ตอนที่ 10
“นายเคยคิดไหมว่า ฉันจะกลายเป็คนขี้อิจฉาที่ทำลายชีวิตนาย?”
เชอร์ริชที่แต่ไหนแต่ไรก็ไม่เก่งเื่การรับมือกับความว้าวุ่นในจิตใจอยู่แล้ว จึงได้ตัดสินใจเอ่ยถามเอเลียสด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
…ที่ดูน่ารักในสายตาของใครบางคน
“...” เอเลียสกะพริบตาเบาๆ ทำให้เชอร์ริชมองเห็นเงาร่างของตัวเองที่สะท้อนอยู่ในดวงตาสีดำคู่งามอันใสซื่อของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน
เขามองเห็นภาพของชายหนุ่มผมบลอนด์ที่มีสีหน้าเคร่งเครียด แต่กลับเต็มไปด้วยประกายของความสับสนระคนว้าวุ่นใจสะท้อนอยู่ในดวงตาของอีกฝ่าย
ชั่วเวลานั้นเชอร์ริชได้แต่ถอนหายใจออกมาด้วยความละอาย ที่ปล่อยให้ความสับสนเข้าครอบงำจนหลุดปากเอ่ยถามเื่ที่คนจิตใจสะอาดบริสุทธิ์อย่างเอเลียสเข้าไม่ถึง
“ขอโทษนะที่ถามอะไรแปลกๆ ฉันก็พูดมั่วๆ ไปงั้นแหล่ะ” เชอร์ริชได้แต่ส่งยิ้มเจื่อนให้เอเลียส เขาพยายามเอ่ยออกไปด้วยสุ้มเสียงทะเล้น แม้ว่าจะดูฝืนอยู่นิดๆ ก็ตาม
“ฉันว่านายไม่มีทางอิจฉาฉันหรอก ไม่งั้นนายจะลุกขึ้นมาต่อล้อต่อเถียงกับแอชลี่ย์กลางห้องเรียนแบบเมื่อวานไปทำไม?”
เอเลียสส่ายหัวเบาๆ เขายกข้อเท็จจริงนี้ขึ้นมาปลอบเชอร์ริชด้วยสุ้มเสียงอันนุ่มนวลที่สามารถทำให้ผู้ฟังใจสงบได้อย่างง่ายดายราวกับสุ้มเสียงของนักบุญผู้อยู่เหนือราคีทั้งปวง
แม้ว่าจริงๆ แล้วเขาจะไม่ติดใจเท่าไหร่ หากว่า เชอร์ริชจะอิจฉาตน
ถ้าเชอร์ริชอยากจะทำลายเขาจริงๆ เขาก็พร้อมที่จะช่วยเหลือเชอร์ริชอย่างสุดความสามารถเพราะมันคือสายใยอันแน่นแฟ้นรูปแบบหนึ่งที่เขาจะสามารถเชื่อมโยงกับเชอร์ริชได้
…ถ้าตอนจบมันหมายถึงชีวิตที่ไร้ค่าของเขาถูกทำลาย แต่สิ่งหนึ่งที่จะหลงเหลืออยู่ในตอนท้ายก็คือสายใยของเขาที่จะผูกมัดเชอร์ริชเอาไว้อย่างแ่าจนไม่อาจสลัดให้หลุดได้ก็นับว่า การลงแรงของเขาไม่สูญเปล่า
ไม่ว่าจะได้หรือไม่ ผลสุดท้ายเอเลียสก็จะทำให้ตัวตนของเขายังคงอยู่กับเชอร์ริชตลอดไป….
