Pioneer Era

***ชายผู้จมลงสู่ความปราถนา [โฮป]

หอม…

เป็นกลิ่นหอมที่รู้สึกสบายจัง

นี่คือควันพิษแน่หรือ?

ผมว่ามันเป็นกลิ่นกายของผู้หญิงที่ยอดที่สุด เท่าที่ในชีวิตนี้เคยได้สัมผัสมาเลยมากกว่า

สัมผัสบริเวณใบหน้าเองก็นุ่ม อีกทั้งยังอบอุ่นสบายจนรู้สึกอยากนอนพัก ไม่ต้องคิดอะไรอีกต่อไป

ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามสัญชาตญาณดีกว่า

ไม่ต้องคิด…

ไม่ต้องสนใจ…

ไม่ต้องทำอะไรอีกต่อไป…

“ (ช่าย ๆ ~ สบายใจกว่าเยอะเลยละ~) ”

“ (ยาพิษแค่นี้เอง~ ทำอะไรร่างกายที่พัฒนาแล้วของนายไม่ได้หรอก~) ”

“ (ม่ายมาว~ แค่นี้ม่ายมาววววววววววว~ เอิก~) ”

อืม…

เสียงอะไรกันละนั่น…

โอ๊ย… ปวดหัวชิบ…

“ย๊าก! ”

“ไฮเจนยังไม่ตายจริง ๆ ด้วยดอง! แค่กลายเป็นชีเปลือยเองดอง! ”

“ใครคือชีเปลือยมิทราบยะ! นี่ต้องลอกคราบ (ชุด) ตัวเองจนเหลือแค่ชั้นในเลยนะ! ถึงหลบหลีกฝ่าดงตีนออกมาได้เนี่ย! จะมาช่วยช้าไปหน่อยแล้วนะ! ”

เสียงของพวกลี่ดังขึ้นมาในเวลานั้น

การต่อสู้ตรงหน้าเองก็ดูไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว

พวกลี่ได้รับชัยชนะอย่างขาดลอย

สมกับที่เป็นพวกเธอ ช่างแข็งแกรงยิ่งนัก

"..."

ใช่… สมกับที่เป็นพวกเธอ

ทั้งแข็งแกร่ง ฉลาด

สวยทั้งรูปโฉมกับจิตใจ

มีพร้อมทั้งฐานะกับครอบครัว

แล้วดูผมตอนนี้สิ

ถูกจับตัวจนเป็นภาระของทุกคน

ไร้ค่า

เงินทองไม่มี

ชื่อเสียงไม่มี

อ่อนแอ

ไร้ซึ่งความรู้

ไร้ซึ่งเกียรติและศักดิ์ศรี

ไร้ซึ่งคนรักเห้นใจ

ต้องดิ้นรนอย่างเหนื่อยล้า

ไม่มีสิทธิ์แม้แต่ความอยากมี หรือความฝันให้เลือก

ไอเด็กกำพร้าที่ไม่มีใครอยากได้

ไอขยะ

"... ไม่ยุติธรรม"

ปลายทางของผู้อ่อนแอคือความตาย

มีแค่ผู้ที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริง ถึงจะได้ครอบครองซึ่งทุกสิ่ง

ผม… อ่อนแอ

" (เปล่าสักหน่อย~ นายน้า~ แข็งแกร่ง~ เอิ๊ก~"

ผม… แข็งแกร่ง?

" (ใช่--- ช่าย ๆ ~) "

ไม่…

ถ้าแข็งแกร่งจริง ผมคงไม่ถูกจับตัวแบบนี้

" (งั้นลองต่อต้าน~ เอิ๊ก~ ดูจิ~) "

ลอง… ต่อต้าน…

แต่ว่า… เดียว… ขาดกลิ่นหอม…

" (อย่าลืมเรื่องเงินหลายพันล้านสิ~ เอิ๊ก~) "

จริง… ด้วย…

*เป๊าะ!! *

อ๊ะ… หักออกมาแล้ว…

อะไรกัน… แขนของยัยมารนมมันบอบบางขนาดนี้เลยเรอะ?

หรือว่าเราจะเผลอออมมือโดยไม่รู้ตัว เพราะเห็นว่าเป็นผู้หญิง?

จริงสิ..

