เมื่อเห็นว่าสายตาของทุกคนจดจ้องไปที่เขาโดยสมบูรณ์ ไห่เทียนไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกประหม่าเลย แต่ยังยิ้มอย่างใจเย็น: "คำตอบนั้นง่ายมาก นั่นเป็เพราะพลังิญญาของข้าแข็งแกร่งกว่าของเ้า!"
"พลังิญญา?" ชายวัยกลางคนสวมชุดสีเขียวขมวดคิ้ว เขาไม่เคยได้ยินคำว่าพลังิญญามาก่อน "บอกข้ามาโดยละเอียด พลังิญญาคืออะไร?"
"พลังิญญา อย่างที่ชื่อบอกไว้ คือพลังของิญญา มันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ตามพลังของนักดาบ แต่คนส่วนน้อยอย่างข้านี่แหละ มีพลังโดยกำเนิด" แน่นอนว่าคำพูดเหล่านี้ถูกแต่งขึ้นโดยไห่เทียนเพื่อหลอกชายวัยกลางคนในชุดเขียว
เหตุผลที่เขาสามารถมองทะลุทะลวงความแข็งแกร่งที่แท้จริงของาาดาบวายุได้อย่างง่ายดายก็คือ เขาอาศัยความรู้ดาบระดับาาดาบ แต่ชายวัยกลางคนในชุดเขียวกลับไม่โง่เขลา หากไห่เทียนพูดว่าเขาอาศัยความรู้ดาบ เขาย่อมสังเกตเห็นได้ชัดเจนว่ามีบางอย่างผิดปกติในตัวเขา
แต่เอาจริงๆ แล้ว คำพูดของไห่เทียนก็ไม่ได้ไร้สาระเสียทีเดียว จิติญญานั้นลึกลับและอันตรายมาก ความรู้ด้านดาบก็ถือได้ว่าเป็พลังิญญาชนิดหนึ่ง
แต่ชายวัยกลางคนในชุดเขียวกลับไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพลังิญญามากนัก เขาขมวดคิ้วและเงียบอยู่นาน ดูเหมือนว่าเขาจะเชื่อสิ่งที่ไห่เทียนพูดอย่างสนิทใจ
"หนูน้อย ระดับสูงสุดที่เ้าสามารถมองทะลุได้คือเท่าไร?" ชายวัยกลางคนในชุดสีเขียวเงยหน้าขึ้นมาแล้วถามทันที
ไห่เทียนใและตอบทันที: "มันสามารถมองเห็นได้เฉพาะผู้ที่อยู่ใต้จักรพรรดิดาบเท่านั้น ส่วนผู้ที่อยู่เหนือจักรพรรดิดาบจะมองไม่เห็น"
ชายวัยกลางคนในชุดสีเขียวรู้สึกโล่งใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินสิ่งที่ไห่เทียนพูด หากไห่เทียนสามารถมองทะลุจักรพรรดิดาบและนิกายดาบได้อย่างง่ายดาย คนเช่นนี้ก็น่ากลัวเกินไปแล้ว แต่เขาไม่รู้ว่าไห่เทียนมีกลอุบายซ่อนอยู่ในแขนเสื้ออยู่แล้ว
" ข้าตอบคำถามของเ้าแล้ว ทีนี้เ้าพาข้าออกไปได้อย่างปลอดภัยแล้วใช่ไหม" เมื่อเห็นว่าชายวัยกลางคนในชุดเขียวเชื่อคำพูดของเขาอย่างหมดใจ ไห่เทียนก็รู้สึกมีความสุขในใจลึกๆ แต่สีหน้าของเขากลับไร้ความรู้สึกใดๆ
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ปาลูก็รู้สึกกังวลใจ หากไห่เทียนจากไปอย่างปลอดภัยในวันนี้ เขาจะยังมีโอกาสแก้แค้นหรือไม่
"ท่านาาดาบ ท่านเอาเขาไปไม่ได้!" ปาลูวิ่งออกไปพร้อมกับจับหน้าอกที่าเ็ของเขา
ชายวัยกลางคนสวมชุดเขียวไม่พอใจปาลูอยู่แล้ว ปาลูเพิ่งถูกเขาชกจนสลบเหมือด เมื่อเห็นปาลูเข้ามาขวางอีกครั้ง เขาก็รู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่ง