“อืม ก็ถูกของนาย ฉันรักนายขนาดนี้จะไปอิจฉานายได้ไง ขอบใจเอเลียสที่ช่วยเตือนสติฉันอ่ะ” สุ้มเสียงอันนุ่มนวลที่ช่วยเตือนสติ ทำให้เชอร์ริชรู้สึกโล่งราวกับยกูเาออกจากอก ด้วยเหตุนี้เองเขาจึงเบะปากราวกับเด็กน้อยขี้แย พลางเอ่ยขอบคุณเพื่อนคนงามผู้มีจิตใจอันดีงามด้วยความซาบซึ้ง
ใช่แล้วล่ะ ผู้ชายเสียสติที่ถูกความอิจฉาเข้าครอบงำคนนั้นไม่ใช่เขาเพราะเขารักเพื่อนคนงามคนนี้มากจริงๆ
“อืม” เอเลียสได้แต่ยิ้มขำให้กับท่าทางของคนน่ารักพลางครางรับในลำคอด้วยความเบิกบานที่อีกฝ่ายกลับมาสดใสเหมือนเดิมเสียที
“อุ๊ย ลืมโพสต์หาเสียงให้นายไปเลย!!!” ทันทีที่ความสับสนสลายหายไป เชอร์ริชก็นึกขึ้นมาได้ว่า ั้แ่กลับไปถึงบ้านเขายังไม่ได้โพสต์สนับสนุนเอเลียสเลย
ด้วยเหตุนี้เองเชอร์ริชจึงต้องรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโพสต์ถ่ายคลิปโปรโมตเพิ่มคะแนนเสียงให้เพื่อนคนงามทันที
เชอร์ริชกดอัดวิดีโอแล้วเอ่ยให้เพื่อนร่วมคณะช่วยกันสนับสนุนเอเลียสโดยไม่วายที่จะโอบไหล่ของอีกฝ่ายเสียแน่น เพื่อให้ทุกคนรู้ว่าเขาสนับสนุนเพื่อนรักคนนี้มากจริงๆ
“...” เอเลียสเพียงแค่ปล่อยให้เชอร์ริชโอบไหล่ของเขาพลางถ่ายคลิปด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มอันสุขใจฉายอยู่
เชอร์ริชใช้เวลาตัดต่อวิดีโอไม่นานนัก จากนั้นก็โพสต์วิดีโอลงไปบนแพตฟอร์มของตัวเองทันที ขณะที่เอเลียสเพียงแค่มองคนน่ารักตั้งใจตัดคลิปไปพลางดื่มชานมไปพลางอย่างมีความสุข
“ดูนี่สิเอเลียส มีคนกดไลค์วิดีโอโพสต์เมื่อกี้ตั้งหลายคนแหน่ะ!” เชอร์ริชที่ใช้เวลาพักเหนื่อยไปกับการดื่มชาไปพลางไถดูความเคลื่อนไหวบนแพตฟอร์มไปพลางรีบโชว์ยอดไลค์หลักพันในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงให้อีกฝ่ายดูอย่างกระตือรือร้น
“เยอะจริงด้วย” เอเลียสเอ่ยยิ้มๆ แม้ว่าดวงตาของเขาจะหยุดดูโปรไฟล์ของผู้ชายหลายคนที่คอมเม้นต์ชมความน่ารักของเชอร์ริชด้วยสายตาที่มีความเย็นเยียบแวบหนึ่งก็ตาม
“แบบนี้เรามีหวังชนะแน่เลยล่ะ!” เชอร์ริชมองยอดไลค์บนหน้าจอด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยประกายของความยินดีพลางเอ่ยเสียงใส
“ใช่ ‘เรา’ มีหวังแล้ว”
เอเลียสเอียงหน้าเล็กน้อยพลางขานรับคนน่ารักด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความยินดี
ดวงตาสีดำคู่งามมองคอมเม้นต์ของคู่แข่งเ่าั้ด้วยสายตาอันเย็นะเื จากนั้นเขาก็มองเชอร์ริชที่กำลังโอบไหล่เขาอยู่ด้วยสายตาอันนุ่มนวลราวกับผู้ที่ถูกลิขิตให้ชนะในสนามที่ผู้ชายอย่างพวกเขาต้องต่อสู้กันอย่างไม่เลือกวิธีเพื่อให้ได้หัวใจของคนน่ารักที่ทุกคนหมายปอง
…เอเลียสไม่รังเกียจที่จะยอมรับว่า เขาคือหนึ่งในผู้ชายพวกนั้นเพราะเชอร์ริชคือผู้ชายที่เขาต้องตามาั้แ่แรกเจอ