ถ้าเราปราบยัยนี่ได้ ทุกคนจะต้องหันมาชื่นชมเราแน่นอน…

นักข่าวเองก็ต้องหันมาให้ความสนใจผมด้วย…

ว่าแล้วก็หักแขนของมันออกอีกสักท่อนสองท่อนดีกว่า…

ยังไงมันก็คือศัตรู คงไม่มีความจำเป็นจะต้องไปปรานีให้อยู่แล้วนี่…

*เป๊าะ! *

อ๊ะ… คราวนี้ใส่แรงมากไปแฮะ…

หลุดออกมาทั้งยวงแขนซ้ายเลยละ…

สารเหลวสีขาวกับโครงกระดูกเทียมเหล็กหยุดออกมาจากเป้าหัวไหล…

สายไฟหลากสีถูกดึงจนขาดออกจากร่าง…

ข้างในหุ่นยนต์โบราณเป็นแบบนี้เองหรือ?

ที่แตกต่างไปจากเทคโนโลยีของเรา ดูเหมือนจะมีแค่สารตัวนำสีขาวนี้เท่านั้นเองแฮะ…

“โอ๊ย...”

ยัยมารนมพยายามดิ้นรนเต็มที่เพื่อหนีออกไปจากผม…

มันใช้แขนขวาที่หักไปแล้วตบเข้าที่หน้า และใช้ขาทั้งสองข้างถีบใส่ผมเต็มแรง…

เป็นหุ่นยนต์แล้วเจ็บเป็นด้วยหรือ?

ไม่สิ…

หน้าตาของเธอมันเหมือนคนที่กำลังหวาดกลัวสุดขีดมากกว่า…

“เป็นหุ่นยนต์แล้วหวาดกลัวความตายเป็นด้วยหรือ? ”

ไม่ปล่อยให้หนีไปหรอก…

และไม่ยอมปล่อยให้คนอื่นเป็นคนจัดการเธอด้วย…

ผมใช้มือทั้งสองล้วงเข้าไปในปาก แล้วออกแรงฉีกเป็นสองส่วน…

ส่วนหัวครึ่งท่อนนั้นไม่ขยับแล้ว เลยจับโยนทิ้งขึ้นไปในท้องฟ้า…

แต่ส่วนลำตัวล่างยังคงดิ้นไม่หยุด…

หุ่นยนต์มันอึด แค่แยกส่วนหัวออกไปไม่น่าฆ่ามันได้…

ดังนั้น คงต้องจับแยกให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเพื่อความมั่นใจ…

คราวนี้ใช้มือทั้งสองข้าง ล้วงเข้าไปในรูกว้างตรงลำคอ แล้วจับฉีกแยกออกเป็นส่วนซ้ายกับส่วนขวา…

ใช้มือเปล่า จับชำแหละแยกส่วนหนังเทียมกับกระดูกโลหะเป็นชิ้น ๆ เหมือนกับการเลาะเนื้อวัว…

ฉีก- ทึ้ง- ดึง- จนกระทั้งไม่เหลือเค้าความงดงามของสตรีเหลืออีกต่อไป…

สิ่งที่อยู่ตรงหน้า มีเพียงแค่เศษเนื้อเทียมบด กับซากขยะโลหะกองโตเท่านั้น…

***ภูติน้อยที่มีความรัก [ลิลลี่ออฟซิเดียน]

*คว๊าก! *

ไม่มีใครในพวกเรากล้าเดินเข้าไปใกล้โฮปเลยแม้แต่สักคนเดียว

ฉันเองก็ถึงกับหยุด ไม่กล้าเดินเข้าไปใกล้เขาเช่นกัน

น่ากลัวดอง…

โฮป... นี่นายเป็นอะไร?

ถึงจะเป็นศัตรู แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอมันดูน่าสงสารเกินไปแล้วนะ

แววตาสุดท้ายในชีวิตของลัส คือความหวาดกลัวต่อความตาย

เธอไม่อาจได้แม้แต่จะร้องขอชีวิตออกมา

บางทีอาจเป็นเพราะยาพิษของเธอ ที่ทำให้โฮปกลายเป็นคนบ้า

หมองูตายเพราะงูแท้ ๆ …

***ชายผู้จมลงสู่ความปราถนา [โฮป]

ชนะแล้ว…

ทุกคนดูสิ…

ผมปราบ [ลัส] ศัตรูของพวกเราได้แล้ว…

“---”

อ่าว?

