หนึ่งรัตติกาล

หานลี่เดินมายังบ้านหลังแรก สองตากวาดมองทั่ว มือหนึ่งยื่นเหยียดออก " ประตูมิได้ปิด " 

เขาครุ่นคิดว่าหากเป็นเวลาปกติ ผู้คนที่ออกจากบ้านนั้นล้วนแล้วแต่ต้องปิดประตูบ้าน แต่บ้านหลังนี้ประตูมิได้ปิดไว้

" แอ๊ด " ประตูบ้านถูกเปิดเข้าไปอย่างช้าๆ เสียงประตูที่มิได้เปิดมานานทำเอาใจของชายหนุ่มเต้นมิเป็นจังหวะ

เขาตัดสินใจเรียกกระบี่ไม้สีดำออกมา พลางกระชับแน่นไว้ข้างตัว 

เมื่อประตูบ้านถูกเปิดเข้าไปจนสุด สองตาของหานลี่กวาดมองเข้าไปภายใน สองตาพบพานกับโต๊ะอยู่กึ่งกลางบ้าน 

หานลี่สูดหายใจเข้าลึกพลางก้าวเท้าเข้าไปอย่างระมัดระวัง สองเท้าเหยียบบนพื้นไม้กระดานเก่าแก่ เสียงพื้นลั่นเอี๊ยดอ๊าดเสียดแทงเข้าไปในโสต 

จิตใจของชายหนุ่มเกือบที่จะเตลิดหนี " ฟู่ว " เขาเป่าปากออกมาอย่างแรง พลางเดินเข้าหาโต๊ะ 

บนโต๊ะนั้นปรากฎถ้วยน้ำชาถูกวางไว้ในลักษณะพร้อมใช้งานสี่มุม หานลี่จึงชะโงกหน้ามองเข้าไปในถัวยน้ำชา

ภายในถ้วยน้ำชานั้นปรากฎมีน้ำแข็งสีเหลืองอยู่ครึ่งถ้วย " คงกำลังดื่มชาพูดคุยกัน " หานลี่พึมพำ 

" พวกเขาทั้งสี่ ยังดื่มชากันมิหมดถ้วย ก็เร่งรีบออกจากบ้านอย่างรวดเร็ว " หานลี่พยักหน้า 

สองตาของหานลี่กวาดมองภายในบ้านอย่างละเอียด พลางส่ายหน้า เขาจึงเดินเข้าไปในยังประตู เพื่อไปยังหลังบ้าน 

เมื่อผ่านประตูเข้ามา ฟากซ้ายมือมีผ้าผวยหนากางกั้นคล้ายม่าน มือหนึ่งของเขาเปิดผ้าออก 

สองตามองเข้าไปในภายห้อง " เป็นห้องนอน " หานลี่พึมพำ 

ชายหนุ่มเดินเข้าไปในห้องนอนอย่างเชื่องช้า สองตากวาดมองทั่ว ในห้องนอนนั้นมีเตียงพร้อมกับผ้ากองใหญ่ มีตู้ มีโต๊ะ 

หานลี่เดินไปยังตู้ พลางยื่นสองมือจับยังที่จับและดึงประตูตู้ออก " แอ๊ด " เสียงฝืดของบานพับเสียดแทงเข้าไปถึงโสตประสาทอีกครา

สองตาของหานลี่มองภายในตู้ พบเพียงตำราสองเล่ม เขาจึงหยิบออกมาดู 

" ตำราอ่านเล่นฆ่าเวลา " หานลี่พึมพำ แลวางตำราไว้ที่เดิม แลปิดประตูตู้ 

ชายหนุ่มย่อกายลง พลางดึงลิ้นชักออกมา " ครืด " เสียงลิ้นชักครูดกับขอบไม้

" มีเพียงชุดแลผ้า " หานลี่พึมพำ พลางปิดลิ้นชัก 

เขาลุกยืนแลก้าวไปยังโต๊ะ สองตากวาดมองบนโต๊ะ พลางส่ายหน้า

เมื่อสำรวจทั่วห้องแล้ว มิพบพานสิ่งใดชายหนุ่มจึงออกจากห้องแลเดินไปยังส่วนลึกของบ้าน 