หลังจากกินมื้อเที่ยงเสร็จ เชอร์ริชก็แวะไปปริ้นใบปลิวหาเสียงโดยมีเอเลียสคอยยืนส่งยิ้มเป็กำลังใจให้อยู่ไม่ห่าง ขณะที่โซฟี่กับไมกี้คอยกำกับเื่การปรับแก้ใบปลิวในนาทีสุดท้ายอีกที ซึ่งในเวลานี้ตัวแทนห้องอื่นๆ ก็เริ่มนำใบปลิวไปแปะตามบอร์ดคณะ ขณะที่บางส่วนก็เริ่มแจกใบปลิวกันแล้ว
หลังจากได้ใบปลิวกันมาแล้ว ทั้งสี่จึงใช้เวลาว่างใน่บ่ายของวันเดินแจกใบปลิวที่ตึกคณะและสนามหญ้าซึ่งเป็โซนพักผ่อนยอดนิยมของคณะที่อยู่ด้านหลังอาคารเรียน
“ฝากโหวตให้เอเลียสด้วยนะครับ” เชอร์ริชเอ่ยเสียงใสพลางยื่นใบปลิวให้ชายหนุ่มที่เดินผ่านมาอย่างกระตือรือร้น
“ขอแอดเพื่อนได้ไหมครับ?” ชายหนุ่มร่างสูงหน้าตาสะอาดสะอ้านเอ่ยเสียงทุ้มด้วยใบหน้าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้ม ขณะที่ฝ่ามือใหญ่รับใบปลิวจากมือของคนน่ารักไปด้วย
“ได้สิครับ” เชอร์ริชขานรับด้วยสีหน้าเบิกบานอันชวนหลงพลางให้ไอดีอีกฝ่ายเสียงใส
ดวงตาสีดำราวกับท้องนภาอันงดงามมองคนน่ารักที่กำลังแลกไอดีกับชายหนุ่มคนนั้นด้วยสายตาอันราบเรียบ ขณะที่มือก็ยื่นใบปลิวให้กับรุ่นพี่ร่างท้วมซึ่งกำลังมองใบหน้าอันงดงามของเขาด้วยความหลงใหล
“มองอะไรอยู่ หวงสุดที่รักเหรอครับเอเลียส?”
ถ้อยคำหยอกเอินด้วยสุ้มเสียงทะเล้นของใครบางคน ทำให้กลุ่มขนตาสีดำอันงดงามของชายหนุ่มกระพือลงมาเล็กน้อย
“...” ดวงตาสีดำราวกับท้องนภาอันมืดมิดยังคงมองคนทั้งสองที่กำลังยิ้มแย้มพูดคุยกันอย่างเงียบงัน โดยไม่สนใจที่จะหันมาเอ่ยอะไรกับเพื่อนจอมกะล่อนเลยแม้แต่คำเดียว
“ไม่ตอบด้วย” ไมกี้กลอกตามองเอเลียสพลางคลี่ยิ้มอย่างรู้ทัน ขณะที่ดวงตาของเขาเลื่อนไปมองชายหนุ่มผู้น่ารักที่กำลังสนทนากับชายหนุ่มหน้าบ้านๆ คนนั้นด้วยความสนอกสนใจ
ฮึ่ม สองคนนี้ต้องมีอะไรแน่ๆ!
ไมกี้เลื่อนสายตากลับมามองชายหนุ่มผู้งดงามที่ยืนอยู่ข้างกันอย่างครุ่นคิดพลางยกมือขึ้นมาลูบคางไปด้วย
“เชอร์ริช” ชั่วขณะนั้นชายหนุ่มผู้งดงามที่ยืนอยู่ข้างกันก็เรียกคนน่ารักขึ้นมา ทำให้ไมกี้ถึงกับเลิกคิ้วขึ้นมาด้วยความใคร่รู้
“อะไรเหรอ?” คนน่ารักหันกลับมามองเพื่อนคนงามอีกครั้ง พาให้ไมกี้ถึงกับพยักหน้าไปมาเป็เชิงล้อเลียนเพื่อนตัวน้อยทั้งสองด้วยท่าทางกวนโอ๊ยที่สุดแสนจะทะเล้น
“หิวน้ำแล้วอ่ะ ไปซื้อน้ำกันไหม?” ถ้อยคำอันสุดแสนจะเรียบง่ายที่ในสุ้มเสียงติดอ้อนอยู่หน่อยๆ ทำให้ไมกี้แทบจะหัวเราะลั่นออกมา
นี่คนสวยคิดว่า บนโลกใบนี้มีแค่ตัวเองกับเชอร์ริชหรือไงกันเนี่ย?!!
ไมกี้ได้แต่กลั้นขำเอาไว้ ขณะที่ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ เชอร์ริชก็ได้แต่ส่งยิ้มบางๆ อันเป็มิตรมาให้เขากับเอเลียส
“ได้สิ” เชอร์ริชขานรับโดยไม่ฉุกคิดอะไร เขาหันไปส่งยิ้มบอกลาชายหนุ่มเบื้องหน้า แล้วเดินไปหาคนงามที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ด้วยท่าทางเบิกบาน
“หิวน้ำไหม?”