"ประมุขซาลู ข้าเพิ่งแสดงความเมตตาให้เ้าไปเมื่อกี้นี้เอง ถ้าเ้าไม่หลบไป อย่ามาโทษข้าที่หยาบคายใส่เ้า! ต่อให้ผู้สนับสนุนของเ้ามา ข้าก็ยังจะฆ่าเ้าอยู่ดี!" แววตาเ็าฉายวาบขึ้นในดวงตาของชายวัยกลางคนในชุดเขียว มือขวาของเขาค่อยๆ ยกขึ้น ลูกบอลพลังงานอันน่าสะพรึงกลัวควบแน่นขึ้นในพริบตา
อย่างไรก็ตาม ปาลูไม่ได้ถอยหนีอย่างที่ทุกคนคาดคิด แต่กลับจ้องมองชาวเฮติด้วยฟันที่กัดแน่น เขาพูดกับาาดาบวายุว่า "ผู้าุโ เด็กคนนี้ฆ่าลูกชายข้า ข้าจะปล่อยให้เขาจากไปแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!"
"อ้อ? แกยังฆ่าลูกคนอื่นอีกเหรอ?" ชายวัยกลางคนในชุดสีเขียวหันหน้ามามองเฮติด้วยความประหลาดใจ
"ฮึ่ม! พวกมันจะฆ่าข้า แล้วทำไมไม่ยอมให้ข้าสู้กลับ?" ไห่เทียนพ่นลมอย่างดูถูกเหยียดหยาม พูดตามตรงแล้ว ปาลูและคนอื่นๆ ผิดั้แ่แรกแล้ว
"ผู้าุโ ความเกลียดชังอันใหญ่หลวงเช่นนี้ไม่อาจปรองดองได้ ข้าหวังว่าท่านจะไม่ขัดขวางการแก้แค้นของข้า!" ปาลูจ้องมองเฮติอย่างดุร้าย ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าอย่างแรงกล้า ปราศจากแววตาขี้ขลาดเหมือนเช่นที่ผ่านมา
“ข้าเข้าใจความรู้สึกของเ้า” หัวใจของไห่เทียนเต้นแรงเมื่อชายวัยกลางคนในชุดเขียวพูดเช่นนี้ แต่คำพูดต่อมาของเขาทำให้ไห่เทียนโล่งใจอย่างมาก “แต่ทำไมข้าต้องฟังเ้าด้วยล่ะ”
ปาลูกัดฟันและถามด้วยน้ำเสียงเ็าว่า “ถ้าอย่างนั้น ท่านผู้าุโ ท่านจำเป็ต้องเข้าแทรกแซงเื่นี้หรือไม่”
"ฮึ่ม ข้า เคลู่ จะไม่กลับคำพูดเด็ดขาด!" จากนั้นไห่เทียนจึงตระหนักได้ว่าาาดาบวายุที่อยู่ตรงหน้าเขามีชื่อว่าเคลู่
"ในเมื่อผู้าุโยืนกรานที่จะเข้ามาแทรกแซงเื่นี้ ข้าก็จะไม่สุภาพอีกต่อไป!" ความเ็าแวบผ่านดวงตาของปาลู และก่อนที่เขาจะพูดจบ เขาก็ลุกขึ้นยืนทันที โดยมีพลังิญญาดาบพุ่งพล่านออกมาจากระหว่างนิ้วทั้งสิบของเขา
อย่างไรก็ตาม เป้าหมายไม่ใช่าาดาบวายุเคลู แต่เป็ชาวเฮติซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเคลู
ไห่เทียนซึ่งเฝ้าจับตาดูปาลูด้วยััดาบ รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติเมื่อปาลูเคลื่อนไหว เขาก็หลบได้อย่างรวดเร็ว แต่พละกำลังปัจจุบันของเขาจำกัดความเร็วของเขาไว้อย่างสิ้นเชิง
ในฐานะนักดาบผู้ยิ่งใหญ่ระดับห้าดาว ปาลูจึงมีพลังมหาศาลและรวดเร็วกว่าเฮติมาก แม้เฮติจะหลบได้ก่อน แต่พลังิญญาดาบที่ปาลูปล่อยออกมาก็ยังเข้าถึงเฮติได้ภายในลมหายใจเดียว
"แย่แล้ว!" ไห่เทียนสบถออกมา ในเมื่อเขาหนีไม่พ้น เขาคงต้องสู้!
