ยอดมนุษย์ทะลุเกมกลายพันธุ์

“เอ่อ...เรื่องกำแพงโรงแรมที่เสียหายพวกนี้ ฉันไม่ต้องชดใช้ค่าเสียหายใช่ป่ะ”

เซี่ยฮุยมองพวกเขาทั้งห้าคนที่ยืนแข็งทื่อเป็นก้อนหิน

พลังปราณขั้น 9 ของเซี่ยฮุยที่ถูกส่งออกมาก่อนหน้านี้ได้หายไปอย่างสมบูรณ์แล้ว ตอนนี้เขาจึงกลับมาเป็นแค่เด็กหนุ่มธรรมดา ๆ คนหนึ่งเท่านั้น

“เอ่อ.... อ๋อ...เรื่องนั้นไม่ต้องหรอก พวกเราจะจัดการปัญหานี้เอง”

จั่วมู่ได้สติกลับมาจากอาการตกตะลึงที่เห็นจางฉี่หลิงถูกจัดการจนสลบเหมือดเป็นคนแรก

“งั้นก็โอเค”

“จะว่าไปฉันช่วยพวกเธอจับหมอนั่นได้แล้ว จะให้ฉันไปรับเงินรางวัลจากที่ไหนล่ะ”

“คุณต้องได้เงินรางวัลนำจับอยู่แล้ว แต่ตอนนี้พวกเราต้องจัดการกับปัญหาบางอย่างก่อน”

“หืม? ปัญหาอะไรเหรอ?”

เซี่ยฮุยยังไม่รู้ตัว จั่วมู่จึงกลอกตามองบนใส่เขา

“เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้เป็นผลงานของคุณสินะ”

“อะไร ฉันเคยทำอะไรเหรอ?”

เซี่ยฮุยแสร้งตีหน้าซื่อ จากนั้นก็ทำเป็นพูดจาวกไปวนมา “ฉันไม่เห็นจะเข้าใจที่เธอพูดเลย”

“เหอะ ทำแบบนี้ไม่มีประโยชน์หรอก”

ชายหนุ่มอีกคนที่เพิ่งจะคืนกลับสู่สภาพเดิมหลังจากที่กลายร่างเป็นครึ่งหมาป่าพูดด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง “นายหนีจมูกที่ไวต่อกลิ่นของฉันไม่ได้หรอก เมื่อกี้ตอนที่ฉันเห็นนายฉันก็นึกถึงกลิ่นนี้มาตั้งแต่แรกแล้ว”

“โอ้โห...แน่ใจนะว่าจมูกนายไม่ได้มีปัญหา บางทีนายอาจจะจำผิดก็ได้นะ?”

เซี่ยฮุยยังคงปฏิเสธ “นักเรียนมัธยมปลายธรรมดา ๆ แบบฉันปฏิบัติตามกฎหมายมาโดยตลอด ฉันไม่เคยทำเรื่องผิดกฎหมายสักครั้งเลยนะ”

“ฉันไม่ได้บอกสักหน่อยว่านายทำเรื่องผิดกฎหมาย นี่ร้อนตัวเหรอ?”

ไม่ว่าโม่เสี่ยวฝานจะมองเซี่ยฮุยจากจุดไหน เขาก็รู้สึกไม่ถูกชะตากับผู้ชายคนนี้เอาเสียเลย

“เสี่ยวฝาน”

จั่วมู่เน้นเสียงและหันไปปรามเขา “เกินไปแล้ว”

โม่เสี่ยวฝานหันไปมองจั่วมู่ เมื่อเห็นว่าหัวหน้าทีมเริ่มมีน้ำโห เขาก็ไม่กล้าต่อล้อต่อเถียงกับเซี่ยฮุยอีก