" มีห้องอาบน้ำ ส่วนนี้เป็นห้องครัว " หานลี่พึมพำ 

หานลี่เดินมายังเตาไฟ พลางย่อตัว แลมองเข้าไปในเตาไฟ " มีการใช้ฟืน คงใช้ต้มน้ำชา " หานลี่พึมพำ 

หานลี่กวาดตามองทั่วห้องครัว พลางส่ายหน้า แลเดินออกไปยังประตูหลังหลังบ้าน 

เมื่อเปิดประตูออก เขาถึงกับแปลกใจ " มีแปลงปลูกผักอยู่ที่นี่ " หานลี่พึมพำ 

สองเท้าก้าวเดินไปยังแปลงปลูกผัก สองตาของเขากวาดมองทั่ว พบว่าผักที่ปลูกนั้นเป็นน้ำแข็งหมดแล้ว 

เขามองเห็นหินก้อนขนาดหนึ่งฉื่อยาวหนึ่งฉื่อ ตั้งเรียงรายเป็นชั้นไขว้ไปมา แลเป็นทรงกลม ชายหนุ่มเร่งไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อชะโงกหน้าลงไป หัวคิ้วของชายหนุ่มพลันขมวด " บ่อน้ำ " เขาพึมพำ พลางครุ่นคิด

" แสดงว่าที่นี่เมื่อก่อนนี้ เป็นสภาพปกติมิได้หนาวเย็น แต่ความหนาวเย็นมาทีหลัง " หานลี่พยักหน้าช้าๆ

" ผู้คนคงมิอาจทนความหนาวที่เพิ่มขึ้นเร็วได้ จึงเร่งเก็บข้าวของแลจากไปในทันใด " หานลี่พยักหน้าช้าๆ

" ไป " ชายหนุ่มทะยานร่างออกจากบ้านหลังแรกอย่างรวดเร็ว 

ชายหนุ่มเข้าสำรวจบ้านทุกหลังจนเสร็จสิ้น สภาพที่พบห็นนั้นเป็นเหมือนกันหมด " คนเหล่านี้คงเป็นพรานล่าสัตว์ " หานลี่พึมพำ

หานลี่กำลังจะไปหาวานรเหมันต์ พลันเหลือบไปเห็นหลุ่มใหญ่ที่ท้ายหมู่บ้าน จึงเร่งทะยานร่างไปดู 

หานลี่ชะโงกหน้าลงไปในหลุม ปรากฎว่ามีเศษวัสดุสีเงินยวงที่ก้นหลุม เขาเร่งทะยานลงไปอย่างรวดเร็ว 

" เหมือนกระบี่ที่แตกหัก " หานลี่พึมพำ เขาครุ่นคิดอยู่นานว่าจะเอาไปด้วยดีรึไม่ 

" อย่าดีกว่า " หานลี่พึมพำ แลทะยานร่างขึ้นจากหลุมใหญ่อย่างรวดเร็ว แลทะยานร่างไปหาวานรเหมันต์ที่นอนนิ่งอยู่ที่พื้น 

หานลี่มองยังร่างของวานรเหมันต์ พบว่าทั่วร่างของมันปลดปล่อยระลอกคลื่นออกมา 

" เหมือนกำลังฝึกฝน " หานลี่พึมพำ 

ชายหนุ่มจึงเดินเลี่ยงออกไปด้านข้าง แลหย่อนกายลงนั่งขัดสมาธิ มือหนึ่งหงายฝ่ามือขึ้น

" วิ้ง " พลันปรากฎกระบี่น้ำแข็งเล่มเล็กราวห้าชุ่น ล่องลอยอยู่บนฝ่ามือ 

" วู๊มม " มวลอากาศรอบด้านพลันกระเพื่อมไหว 

" มิรู้ทำสิ่งใดได้บ้าง " หานลี่พึมพำ เขาครุ่นคิดถึงคราที่กำลังกลั่นหลอมดอกบัวเหมันต์ 