ดาบสีขาวขนาดเล็กที่หมุนอยู่เหนือตันเถียนอย่างต่อเนื่องปล่อยแสงสีขาวที่แวววาวออกมาในทันที และพุ่งออกมาจากร่างของเฮติโดยตรง ปะทะกับพลังิญญาดาบที่ปล่อยออกมาจากปาลูอย่างรุนแรง ทำให้เกิดเสียงดังรุนแรง
"ปัง!"
เคลูซึ่งยืนอยู่ไม่ไกล เดิมทีวางแผนจะช่วยเหลือเฮติ แต่สุดท้ายเขาก็ตกลงตามเงื่อนไขของเฮติที่จะพาเขาไปอย่างปลอดภัย แต่เมื่อเห็นดาบขาวที่เฮติปดปล่อยออกมา เขาก็ถึงกับตะลึง
“นั่นคือ...ิญญาดาบงั้นเหรอ?” เคลูเลิกคิ้วขึ้นอย่างไม่แน่ใจ
แม้ว่าไห่เทียนจะพยายามอย่างหนักมากและยังใช้ดาบิญญาด้วย แต่ช่องว่างระหว่างความแข็งแกร่งที่ใหญ่โตทำให้การโต้กลับของเขาดูซีดจาง
หลังการปะทะ ดาบสีขาววาววับก็สูญเสียความเจิดจรัสดั้งเดิมไปในทันที ไห่เทียนถึงกับพ่นเืข้นออกมาจากปาก ใบหน้าของเขาซึ่งเดิมทีก็ไม่ได้ดีนัก กลับซีดเผือดลงอีก
โชคดีที่เขาสวมชุดเกราะสีเหลืองไว้ก่อนมาที่นี่ ไม่เช่นนั้นไห่เทียนคงตายไปแล้ว ทว่าถึงแม้จะมีเกราะป้องกันอยู่ เืของไห่เทียนก็ยังคงปั่นป่วนอยู่ในร่าง เขาแทบจะยืนไม่ไหว
"ไอ้หนู ตายซะ!" เมื่อเห็นเฮติกำลังทนไม่ไหว ปาลูก็ยิ่งประหลาดใจมากขึ้น เขาควบแน่นแสงดาบสีขาวอีกครั้ง แล้วโจมตีใส่เฮติอย่างรุนแรง
"ฮึ่ม! หยุด!" แต่ก่อนที่แสงดาบขาวจะพุ่งไปไกล เคอลูก็คว้ามันไว้ด้วยมือข้างหนึ่งแล้วบีบอย่างแรง แสงดาบที่ถูกควบแน่นด้วยพลังิญญาดาบก็สลายไปในทันที
“เป็ไปได้ยังไง?” ปาลูจ้องมองไปที่เคลูที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกระทันหัน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความใ
เคลูมองปาลูด้วยสีหน้าเ็า “เ้าไม่ได้ยินที่ข้าบอกให้หยุดรึ? อย่าคิดว่าข้าไม่กล้าฆ่าเ้านะ!”
