หลังจากกลับมาจากชายแดน จอมมารอี้เหรินเทียนได้นำเ้าตัวน้อยกลับไปยังวังจอมมาร
"สนมทั้งหลาย เข้ามาดูนี่เร็วข้าเอาอะไรมาฝากพวกเ้า "
เหล่าสนม "อะไรเพคะฝ่าาไหนๆข้าขอดูหน่อย"เหล่าสนมทั้งสองร้อยคนต่างรีบเข้ามารุมล้อมอี้เหรินเทียน
อี้เหรินเทียน "ข้าเจอเ้าตัวน้อยนี่ในรังนกปีศาจเจ็ดเศียรหน่ะ"
เหล่าสนม "น่ารักจังเลยเพคะไหนๆๆขอข้าดูหน่อย ว้าวว น่ารักจังเด็กผู้ชายหรือเพคะมีชื่อเรียกไหมเพคะฝ่าา"
อี้เหรินเทียน"ั้แ่วันนี้เป็ต้นไปเด็กน้อยคนนี้ จะเป็ลูกของพวกเ้า เขามีชื่อว่าอี้เหรินเฟิ่ง"
"ยินดีกับฝ่าาด้วยเพคะ ที่ได้รับบุตรชายฯลฯ"
หลังจากนั้นมาเด็กน้อยก้อได้ถูกเลี้ยงดูโดยท่านจอมมารกับเหล่าสนมทั้งสองร้อยนางเด็กน้อยผู้น่ารัก ค่อยๆเติบโตด้วยความรักความเอ็นดูจากคนในวังจอมมารจากการสำรวจร่างกายของจอมมารและเหล่าผู้าุโของวังจอมมารพวกเค้าจึงได้ทราบว่าทารกคนนี้ช่างวิเศษยิ่งนักเกิดมาพร้อมกายวิเศษสองลักษณ์ในตำนานร่างกายกำเนิดพลังหยินและหยางไม่ต่อต้านกันแต่กลับเกื้อหนุนซึ่งกันและกันเหมาะแก่การบ่มเพาะยิ่งนัก เด็กน้อยจึงได้รับการบำรุงจากของวิเศษฟ้าดินมากมายที่จอมมารเก็บมาจากรังของนกปีศาจพออายุได้สี่ขวบ อี้เหรินเฟิ่งจึงได้เริ่มเข้าสู่โลกแห่งการฝึกตนและด้วยภายในร่างกายถูกบำรุงด้วยของวิเศษฟ้าดินมากมายั้แ่แบเบาะกายเทพสองลักษณ์ที่ติดตัวมาแต่กำเนิดจึงทำไห้เขาค่อนข้างจะพิเศษ
"ฮื้อๆๆๆ ท่านแม่สิบสองช่วยข้าด้วย"เด็กน้อยวัยกำลังซนวิ่งมาที่วังหลังด้วยความรวดเร็ว
หยูจี "เสี่ยวเฟิ่งเป็อะไร ใครรังแกเ้าหรือลูกแม่"
อี้เหรินเฟิ่ง "ท่านแม่สิบสองบิดาจอมมารนั่นเอาอีกแล้ว เขาแกล้งข้า เขาจับข้าแช่ในบ่อหินหนืด ร้อนจะตายอยู่แล้วแช่หินหนืดแล้วยังมิพอ เขาก้อจับข้าโยนลงไปในบ่อน้ำแข็งหมื่นปีทำแบบนี้กับข้ามาห้าวันแล้ว นี่ถ้าข้าไม่หนีออกมาตอนเขาออกไปข้างนอกนะ ข้ามิกลายเป็ก้อนน้ำแข็งหรือฮือฮือฮือ ท่านต้องช่วยข้านะท่านแม่ ข้าจะไปฟ้องพวกท่านแม่ที่เหลือด้วยท่านพ่อนั่นต้องโดนลงโทษ"
หยูจี "โถๆๆลูกแม่เ้าอย่าได้ร้องเลยที่เสด็จพ่อของเ้าทำลงไปก็เพื่อที่จะฝึกฝนเ้าไห้กลายเป็ยอดคนเหล็กดีต้องตีหมื่นครั้ง ลูกแม่เ้าต้องเข้มแข็งนะ"
อี้เหรินเฟิ่ง"แต่ว่าข้าไม่อยากฝึกนี่นา ข้าไปเล่นกับพวกท่านแม่สนุกกว่าตั้งเยอะได้กินของอร่อยๆด้วย อยู่กับท่านพ่อ กินแต่อะไรก้อไม่รู้ไม่เห็นอร่อยเลยนี่นา"
หยูจี "เด็กโง่ของวิเศษฟ้าดินพวกนั้น ใช่ว่าทุกคนจะได้กินบางคนอายุจะสองร้อยปีเข้าไปแล้วยังไม่เคยแม้แต่จะได้ััมันที่ไห้เ้ากินก้อเพื่อตัวเ้าเอง เพื่ออนาคตที่ดีของเ้านะเด็กโง่"
