บทนำ
คนไข้ที่หลงตัวเองที่สุดของฉัน...
‘หนาวยังไม่พอฝนตกอีกเหรอวันนี้ตื่นขึ้นมาแล้วเจอสภาพอากาศแบบนี้ละอยากนอนต่อจังงง *O*’
สวัสดีค่ะทุกคนฉันชื่อ เอวา นักศึกษาป.โทสาขาจิตวิทยา ตอนนี้อยู่ใน่ทดลองงานที่โรงพยาบาลเอกชนกลางกรุงปารีสเลยและเช้าวันอาทิตย์ซึ่งบรรยากาศแบบนี้ฉันแทบจะไม่อยากลุกจากที่นอนเลยทุกคน เฮ้อออแต่ช่วยไม่ได้วันนี้มีนัดกับมิเกลด้วย
ฉันลุกจากที่นอนเพื่อที่จะทำธุระในตอนเช้าและเตรียมตัวไปทำงานด้วยความฝืน ร่างกาย้าเตียงนอนมากเพราะ่นี้คนไข้ของฉันเยอะมากอ่อที่ฉันเรียกคนไข้ได้เพราะฉันสอบใบวิชาชีพแล้วฉันก็เหมือนหมอคนหนึ่งเพียงแค่เป็หมอรักษาจิตใจแค่นั้นเอง
หลังจากที่จัดการตัวเองเสร็จเรียบร้อยฉันก็เดินทางไปที่รพ. (รพ. ย่อมาจาก โรงพยาบาลขอใช้ตัวย่อก็แล้วกันนะสั้นดี =.,=) ด้วยรถสาธารณะระบบสาธารณะที่นี่คือดีมากใช้เวลาเพียงแค่ 5นาทีเท่านั้นจากที่พักไปที่ทำงานที่พักใจกลางเมืองแบบนี้ราคาสูงมากที่ที่ฉันอยู่จะเป็ห้องพักขนาดกลางราคาค่าเช่าเดือนละสามหมื่นบาทรวมค่าน้ำค่าไฟเรียบร้อยถ้าอยู่ที่ไทยเดือนละสามหมื่นนี่คือได้บ้านหลังใหญ่มากเลยนะ
“สวัสดีตอนเช้าจ่ะคนสวยหน้าตาเธอดูสดใสมากเลยนะ” เซร่าเดินมาทักทายฉันที่กำลังจะเดินเข้าห้องทำงานตัวเองด้วยหน้าตาที่ดูสดใสใช่ เธอดูสดใสทุกวันซึ่งต่างกับฉันเพราะ่นี้ติดซีรี่ย์หนักมากนอนดึกตื่นเช้าแทบทุกวันจนตาเป็หมีแพนด้าหมดละ
“โอ้วสดใสมากจ่ะที่รัก” ฉันพูดก่อนจะยกน้ำขึ้นมาดื่มเซร่าคือเพื่อนสนิทของฉันั้แ่ฉันมาเรียนที่นี่ฉันแทบจะไม่มีเพื่อนเลยเพราะสาขาที่ฉันเรียนมีคนเรียนน้อยมากและส่วนใหญ่ก็จะเป็ผู้ชายเธอคอยช่วยเหลือฉันต่างๆนาๆ ไม่ว่าจะเป็อาหารการกินภาษาและที่พักเธอก็เป็คนหาให้ ที่หน้าตาเธอสดใสแบบนี้ก็เพราะแฟนหนุ่มของเธอขอเธอแต่งงานเมื่อเดือนที่แล้วและมีแพลนจัดงานแต่งปลายปีนี้คนมีความรักอ่ะเนาะอะไรๆก็ดูสดใส
“เจอกันตอนเที่ยงนะจ๊ะที่รัก” เซร่าบอกก่อนจะเดินกลับห้องทำงานของตัวเองที่ห่างจากห้องฉันไปเพียงหนึ่งห้องเท่านั้นฉันส่งยิ้มก่อนจะเดินเข้าห้องตัวเองเหมือนกันหลังจากที่วางของอะไรเสร็จก็จุดเทียนหอมรอมิเกลคนไข้สุดปวดหัวของฉัน
เอาจริงๆนะมิเกลคือคนไข้ที่ฉันไม่อยากเจอหน้าที่สุดเพราะเขาไม่มีอาการป่วยใดๆเลยและฉันก็ไม่เข้าใจว่าเขาจะเสียเงินเพื่อรักษาอะไรทีแรกเขาไม่ใช่คนไข้ของฉันหรอกบังเอิญว่าเขาไปโวยวายใส่ด็อกเตอร์อีริคนักจิตวิทยาที่เป็ผู้ชายด็อกเตอร์อีริคหล่อมาดเข้มไว้เคราสักลายเต็มตัวคือแบบ...ฉันแพ้ผู้ชายมาดโหดแต่อยู่ในโหมดคิตตี้ที่สุด>_< อ่ะก็นั่นแหละวางมวยกันไปหนึ่งแมทส่วนสาเหตุก็ไม่มีใครรู้เลย