เขาพูดเสริม “หัวหน้า ฉันมั่นใจได้ว่าเจ้าหมอนี่คือคนที่ทำให้ภารกิจของพวกเราล่มไม่เป็นท่าทุกครั้ง จมูกของฉันไม่เคยหลอกฉัน” หลังจากโม่เสี่ยวฝานพูดจบเขาก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไป

“เสี่ยวฝาน”

ชายหนุ่มอีกคนเห็นเสี่ยวฝานเดินออกไป เขาก็หันมาพูดกับจั่วมู่ “หัวหน้า เสี่ยวฝานยังเด็ก ยังไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร”

หลังจากนั้นเขาก็หันไปพูดกับเซี่ยฮุย “คุณผู้ชาย ยกโทษให้ความไม่มีสัมมาคารวะของเขาด้วยนะครับ”

พูดจบเขาก็รีบเดินตามเสี่ยวฝานออกไป

“เอ่อ...”

จั่วมู่มองเซี่ยฮุยด้วยท่าทางอึดอัดใจ “ว่าแต่...ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรคะ?”

“เซี่ยฮุย”

เซี่ยฮุยโบกไม้โบกมือด้วยท่าทางไม่แยแส จากนั้นเขาก็พูดต่อไปว่า “เรื่องรางวัลล่ะ”

“นี่...ทำไมนายเอาแต่พูดถึงเรื่องรางวัลอยู่ได้เนี่ย?”

แม้ว่าเกาเสียวอวี่จะรู้สึกซาบซึ้งใจที่เซี่ยฮุยช่วยชีวิตเธอไว้ แต่ท่าทางที่แสร้งทำเป็นซื่อบื่อของเขาก็ทำให้เกาเสียวอวี่รู้สึกโกรธอยู่ไม่น้อย เธอจึงอดไม่ได้ที่จะพูดแขวะอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง

“บอกแล้วไงว่ายังไงก็ต้องให้ นายก็แค่ยอมรับมาตรง ๆ ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ใช่ผลงานของนายหรือเปล่า?”

ระหว่างที่พูด เกาเสียวอวี่ก็พูดด้วยน้ำเสียงโกรธเคืองอีกครั้ง “นายทำให้ภารกิจของเราล้มเหลวจนชวดเงินรางวัลทุกครั้ง”

“หืม...รางวัลภารกิจเหรอ?”

เซี่ยฮุยใจเต้นแรง เขาย้อนถามด้วยความสนใจ “ภารกิจของพวกเธอได้รางวัลด้วยเหรอ”

“อื้อ”

เกาเสียวอวี่พยักหน้า “รางวัลไม่ใช่น้อย ๆ เลยนะ”

พูดจบเธอก็หันมามองเซี่ยฮุยด้วยความหวังและรอคอยคำตอบอีกครั้ง

เซี่ยฮุยเปล่งเสียงออกมาแค่สั้น ๆ “อ๋อ” หลังจากนั้นเขาก็ไม่ได้เดิมตามเกมของเกาเสียวอวี่

“นาย...”

เกาเสียวอวี่โกรธจนทำแก้มป่องอีกครั้ง

หลังจากนั้นเธอก็หันไปมองเพื่อนร่วมทีมผู้ชายที่ยังเหลืออยู่อีกหนึ่งคนที่กำลังเดินหิ้วปีกจางฉี่หลิงมาทางนี้

เกาเสียวอวี่พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “ลุงใหญ่ผาน มีคนรังแกฉัน”

“เหอะ ๆ ยัยหนู ฉันได้ยินหมดแล้วล่ะ”

สือผานโยนร่างของจางฉี่หลิงลงบนพื้น จากนั้นก็หันไปยิ้มให้เกาเสียวอวี่ “พ่อหนุ่มคนนี้ยังไม่ได้รังแกเธอสักหน่อย มีแค่เธอนั่นแหละที่ไปรังแกเขา”

“ลุงใหญ่ผาน...”

