ความน้อยใจละเสียใจปนเปกับความแค้นที่หญิงสาวที่แอบรักและทำดีให้เธอตลอด มาตัดสัมพันธ์อย่างไม่เหลือเยื่อใยเขาแอบเอาเหล้าของพ่อขึ้นมากินบนห้องจนเมา และแอบปีนรั้วเข้าบ้านของขวัญเพื่อที่จะปล้ำเธอก่อนที่ของขวัญจะเป็ของคนอื่น
“ในเมื่อดีแล้วไม่ชอบก็เลวให้ดูเลยแล้วกันสุดท้ายคำว่าเพื่อนก็ไม่มีความหมายด.สำคัญกว่า ได้ กูก็มีวะ ใหญ่ด้วย กูจะทำให้มึงติดใจ ด.กูจนลืมไอ้พี่ต้าไปเลย”
อัมรินทร์พร่ำเพ้อเพราะฤทธิ์ของน้ำเมา เขาขยับประตูบานเลื่อนหน้าบ้านประตูไม่ได้ล๊อค เขาตรงเข้าไปแต่เขาได้เจอกับ พาขวัญ แม่ของ ของ ขวัญที่กำลังขย่มอะไรบางอย่างอยู่บนโซฟาที่ห้องรับแขก เสื้อเชิ๊ตสีขาวที่เธอสวมอยู่ไม่ได้ถอด แต่ทว่ากระดุมได้ปลดออกไปแล้ว มือใหญ่ของชายที่อยู่ใต้ร่างของพาขวัญกอบกุมเต้าทั้งสองข้างบีบเคล้าคลึงอย่างมันมือ แล้วลุกขึ้นนั่งในขณะที่พาขวัญก็ยังขยับควงคว้านบั้นท้ายอย่างเมามันเสียงครางดังกังวาลก้องบ้านโดยที่คนทั้งสองไม่กลัวเลยว่าเพื่อนบ้านจะได้ยินชายหนุ่มที่ลุกขึ้นมานั้นใช้ลิ้นตวัดเลียยอดเต้าถันและครอบปากดูดเต้าอย่างหื่นกระหายดังเด็กน้อยที่หิวนมอย่างหนัก ภาพการร่วมรักกันที่อยู่ตรงหน้าทำให้ดุ้นที่เขาพูดว่าใหญ่มากเมื่อสักครู่มันตั้งชี้ตุงขึ้นมาจนเขารู้สึกปวดตุบๆที่ดุ้นของเขามากอัมรินทร์ที่ไม่เคยได้เห็นภาพแบบนี้ไม่เคยดูคลิปลามกอนาจารเขาเป็เด็กที่ตั้งใจเรียนมาก อัมรินทร์หายเมาเป็ปลิดทิ้ง เขาค่อย ๆย่องออกจากบ้านแต่...อยู่ ๆเขาก็หยุดลง และหันกลับมาที่เดิม และยังคงแอบดูต่อไปอีกมือก็ล้วงเข้าไปในกางเกงและลูบคลำแท่งั์ ของตัวเองให้คลายความเสียวซ่านได้
“พี่ครับ ให้ผมทำให้นะครับ”
“ทำไม?ชั้นทำไม่ถูกใจเธอเหรอ?...”
“เปล่าครับ...พี่เก่งมากจนผมเกือบจะเสร็จก่อนพี่แล้วเนี่ยผมเสร็จเร็วนะแต่เพราะผมรู้ว่าพี่เสร็จช้าผมเลยเลยอยากทำเองเพื่อที่เราจะได้เสร็จพร้อมกันอย่างไรล่ะครับ”
พาขวัญเปลี่ยนท่าใหม่โดยการยืนเกาะโซฟาหันหน้าไปทางอัมรินทร์พอดี เต้าที่ใหญ่ของพาขวัญมันห้อยย้อยแต่ไม่ได้หย่อนยานทั้ง ๆที่อายุก็ปาเข้าไปสามสิบกว่าแล้วชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลังกำลังดันแท่งเข้าร่องสวาทเขาดึงเสื้อของพาขวัญออกให้พ้นทางบั้นท้ายกระแทกแรงและรัวมือใหญ่บีบขยำเต้าจนเนื้อปลิ้นออกมาตามง่ามนิ้วอัมรินทร์สุดที่จะข่มอารมณ์ให้ไหวได้เริ่มมีน้ำซึมออกมาจากรูเล็กตรงหัวบานของเขาแล้วหัวใจเต้นแรง อยากจะััเหมือนผู้ชายคนนั้นบ้าง เขาหลับตาและจับแท่งของเขาชักขึ้นลงช้าๆและพยายามนึกถึงหน้าของขวัญ แต่เมื่อเขาหลับตากลับเห็นหน้าของพาขวัญทุกครั้งไปสีหน้าและอารมณ์ขณะที่เธอกำลังทำกิจกรรมรักมันเซ็กซี่จนอัมรินทร์ไม่อาจสลัดภาพนั้นออกจากหัวของเขาไม่ได้เลย ชายคนนั้นยังคง กระหน่ำกระแทกแทงข้างหลังของพาขวัญพร้อมกับพรมจูบไปทั่วแผ่นหลังขาวเนียน เสียง ครางดังขึ้นเรื่อย ๆ และถี่ ๆ
“โอว...พี่ครับผมจะแตกแล้ว...อา...เรียกชื่อผมได้โปรด ”
“อูย...อร๊าย...แรงๆพี่ชอบ ซีด...แบงค์ที่รัก...อา...สุดยอดมาก...ฮูววว”
ร่างกายของคนทั้งสองกระตุกเกร็งพร้อมกันพร้อมกับสีหน้านี่บ่งบอกถึงความสุขสมขีดสุดพาขวัญหยิบเงินในกระเป๋ายื่นให้เด็กหนุ่มคนนั้น
“อ่ะนี่ค่าตัวของเธอ...”
“ขอบคุณมากครับถ้าวันไหนเกิดอารมณ์เปลี่ยวอีกเรียกใช้บริการผมอีกนะครับ”
อัมรินทร์ยังคงมีอารมณ์ที่ค้างคาและก็ไม่สามารถจัดการกับเ้าดุ้นที่มันแข็งโด่อยู่ได้แต่เขาจำเป็ ต้องเผ่นหนีออกจากบ้านของพาขวัญไปก่อนที่พาขวัญจะมาเจอเขา