ดวงตาสีดำคู่งามที่มีประกายอันเยือกเย็นเลื่อนมาสบสายตากับเพื่อนจอมกะล่อนพลางเอ่ยถามเสียงเรียบ
“นายไปกันสองคนเถอะเพื่อน…คนอะไรขี้หวงชะมัด” ไมกี้บอกปัดเสียงดังพลางโบกใบปลิวในมือไปมาเป็เชิงว่า เขาจะอยู่แจกใบปลิวให้สาวๆ ที่นี่ โดยไม่วายที่จะบ่นคนขี้หวงเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่สองคน
เอเลียสเพียงแค่ส่งยิ้มที่รู้กันแค่สองคนให้ไมกี้ จากนั้นก็เดินควงแขนคนน่ารักมุ่งหน้าไปซื้อสมูทตี้ที่โรงอาหารโดยไม่วายเอ่ยว่า จะซื้อสมูทตี้มาฝาก
…
“อ้าว สองคนนั้นล่ะ”
โซฟี่ที่เดินกลับมารวมตัวหลังจากแจกใบปลิวให้กลุ่มเพื่อนสาวสุดฮ็อตห้องอื่นเสร็จเอ่ยถามไมกี้ที่กำลังจีบสาวไปพลางแจกใบปลิวไปพลางด้วยสีหน้างงๆ
“แอบไปสวีทกันแล้ว” ไมกี้โบกมือลาหญิงสาวจากห้องสองที่รับปากเป็มั่นเป็เหมาะว่าจะโหวตให้เอเลียสเพื่อเขา พลางหันมาขยิบตาตอบหญิงสาวหน้าคมด้วยสุ้มเสียงกวนๆ
“เฮ้อ นายก็คิดไปได้นะไมกี้” โซฟี่กลอกตาใส่เ้าเพื่อนจอมเ้าชู้พลางแบ่งเอาใบปลิวในมือของอีกฝ่ายไปแจกให้หนุ่มๆ ที่เดินผ่านไปผ่านมาโดยไม่สนใจที่จะเสียเวลาอยู่สนทนากับเ้าเพื่อนจอมเ้าชู้เลยแม้แต่นาทีเดียว
ไมกี้ยักไหล่เป็เชิงว่า เขาไม่สนใจความเห็นของผู้หญิงที่มีดีแค่หน้าตา แต่จิตใจกลับหยาบกระด้างอย่างโซฟี่เท่าไหร่ ด้วยเหตุนี้เองเขาจึงหันไปผิวปากแจกใบปลิวต่อด้วยท่าทางอันเสเพล
สองวันหลังจากนั้น
ท่ามกลางหมู่เมฆอันมืดครึ้มที่ปกคลุมอยู่บนท้องฟ้า หลังจากทั้งสี่แจกใบปลิวใน่เย็นของวันเสร็จแล้ว พวกเขาก็แยกย้ายกันกลับบ้านเหมือนกับทุกวัน
ดวงตาสีดำคู่งามราวกับท้องนภาในยามค่ำคืนซึ่งเต็มไปด้วยหมู่ดาวเลื่อนสายตาไปมองท้องฟ้าสีเทาที่เต็มไปด้วยหมู่เมฆผ่านประตูกระจกของอาคาร แล้วจึงหันกลับมามองคนที่เดินอยู่ข้างกันด้วยสายตาอันนุ่มนวล
“กลับด้วยกันไหม เดี๋ยวฉันให้คนขับรถแวะไปส่ง” เอเลียสเอ่ยถามเสียงนุ่มด้วยดวงตาที่มีความห่วงใยเจืออยู่
ชายหนุ่มรู้ว่าคนน่ารักชอบเดินทางด้วยรถเมล์ เขาจึงอาสาไปส่งเพราะสภาพอากาศใน่เย็นวันนี้ไม่เหมาะกับการนั่งรถชมเมืองเท่าไหร่นัก