ในช่วงเวลานั้น ปรากฎวิชากระบี่จำแลงขึ้นในหัวสมอง เขาให้งุนงงสงสัยเป็นยิ่งนัก 

" ลอย " หานลี่พึมพำ 

" วู๊มม " กระบี่น้ำแข็งพลันลอยตัวขึ้นสูง หานลี่กำหมัดแลใช้สองนิ้วชี้ไปเบื้องหน้า 

" ฟิ้ว " กระบี่เล่มเล็กพุ่งทะยานออกอย่างรวดเร็ว 

" ครืนนน " กระบี่น้ำแข็งแหวกหิมะออกเป็นร่องลึกราวหนึ่งจ้าง กว้างหนึ่งจ้างเป็นทางยาวตามติด 

" ฮ่ะ " หานลี่ร้องออกมา พลางยกยิ้ม 

เขาตวัดมือไปทางขวา " ฟิ้ว " กระบี่น้ำแข็งพลันเปลี่ยนทิศพุ่งไปตามทิศทางที่สั่งการอย่างรวดเร็ว 

" อ้า " หานลี่ร้องออกมา เขาตื่นเต้นเป็นอย่างมาก เมื่อสามารภบังคับกระบี่น้ำแข็งได้อย่างใจนึก 

" มา " หานลี่เอ่ยออกมา พลางหงายฝ่ามือ 

" วู๊มม " กระบี่เล่มเล็กล่องลอยอยู่เหนือฝ่ามือในทันใด 

" สลาย " หานลี่เอ่ย 

" วูบ " พลันกระบี่เล่มเล็กสลายหายไปอย่างรวดเร็ว 

" ดี " หานลี่พยักหน้าช้าๆ 

" เห็นทีต้องทดสอบกับสัตว์อสูรสักครา " หานลี่พึมพำ 

หานลี่เหลียวมองยังวานรเหมันต์ที่เวลานี้ยังคงหลับใหลอยู่ข้างกาย 

เขาครุ่นคิดถึงตำราฝึกยุทธมากมายที่เคยอ่าน " วิชาเหล่านี้ล้วนเป็นวิชาที่คัดลอกมา จึงมิอาจสำแดงพลานุภาพของวิชาได้ " หานลี่พึมพำ 

เขาเคยได้ยินเหล่ายอดยุทธพูดคุยกัน เหล่ายอดยุทธพูดว่าเหตุที่ต้องยื้อแย่งตำรายุทธต้นฉบับนั้น เพราะตำรายุทธต้นฉบับจะแฝงหลักการที่แท้จริงของแก่นยุทธ 

แก่นยุทธจะมากหรือน้อยก็ขึ้นอยู่กับผู้ที่ทำการขีดเขียนตำรา หากเป็นเหล่าบรรพจารย์เขียน แน่นอนว่าตำรายุทธเล่มนั้นย่อมล้ำเลิศเป็นอย่างยิ่ง

แต่ตำรายุทธวางขายเกลื่อนอยู่นั้น กลับเป็นเพียงการคัดลอกวิชาแลนำมาวางขาย แม้นจะฝึกฝนได้จริงแต่ก็ไร้ซึ่งแก่นยุทธ ทั้งประสิทธิภาพจึงมิอาจจะคาดเดาได้ 

" เอ " หานลีครุ่นคิด 

หานลี่เร่งนำบทกวีที่ตนเขียนลงบนกระดาษออกมา หลายบทกวีที่นำออกมาล้วนแล้วเป็นเพียงบทกวีที่มิมีสิ่งใด 

หานลี่เปิดบทกวีของตนที่มีมากหลายสิบแผ่น เขาพลางยกยิ้มเมื่อพบเจอบทกวีต้นตอของเรื่องราวที่เปลี่ยนแปลงชีวิต

" ดื่มด่ำสุราใต้แสงจันทร์ หวนให้ครวญคร่ำร่ำหา "

" ความสุขชื่นมื่อดังคืนวาน ลืมตาตื่นราวฝันไป " 

หานลี่กวาดตามองยังบทกวี ในหัวสมองของเขาพลันปรากฎภาพรื่นเริงของงานแห่งหนึ่ง ที่มีผู้คนมากมายต่างดื่มกินอย่างสุขสำราญในวิหารแห่งหนึ่ง 