“แต่...” รู้สึกถึงเจตนาฆ่าที่รุนแรง ทุกคนรอบข้างต่างก็ปิดปากแน่นและไม่กล้าพูดอะไร แต่ปาลูไม่สนใจความกลัวในใจและยังคงพูดต่อไป
"หุบปาก! ไม่ได้ยินรึไง? ถ้าคราวหน้าแกยังดื้ออีก ข้าจะฆ่าแกอย่างไม่ปรานี!" เคลูจ้องตาปาลู แล้วาาดาบผู้ทรงพลังก็พุ่งเข้าใส่ปาลูอย่างเต็มกำลัง
เหงื่อเย็นไหลลงมาตามหน้าผากของปาลู เขารู้สึกหวาดกลัวอย่างที่สุด ราวกับร่างกายขยับไม่ได้เลย นี่คือช่องว่างระหว่างนักดาบผู้ยิ่งใหญ่กับาาดาบหรือ?
เมื่อเห็นว่าปาลูดูเหมือนจะยอมแพ้แล้ว เคอลูก็หันกลับมามองเฮติด้วยสายตาที่เฉียบคม “ไอ้หนู! นี่แกฝึกวิชาดาบศักดิ์สิทธิ์เก้า์อยู่เหรอ?”
ไห่เทียนซึ่งกำลังฟื้นตัวจากอาการาเ็ ใเมื่อได้ยินเช่นนี้ เขามองเค่อลู่ด้วยความประหลาดใจ แต่ก็ตั้งสติได้ทันที เขาไม่คิดว่าเค่อลู่จะรู้จัก "วิชาดาบศักดิ์สิทธิ์เก้า์"
แต่แววตาประหลาดใจของเขาเมื่อกี้กลับถูกเคลูที่ให้ความสนใจเขามาตลอดสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจน
เคลู่เดินช้าๆ ไปข้างหน้าเฮติแล้วะโอย่างเ็าว่า "หนุ่มน้อย ตอบข้าสิ! เ้ากำลังฝึก "วิชาดาบศักดิ์สิทธิ์เก้า์" อยู่หรือ?"
“เ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้ากำลังฝึกฝนวิชาดาบศักดิ์สิทธิ์เก้า์อยู่?” ไห่เทียนถามแทนที่จะตอบ แต่คำพูดของเขาแสดงให้เห็นชัดเจนว่าเป็เทคนิคที่เขากำลังฝึกฝนอยู่
"ฮึ่ม! พอเห็นิญญาดาบที่เ้าใช้เมื่อกี้ ข้าก็เข้าใจแล้ว ไม่คิดเลยว่าเ้าจะบรรลุวิชาฝึกฝน "เก้ากระบี่ศักดิ์สิทธิ์" ได้ จริงด้วย ถึงแม้ว่าตระกูลไห่ของเ้าจะถูกทอดทิ้ง แต่เ้าก็มาจากที่นั่น" เคอลู่ดูเหมือนจะตอบคำพูดของไห่เทียน แต่ก็เหมือนกำลังพูดกับตัวเองอยู่เหมือนกัน
อย่างไรก็ตาม ไห่เทียนเริ่มสับสนมากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งเคลู่และปาลูต่างเอ่ยถึงตระกูลไห่หลายครั้งว่าตระกูลนี้เป็ตระกูลที่ถูกทอดทิ้ง ใครถูกทิ้ง? เพราะเหตุใด?