ทำไมทุกคนทำหน้าแบบนั้นกันละ?

ทำไม... ต้องจ้องผมด้วยดวงตาที่หวาดกลัวแบบนั้นด้วย?

หรือว่ากำลังอิจฉา?

กลัวที่ผมจะเป็นคนแย่งผลงานไปหรือ?

“ฮะ… โฮป? นายยังอยู่ตรงนั้นใช่ไหมดอง? นายยังเป็นนายอยู่… หรือเปล่า? ดอง? สะ… สนใจจะไปนอนพัก… ตรงนั้น… ก่อนไหม? ดอง? ”

ยัยลี่พูดอะไรของเธอ?

ผมยังปกติอยู่นะเห็นไหม?

อย่างมากก็แค่รู้สึกหนักหัว กับได้ยิงเสียงประหลาดกรอกหูตลอดเวลา มันก็เท่านั้นเอง…

“พอ ๆ นายนะอาการหนักแล้ว! เดียวฉันพานายไปพักเอง”

เจ้าไฮเจนเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับใช้ปีกสีขาวของมันมาโอบร่างกายของผมเอาไว้…

จะพาออกไปจากที่นี่?

“...”

เข้าใจแล้ว…

เจ้าพวกนี้คิดที่จะแย่งผลงานของผมไปสินะ?

ไม่อยากให้ขยะอย่างผมได้หน้าสินะ?

อ๊า…

ใช่... ใช่แล้ว…

มันไม่มีใครอยากจะเป็นเพื่อนกับ [ขยะ] อย่างจริงจังหรอก…

“ผม… แข็งแกร่ง...”

แต่ผมไม่เหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป…

ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าตัวเองแข็งแกร่งแค่ไหน…

ดังนั้น---

*กร๊อบ! *

แค่ใช้ความแข็งแกร่งนี้แย่งชิงทุกสิ่งมาเป็นของตัวเองเสียก็สิ้นเรื่อง…

***วิหกปีกหัก [ไฮเจน]

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด! ”

เจ็บ!

เจ้าโฮปมันหักปีกของฉัน!?!

เอาจริงหรือเนี่ย!?

ความจริงสัญชาตญาณของฉันมันกรีดร้องเตือน ตั้งแต่ตอนที่เดินเข้าไปใกล้มันแล้ว ว่า “อันตราย”

แต่… พอเห็นดวงตาที่น่าเศร้าของโฮป ฉันกลับรู้สึกว่าต้องยิ่งเข้าไปประคับประคองมันเอาไว้

เพราะฉันรู้สึก… ว่าถ้าหากไม่เข้าไปช่วยตอนนี้ โฮปที่ฉันรู้จัก อาจจะจากไปตลอดกาล

แต่ทันทีที่พยายามประคองร่างของมัน มันก็ใช้สองมือหักปีกสีขาวของฉันทิ้งทันที

“--- ไม่ยอม… จะไม่ยอมกลับไปอยู่ในเงามืดอีกแล้ว... ”

พะ--- พูดอะไรไม่เข้าใจสักนิด!?

แล้วมาหักปีกของฉันทำไม!

"ฉันไม่ใช่ศัตรูของนายนะโฮป! "

แต่ทว่ามือของโฮปกลับยังคงหักกระดูกส่วนปีกของฉันต่อไป

คำพูดของฉันไม่อาจส่งไปถึงเขาได้

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด!?! ขาด--- จะขาดแล้ว---!?! "

โฮปใช้มือทั้งสองข้างฉีกปีกทั้งสองออกจากหัวไหลของฉัน

มันเริ่มจากหักปีก แล้วบิดเหมือนดึงข้อกระดูกไก่ให้หลุดจากกัน---

*แคว๊ก! *

“! @#! @$! $#! @#@! #@! $!! #! @#! -------!!!! ”

---ก่อนจะจบด้วยการใช้กระบี่มาตัดเส้นเอ็นจนปีกทั้งสองขาดออกมาจากร่างกาย

เลือดสีแดงสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนไปทั่วพื้น ย้อมใบหญ้าจนกลายเป็นสีแดงฉานดั่งดอกกุหลาบที่ผลิบานออก

เจ็บ!