อี้เหรินเฟิ่ง"แต่ข้าอยากกินขนมมากกว่า ท่านแม่พาข้าไปกินนะ ไปกันเถอะๆกินบิดาจะมาเจอข้าพวกเรารีบไปกันเร็วๆๆ"
หลายวันต่อมา
อี้เหรินเทียน "เฟิ่งเออร์เ้าจำเคล็ดวิชาส่วนที่สามได้หมดหรือยัง เข้าใจมากน้อยเท่าไดแล้ว บอกบิดามาถ้าทำได้ดี วันนี้เ้ามิต้องอาบหินร้อนน้ำเย็นแล้วดีหรือไม่"
ด้วยพร์ขั้นสุดยอดของอี้เหรินเฟิ่งพร้อมกับกายวิเศษสองลักษณ์ของเขา อายุ 4 ขวบปีเขาก้อเริ่มฝึกวิชากายาเทพทมิฬ ใช้เวลาสองเดือนเศษในการทำความเข้าใจในส่วนแรกจนทะลุปรุโปร่งวางรากฐานพลังวิชาได้สำเร็จ เจ็ดเดือนต่อมาสำเร็จวิชากายาเทพทมิฬส่วนที่สองทุกคนในวังจอมมารต่างในี่มันจะน่าตื่นใเกินไปแล้ว"นี่มันเทพเซียนลงมาเกิดหรือไร"ไช้เวลาไม่ถึงปีทำความเข้าใจเคล็ดวิชาสูงสุดของท่านจอมมารไปสองส่วน นี่มันจะอัจฉริยะเกินไปแล้วขนาดท่านจอมมารตอนเป็เด็ก กว่าจะทำความเข้าใจได้สองส่วนยังต้องใช้เวลาร่วมสิบปีนี่มันจะเก่งเกินไปแล้ว
อิ้เหรินเฟิ่ง "ท่านพ่อลูกจำเคล็ดวิชาได้หมดั้แ่แรกแล้ว แต่ยังมิค่อยเข้าใจตอนนี้ทำความเข้าใจได้ประมาณสามส่วนแล้วขอรับ"
อี้เหรินเทียน "พร์ของเ้าช่างสูงส่งอายุหกขวบ ก้อสำเร็จพลังระดับกายเงินขั้นกลางแล้ว ตอนพ่ออายุเท่าเ้าพ่อยังไม่สำเร็จพลังระดับกายเงินระดับต้นเสียด้วยซ้ำ ความเข้าใจส่วนแรกของวิชากายาเทพทมิฬผ่านไปห้าเดือนพ่อยังทำความเข้าใจไม่ได้เเม้แต่ส่วนเดียว เ้าใช้เวลาทำความเข้าใจวิชาส่วนในที่สามเพียงปีเศษๆก้อเข้าใจได้ถึงสามส่วนแล้วเ้าเก่งมากลูกพ่อ วันนี้เ้าฝึกเพียงแต่เท่านี้ก้อแล้วกันเราไปเดินเล่นในเมืองกันเถิด วันนี้เราแอบพ่วกแม่ๆของเ้าไปเที่ยวกันสองพ่อลูกดีหรือไม่"
อี้เหรินเฟิ่ง"ดีขอรับเสด็จพ่อ"
สองพ่อลูกพอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก้อพากันหนีออกมาทางประตูด้านข้างของวังอี้เหรินเฟิ่งช่างดีใจเป็อันมาก เขาไม่ได้ออกมาเล่นนอกวังเป็เวลานานแล้วทั้งวันเอาแต่ฝึกวิชา แช่อยู่ในน้ำร้อนน้ำเย็นช่างทรมานยิ่งนัก
"ท่านพ่อข้าอยากกินขนมโก๋"
"ได้สิพ่อจะซื้อไห้"
"ท่านพ่อข้าอยากได้หน้ากากอันนั้น"
"ได้อยู่แล้วลูกพ่อ"
เดินมาจนถึงกลางเมืองมาเจอเข้ากับหอคอยกลางเมืองแห่งหนึ่งหอคอยแห่งนี้มีชื่อว่าหอชมจันทร์ เป็อาคารสูงสิบสองชั้น ขายสุรารสเลิศอาหารเลิศรส ชมการแสดงต่างๆ ทั้งขับร้อง ดนตรี ร่ายรำ เป็ที่สุดของเมืองหลวง
"ลูกพ่อเราขึ้นไป้าดีหรือไม่เ้าหิวหรือยัง"
"ไปๆๆ ข้าหิวแล้วท่านพ่อ"
สองพ่อลูกจึงเดินเ้าไปในหอชมจันทร์
