เหนือนิรันดร์ จอมราชันเทพยุทธ์

        ครืน!

        เสียงอัสนีกลางนภาครืนครัน เกิดฟ้าแลบฟ้าร้องฤทธิ์วิชชุสีฟ้าใหญ่เท่าปากชามโอหังเหิมเกริมอยู่บนฟากฟ้า แม้จะฟาดเปรี้ยงๆแต่กลับไม่มีฝนตก

        บนยอดเขาแห่งหนึ่งมีเด็กหนุ่มโอบกอดสาวงามหยาดฟ้าเด็กหนุ่มกำลังมองสายฟ้าตรงเวิ้งนภา ดวงตาฉายแววบ้าคลั่งจางๆ

        คนทั้งสองคือเซียวเฉินและเสิ่นเล่ย

        “ตอนนี้ร่างของเจ้าบาดเจ็บ ติดตามข้าปลอดภัยกว่า รอเจ้าหายดีแล้วค่อยจากไปก็ไม่สายแน่นอนว่าถ้าเจ้าจะจากไปข้าก็ไม่รั้งเจ้าไว้ ถึงอย่างไรเราก็ไม่คุ้นเคยกัน ที่ข้าช่วยเจ้าเพราะมิตรภาพความเป็นศิษย์สถานศึกษาเดียวกันข้าทนเห็นร่างของเจ้าถูกหยามเกียรติและตายไปด้วยความคับแค้นใจไม่ได้”

        เซียวเฉินเอ่ยเรียบๆ แต่ยังกอดเสิ่นเล่ยไว้

        เสิ่นเล่ยพิงอยู่ในอ้อมอกของเซียวเฉิน แม้จะฟื้นฟูขึ้นมาบ้างแต่สีหน้ายังไม่ค่อยดีนัก นางนิสัยแข็งกร้าว คำพูดของเซียวเฉินตรงกับใจนางพอดีดังนั้น นางจึงพยายามดิ้นออกจากอ้อมกอดของเขาแล้วเดินโซซัดโซเซ

        “ไม่ต้องหรอก ข้าจะจากไป”

        เสิ่นเล่ยเอ่ยอย่างเย็นชา ดวงตาฉายแววซับซ้อน “ข้าจะไม่ลืมบุญคุณที่เจ้าช่วยชีวิตข้าไว้ในครั้งนี้ออกจากเขตวิญญาณแล้ว ข้าติดหนี้น้ำใจเจ้าหนึ่งครั้ง”

        เซียวเฉินไม่เอ่ยวาจา ทว่าโยนสมุนไพรวิญญาณขั้นห้าสองต้นให้นาง

        “ร่างของเจ้ามีบาดแผล ในเมื่อเจ้าไม่ยินดีรั้งอยู่เจ้าก็นำยาสมุนไพรรักษาบาดแผลสองต้นนี้ไป สมุนไพรสามารถทำให้อาการบาดเจ็บของเจ้าหายเร็วขึ้นต่อไประวังหน่อยล่ะ”

        คำพูดของเซียวเฉินทำเอาเสิ่นเล่ยอึ้งงัน

        นี่เขาเป็นห่วงข้าขนาดนี้เชียว...

        เสิ่นเล่ยลังเลอยู่ชั่วครู่ จึงเอ่ยช้าๆ ว่า “ขอบคุณ” แล้วหันกายจากไปส่วนเซียวเฉินก็หมุนตัวไปไม่มองนาง ทว่าทอดสายตามองอัสนีสวรรค์ต่อ

        “ในพื้นที่มิตินี้ ดูเหมือนสายฟ้าจะแข็งแกร่งมาก” เซียวเฉินพึมพำแววตายิ้มแย้ม

        บนเวิ้งนภาก่อนหน้านี้ อัสนีหมุนวนดุจมังกรยักษ์ แยกเขี้ยวกางเล็บพลิกตัวเหินเวหา ฉีกกระชากนภากว้างและผ่าลงมาอย่างรุนแรงส่งเสียงดังสนั่นจนหูแทบดับ

