ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 106 : หนอนบ่อนไส้ : เงามืดในงานเลี้ยง

เสียงพูดคุยจอแจและเสียงหัวเราะดังระงมไปทั่วโถง เฟิงอี้หราน ในฐานะคุณชายใหญ่ กำลังยืนกล่าวอวยพรบิดาอยู่กลางเวที ท่ามกลางสายตาชื่นชมของแขกเหรื่อ และสายตาอาฆาตจาก 'เฟิงจง' อาของเขาที่เป็นแกนนำตระกูลรอง

อาเจียยืนพิงเสาต้นใหญ่ แสร้งทำเป็นง่วงนอน แต่ปลายนิ้วในแขนเสื้อกำลังขยับไปมาแผ่วเบาเพื่อควบคุมการเคลื่อนไหวของ เจ้าถุงเงิน

แมงมุมทมิฬตัวจิ๋วไต่ไปตามคานไม้บนเพดานอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะทิ้งตัวลงมาโดยใช้ใยใสๆ ห้อยหัวลงมาเหนือโต๊ะที่ 'พ่อบ้านตระกูลรอง' ผู้นั้นยืนอยู่

พ่อบ้านผู้นั้นกำลังเตรียมถาดสุรามงคล เพื่อให้เฟิงอี้หรานนำไปคารวะบิดา

ในจังหวะที่ไม่มีใครสังเกต พ่อบ้านสะบัดเล็บนิ้วก้อยเบาๆ ผงสีไร้สีไร้กลิ่นร่วงลงไปในจอกสุราทองคำเพียงเล็กน้อย... น้อยนิดแต่ถึงตาย

"พิษสลายเส้นเอ็น..." มู่เฉินวิเคราะห์ทันที "ไร้สี ไร้กลิ่น กินเข้าไปจะไม่ตายทันที แต่เมื่อเดินลมปราณ เส้นเอ็นจะขาดสะบั้นเหมือนคนธาตุไฟเข้าแทรก ตายอย่างทรมานและดูเหมือนอุบัติเหตุการฝึกยุทธ์"

'ร้ายกาจ...' อาเจียคิดในใจ 'แต่วิธีนี้มันเปลืองของ! พิษสลายเส้นเอ็นราคาแพงระยับ เอามาใช้ฆ่าคนโง่ๆ อย่างคุณชายเฟิงเนี่ยนะ?'

"ช่วยไม่ได้แฮะ... ถ้าเฟิงอี้หรานตาย หนี้ที่ติดข้าไว้ใครจะจ่าย"

อาเจียเริ่มแผนการทันที

เขาไม่ได้ตะโกนบอกให้ทุกคนรู้ (เพราะนั่นจะทำให้อดค่าปิดปาก) แต่เขาเลือกใช้วิธีที่แนบเนียนกว่า

"เจ้าสัว... ตื่น!"

อาเจียส่งกระแสจิตผ่านแท่งหยกดำ ไปยังกล่องของขวัญที่วางอยู่ข้างเวที

กึก!

ฝากล่องไม้ขยับเล็กน้อย... ไม่มีใครสังเกตเห็น

เฟิงอี้หรานรับถาดสุรามาจากพ่อบ้านตระกูลรอง เขาไม่ได้ยกดื่มทันที แต่ใช้นิ้วหัวแม่มือลูบเบาๆ ที่ขอบจอก แหวนหยกที่นิ้วของเขาเปล่งแสงจางๆ วูบหนึ่ง (อุปกรณ์ตรวจสอบพิษ)

'ไม่เปลี่ยนสี...?' เฟิงอี้หรานคิดในใจ 'ปลอดภัยงั้นรึ?'

เขาประมาทไป เพราะพิษชนิดนี้ล้ำลึกเกินกว่าแหวนตรวจสอบทั่วไปจะหาเจอ เขายิ้มกว้างแล้วเดินเข้าไปหาบิดา

"ท่านพ่อ... ลูกขอคารวะ..."

จังหวะนั้นเอง!

เฟี้ยว!

จู่ๆ 'ฝา' กาน้ำชาลายครามจากโต๊ะข้างๆ (ที่อาเจียแอบดีดเหรียญอีแปะไปกระแทก) ก็ลอยละลิ่วมาชนแขนของเฟิงอี้หรานอย่างจัง!

"ว้าย!"

เพล้ง!

จอกสุราทองคำร่วงหลุดมือ ตกกระแทกพื้น สุราหกเรี่ยราด

ควันสีขาวจางๆ ลอยขึ้นมาจากจุดที่สุราหกใส่พรม... พรมไหมราคาแพงเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำและละลายส่งกลิ่นเหม็นไหม้

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงทันที ทุกสายตาจับจ้องไปที่รอยไหม้นั้น

"พิษ!" ผู้นำตระกูลเฟิงตวาดลั่น "มีคนวางยาพิษ!"