“โฮป! นี่นาย---! ”

ใบหน้าของพวกเราสองคนประสานตากันพอดี ณ เวลานั้น

ดวงตาที่ดูเลื่อนลอยของมัน กำลังร่ำไห้ออกมาเป็นสายเลือด

“ทำไม! ทำไมถึงต้องทรยศกันด้วย! ”

มันร่ำร้องด้วยเสียงที่ดังอย่างเจ็บแค้น

“เพียงแค่ชื่อเสียง ถึงกับพยายามแย่งผลงานจากผมไป! ”

“ทั้งที่คิดว่าเป็นเพื่อนสนิท! เป็นเพื่อนแท้! ”

“แต่สุดท้าย! ไอพวกคนอย่างพวกเธอ ก็ผูกมิตรกันแต่คนเด่นดังมีเส้นสายกันเอง! ”

“ไม่สนใจ [ขยะ] อย่างผม! ”

“ไม่สนใจไอ [ยาจก] แบบผม! ”

“ทอดทิ้ง! ปิดกั้นแยกจาก! แล้วเอาทุกสิ่งไป! ”

“ผม… ผมมันไม่มีอะไรเลย! ”

โฮปปล่อยน้ำตาเลือดออกมาเป็นจำนวนมากจนเหือดแห้ง

แต่แล้วตอนนั้นเองที่มีรอยยิ้มอันน่าสยดสยองผุดขึ้นมาบนใบหน้าของมัน

“แต่… ตอนนี้… ผมมี… ความแข็งแกร่ง…”

“ผม… สามารถ… แย่งชิงทุกสิ่ง… เป็นของตัวเอง… ได้แล้ว…”

“...!?! "

นี่คือเสียงร้องจากหัวใจของนายอย่างงั้นหรือโฮป?

นี่นายคิดว่าพวกเราดูถูกนายเช่นนั้นหรือ?

คิดว่าพวกเรามองนายอย่างดูถูกต่ำต้อยมาตลอดเวลาอย่างงั้นเลยหรือ?

แล้วที่เฝ้าฝึกหาความรู้ ฝึกร่างกายให้ตัวเองแข็งแกร่ง ก็เพื่อแย่งชิงจากคนอื่นด้วยกำลังเนี่ยนะ?

เริ่มชักรู้สึกอยากตบหัวเรียกสติมันกลับมาชอบกลแล้วแฮะ…

แต่เพราะว่าเลือดยังไหลไม่หยุด แถมปีกยังถูกฉีกขาดสองข้างไปอีก เลยทำให้ไม่มีแรงพอดิ้นหนีออกไปจากตรงนี้

“มาคิดดู... ผมว่า… ร่างกายนาย… พอเปลี่ยนเป็นหญิงแล้ว... ดูมีเสน่ห์… ไม่เบา…”

เฮ้ย…?

“ใช่… แย่งชิง…”

เดียว เดียว เดียว!

“ในเมื่อไม่มีใครสนใจ--- งั้นขอแย่งชิง--- ด้วยกำลัง---”

มือของเจ้าโฮปกำลังเลื่อนขึ้นมาตรงหน้าอกของฉัน

มันกำลังค่อย ๆ ปลดผ้าพันหน้าอก ผ้าชิ้นสุดท้ายเพียงหนึ่งเดียวที่มีอยู่ของฉันในเวลานี้---

“เดียว! ไม่ต้อง! ไม่จำเป็นต้องใช้กำลัง! พวกเราต่างชอบนาย! ฉันชอบนาย! ไม่จำเป็นต้องใช้กำลังฝืนใจ---”

“คำพูด--- เชื่อถือไม่ได้---”

ชิบหาย!

ชิบหายของจริง!

สัญชาตญาณของฉันกำลังกรีดร้องหนักยิ่งกว่าเดิม!

แววตาของโฮปตอนนี้มันบอกว่าเอาจริง!

มันคิดที่จะฝืนใจฉันในสภาพที่เลือดท่วม!

ถ้าโดนเข้าไป ฉันคงไม่สามารถทนมีชีวิตรอดต่อไปได้แน่นอน!

ไม่คิดเลยว่าชีวิตที่ถูกช่วยเอาไว้ กลับจะต้องมาถูกฆ่าโดยคนที่ช่วยและหลงรัก

ขอร้องละโฮป

ได้โปรด รีบคืนสติกลับมาทีเถอะ!