ระลึกอดีต กำหนดอนาคต

ณชนบทแห่งหนึ่งที่ประเทศไทย เด็กชายคนหนึ่งอายุสิบสามปีได้อาศัยอยู่บ้านคนเดียวโดยไร้ญาติพ่อ แม่ พี่ น้อง เด็กชายคนนั้นอาศัยโดยที่ยืมที่ของชาวบ้านใจดีละแวกนั้นอาศัยอยู่เก็บของเก่าขายถ้าว่างก็เข้าป่าไปหาของป่ากินและตกปลากินประทั้งชีวิตไปวัน

“เห้อวันนี้จะตกได้มั้ยเนี่ยไม่งั้นก็คงต้องกินผักกับน้ำพริกแทนอีกแล้วสินะพอล่ะไปหาแมงป๋องดีกว่า”

เด็กชายได้เดินไปหารูแมงป๋องสักพักก็ได้เจอถึงสองรูจากนั้นเด็กชายก็ได้เริ่มขุดหาแมงป่องขุดหลุ่มแรกนั้นไม่มีแมงป่องเด็กชายเลยขุดรูที่สองต่อปรากฏว่ามีแมงป่องอยู่เด็กชายค่อยเขี่ยแมงป่องออกจากรูต้อนเข้าไปในถังที่เตรียมไว้เด็กชายนั้นได้แมงป่องกลับบ้านเด็กชายเดินออกจากป่าไปหาจักรยานของเขาแล้วปั่นกลับบ้านหลังจากกลับมาถึงบ้านแล้วเด็กชายได้เข้าไปในครัวแล้วล้างผักกับแมงป๋องที่เขาเก็บมาลวกผัก ทำน้ำพริก แล้วย่างแมงป๋องกิน เด็กชายหากินแบบนี้ทกวันโดยไม่หวังพึ่งใครหลังจากกินเสร็จก็ได้อาบน้ำแล้วเข้านอนผ่านชีวิตธรรมดาๆไปอีกวันโดยเด็กชายไม่รู้เลยว่าวันพรุ่งนี้จะเปลี่ยนชีวิตของเขาไปตลอดกาลเช้าวันรุ่งขึ้นเวลาตีห้า เด็กชายตื่นขึ้นมาเตรียมตัวนำของเก่าไปขายที่โรงงานรีไซเคิลเพราะหาได้มาพอสมควรแล้วจึงนำไปขายเด็กชายได้นำของผูกติดไว้กับจักยานแล้วปั่นมุ่งหน้าไปสู่โรงรีไซเคิลภายในตัวเมืองแม้จะไกลเด็กชายก็ทำเพื่อความอยู่รอดของตัวเองปั่นไปปั่นมาจนมาถึงโรงรีไซเคิล

“ถึงสักทีกว่าจะมาถึงได้นี่เหนื่อยชะมัดหวังว่าจะคุ้มค่าที่มานะเอามาขายเยอะพอสมควรอยู่สวัสดีครับเอาของเก่ามาขายครับ”

เด็กชาย๻ะโ๠๲ออกไปหลังจากนั้นก็มีชายวัยกลางคนไว้หนวดเครา๻ะโ๠๲มา

“โอ้มาแล้วเหรอวันนี้เอาอะไรมาบ้างล่ะอู้วันนี้ได้เยอะน่าดูเลยนะเอาไปไว้ตรงนั้นเลยเดี่ยวจะลองชั่งดูว่าได้กี่โล”

“เออฝากด้วยละอุดสาห์หามาทั้งสัปดาห์เลยนะขอสักร้อยบาทก็ยังดี”

“หึ ยังปากเสียเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน”

เวลาผ่านไปสักพักเ๽้าของโรงรีไซเซิลก็ชั่งของเก่าแล้วเสร็จ

“วันนี้ได้เยอะดีนะเนี่ย ทั้งหมด 300 บาทเพิ่มเงินให้ค่ามิตรภาพ”

“โอ้อย่างน้อยก็มีกินยังสิ้นเดือนล่ะนะ”

หลังจากเด็กชายได้รับเงินเด็กชายก็ได้ปั่นจักยานออกไปซื้อขนมที่ร้านสดวกซื้อที่ไม่ได้ซื้อมานาน

“เอาล่ะซื้ออะไรกินดีอุตสาห์ขายได้ราคาดี”

เด็กชายได้ซื้อช็อกโกแลตชิป น้ำอัดลม แล้วขนมขบเคี้ยว จ่ายเงินแล้วก็เดินออกมาหลังจากเดินออกมาเด็กชายก็ได้เจอเด็กสาวคนหนึ่งอยู่หน้าร้านขายขนมปังนึ่งหน้าร้านสดวกซื้อกำลังเลือกซื้อแต่ดูเหมือนว่าเด็กสาวจะไม่มีเงินจ่ายเด็กชายยืนทนไม่ไหวเลยเข้าไปถามพ่อค้า

“พ่อค้าขนมปังราคาเท่าไหร่”

“อ่อ ชิ้นละเจ็ดบาทน่ะ”

“งั้นผมขอสองชิ้น รวมถึงของเธอด้วย”

“จะดีเหรอหนุ่ม”

“เอาเหอะน่ารีบๆซื้อ ผมจะได้กลับบ้านสักที”

พ่อค้าไม่พูดอะไรและหยิบขนมปังนึ่งให้เด็กชายและเด็กสาวแต่เด็กสาวกล้าๆกลัวไม่กล้าหยิบ เด็กชายหยิบถุงขนมปังนึ่งแล้วยื่นให้

“เอ้านี่ของเธอ เอาไปสิ”

เด็กสาวยังไม่กล้ารับ

“เอาไปเหอะน่า อยากกินไม่ใช่เหรอถ้าอยากกินก็ต้องได้กินสิอย่าไปคิดมากสิ เอ้า”

เด็กชายยื่นถุงขนมปังให้เด็กสาวเด็กสาวค่อยๆยื่นมือมาหยิบถุงขนมปังแล้วกล่าวขอบคุณเบาๆแล้วก็ได้ถามชื่อเด็กชายขึ้นมา

“เธอชื่ออะไรเหรอ”

เด็กสาวถาม