ด็อกเตอร์ก็เลยยกเคสให้ฉันดูแลต่อฉันผู้มาใหม่ก็ไม่รู้เื่รู้ราวอะไรเห็นว่าเคสที่ยกให้เช็กประวัติแล้วเขาคือนายแบบสุดฮอตที่รูปร่างหน้าตาคือกินขาดมากฉันก็รับเคสมาเพียงเพราะว่าจะได้เจอหนุ่มหล่อแต่พอรับเคสมาไม่ถึงอาทิตย์ฉันแทบจะคลานไปขอร้องให้ด็อกเตอร์อีริครับเคสคืนไปแม่เ้า! ปากแซ่บไม่ไหวคนบ้าอะไรจิกเก่งยิ่งกว่าไก่ ฉันยอมแล้วจ้าYOY
“สวัสดีรากหญ้า -O-“ มิเกลเดินเข้ามาทักทายทำหน้าตาทะเล้นๆกวนประสาท
แล้วคือเรียกคนอื่นว่ารากหญ้า-_-;
“=_=” ฉันยืนจ้องมองด้วยสายตาที่สิ้นหวังสุดๆ
ในที่สุด....เขาก็มาแล้วสินะคำทักทายในแต่ละครั้งของเขานี่แทบอยากจะเขวี้ยงหนังสือสันหนาๆไปติดปากเขามากๆ
ฟุบ
มิเกลนั่งตรงเก้าอี้โซฟาสำหรับคนไข้พลางเอาขาพาดไขว้กันก่อนจะเอื้อมมือไปรินน้ำชาที่ฉันเตรียมไว้ให้คนไข้ทุกคนของฉัน
“ทำหน้าให้มันดีๆหน่อยสิให้สมกับเจอคนหล่อเฟอร์เฟ็คอย่างฉัน”
“ฮะ?”
“ฉันเข้าใจนะว่าทำไมห้องนี้มันมืดๆที่แท้ก็รอแสงสว่างจากฉัน ความเจิดจรัสของฉันส่องแสงไปทั่วพื้นปฐีและแน่นอนถ้ามองจากนอกโลกก็จะเห็นแสงวับๆจากตัวฉันได้อย่างชัดเจน”
“ฮะ...?”
“โอ้ว ชานี้มันช่างเหมาะกับฉันจริงๆ กลิ่นหอมหวานชวนหลงใหลรสชาติที่กลมกล่อม มันช่างเหมาะกับหนุ่มรูปงามอย่างฉันยิ่งนัก”
“คะ?”
เอ่อ...ภาษาชวนน่าขนลุกนี่มันอะไร ผู้ดีเก่าเมืองอังกฤษเหรอหรือไง พระเ้าความหลงตัวเองขั้นสุดนี่ทำให้ฉันค้างไปเกือบ2 นาทีได้เขายังคิดว่าฉันชอบเขาอยู่อีกเหรอ คิดได้ยังไงก่อน คิดไปได้ยังไงงงงง TOT
“อึ้งในความเจิดจรัสของฉันอยู่น่ะสินะ ^.,^” มิเกลผายมือแล้วทาบอก
“อะฮะๆ” ฉันหัวเราะแห้ง
นี่แหละทุกคนสิ่งที่ฉันต้องเจอในทุกอาทิตย์คนไข้ของฉันอาการก็จะแตกต่างกันไปโดยทั่วไปก็คืออาการทางจิต สภาพจิตใจแต่คนไข้คนนี้คือแตกต่างออกไปนอกจากจะไม่เป็อะไรแล้วก็ยังมาเพื่อผลาญเงินเล่นไปงั้นและหาที่รองรับความมั่นหน้ามั่นใจ
มันใช่เหรออันนี้คือนิสัยปกติของเขาเลยหรือเปล่า ไปทำงานมีนิสัยแบบนี้หรือเปล่าขี้อวดขี้เก๊กนี่ดูทรงน่าจะมีคนหมั่นไส้เยอะนะหรือเขากำลังติดซีรีย์ละครโศกอยู่หรือเปล่า สำเนียงภาษามันน่าขนลุกมากนะเวลาเขาพูดอะไรออกมารู้ตัวเองหรือเปล่า หรือเขาป่วยจริง หรือฉันไม่ได้เอะใจ หรือยังไงฉันงงไปหมดแล้วว่าผู้ชายคนนี้้าพบจิตแพทย์ไปเพื่ออะไรในเมื่อความมั่นอกมั่นใจเต็มเปี่ยมขนาดนี้หรือทุกข์ใจในความมั่นอกมั่นใจของตัวเองอยากลดพาวเวอร์ลงงี้เหรอ
พระเ้า...