“แต่บ้านเราอยู่คนละทางกัน ฉันเกรงใจอ่ะ” เชอร์ริชเอ่ยงึมงำด้วยความเกรงอกเกรงใจ เนื่องจากเอเลียสเคยบอกว่า บ้านของเอเลียสอยู่แถวชานเมือง ขณะที่บ้านของเขาอยู่ย่านดาวน์ทาวน์ในตัวเมืองนาฟรี่ย์
ซ่า
เชอร์ริชมองสายฝนที่โปรยปรายลงมาจากท้องฟ้าอันมืดครึ้มอย่างหนักด้วยสายตาสิ้นหวัง พาให้เอเลียสผู้แสนดีถึงกับเอียงคอส่งยิ้มปลอบใจมาให้ด้วยความเอ็นดู
“ฝนตกแล้วเดี๋ยวจะป่วยเอา กลับกับฉันเถอะ” เอเลียสเอ่ยเสียงนุ่ม ขณะที่ดวงตาของเขามองไปยังใบหน้าของคนน่ารักด้วยประกายที่เต็มไปด้วยความห่วงใยอันใสซื่อตามประสาเพื่อนผู้แสนดี
“อืม” เชอร์ริชยอมครางรับเสียงเบา เนื่องจากฟ้าฝนไม่เป็ใจ เขาจึงยอมติดรถเอเลียสกลับบ้านอย่างเสียไม่ได้ แม้ว่าจะเกรงใจคนงามอยู่หน่อยๆ ก็ตาม
ทั้งสองรอคนขับรถของเอเลียสไม่นานนัก ใช้เวลาเพียงไม่กี่อึดใจเชอร์ริชก็มานั่งตากแอร์อยู่บนรถหรูยี่ห้อดัง โดยมีคนงามนั่งชมทิวทัศน์อันมืดมัวของเมืองนาฟรี่ย์ท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำลงมาอยู่ข้างกัน
“อันที่จริง นายจะติดรถฉันกลับแบบนี้ทุกวันก็ได้นะ” เอเลียสเอ่ยพลางหันกลับมามองคนน่ารักที่กำลังมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างด้วยสุ้มเสียงอันไพเราะที่เชอร์ริชชื่นชอบ ขณะที่ดวงตาสีดำคู่งามมีประกายของความหวังดีอันบริสุทธิ์ใจกระจ่างชัดอยู่
“ไม่ดีกว่า ฉันเกรงใจนายอ่ะ” เชอร์ริชปฏิเสธด้วยความลำบากใจ ขณะที่ดวงตาสีเขียวอันสดใสมีความเกรงใจคนงามผู้แสนดีอย่างชัดเจน
ถึงแม้ว่าเชอร์ริชจะได้รับการเอาใจใส่จากคนรอบข้างมาแต่ไหนแต่ไรราวกับเป็พรที่ได้รับมาั้แ่ลืมตาดูโลก แต่เขาก็รู้ว่าควรจะเกรงใจเพื่อนร่วมกลุ่ม
…โดยเฉพาะคนงามผู้มีจิตใจดีงามดุจพระโพธิสัตว์
“เื่แค่นี้เอง ไม่เป็ไรหรอก” เอเลียสส่ายหน้า เขาเอ่ยเสียงนุ่มพลางส่งยิ้มอันงดงามที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความยินดีอย่างสุดหัวใจ ทำให้มโนธรรมในใจของเชอร์ริชก่อตัวขึ้นมาเป็เท่าตัว
ฮือ ทำไมถึงได้เป็คนดีขนาดนี้เนี่ย ยิ่งรู้ว่าเป็คนดีแบบนี้ยิ่งต้องเกรงใจเอาไว้ จะได้ไม่เผลอเอาเปรียบคนใจดีอย่างเอเลียสโดยไม่รู้ตัว!
