ตำนานยุทธจักรเทวะ

ตอนที่ 69  พายุแห่งความสิ้นหวัง

เสียงหัวเราะเย้ยหยันของราชันย์อสูรยังคงดังก้องไปทั่วห้องใต้ดิน พลังอันมืดมิดที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขาสั่นสะเทือนจนแม้แต่พื้นหินยังแตกร้าว ความกดดันอันมหาศาลถาโถมเข้าใส่ทุกคนราวกับมีขุนเขาทับอยู่บนร่าง

"เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้พวกเจ้ามีโอกาสได้สู้ต่อไปงั้นหรือ?"

ราชันย์อสูรกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ดวงตาสีแดงฉานของเขาทอประกายราวกับเปลวเพลิงในขุมนรก

หลินซือเยวที่เพิ่งใช้พลังจากแก่นพลังโบราณโจมตีออกไป กัดฟันแน่น นางรู้สึกถึงพลังมหาศาลที่ตื่นขึ้นภายในร่าง แต่ก็รู้ดีว่าตนเองยังไม่อาจใช้มันได้เต็มที่

"ไม่ว่าอย่างไร...ข้าก็ต้องหยุดมันให้ได้!"

นางไม่ลังเล พุ่งเข้าใส่ราชันย์อสูรอีกครั้งพร้อมกับอาวุธที่ส่องประกายแสงสีทอง ดาบยาวในมือของนางปลดปล่อยคลื่นพลังที่ก่อให้เกิดสายฟ้าแผ่กระจายออกไปโดยรอบ

"กระบวนท่าที่สอง—สายฟ้าทลายฟ้า!"

เสียงสายฟ้าดังกึกก้อง ฟาดลงมาจากเพดานห้องใต้ดินเข้าใส่ร่างของราชันย์อสูรโดยตรง!

เปรี้ยงงงงง!!!

แรงปะทะครั้งนี้ทำให้พื้นดินสะเทือนจนรอยร้าวแผ่ขยายออกไป แต่ทว่า...

"ไร้ประโยชน์!"

เสียงของราชันย์อสูรยังคงหนักแน่น พายุพลังมืดพวยพุ่งออกจากร่างของเขา กลืนกินสายฟ้าทั้งหมดในชั่วพริบตา!

หลินซือเยวเบิกตากว้าง ก่อนที่ร่างของนางจะถูกพลังอันมหาศาลซัดกระเด็นไปกระแทกกับกำแพงหินอย่างรุนแรง

"ซือเยว!" เยี่ยเฉินตะโกนลั่น รีบพุ่งเข้าไปรับร่างของนางที่กำลังตกลงมา

หลินซือเยวรู้สึกเหมือนร่างกายแทบแตกเป็นเสี่ยง ๆ นางพยายามลุกขึ้นมาแต่กลับพบว่าพลังของตนเองเริ่มอ่อนแรงลง

ราชันย์อสูรหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะย่างสามขุมเข้าไปหานาง

"น่าสนใจ... พลังของเจ้านั้นไม่เลว แต่ยังไม่เพียงพอที่จะสังหารข้า!"

เยี่ยเฉินกำดาบของตนเองแน่น เขารู้ดีว่าหากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป พวกเขาทั้งหมดจะต้องตายแน่นอน

"ข้าไม่มีทางยอมแพ้!"

เขาตะโกนลั่น ก่อนจะพุ่งเข้าหาด้วยความเร็วสูงสุด ดาบในมือของเขาปลดปล่อยพลังที่ก่อให้เกิดลำแสงสีฟ้าสว่างวาบ

"กระบวนท่าดาบเงาสะท้อน—ประกายแสงสุดท้าย!"

แสงของดาบฟาดเข้าใส่ราชันย์อสูรโดยตรง ทว่ากลับเกิดเพียงเสียงโลหะกระทบกันอีกครั้ง

"ช่างไร้ประโยชน์..."

ราชันย์อสูรกล่าวเบา ๆ ก่อนจะสะบัดมือเบา ๆ พลังสีดำพุ่งเข้าหาเยี่ยเฉินทันที!

"อั่ก!"

เยี่ยเฉินกระอักเลือดออกมาเป็นสายก่อนที่ร่างของเขาจะกระเด็นไปไกล

ไป๋เทียนหลงและพวกพ้องที่เหลือเห็นเช่นนั้นก็ตกตะลึง แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้ทำอะไร ราชันย์อสูรก็ปลดปล่อยคลื่นพลังออกมาอีกครั้ง!

พลังมืดปกคลุมไปทั่วทั้งห้อง แรงกดดันทำให้ทุกคนแทบจะยืนไม่ไหว

หลี่เฉินกัดฟันแน่น ก่อนจะหันไปมองไป๋เทียนหลง "หากเรายังมัวลังเลอยู่ พวกเราต้องตายแน่!"

ไป๋เทียนหลงพยักหน้าก่อนจะปลดปล่อยพลังทั้งหมดของตนเองออกมา

"พวกเราไม่มีทางเลือกแล้ว! ทุกคน! ใช้พลังทั้งหมดที่มี!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหล่ายอดฝีมือที่เหลือก็รวมพลังกันอีกครั้ง พลังของพวกเขาหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวก่อนจะพุ่งเข้าโจมตีราชันย์อสูรพร้อมกัน!

"กระบวนท่าพันธะยุทธ—สังหารราชันย์!"

แสงสว่างสีทองและสีฟ้าสว่างวาบขึ้น พลังจากทุกคนหลอมรวมกันจนเกิดเป็นคลื่นพลังทำลายล้างขนาดมหึมา พุ่งเข้าใส่ราชันย์อสูรเต็มแรง!

ตูมมมมมมม!!!

แรงระเบิดทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน หินถล่มลงมาจากเพดาน ฝุ่นควันลอยคลุ้งไปทั่ว

ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างหอบหายใจหนัก พวกเขามองไปยังจุดที่ราชันย์อสูรยืนอยู่ด้วยความคาดหวัง

แต่เมื่อฝุ่นควันจางลง...

ร่างของราชันย์อสูรยังคงยืนอยู่ที่เดิม แม้จะมีรอยแผลมากมายบนร่างของเขา แต่เขาก็ยังคงหัวเราะออกมา

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ... ดีมาก! ข้าขอชื่นชมพวกเจ้า! แต่..."

เขายกมือขึ้น และทันใดนั้นพลังสีดำก็ก่อตัวขึ้นเหนือศีรษะของเขา

"ถึงเวลาที่ข้าจะเอาคืนพวกเจ้าแล้ว!"

พายุพลังมืดหมุนวนอย่างรุนแรงก่อนจะพุ่งลงมาสู่พื้นดิน แรงกดดันที่แผ่ซ่านออกมานั้นมหาศาลจนทุกคนแทบจะล้มลงกับพื้น

เยี่ยเฉิน หลินซือเยว ไป๋เทียนหลง และพวกพ้องของเขามองภาพตรงหน้าด้วยความสิ้นหวัง

ราชันย์อสูร...

เขาแข็งแกร่งเกินไป!

"ข้าจะให้พวกเจ้ารู้ซึ้งถึงความ绝望อย่างแท้จริง!"

และนี่คือ...

จุดเริ่มต้นของสงครามที่แท้จริง!