เขาสับสนมาก
"เอาล่ะ เ้าหนู กลับไปไม่ได้แล้ว เ้าต้องไปกับข้า!" เคอลูเก็บความคิดแล้วพูดกับชาวเฮติอย่างเ็า
"ไปไหนเหรอ? จะพาข้าไปไหน?" เฮติมองเคลูอย่างระแวง เขาไม่ได้ขัดขืนอะไรโดยไม่จำเป็ เขาเข้าใจว่าด้วยกำลังที่มีอยู่ตอนนี้ เขาคงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเคลูหรอก
เมื่อได้ยินคำถามของเฮติ เคลูก็ยิ้มออกมาอย่างหาได้ยาก แต่รอยยิ้มนี้กลับทำให้เฮติรู้สึกแปลก ๆ มากขึ้นไปอีก: "เดี๋ยวก็รู้เองเมื่อไปถึง! ไปกันเถอะ!"
หลังจากพูดจบ เคอลูก็ไม่ได้ถามความเห็นของเฮติ รีบดึงร่างเฮติขึ้นจากพื้นและพุ่งออกไปทางหนึ่ง เสียงะเิโซนิคที่แหลมคมดังขึ้นอีกครั้ง และในชั่วพริบตา ร่างทั้งสองก็หายไปอย่างสิ้นเชิง
ฉากนี้ทำให้ชายชราชุดขาวและคนอื่นๆ บนพื้นตกตะลึง โดยเฉพาะปาลูที่คำรามขึ้นฟ้า ทุกคนรู้ว่าเขากำลังเศร้าโศกเพียงใด ครั้งนี้เมื่อพวกเขามาโจมตีตระกูลหลี่ ไม่เพียงแต่พวกเขาไม่สามารถนำดาบระดับเสวียนกลับคืนมาได้ แต่คาซ่าก็ตายไปด้วย
"ปาลู ไปให้พ้น อย่ากลับมาหาตระกูลหลี่ของเราอีก ครั้งนี้ข้าไม่ได้ให้หน้าเ้า แต่ให้หน้ากับกองกำลังที่อยู่เื้ัเ้า หากเกิดเื่แบบนี้ขึ้นอีกคราวหน้า อย่ามาโทษข้าที่ทำลายตระกูลหลี่ของเ้า!" ชายชราในชุดขาวกล่าวอย่างเ็า เมื่อเค่อลู่จากไป เขาจะเป็ปรมาจารย์ที่แข็งแกร่งที่สุดที่นี่ และย่อมมีสิทธิ์ที่จะพูด
หลังจากสูญเสียบุตรชายอันเป็ที่รักไป ปาลูก็ไม่มีอารมณ์จะสู้รบอีกต่อไป เขาจึงรวบรวมกำลังพลและเตรียมออกเดินทางทันที
แต่ในเวลานี้ กองทัพขนาดใหญ่ของตระกูลไห่ที่นำโดยเสี่ยวหยูก็มาถึง
"ท่านลุง รีบหน่อย! มันอยู่ตรงนี้แล้ว!" เสียงของเสี่ยวหยูเต็มไปด้วยความกังวล เขาะโเสียงดัง "พี่เทียน! พวกเรามาช่วยท่านแล้ว ท่านต้องยืนยัดไว้!"
อย่างไรก็ตาม เมื่อพวกเขาสังเกตเห็นฉากที่อยู่ตรงหน้า พวกเขาก็ตกตะลึง
ไห่อู่หยาเหลือบมองไปรอบๆ แต่กลับไม่เห็นร่องรอยของชาวเฮติเลย ทันใดนั้นเขาก็เกิดลางสังหรณ์อันน่าสะพรึงกลัวขึ้น จึงเดินไปหาปาลูซึ่งกำลังจะถอยกลับ “เทียนเออร์อยู่ไหน?”
"ฮึ่ม!" ปาลูเหลือบมองไห่อู่หยาอย่างเ็า ดวงตาเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองอย่างรุนแรง เขาพ่นลมหายใจออกมาแล้วเดินจากไป
การกระทำนี้ทำให้ไห่อู่หยาที่เพิ่งมาถึงรู้สึกสับสนและงุนงงอย่างมาก เขาไม่สามารถเข้าใจสถานการณ์ได้
“เฮ้ ทำไมหมอนี่ถึงถอยไปล่ะ”
310
