หลังจากเ้าชายฟินิกซ์เสร็จธุระ เขาเดินกลับมายังจุดเดิมที่นาข้าวยืนรออยู่ ก่อนจะเอ่ยอย่างสุภาพแต่มั่นคง
"นาข้าว เ้าพร้อมรึยัง? เราจะได้ไปกัน"
นาข้าวพยักหน้าตอบด้วยน้ำเสียงหวานใส "ฉันพร้อมแล้วค่ะ ท่านฟินิกซ์"
เ้าชายยิ้มและพยักหน้ารับ ก่อนหันไปสั่งจีน่า "จีน่า เ้าดูแลปราสาทไปก่อน ข้าจะกลับมาก่อนพระอาทิตย์ตก"
จีน่าตอบรับด้วยรอยยิ้มสดใส "ได้เลย ท่านฟินิกซ์ ท่านพานาข้าวไปเที่ยวให้สนุกเถอะนะ"
เมื่อออกเดินทาง เ้าชายได้อุ้มนาข้าวขึ้นขี่หลังม้าโดยให้เธอนั่งข้างหน้า ทั้งสองขี่ม้าคู่ใจของเ้าชายมุ่งหน้าไปยังจุดหมายที่เ้าชายไม่ได้บอกนาข้าวก่อนหน้านี้
ระหว่างทางนาข้าวไม่อาจห้ามใจให้ไม่รู้สึกถึงความใกล้ชิดกับเ้าชายได้ หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น
เ้าชายฟินิกซ์ที่รู้สึกได้ถึงความตึงเครียดของเธอ จึงโน้มตัวมากระซิบอย่างอ่อนโยน
"เ้านั่งดีๆนะ ทำตัวตามสบาย ไม่ต้องเกรงไปหรอก"
นาข้าวยิ้มบางๆ และพยายามผ่อนคลาย แต่ความใกล้ชิดและความรู้สึกที่ถ่ายทอดผ่านการััจากร่างกายของเ้าชาย ทำให้เธอยิ่งสับสนในความรู้สึก
เมื่อมาถึงจุดหมาย เ้าชายช่วยนาข้าวลงจากหลังม้า และพาเธอเดินผ่านพุ่มไม้ใหญ่ นาข้าวมองไปรอบๆ อย่างงงงวย เธอรู้จักที่นี่ดี เพราะเป็ที่แรกที่เธอได้พบกับกริฟฟิน แต่ครั้งนี้มันแตกต่างออกไป
"ท่านฟินิกซ์! ที่นี่คือที่แรกที่ฉันเคยมาเจอกับกริฟฟินนี่นา ท่านพาฉันมาที่นี่ทำไม?" นาข้าวถามด้วยความตื่นเต้นและสงสัย
เ้าชายเพียงยิ้มบางๆ แล้วจับมือนาข้าว พร้อมกับยกมืออีกข้างขึ้นส่งพลังเวทย์ที่ซ่อนเร้นอยู่ของเขาไปที่พุ่มไม้ตรงหน้า แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นมา ก่อนที่พุ่มไม้จะขยับเขยื้อน กลายเป็ซุ้มดอกไม้ที่สวยงาม นาข้าวตกตะลึงกับความมหัศจรรย์ที่เกิดขึ้น
"เกิดมาฉันยังไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลย" นาข้าวกล่าวด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความประทับใจ
เ้าชายฟินิกซ์ยิ้มอย่างพอใจ "สวยไหม? ข้าสร้างสิ่งนี้ขึ้นเพื่อเ้า มาเถอะ เราเข้าไปข้างในกัน"
เมื่อเข้าไปในซุ้มดอกไม้ นาข้าวถึงกับตาเบิกกว้าง สิ่งที่เธอเห็นนั้นสวยงามเกินกว่าจะบรรยาย มีดอกไม้ที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน สัตว์ตัวเล็กๆ หน้าตาแปลกๆก็ออกมาวิ่งเล่นอย่างสนุกสนาน น้ำตกที่ไหลลงมาเป็ชั้นๆ ยังมีสีรุ้งเจ็ดสีที่ตัดกับธรรมชาติรอบตัว
"ที่นี่สวยมากค่ะ ท่านฟินิกซ์ ท่านทำได้ยังไง?" นาข้าวถามด้วยความทึ่ง
"ข้าสร้างมันขึ้นมาเพื่อเ้า เ้าอยากเล่นน้ำไหม?" เ้าชายตอบพร้อมกับเอ่ยปากชวน
"อยากสิคะ! ท่านฟินิกซ์มาเล่นด้วยกันนะ" นาข้าวตอบกลับอย่างร่าเริง
เ้าชายพยักหน้า ก่อนที่ทั้งสองจะถอดเครื่องแต่งกายส่วนด้านนอกออก เหลือเพียงเสื้อผ้าบางๆ และพากันลงเล่นน้ำอย่างสนุกสนาน
