กระจกส่องใจ: วิถีแห่งการปล่อยวาง (The Mind’s Mirror)

ตอนที่ 3 — ขยะในใจและเงากระจก

ฉาก: ตลาดสดตอนเช้า — เวลาประมาณ 07.30 น.

ผู้คนจอกแจกจอแจ เสียงพ่อค้าแม่ค้า๻ะโ๷๞เรียกลูกค้าผสมปนเปไปกับเสียงรถมอเตอร์ไซค์ เฉินเดินถือตะกร้าหวายก้าวย่างด้วยความสงบ กายและใจผ่อนคลาย ต่างจากบรรยากาศอันเร่งรีบรอบตัวอย่างสิ้นเชิง

กิมหลวนเดินข้างๆ ใบหน้าแจ่มใสขึ้นกว่าเมื่อคืนมาก แต่เมื่อเธอเดินผ่านร้านขายหมูสดของ "เจ๊เหมย" ญาติห่างๆ ฝั่งแม่ที่เป็๞คนปากร้ายและชอบเกทับ บรรยากาศก็เปลี่ยนไปทันที

เจ๊เหมย:

(เงยหน้าขึ้นจากแผงหมู ยิ้มกว้างแบบมีเลศนัย พูดเสียงดังลอยๆ)

"อ้าว! หลวน! วันนี้มาเดินตลาดเองเลยเหรอเนี่ย? แหม... เมื่อคืนเห็นกู๋บอกว่าลูกสาวกู๋เพิ่งซื้อทองเส้นโตให้กู๋เป็๞ของขวัญวันเกิด นึกว่าหลวนจะยุ่งอยู่กับการเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ให้ลูกชายเอาไปให้อากู๋ซะอีก! ออฟฟิศนั้นปีนี้โบนัสดีไหมล่ะ?"

กิมหลวนชะงักกึก ร่างกายเกร็งขึ้นทันที ลมหายใจเริ่มสั้นกระชั้น สัญชาตญาณเดิมกำลังจะสั่งให้เธอหันไปเถียงกลับด้วยความคับแค้นใจ

เฉิน:

(แตะข้อศอกกิมหลวนเบาๆ เป็๲สัญญาณเตือนสติ ส่งยิ้มเปี่ยมเมตตาให้เจ๊เหมย)

"เจ๊เหมย วันนี้หมูสดน่าทานนะครับ... หลวน ไปซื้อเนื้อปลาด้านโน้นกันดีกว่า"

กิมหลวนเดินตามเฉินออกมา แม้ไม่ได้เถียงกลับ แต่หน้าตาเธอตึงเครียด อกยกขึ้นลงด้วยความอัดอั้น

--------------------------------------------------

ฉาก: สวนสาธารณะร่มรื่นใกล้ตลาด — เวลา 08.00 น.

เฉินพากิมหลวนมานั่งพักบนเก้าอี้ไม้ใต้ต้นไม้ใหญ่ ลมเย็นๆ พัดผ่านเอื่อยๆ บรรยากาศสงบช่วยดึงอารมณ์ให้ค่อยๆ เย็นลง

กิมหลวน:

(ถอนหายใจยาว พ่นลมออกทางปาก)

"พี่เฉิน... ฉันเกือบจะหลุดปากด่าเจ๊เหมยกลางตลาดแล้ว! รู้ทั้งรู้ว่าเขาตั้งใจแขวะ แต่พอได้ยินปุ๊บ ใจมันตึง แป้กขึ้นมาทันทีเลย ทำไมมันเลิกโกรธยากจังพี่?"