        พลังแห่งสายฟ้าทำให้พื้นที่ทั้งหมดอันตรายแม้แต่พลังเสวียนในนั้นก็ถูกโจมตีสลายจนพลุ่งขึ้นมาและเปลี่ยนเป็นอันตราย

        “ไม่รู้ว่าอัสนีสวรรค์ผ่าลงบนร่างจะรู้สึกเช่นไร?”เซียวเฉินยิ้ม ร่างเทพอัสนี เคล็ดวิชาขั้นดินที่พัฒนามาจากคัมภีร์หงสาบรรพกาลนิรวาณ

        ชักสายฟ้าสู่ร่าง หล่อหลอมกายตน เมื่อฝึกสำเร็จ ต้านสัตว์สวรรค์ได้!

        สิบหกอักษร สั่นคลอนเซียวเฉินอย่างลึกล้ำ

        เมื่อฝึกสำเร็จ ต้านสัตว์สวรรค์ได้!

        สัตว์ปิศาจมีสามประเภท ระดับหนึ่งถึงเก้าเรียกสัตว์ปิศาจ เหนือระดับเก้าขึ้นไปเรียกสัตว์สวรรค์ซึ่งสัตว์สวรรค์แยกเป็นเก้าระดับเช่นกัน เหนือสัตว์สวรรค์เรียกสัตว์เทพ จำพวก หงส์มังกร

        สัตว์สวรรค์ แย่สุดก็สามารถต้านทานขั้นเสวียนเต๋าสี่ชั้นฟ้าได้ สัตว์สวรรค์ระดับเก้าสามารถต้านทานผู้เข้มแข็งระดับสุดยอดขั้นยุทธ์สวรรค์ได้!

        ส่วนร่างเทพอัสนีสามารถต้านทานสัตว์สวรรค์ได้ถึงเป็นสัตว์สวรรค์อย่างแย่สุดก็เพียงพอให้เซียวเฉินได้ประโยชน์ถึงอย่างไรเขาก็เพิ่งอยู่ขั้นเสวียนฟ้าสองชั้นฟ้า ยังห่างจากขั้นเสวียนเต๋าสี่ชั้นฟ้าอีกช่วงใหญ่

        เพียงพอให้เขาสู้กับขั้นเดียวกันและข้ามขั้นได้อย่างสบายๆ

        ดังนั้น เขาจึงคิดจะฝึกเคล็ดวิชาขั้นดิน ร่างเทพอัสนี ที่นี่

        ชักนำอัสนีสวรรค์ของดินแดนลึกลับชางหวงมาหล่อหลอมกาย!

        เมื่อเกิดความคิด เซียวเฉินก็ไม่ลังเลอีก เหินร่างขึ้นบนยอดเขาโคจรพลังเสวียนคุ้มกาย จากนั้นส่งเคล็ดวิชาขึ้นสู่ฟ้าอัสนีสวรรค์ม้วนตัวแล้วเทลงมา

        ตูม!

        ตูมตาม!

        วิชชุสีครามผ่าเปรี้ยงลงมาทันควัน อัสนีสวรรค์ทรงอานุภาพไม่ยอมให้ยั่วยุฟาดใส่ร่างของเซียวเฉินอย่างรุนแรง มีแสงสายฟ้าแปลบปลาบตั้งแต่หัวจรดเท้าเซียวเฉินสีหน้าแปรเปลี่ยน ทั่วร่างเจ็บปวดมาก กระดูกเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว

        “อัสนีสวรรค์แกร่งกร้าวนัก...”

        เซียวเฉินไม่กล้าเลินเล่อชักนำสายฟ้าเข้าสู่ร่างหล่อหลอมไม่หยุดอย่างระมัดระวัง สายฟ้าแทรกซึมเข้าสู่แขนขากระดูก และอวัยวะภายใน

        อัสนีสวรรค์แปลบปลาบอยู่นอกร่างของเซียวเฉิน

        ตูม!