"ข้าไม่ได้ทำอย่างนี้มานานแล้ว มันรู้สึกปลดปล่อยดี" เ้าชายฟินิกซ์เอ่ยขึ้น ขณะที่น้ำในสายน้ำตกเย็นฉ่ำสาดกระเซ็นใส่พวกเขา
"จริงเหรอคะ? งั้นที่ทุกคนเห็นว่าท่านเคร่งขรึม จริงๆ แล้วนั่นไม่ใช่ตัวตนของท่านเลยใช่ไหมคะ?" นาข้าวถามด้วยความสงสัย
"ใช่ ข้าต้องวางตัวแบบนั้นเพื่อให้ทุกคนมีความยำเกรง" เ้าชายฟินิกซ์อธิบาย
แต่เมื่อเล่นน้ำไปได้สักพัก นาข้าวเริ่มรู้สึกหนาว เธอจึงขอตัวขึ้นจากน้ำ "ท่านฟินิกซ์ ฉันหนาวแล้ว ขอขึ้นจากน้ำก่อนนะคะ"
ขณะที่นาข้าวกำลังจะปีนขึ้นจากน้ำ เธอก็เกิดลื่นและหงายหลัง เ้าชายรีบเข้ามารับตัวเธอทันที นาข้าวหงายลงมาอยู่ในอ้อมแขนของเขาพอดี หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความเขินอาย
"เ้าเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?" เ้าชายถามอย่างเป็ห่วง
"ฉันไม่เป็ไรค่ะ ท่านช่วยไว้ได้ทัน" นาข้าวตอบด้วยความเขินอาย
แต่เมื่อเ้าชายสังเกตเห็นว่าเสื้อผ้าของนาข้าวที่เปียกน้ำบางและเป็สีขาว ทำให้เห็นสีเนื้อภายในชัดเจน เ้าชายรีบหันหน้าหนีไปทันทีและพยายามควบคุมความรู้สึกที่ตื่นเต้น
"เ้ารีบขึ้นจากน้ำไปสวมเสื้อผ้าก่อนเถอะ" เขาพูดอย่างเกร็งๆ แล้วส่งเธอขึ้นไปบนฝั่ง
นาข้าวที่รู้สึกถึงความประหม่าในท่าทางของเ้าชายก็หัวเราะออกมาเบาๆ
"ท่านฟินิกซ์ ฉันแต่งตัวเสร็จแล้วนะคะ" เธอบอกอย่างอารมณ์ดี
เ้าชายรีบหันกลับมา และเตรียมตัวจะขึ้นจากน้ำ เมื่อเขาขึ้นมาถึง เสื้อผ้าที่เปียกน้ำของเขาก็แนบติดกับเนื้อ ทำให้เห็นรูปร่างที่ฟิตแน่น นาข้าวที่เห็นถึงกับอ้าปากค้าง และรีบหันหลังให้ทันที
"เห้อ! ใจเย็นไว้นะนาข้าว" เธอบ่นกับตัวเองเบาๆ ด้วยความตื่นเต้น
หลังจากเ้าชายแต่งตัวเสร็จ เขาก็เดินมาหานาข้าวและโอบกอดคอเธอ นาข้าวสะดุ้งด้วยความใ
"เ้าใอะไรกัน นี่ข้าเอง เรากลับกันเถอะ" เ้าชายกล่าวด้วยรอยยิ้ม
"ก็เพราะว่าเป็ท่านนั่นแหละ ฉันถึงใ" นาข้าวตอบกลับอย่างจริงใจ
เ้าชายฟินิกซ์ยิ้มมุมปาก "เ้า...กลัวข้าหรือ?" เขาถามพลางโน้มหน้าเข้ามาใกล้หูเธอ เสียงอ่อนหวานนั้นทำให้นาข้าวขนลุกซู่
"ท่านฟินิกซ์! ฉันเริ่มใจคอไม่ดีแล้วนะ" นาข้าวพูดพลางเบี่ยงตัวออกห่างจากเขาเล็กน้อย
เ้าชายหัวเราะเบาๆ แล้วพูดติดตลก "ข้าล้อเล่นน่ะ รีบกลับกันเถอะ เดี๋ยวมันจะค่ำซะก่อน"
---
เมื่อทั้งสองขึ้นหลังม้าและเตรียมตัวกลับปราสาท ทันใดนั้น เสียงคำรามดังขึ้นจากในป่าลึก ม้าของเ้าชายหยุดชะงัก และนาข้าวก็จับแขนของเ้าชายแน่นด้วยความหวาดกลัว
"นั่นเสียงอะไร?" นาข้าวถามด้วยเสียงสั่น เ้าชายฟินิกซ์รู้สึกถึงความผิดปกติ และมองไปยังทิศทางที่เสียงนั้นดังขึ้น
"เ้าอยู่ใกล้ข้าไว้ นาข้าว" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนจะควบม้าไปยังทิศทางที่เสียงนั้นดังมา...
**ติดตามต่อในตอนที่ 8**
12K