เฟิงอี้หรานดวงตาเบิกกว้าง เขาตวัดสายตาไปที่พ่อบ้านทันที มือขวาคว้าพัดจีบที่เหน็บเอวไว้อย่างรวดเร็ว

'บัดซบ! พิษสลายเส้นเอ็น! แหวนข้าตรวจไม่เจอ!'

พ่อบ้านตระกูลรองหน้าซีดเผือด รู้ทันทีว่าแผนแตก มันตัดสินใจชักมีดสั้นอาบยาพิษที่ซ่อนไว้ออกมา หมายจะกระโจนเข้าแทงเฟิงอี้หรานแลกชีวิต

"ตายซะเถอะ! ไอ้คุณชายไร้ค่า!"

ระยะห่างเพียงสามก้าว... เฟิงอี้หรานไม่ได้ยืนขาตาย เขาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างมั่นคง พร้อมสะบัดพัดเตรียมป้องกันตัว

"เข้ามาสิ! ข้าจะเผาแกให้เกรียม!"

แต่ก่อนที่ทั้งคู่จะได้ปะทะกัน...

โครม!

กล่องของขวัญข้างเวทีระเบิดออก!

ร่างเงาสีดำขนาดมหึมาพุ่งออกมาด้วยความเร็วที่ขัดกับขนาดตัว มันเอาตัวเข้าบังเฟิงอี้หรานไว้ราวกับกำแพงภูผา

เคร้ง!

มีดสั้นแทงเข้าที่หน้าอกของร่างนั้น... แต่กลับหักสะบั้นเมื่อเจอกับผิวหยกทมิฬ!

เจ้าสัว ในโหมดต่อสู้ (ที่อาเจียเปิดใช้งานระยะไกล) ยืนตระหง่านอยู่กลางเวที ดวงตาสีทองส่องแสงวาวโรจน์ มันง้างหมัดหินขนาดเท่าครกตำข้าว แล้วชกสวนกลับไปที่พ่อบ้านนักฆ่า

ตูม!

ร่างของพ่อบ้านลอยละลิ่วกระเด็นไปกระแทกเสาเรือนจนเสาร้าว เลือดกระอักออกมาคำโต สลบเหมือดคาที่

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนคนในงานยังตั้งสติไม่ทัน

อาเจีย (ที่แอบยืนเคี้ยวขนมอยู่มุมห้องทำท่าตกใจเหมือนคนอื่น) รีบวิ่งออกมาหน้าตาตื่น

"คุณชายเฟิง! ท่านเป็นอะไรไหมขอรับ! โอ๊ย! โชคดีจริงๆ ที่ 'รูปปั้นเทพเจ้า' ที่ท่านสั่งทำพิเศษ มีระบบกลไกป้องกันตัวอัตโนมัติ! ท่านช่างมีวิสัยทัศน์กว้างไกลจริงๆ!"

อาเจียตะโกนเสียงดังเพื่อให้ทุกคนได้ยิน (เป็นการแก้ต่างให้เจ้าสัวว่าเป็นแค่ของเล่นกลไก ไม่ใช่อาวุธสงคราม)

ผู้นำตระกูลเฟิงมองดู "รูปปั้น" ที่เพิ่งช่วยชีวิตลูกชาย แล้วหันมามองเฟิงอี้หรานด้วยความทึ่ง

"เจ้า... เตรียมการรับมือไว้ขนาดนี้เชียวรึ? พ่อมองเจ้าผิดไปจริงๆ"

เฟิงอี้หรานที่ตั้งสติได้เร็วกว่าใคร (เพราะรู้อยู่แล้วว่าอาเจียคุมอยู่) เขาเก็บพัดเข้าเอวอย่างใจเย็น แล้วเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย

"แน่นอนขอรับท่านพ่อ..." เฟิงอี้หรานกล่าวเสียงเรียบ "ลูกรู้อยู่แล้วว่ามีหนูสกปรกซ่อนอยู่ในบ้าน... จึงเตรียม 'กับดัก' ไว้รอมัน"

เขาหันไปสบตากับอาเจียแล้วยิ้มมุมปาก

'ทำได้ดีมากเจ้าคู่หูหน้าเงิน... คุ้มค่าจ้างจริงๆ'

เสียงปรบมือดังสนั่นไปทั่วห้องโถง

อาเจียยิ้มกริ่มในใจ... งานนี้ได้ทั้งเงินค่าจ้าง ค่าจับหนอน และค่า 'กู้หน้า' ให้คุณชายเฟิง... กำไรเน้นๆ!

แต่ในมุมมืดของเพดานร้าน... เจ้าถุงเงิน กลับจ้องมองไปที่แขกคนหนึ่งที่นั่งนิ่งไม่ปรบมือ

ชายชุดดำสวมหน้ากากครึ่งหน้า... กลิ่นอายของมันอันตรายยิ่งกว่าพ่อบ้านเมื่อครู่

และที่สำคัญ... มันกำลังมองมาที่ อาเจีย ด้วยความสนใจ