เมื่อทุกคนเมามายแลหลับไป เมื่อพวกเขาตื่นขึ้นกลับพบว่าตนเองนั้นยงคงนอนที่ห้องของตน 

" เข้าใจแล้ว " หานลี่พึมพำ 

ในความคิดของชายหนุ่มนั้นปรากฎความเข้าใจอย่างลึกซึ้งว่า มนุษย์ทุกคนย่อมโหยหาความสุขสำราญ แม้นจะหลับฝันก็ยังโหยหา 

มันจึงเกิดความอยากความต้องการ จึงเร่งลงมือทำหลายเรื่องราวให้กลายเป็นจริง " นั่นก็คือความมานะอย่างหนึ่ง " 

" วิ้ง " พลันดวงตาของชายหนุ่มเปล่งแสงสว่างวาบขึ้น จิตของเขาพลันเข้าสู่การหยั่งรู้ในทันใด

" ฟู่ว " เถียนจ้าปีนไต่ยอดเขาขึ้นลูกที่หกขึ้นมาจนถึงยอด 

เขาพลันยกยิ้มออกมาในทันใด เมื่อเขาพบเจอกับชายหนุ่มที่ต้องการพบ แต่เมื่อเหลียวเห็นวานรตัวใหญ่ยักษ์ที่นอนบนพื้น เขาถึงกับตัวสั่นสะท้าน 

" วานรเหมันต์ ระดับสามสูงสุด ทั้งกำลังหยั่งรู้ " เถียนจ้านเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา

เขาที่เป็นบัณฑิตยุทธขั้นสรรสร้างขั้นที่หนึ่ง แม้นจะขั้นสูงกว่า แต่หากต้องประมือจริงๆแล้ว เขาก็มิคิดว่าจะสู้ได้ 

" เอาเช่นใดดี " เถียนจ้านพึมพำ 

เขามองยังชายหนุ่มแลวานรเหมันต์ พลางครุ่นคิด " คุณชายผู้นี้ น่าจะต้องรู้จักวานรเหมันต์ตนนี้อยู่เป็นแน่ จึงได้นั่งเคียงข้างขนาดนี้ " เถียนจ้านพึมพำ

" โดยนิสัยของสัตว์อสูรแล้ว หากมิใช่ผู้ที่แข็งแกร่งกว่ามัน ก็ต้องเป็นผู้ที่มีพระคุณต่อมัน มันถึงกล้าใกล้ชิดกับมนุษย์ได้ " เถียนจ้านพึมพำ

ชายหนุ่มเถียนจ้านเข้าใจได้ถูกต้อง ด้วยนิสัยของสัตว์อสูรที่มิไว้วางใจมนุษย์ มันจึงรักษาระยะห่างกับมุษย์เพื่อความปลอดภัยของตัวมันเอง

คิดได้เช่นนี้เถียนจ้านจึงพยักหน้าช้ๆ พลางก้าวเดินย่ำหิมะอย่างแผ่วเบาไปหาชายหนุ่ม 

เมื่อมาถึง เถียนจ้ามมองยังตักของชายหนุ่ม พานพบกับบทกวีต้นตอของเรื่องราว

" อา " เถียนจ้านพลันอ้าปากค้าง พลางหย่อนกายลงนั่งเคียงใกล้ 

เถียนจ้านส่งเสียงผ่านจิตไปหาคนที่อยู่ด้านหลังให้ระวังภัย เหล่ายอดยุทธที่มาด้วยกันพลันสั่นสะท้านเมื่อมีวานรเหมันต์ตัวใหญ่อยู่ด้วย

" คงมิเป็นไรกระมัง " ยอดยุทธเหล่านั้นพึมพำ 

เถียนจ้านนำบทกวีทั้งหมดจากตักของชายหนุ่มออกมาดู พลางพยักหน้าช้าๆ ในใจของเขาที่ยกย่องชื่นชมชายหนุ่มอยู่แล้ว กลับยิ่งยกย่องชายหนุ่มให้สูงส่งขึ้นไปอีก 

" แม้นขั้นฝึกจะต่ำ แต่ฝึกได้ แต่สิ่งนี้ สิ่งที่เป็นเห็นทีฝึกได้ยาก " เถียนจ้านพึมพำ