        อัสนีสวรรค์ผ่าเปรี้ยงลงมาอีกสาย

        สายฟ้าอันน่าสะพรึงฉีกกระชากนภากาศฟาดเปรี้ยงลงมาโดยแรงเซียวเฉินพยายามเร่งเร้าพลังเสวียนทั้งหมดคุ้มครองร่างกายเมื่ออัสนีสวรรค์ร่วงใส่ร่างของเซียวเฉิน เขาก็สะเทือนจนกระอักโลหิตสดกระทั่งผิวหนังก็มีโลหิตซึมย้อมชุดเป็นสีแดง

        อัสนีสายนี้เห็นได้ชัดว่าแข็งแกร่งกว่าสายก่อนกับอัสนีสวรรค์ที่ทุกคนต่างหนีห่าง ผู้ฝึกวิชายุทธ์ที่ตายใต้ด่านเคราะห์อัสนีสวรรค์มีมากมายนับไม่ถ้วนดังนั้น อัสนีสวรรค์ก็เหมือนข้อห้ามของผู้ฝึกวิชา แต่เซียวเฉินกลับกระทำตรงกันข้าม

        ใช้สายฟ้าฝึกวิชา

        ตูม!

        ฟ้าร้องฟ้าแลบ สายฟ้าผุดขึ้นจำนวนมาก กลืนแสงแห่งเทพ

        เซียวเฉินเพิ่งหล่อหลอมอัสนีสวรรค์สายที่สอง อัสนีสวรรค์สายที่สามก็ตามมาถึงและผ่าลงบนร่างของเซียวเฉินอีกคำรบจนเนื้อหนังปริแตกโลหิตกระเซ็น ชั่วพริบตา เซียวเฉินราวกับมนุษย์โลหิตแต่แววตาของเขากลับแน่วแน่ใสกระจ่าง รักษาจิตใจดั้งเดิมไว้ได้

        เขาเผชิญหน้ากับอัสนีสวรรค์ จะผ่อนคลายความระมัดระวังได้อย่างไร

        ไม่ระวังเพียงเล็กน้อยก็อาจพลิกฟื้นไม่ได้ชั่วนิรันดร์และหายไปจนสิ้น

        หล่อหลอมอัสนีสวรรค์หกสายอย่างต่อเนื่อง ในที่สุดเซียวเฉินก็ทนไม่ได้ตลอดตัวจากหัวจรดเท้าไม่มีผิวหนังที่สมบูรณ์สักแห่ง บาดแผลเป็นสายๆ ซ้อนทับ โลหิตสดหยดลงมาตามชุด อาจเพราะได้รับผลกระทบจากอัสนีสวรรค์ความสามารถในการรักษาตนเองของเซียวเฉินจึงแย่ลง ต้องใช้เวลาถึงสามวันเต็มๆจึงฟื้นฟูเป็นดังเดิมโดยสมบูรณ์

        สามวันต่อมา เขาชักนำอัสนีสวรรค์เข้าสู่ร่างอีกครั้ง

        ฝึกวิชาร่างเทพอัสนีต่อ!

        ตูม!

        ตูมตาม!

        ...

        โดยไม่รู้เนื้อรู้ตัวพวกเซียวเฉินเข้าสู่ดินแดนลึกลับชางหวงได้สามเดือนแล้วส่วนเซียวเฉินก็ฝึกวิชาภายใต้อัสนีสวรรค์หนึ่งเดือนเต็มๆ หนึ่งเดือนมานี้ไม่รู้ว่าเซียวเฉินดูดซับพลังแห่งอัสนีสวรรค์ไปกี่สาย

        หากไม่ถึงขีดสุดเขาจะไม่จากไปเด็ดขาด

        จากรับอัสนีสวรรค์หกสายในตอนแรกคือขีดจำกัดสูงสุดบัดนี้กลับฝืนรับอัสนีสวรรค์สิบสามสายขึ้นไปได้ ภายในหนึ่งเดือนนี้ เซียวเฉินเพิ่งคลำมาถึงวิชาร่างเทพอัสนีเบื้องต้น

        แม้เป็นเพียงเบื้องต้น แต่เซียวเฉินก็พึงพอใจ

        ถึงอย่างไรศาสตร์กายขั้นสุดยอดแบบนี้เข้าถึงขั้นเบื้องต้นได้ภายในหนึ่งเดือนก็นับว่าไม่ง่ายดาย

        ตูม!