เกาเสียวอวี่ยังไม่เลิกทำท่าทางบ๊องแบ้ว “ฉันไม่สนใจพวกนายแล้ว มีแต่คนรังแกฉันทั้งนั้นเลย”

พูดจบเธอก็วิ่งจ้ำอ้าวออกจากห้องไป

“ฮ่า ๆ ยัยเด็กคนนี้นี่จริง ๆ เลย”

สือผานเห็นเกาเสียวอวี่วิ่งหนีออกไป เขาก็หัวเราะร่าออกมาด้วยความชอบใจ หลังจากนั้นรอยยิ้มของเขาก็ค่อย ๆ หุบลงอย่างช้า ๆ

เขาหันไปพูดกับเซี่ยฮุย “พ่อหนุ่ม โทษทีนะที่ทำให้วุ่นวาย”

“พวกเขายังเด็ก บางครั้งก็ชอบแสดงท่าทางขี้งอนเอาแต่ใจออกมา แต่ในฐานะของเจ้าหน้าที่หน่วยลาดตระเวน เมื่อต้องทำงานจริง ๆ จัง ๆ พวกเขาก็ยังร่วมมือกันได้เป็นอย่างดี”

“แต่พ่อหนุ่มดูใจเย็นและมีความอดกลั้นสูงมากเลยนะ”

ระหว่างที่พูด จู่ ๆ สือผานก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาจึงชะงักไปเล็กน้อย

จากนั้นก็พูดขึ้นมาอีกครั้งว่า “นายอาจจะมีความกังวลใจบางอย่าง ถ้าหากไม่อยากจะยอมรับเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ก็ไม่เป็นไรหรอก เพราะยังไงซะนายก็เป็นเด็กดีคนหนึ่ง ผู้ที่กระทำความชั่วร้ายควรถูกฆ่าถูกต้องแล้วล่ะ”

“นายคงกังวลเรื่องอะไรบางอย่างจึงไม่อยากเปิดเผยตัวเองสินะ”

“ไม่ต้องห่วง พวกเราจะไม่แพร่งพรายเรื่องของนายออกไป เรื่องรางวัลก่อนหน้านี้ช่างมันเถอะ ส่วนรางวัลในครั้งนี้เราจะติดต่อนายอีกครั้งนะ”

“ฮ่า ๆ”

เซี่ยฮุยยังคงไม่ยอมรับเรื่องนี้ เมื่อเห็นว่าสือผานอ่านใจเขาได้อย่างทะลุปรุโปร่ง เซี่ยฮุยก็เรียกชื่อเขาตามเกาเสียวอวี่ “งั้นรบกวนลุงใหญ่ผานด้วยนะครับ”

พูดจบเซี่ยฮุยก็แลกเบอร์โทรกับสือผานทันที

หลังจากนั้นเขาก็หันไปมองห้องพักที่กลายเป็นซากปรักหักพังเหล่านั้น

“ดูเหมือนว่าคืนนี้คงนอนที่นี่ไม่ได้แล้ว คงต้องไปเปิดห้องใหม่ วันนี้ก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้วด้วย ผมขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะครับ เชิญพวกคุณทำธุระต่อตามสบายเลย”

พูดจบเซี่ยฮุยก็รีบเดินออกจากห้องไปทันที

“ฮ่า ๆ ลุงใหญ่ผานเก่งเหมือนกันนะเนี่ย”

เมื่อเห็นเซี่ยฮุยเดินออกจากห้องไปแล้ว จั่วมู่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็หันไปมองเบอร์โทรศัพท์ของเซี่ยฮุยและยกนิ้วโป้งชื่นชมสือผาน

“จะว่าไปก็เป็นเด็กใจร้อนเหมือนกันนะเนี่ย”

สือผานกดปิดสายรัดข้อมือของตัวเอง เขามองตามหลังเซี่ยฮุยและแสดงความเห็นออกมา

“ติ๊ด ๆ”