เฉิน:

(ยิ้มบางๆ อย่างเข้าใจ)

"หลวน... จำเ๱ื่๵๹ที่เราคุยกันเมื่อคืนได้ไหม? ความโกรธที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ ไม่ใช่ความผิดของหลวนหรอก แต่มันคือ 'การทำงานอัตโนมัติ' ของใจที่ถูกฝึกมาแบบนั้น"

เฉินขยายความต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทรงพลัง และชวนติดตาม

เฉิน:

"ที่เจ๊เหมยพูดออกมา นั่นคือ 'ขยะ' ของเขา เขาเป็๞คนส่งขยะมา แต่เพราะใจของเรามีความเคยชินในการรับขยะ พอขยะลอยมาปุ๊บ จิตเรามันเชี่ยวชาญในการ๷๹ะโ๨๨ตะครุบปั๊บ... แต่ถ้าหลวนสังเกตดีๆ ตอนที่ใจมันเริ่มตึงและโกรธขึ้นมา ถ้าเราไปดึงดันสู้กับความโกรธตรงๆ เราจะยิ่งเหนื่อยใช่ไหม?"

กิมหลวน:

(พยักหน้า)

"ใช่พี่ ยิ่งพยายามบอกตัวเองว่า 'อย่าโกรธๆ' มันยิ่งแน่นในอก"

เฉิน:

"ถูกต้อง... เพราะเวลาใจเราไม่มีกำลัง หรือโดนจี้จุดปมเก่า การฝืนตัดอารมณ์ฉับพลันมันทำยาก หากใจเหนื่อยล้าจนทำความว่างไม่ไหว สิ่งที่เราต้องทำคือ 'หยุดสู้' แล้วพักทำใจให้สงบและว่างเท่าที่พอจะทำได้ก่อน... ปล่อยวางกิจกรรมหรือคำพูดตอบโต้ตรงหน้าลงชั่วคราว ถอยออกมาพักผ่อนกายใจ เหมือนที่พี่พาหลวนเดินออกมานั่งตรงนี้ไงล่ะ"

กิมหลวน:

(เริ่มมองเห็นภาพ ไหล่ผ่อนคลายลง)

"ถอยออกมาพักก่อน..."

เฉิน:

"ใช่แล้ว... พอใจเราได้พัก ลมหายใจเริ่มยาวขึ้น พลังสติก็จะคืนกลับมา พอกำลังสติกลับมาปุ๊บ หลวนจะเริ่มเห็น 'ประกายความว่าง' ปรากฏขึ้นมาแป๊บหนึ่ง... เสี้ยววินาทีนั้นแหละ ที่ความโกรธจะถูกตัดขาดลงเองโดยไม่ต้องไปเฆี่ยนตีตัวเองเลย"

เฉินมองหน้ากิมหลวน ในจิตของเขาเห็นภาพคลื่นความร้อนในใจเธอค่อยๆ ลดระดับลงเหลือเพียงกระแสความสงบ

เฉิน:

"คนเราชอบคิดว่า การตอบโต้คือการแสดงความแข็งแกร่ง... แต่จริงๆ แล้ว การที่เขาโยนไฟมา แล้วเราไม่รับไว้ ต่างหากคือความแข็งแกร่งที่แท้จริง เจ๊เหมยเขาอยากแบกไฟก็เ๱ื่๵๹ของเขา แต่เรา... ไม่จำเป็๲ต้องเอาไฟมาเผามือตัวเอง"

กิมหลวน:

(ยิ้มออกมาได้ในที่สุด แววตาแจ่มใสขึ้นอย่างเห็นได้ชัด)

"เข้าใจแล้วพี่... ต่อไปนี้ถ้าขยะลอยมาอีก ฉันจะเดินหนี ถอยออกมาพักใจ ให้มันลอยผ่านไปเอง"

เฉิน:

(พยักหน้ารับด้วยความปลื้มใจ)

"ดีมากหลวน... ค่อยๆ ฝึกไป ทีละเล็กทีละน้อย กระจกเงาในใจเราที่เคยแตกร้าวและขมุกขมัว วันนี้มันเริ่มใสและสะท้อนความจริงได้ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ แล้วล่ะ"

ทั้งสองนั่งรับลมเย็นใต้ร่มไม้ ความเงียบอันทรงพลังโอบล้อมคู่สามีภรรยา การเยียวยาจิตใจและบทเรียนชีวิตก้าวสำคัญ... ได้เกิดขึ้นอีกขั้นหนึ่งแล้ว