        อัสนีสวรรค์สิบสี่สายฟาดเปรี้ยงลงมา เซียวเฉินคำรามร่างกายเปล่งแสงจรัสต้านทานอัสนีสวรรค์ แม้ถูกผ่าจนโลหิตสาดกระเซ็นแต่เซียวเฉินกลับหัวเราะลั่น

        “สมใจนัก มาอีก”

        ตูม!

        สายที่สิบห้า...สายที่สิบเจ็ด!

        หลังอัสนีสวรรค์สิบเจ็ดสายผ่านพ้นไป เสียงของเซียวเฉินก็แหบอย่างประหลาดโลหิตฉีดเป็นสาย เขารู้ตัวว่าถึงขีดจำกัดแล้ว หากสู้ต่อไปก็อาจเกิดอันตรายได้แต่เขายังไม่จากไปและเตรียมรับอัสนีสวรรค์สายที่สิบแปด

        ตูมตาม!

        สายฟ้าฟาดเปรี้ยงราวกับถูกเซียวเฉินยั่วโทสะ อัสนีหยาบใหญ่พลังมหาศาลในอัสนีแฝงกลิ่นอายทำลายล้างที่กำลังพลุ่งพล่านดุจมารร้ายกลืนฟ้ากินแผ่นดินที่พุ่งเข้าใส่เซียวเฉินอย่างแรง

        “มาเถอะ!”

        ร่างของเซียวเฉินมีหงสาอาบเพลิง บาดแผลฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว จากนั้นใช้ประทับเทพหงสาโจมตีอัสนีสวรรค์สะเทือนเลื่อนลั่น ชั่วพริบตา หงสาก็หายลับ อัสนีสวรรค์ฟาดเปรี้ยงผ่าเซียวเฉินจนพ่นโลหิตสดกระเด็นไปไกลร้อยจั้ง

        ตูม!

        เซียวเฉินกระแทกพื้นอย่างหนักหน่วง โลหิตไหลจากปากโดยไม่อาจควบคุมเขาต้านทานอัสนีสวรรค์สายที่สิบแปดได้ ต่อมาคือหล่อหลอมจากนั้นคือเวลาทะลวงเข้าสู่ร่างเทพอัสนี

        เซียวเฉินเดินโซซัดโซเซกลับมาถึงสถานที่ฝึกวิชาโคจรคัมภีร์หงสาบรรพกาลนิรวาณอย่างเต็มกำลังเพื่อฟื้นฟูความแข็งแกร่งอัคคีพวยพุ่งห่อหุ้มเขาไว้ รอกำเนิดใหม่ดุจหงสาอาบเปลวเพลิง

        ห้าวันต่อมา เซียวเฉินฟื้นฟูเป็นดังเดิม

        เวลานี้ พลังสายฟ้าของอัสนีสวรรค์สายที่สิบแปดถูกเขาปิดผนึก ตอนนี้ใบหน้าของเซียวเฉินประดับด้วยรอยยิ้มบางๆในรอยยิ้มนั้นมีความมั่นใจและแน่วแน่

        “ร่างเทพอัสนี ได้เวลาแล้ว...”

        ตูม!

        ขจัดผนึกทิ้ง อัสนีพวยพุ่งอย่างบ้าคลั่งพริบตาก็ทำชุดของเซียวเฉินขาดเป็นชิ้นๆ ทว่าเขาไม่สนใจ ที่นี่มิดชิดอย่างยิ่งถูกพบเห็นไม่ง่ายนัก ต่อให้เปลือยกายก็ไม่มีอะไรต้องกริ่งเกรง เพราะเขาไม่ว่างมากริ่งเกรงเขากำลังอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ จะถูกขัดจังหวะไม่ได้

        ชี่ชี่!

        สายฟ้าโอบล้อมเซียวเฉินดุจอัสนีเทพอสรพิษสายฟ้านับไม่ถ้วนแล่นปราดว่ายเวียนบนร่างและทะลวงม่านกั้นภายในร่าง

        “ร่างเทพอัสนี ทลาย!”