ในเวลานี้เอง สายด่วนก็ดังขึ้นผ่านสายรัดข้อมือ

จั่วมู่มองสือผานและกระซิบ “หัวหน้าหน่วยลาดตระเวนอูหม่า”

พูดจบเธอก็รีบยกแขนขึ้นมาและกดเปิดสายรัดข้อมือ หลังจากนั้น–––––

“จั่วมู่ เดี๋ยวนี้เก่งใหญ่แล้วนะ ถึงกล้าไม่ส่งข้อมูลมารายงานความคืบหน้ากับฉัน”

ปลายสายคือสาวน้อยที่กำลังยืนเท้าสะเอวอยู่บนเก้าอี้และกำลังแผดเสียงด่าจั่วมู่

“ใจเย็น ๆ ก่อนหัวหน้าหยาเหม่ย เมื่อกี้พวกเรากำลังสู้กันอยู่ก็เลยไม่ได้สังเกตเห็นน่ะค่ะ”

จั่วมู่ยื่นแขนออกไปไกล ๆ เพื่อให้ระดับเดซิเบลเสียงของสาวน้อยปลายสายลดลง

“ตอนนี้พวกเราทำภารกิจสำเร็จแล้ว ถือว่าบรรลุเป้าหมายแล้วนะคะ”

“จางฉี่หลิงน่ะเหรอ? พวกเธอแค่ห้าคนจัดการเขาได้แล้วเหรอ?”

เมื่อเห็นจางฉี่หลิงนอนหมดสติอยู่ข้าง ๆ อูหม่าหยาเหม่ยก็เกิดความสงสัย

“แน่นอนว่าไม่ใช่ผลงานของพวกเรา มีผู้มีฝีมือระดับสูงเอาชนะเขาได้จึงทำให้ภารกิจของเราลุล่วงไปได้ด้วยดี”

“ผู้มีฝีมือระดับสูง?”

อูหม่าหยาเหม่ยเลิกคิ้วขึ้น หลังจากหยุดคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็พูดถึงข้อมูลที่จั่วมู่พยายามจะเก็บซ่อนไว้

“พวกเธอเจอคนคนนั้นแล้วสินะ”

พูดจบอูหม่าหยาเหม่ยก็ถลึงตามองจั่วมู่ อีกฝ่ายใบหน้าถอดสีจึงทำให้เธอมั่นใจได้ว่าสิ่งที่เธอพูดคือเรื่องจริง

หลังจากนั้น อูหม่าหยาเหม่ยก็ออกคำสั่งกับพวกเธอ “รีบกลับมาที่นี่เดี๋ยวนี้ มารายงานให้ฉันฟังอย่างละเอียดว่าเกิดอะไรขึ้น”

“รับทราบค่ะ”

หลังจากจั่วมู่กดวางสาย เธอก็หันไปสบตาของสือผาน

ดูเหมือนว่าคงเก็บความลับนี้ไม่อยู่แล้วสิ

เมื่อเดาได้ว่าอีกอูหม่าหยาเหม่ยคิดจะทำอะไร ทั้งสองคนก็รู้สึกจนปัญหาขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

เรื่องนี้คงไม่มีทางออกอื่นอีกแล้ว ปีศาจตัวน้อยคนนั้นเก่งกาจขนาดไหนพวกเธอรู้ดี และพวกเธอก็ไม่มีทางที่จะปิดซ่อนเรื่องนี้ได้แน่ ๆ

คิดเช่นนี้ พวกเธอก็แอบขอโทษเซี่ยฮุยอยู่ภายในใจ เพราะแผนที่คิดไว้ว่าจะปิดบังข้อมูลของเซี่ยฮุยดูเหมือนว่าพวกเขาคงต้องผิดคำพูดเสียแล้ว

หลังจากนั้นพวกเขาทั้งสองก็ลากร่างของจางฉี่หลิงออกจากห้องไปอย่างเงียบ ๆ