สืบสู้ผี ภาค : มฤตยูดาบสทองคำ

EP 7 อสูรข้างกรงขัง

พี่เมฆเป็๲คนเดียวที่ยังนิ่งเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไร เขายกมือซ้ายขึ้นช้าๆ เหมือนกำลังส่งสัญญาณให้เราทุกคนหยุดหายใจเอาไว้ก่อน

ผมมองหน้าเขา เห็นชัดว่าดวงตาของเขา “ไม่ได้ไว้วางใจสักสิ่งในความมืด

“น้องทั้งสอง ระวังตัวให้ดี...”

เขาพูดเสียงเรียบ ไม่ดังเกินไป ไม่เร่งรีบเกินไป แต่ฟังชัดเจนราวกับเสียงนั้นซึมเข้ามาในอก

จันยืนเบียดผนังด้านในสุด เหมือนกับอยากซึมหายไปในเงามืด

สายตาพี่เมฆตวัดมองย้อนไปด้านหลัง ที่ใกล้ปากถ้ำ ราวกีบจะเช็คว่า ร่างของทหารหนุ่มแห่งมิตทราห์ ยังถูกจัดวางไว้ชิดริมผนังในท่านั่งพิงเหมือนเดิมหรือไม่ ก่อนที่จะวาดสายตาไปโดยรอบ และไปหยุดที่เบื้องหน้า ซึ่งยังคงเลือนลางเพราะความสลัวมืด

เราทั้งหมดค่อยๆ เดินลึกเข้าไป ด้วยแสงไฟจากเทียนอาคมที่ยังอยู่ในมือผม

มันยังคงซื่อสัตย์ ปลายเปลวไฟค่อนข้างนื่ง ราวกับจะช่วยเราตรวจหา ความผิดปกติที่น่าจะซุกซ่อนอยู่ด้านใน

ภาพด้านใน ที่กำลังค่อยๆขยายชัดสู่สายตาพวกเรา กำลังเปิดเผยให้พวกเราได้เห็น... สื่งนั้น

โซ่ตรวน…

ต้นตอของเสียงที่ดังครูดไปกับพื้นถ้ำ

แกรก…

ดังช้าๆ หนักๆ เหมือนน้ำหนักของมัน ไม่ได้ถูกขยับด้วยแรงของมนุษย์ธรรมดา

และเมื่อแสงจากเปลวเทียนในมือได้ตวัดวูบเข้าไปกระทบภาพด้านในเต็มที่แล้ว

มันก็เผยให้เห็น ร่างร่างหนึ่ง ที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนขนาดค่อนข้างใหญ่หลายเส้น !

ร่างนั้น ค่อนข้างกำยำ ผิวคล้ำดุจสำริด กล้ามเนื้อเป็๲สัดส่วน แต่แห้งซูบเหมือนถูกกักขังมานาน เส้นขนตามแขนตามไหล่ยาวและหนา แต่ถูกกดทับด้วยบ่วงโซ่เหล็กทมิฬที่รัดตรึงตามจุดต่างๆของร่างกาย

รวมทั้งข้อมือทั้งสอง ที่ถูกตรึงยึดกับผนังหินด้านหลัง และเพียงเหลือความเป็๲อิสระเพียงเล็กน้อยที่ปลายขาทั้งสองข้าง

และนั่นก็เพียงพอ ที่จะทำให้ร่างนี้ได้ขยับปลายเท้าเพียงเล็กน้อย แต่ก็ส่งผลให้ตรวนที่รัดตรึงข้อเท้านั้น ขยับครูดไปครูดมาบนพื้นถ้ำ

ดวงตาของเขาลืมอยู่ แต่ค่อนข้างไร้แวว ไม่ใช่เพราะหมดสติ หากแต่คงได้อยู่ในสภาวะสิ้นหวังแบบนี้มาเนิ่นนานแล้ว จนกลับกลายเป็๲อ่อนล้าไร้ประกายอย่างที่ควรจะเป็๲

ขณะที่สายตาของผมยังไม่ทันที่จะสำรวจสิ่งต่างๆได้ครบถ้วน

เสียง “นั้น” ก็กลับมาอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้…ไม่ใช่เสียงโซ่

มันเป็๲เสียงเสียดสีกับผนัง หนัก… แหลม… ช้า…เหมือนกำลังคืบคลาน !

ครืด…

คราวนี้ เราทั้งสามก็หันมาสบตากัน

มันไม่ใช่แค่พวกเราทั้งหมด รวมทั้งร่างที่อยู่หลังกรงเหล็ก ที่ได้กำลังหายใจอยู่ภายในถ้ำแห่งนี้...!

พี่เมฆเอียงหน้าเล็กน้อย เหมือนกำลังฟังเสียงในความมืด

จันตัวแข็งทื่อ ราวกับจะหยุดหายใจ

และผมก็รู้สึก เหมือนความเย็นได้แผ่ไล่ขึ้นมาตามกระดูกไขสันหลัง

แม้จะยังมองไม่เห็นตัวต้นเสียง แต่ผมรู้

ว่ามันกำลัง จ้องมอง มาทางเราอยู่