เชอร์ริชเตือนสติตัวเองเอาไว้ไม่ให้ถูกสุ้มเสียงอันดีต่อใจและรอยยิ้มที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังดีอันใสซื่อของอีกฝ่าย ทำให้ไขว้เขวไปจากหนทางของการเป็เพื่อนที่ดี
“ฉันเกรงใจนายนี่นา” เชอร์ริชส่ายหัวเบาๆ เขาคลี่ยิ้มอ่อน แล้วเอ่ยกลับเสียงเบา
“คิดซะว่าเป็ค่าน้ำหวานที่นายซื้อให้ฉันก็ได้ ฉันเองก็เกรงใจนายเหมือนกัน” เอเลียสััฝ่ามือของคนน่ารัก แล้วเขย่าเบาๆ พลางเอ่ยเสียงอ่อนด้วยความเกรงใจไม่แพ้กัน
“ถึงอย่างนั้นฉันก็เกรงใจนายอยู่ดี อีกอย่างค่าน้ำหวานก็ไม่ได้แพงเท่าค่าน้ำมันรถด้วย” เชอร์ริชยืนกรานด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจที่ฉายชัดอยู่ เพราะเขาไม่อยากเอาเปรียบคนงามผู้แสนดีที่นั่งอยู่ข้างกัน
“งั้นฉันไม่โน้มน้าวนายแล้ว”
ในเมื่ออีกฝ่ายยืนกรานอย่างไม่หวั่นไหวแบบนี้ เอเลียสก็ได้แต่ยอมถอยหนึ่งก้าวพร้อมทั้งเอ่ยเสียงเบาอันมีความรู้สึกผิดเจืออยู่นิดๆ
“งืม อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ เอาแบบนี้ดีไหมเอเลียส ถ้านายรู้สึกไม่ดีจริงๆ ก็ช่วยโหวตตำแหน่งพรินซ์ให้ฉัน” เชอร์ริชมองเห็นความผิดหวังระคนรู้สึกผิดอยู่ในดวงตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจอันใสซื่อของอีกฝ่าย พาให้เขาต้องรีบปลอบใจคนงามผู้น่าสงสารทันที
“อืม ได้อยู่แล้ว” แม้ว่าจะผิดหวังอยู่นิดหน่อย แต่สีหน้าของเอเลียสดูดีขึ้นมากในยามที่รับปาก ทำให้เชอร์ริชต้องโอบไหล่คนงามเอาไว้ให้อีกฝ่ายรู้ว่าแค่โหวตให้กัน เขาก็ดีใจแล้ว
เอเลียสทำได้เพียงแค่ส่งยิ้มตอบคนน่ารัก ขณะที่ดวงตาอันใสซื่อมองใบหน้าของเชอร์ริชอย่างจริงใจ พาให้ประกายอันบริสุทธิ์เ่าั้บดบังความสุขใจอันไร้ที่มาไปจนสิ้น
เพื่อนทั้งสามพยายามช่วยเอเลียสหาเสียงอย่างสุดความสามารถ ไม่ว่าจะเป็ไมกี้ที่ฝากให้สาวๆ ของเขาโหวตให้เอเลียส โซฟี่ทั้งแจกใบปลิวและโพสต์สนับสนุนลงหน้าโซเชียลให้เพื่อนของเธอที่อยู่คณะเดียวกันสนับสนุนเพื่อนตัวเล็กผู้งดงาม ขณะที่เชอร์ริชก็ปิดใบปลิวตามบอร์ดคณะ เขาเดินแจกใบปลิวและคอยโพสต์สนับสนุนเอเลียสอย่างเต็มที่ จนทำให้โพสต์ของเขามียอดไลค์ทะลุหนึ่งแสนภายในเวลาไม่กี่วัน
ในที่สุดทุกอย่างก็สิ้นสุดลงใน่เที่ยงคืนวันอาทิตย์ เมื่อระบบของคณะปิดรับคะแนนโหวตตามกำหนดการณ์ ซึ่งจะประกาศผลโหวตประธานรุ่นในตอนเที่ยงของวันจันทร์
่สิบเอ็ดโมงเช้าของวันจันทร์ ฟรานเชสก้าตัดสินใจขอเวลาอาจารย์ใน่สิบนาทีสุดท้ายของคาบเรียนเพื่อใช้เปิดหน้าเว็บไซต์ของคณะผ่านหน้าจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ภายในห้อง
เพื่อนร่วมห้องหลายกลุ่มที่สนับสนุนตัวแทนห้องต่างก็นั่งลุ้นกันอย่างใจจดใจจ่อ ขณะที่กลุ่มของแอชลี่ย์เพียงแค่ปรายตามองพวกเขาอย่างดูถูกหนึ่งที แล้วจึงเดินออกจากห้องไป
“เริ่มนับถอยหลังแล้ว!” เมื่อหน้าเว็บไซต์ปรากฏตัวเลขสีฟ้าสว่างที่กำลังนับถอยหลัง ดีแลนด์ก็กู่ร้องขึ้นมา ทำให้กลุ่มหนุ่มๆ หลังห้องโห่ร้องกันราวกับฝูงวานร
“นายว่าใครจะชนะ?”