"ยินดีต้อนรับขอรับนายท่าน"พนักงานต้อนรับกล่าวเสียงดัง
อี้เหรินเทียน"ข้าขอห้องชั้นบนสุดว่างอยู่หรือไม่"
"ว่างขอรับนายท่าน"พนักงานยิ้มต้อนรับอย่างดีใจต้องเข้าใจว่าชั้นบนสุดมีเพียงห้องเดียวราคาสูงยิ่ง นานๆจะมีคนมาใช้ห้องทีพนักงานต้อนรับจึงดีใจเป็พิเศษ
อี้เหรินเทียน"เฟิ่งเอ๋อร์ชั้นบนสุดทิวทัศน์งดงามที่สุดในเมืองหลวงพ่อจะพาเ้าขึ้นไปชมไปกันเถอะ"
พอทั้งสองขึ้นมาถึงชั้นบนสุดอี้เหรินเทียนจึงได้สั่งอาหารมามากมายสุราขั้นดีอีกหลายขวดเพื่อดื่มกินกับลูกชาย
อี้เหรินเทียน"เฟิ่งเอ๋อร์เ้ามองออกไปข้างนอกนั่น ทั้งหมดนี้ พ่อใช้ทุกอย่างที่มีเพื่อได้มันมาครองสักวันหนึ่ง มันจะเป็ของเ้า ฉะนั้น เ้าต้องแข็งแกร่งขึ้นเพื่อที่สักวันเ้าจะได้ปกครองดินแดนแห่งนี้อย่างมั่นคง เ้าเข้าใจหรือไม่"
อี้เหรินเฟิ่ง"แต่ข้าอยากไปท่องโลกกว้างนี่นาข้าขอไปเที่ยวก่อนได้หรือไม่ท่านพ่อ ท่านก้อยังหนุ่มยังแน่นอย่ารีบยกแดนทมิฬนี้ไห้ข้าเลยนะ ข้าขอร้อง"
อี้เหรินเทียน"ฮ่าฮ่าฮ่าๆ เ้าเด็กนี่คิดแต่จะเที่ยวเล่นได้สิ แต่เ้าต้องทำความ้าของพ่อไห้ได้ซะก่อนเ้าถึงจะออกไปท่องโลกกว้างได้อย่างที่เ้า้า"
อี้เหรินเฟิ่ง"ต้องทำอย่างไรบ้างหรือขอรับท่านพ่อ"
อี้เหรินเทียน"รอเ้าเข้าใจวิชาส่วนที่สาม ส่วนสุดท้ายไห้ถ่องแท้เสียก่อน ข้าจะส่งเ้าไปฝึกฝนด้านนอกออกไปไช้ชีวิต ออกไปทำความรู้จักกับอันตรายต่างๆ จงจำเอาไว้ เ้าจงเหี้ยมหาญดุดันเมื่อมีภัยมาถึงตัว เ้าจงเก็บคมงำประกาย ยามเมื่อไร้เื่ราว รู้จักใช้สมองไห้มากอย่าได้กลัวเกิดเื่ ทุกเื่ราวจะเป็บทเรียนในชีวิตของเ้า จำเอาไว้ลูกข้า"
สองพ่อลูกอิ่มหนำสำราญกันจนดึกดื่นถึงได้กลับมายังวังมาร
หนึ่งปีต่อมาอี้เหรินเฟิ่งอายุได้แปดขวบ
"ท่านพ่อลูกสำเร็จระดับพลังกายเงินขั้นกลางแล้วขอรับ"
อี้เหรินเทียน"เฟิ่งเอ๋อร์ลูกพ่อเ้าเก่งมากนับแต่อดีตจวบจนถึงปัจจุบัน ยังไม่มีผู้ไดสำเร็จระดับพลังกายเงินระดับกลางได้ในวัยแปดขวบมาก่อนเ้านับเป็คนแรกในประวิติศาสน์เลยก้อว่าได้ เก่งมาก "
"เ้าเข้าใจวิชากายาเทพทมิฬส่วนสุดท้ายทั้งหมดแล้วหรือไม่ลูกพ่อ"
อี้เหรินเฟิ่ง"ลูกเข้าใจหมดแล้วขอรับท่านพ่อ"
"ดี ดีมากลูกข้าหลังจากนี้พ่อจะไห้เ้าออกไปใช้ชีวิตนอกวัง ก่อนอายุสิบห้า เ้าห้ามกลับบ้านก่อนกลับบ้านเ้าต้องมีระดับพลังขั้นกายทองขั้นสูงเป็อย่างน้อย หลังจากนั้นข้าจึงจะทำตามคำของของเ้า ไห้เ้าออกไปผจญภัยท่องโลกกว้างอย่างที่เ้า้าดีหรือไม่"อี้เหรินเทียนกล่าว
"ขอรับท่านพ่อ" อี้เหรินเฟี่งตอบ
52