นาน่าหันมาเอ่ยถามโจด้วยความสนอกสนใจ ขณะที่ดวงตาของเธอเลื่อนไปมองกลุ่มของเชอร์ริชที่นั่งลุ้นกันอยู่ที่แถวหน้า
“เื่นี้พูดยากนะ เพราะพวกเชอร์ริชโปรโมตให้เอเลียสหนักมาก” โจพยักหน้างึกงักพลางเอ่ยถึงปรากฏการณ์ยอดไลค์ทะลุหนึ่งแสนของเชอร์ริชที่ขึ้นชื่อเื่ความเป็ที่นิยมอยู่แล้ว ขณะดวงตาของเขามองนาฬิกาที่นับถอยหลังอย่างลุ้นๆ
ในยามที่กลุ่มของฟรานเชสก้ากำลังคาดการณ์กันอยู่นั้น ทางฝั่งของตัวแทนห้องอย่างเอเลียสก็ได้แต่มองตัวเลขที่นับถอยหลังด้วยสายตาอันราบเรียบและว่างเปล่า
…อาจเป็เพราะเขาไม่ค่อยสนใจตำแหน่งนี้เท่าไหร่ ชายหนุ่มจึงไม่คาดหวังอะไรกับมัน แต่กระนั้นแล้วเขาก็ต้องยอมรับว่า เวลาที่เสียไปกับกิจกรรมการโปรโมตนั้นคุ้มค่า เนื่องจากมันทำให้เขาได้ใช้เวลาร่วมกับคนน่ารักมากขึ้น
“ตื่นเต้นไหมเอเลียส?”
เชอร์ริชหันมาเอ่ยถามคนงามที่นั่งอยู่ข้างกันด้วยสุ้มเสียงที่มีความตื่นเต้นเจืออยู่ พาให้เอเลียสคลี่ยิ้มจางๆ ขณะที่ฝ่ามือของเขาพลันสั่นเทาน้อยๆ ด้วยความตื่นเต้นกับผลโหวตที่กำลังจะแสดงบนหน้าเว็บไซต์ในอีกไม่กี่สิบวินาทีหลังจากนี้
“ก็นิดหน่อย” เอเลียสเอ่ยเสียงเบา ในสุ้มเสียงของเขามีความสั่นเท่าเหมือนกับฝ่ามือ โดยที่ดวงตาของเขามีประกายของความคาดหวังอันใสซื่อที่พร้อมจะพังทลายได้ทุกเมื่อ
“ไม่เป็ไรนะ ถ้าหากว่าล้มเหลว ฉันก็อยากให้นายรู้ว่า หนึ่งในคะแนนโหวตของนาย มีเสียงของฉันอยู่” เชอร์ริชมองเห็นความกลัวที่เจืออยู่ในดวงตาคู่งาม ด้วยเหตุนี้เองเขาจึงเอื้อมมือไปคว้าฝ่ามืออันสั่นเทาของคนงามผู้ไร้เดียงสาราวกับลูกกวางน้อยมากุมเอาไว้ ขณะที่ริมฝีปากสีแดงอันน่าจุ๊บก็รีบเอ่ยปลอบด้วยความจริงใจทันที
“ขอบใจนะเชอร์ริช” เอเลียสเพียงแค่ส่งยิ้มบางๆ อันเต็มไปด้วยความซึ้งใจให้คนน่ารัก ขณะที่ฝ่ามือของเขาถูกฝ่ามืออันนุ่มนิ่มที่สุดแสนจะอบอุ่นของอีกฝ่ายกุมเอาไว้
“ลุ้นชะมัดเลยแฮะ” โซฟี่ที่นั่งคั่นกลางระหว่างเชอร์ริชกับไมกี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วรำพันออกมา ขณะที่ดวงตาของเธอมองไปยังเลขสามที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ
มีเพียงไมกี้ที่แอบมองสองหนุ่ม แล้วคลี่ยิ้มทะเล้นออกมา จากนั้นเขาจึงเลื่อนสายตาไปมองจอมอนิเตอร์ที่บัดนี้มีเพียงเลขศูนย์สีฟ้าสว่างปรากฏอยู่
ชั่วเวลานั้นกลุ่มผู้ชายหลังห้องต่างก็โห่ร้องเสียงดังด้วยความลุ้นละทึกกันอย่างสุดเสียง
“ผลออกแล้ว!!!”
ไรท์เข้าร่วมแคมเปญ world's Y meb ด้วยนะทุกคน
ราตาที่โปสเตอร์เลยน๊า
1K
