THe Superman

ในที่สุดรถไฟก็เดินทางมาถึงกรุงปักกิ่ง หยางหลิวนอนหลับมาตลอดการเดินทาง เขาตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่น

“ ถึงแล้ว ” หยางหลิวพึมพำ

เขาหยิบสัมภาระลงมาจากชั้นวางด้านบน และเดินออกไปด้านนอกรถไฟ

มีคนจำนวนมากมายอยู่ที่นี่ คนหลายคนเดินพลุกพล่านเต็มไปหมด โชคดีว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกของเขาที่เดินทางมายังกรุงปักกิ่ง ก่อนที่เขาจะย้อนอดีตมาเขาก็อาศัยและทำงานที่ปักกิ่งอยู่ช่วงหนึ่ง แต่หลังจากเรียนรู้ด้านการทำอาหารเสร็จเขาจึงกลับไปยังบ้านเกิดของเขา

หยางหลิวนำสิ่งของติดตัวมาไม่มาก เขานำมาเพียงเสื้อผ้า และของใช้ส่วนตัวเท่านั้น ส่วนเงินเขานำมาไม่กี่หมื่นหยวน การสอบเข้า ม.ปักกิ่งเหลืออีกประมาณหนึ่งเดือน และหลังจากนั้นสามเดือนก็จะเริ่มเปิดภาคเรียน

แสดงว่าหยางหลิวต้องทำงานหาเงินให้มากที่สุดในช่วง 3เดือนแรก เพราะเขาไม่ได้ขอเงินพ่อกับแม่เขามามากนัก ส่วนพ่อกับแม่ของเขาเองก็เข้าใจว่าหยางหลิวจะมาเก็บประสบการณ์ และเริ่มทำงานผู้ช่วยเชฟเลย

“ เฮ้ ! แท็กซี่ ” หยางหลิวตะโกนเรียกรถแท็กซี่

“ จะไปไหนครับ ? ” คนขับรถแท็กซี่ถาม

“ ไปย่านการค้าชิงหลัว ภัตตาคารโจวซือ” หยางหลิวตอบ

หยางหลิวนั่งรถเกือบ 20นาที ในช่วงนี้เป็นเวลาบ่ายสองกว่า ๆ รถก็ไม่ค่อยติดมากเท่าใด

เมื่อถึงเป้าหมายหยางหลิวก็จ่ายค่าโดยสารและลงจากรถ ณ ตอนนี้ หยางหลิวยืนอยู่หน้าภัตตาคารโจวซือ ซึ่งภัตตาคารนี้เจ้าของก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นลุงโจวที่หยางหลิวเคยกล่าวถึงลุงโจว หรือลุงโจวซือที่เป็นญาติฝ่ายแม่หยางหลิว เขาเริ่มต้นจากธุรกิจเล็ก ๆ ในปักกิ่งทำงานอย่างยากลำบาก จนในที่สุดก็สามารถเปิดภัตตาคารอาหารจีนแห่งนี้ได้ ซึ่งลุงโจวก็ถือว่าเป็นญาติคนหนึ่งที่ประสบความสำเร็จในครอบครัวฝั่งแม่

ลุงโจวซือเคยเจอหยางหลิวประมาณ 3-4ครั้งในช่วงปีใหม่ แต่ลุงโจวไม่ค่อยมีเวลาว่างมากนัก เพราะการทำธุรกิจเป็นเรื่องยุ่งยากมาก ต้องคอยดูแลตลอดเวลา

หยางหลิวเดินเข้าภัตตาคารไป ปกติในช่วงเวลานี้จะไม่ค่อยมีคนมากินข้าวมากนักเมื่อเทียบกับช่วงเที่ยงและเย็น ดังนั้นในตอนที่หยางหลิวเดินเข้ามาในร้าน พนักงานที่ยืนอยู่ก็เดินปรี่เข้ามาหาหยางหลิวในทันที

“ สวัสดีครับ อยากรับประทานอาหารอะไรดีครับ ? ” ชายหนุ่มคนหนึ่งอายุประมาณยี่สิบต้น ๆ เข้ามาถามหยางหลิวด้วยความสุภาพ

“ อ๋อ พอดีผมไม่ได้มาทานอาหารน่ะครับ ผมมาหาลุงโจวซือ ” หยางหลิวตอบไปอย่างสุภาพ

“ หรือว่าคุณคือ หลานเจ้าของร้านโจว ? ” ชายหนุ่มถามหยางหลิว

หยางหลิวพยักหน้าให้เขา

“ ผู้จัดการ หลานเจ้าของร้านโจวมาถึงแล้ว ” ชายคนนั้นหันหน้าไปทางชายวัยกลางคนคนหนึ่งอายุประมาณสี่สิบต้น ๆ พร้อมกับตะโกนบอกเขา

“ ชิงฉือ เดี๋ยวนายพาเขาไปเก็บของที่ห้องพักแล้วก็ไปบอก ลุงโจวด้วย ” ชายวัยกลางคนสั่งชิงฉือ

หยางหลิวเดินตามชิงฉือไปยังห้องพัก ห้องพักมีขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็ก เขาเคยพักอยู่ที่แบบนี้มาก่อน เขาจึงไม่ได้มีปัญหาอะไรกับมันมากนัก

“ โอ้ เดี๋ยวฉันไปบอกลุงโจวก่อนนะ ” ชิงฉือพูดจบเขาก็เดินจากไป

หยางหลิวจัดของต่าง ๆ ไว้ หลังจากทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็เดินออกไปหน้าร้านและเจอกับลุงโจวพอดี

“ ลุงโจวสวัสดีครับ ” หยางหลิวคำนับด้วยท่าทางนอบน้อม

“ ในที่สุดเธอก็มาถึงแล้ว โตขึ้นเยอะเชียว ” ลุงโจวพูดต้อนรับหยางหลิวด้วยรอยยิ้ม

หยางหลิว : “ ขอบคุณครับลุงโจว ต้องรบกวนลุงโจวแล้ว ”

ลุงโจว : “ รบกงรบกวนอะไรกัน เรื่องจิ๊บจ๊อยแค่นี้เอง ”

ทั้งสองคนลุงหลานคุยกันพักอยู่พักใหญ่ ช่วงเวลานี้เป็นช่วงที่ที่มีลูกค้าไม่มากนัก ดังนั้นจึงไม่เป็นปัญหาอะไร

หลังพูดคุยกันตามมารยาทแล้ว หยางหลิวก็เลยพูดตรง ๆ กับลุงโจว“ ลุงโจวครับ คือผมอยากเป็นเชฟที่นี่ได้ไหมครับ ”
“ หืม ? เป็นเชฟ ? ” ลุงโจวไม่คิดว่าหยางหลิวจะต้องการเป็นเชฟ ในตอนแรกพ่อหยางหลิวบอกว่าอยากให้หยางหลิวมาฝึกงานที่นี่ และบอกแค่ว่าฝีมือของหยางหลิวดีมาก ๆ

หยางหลิว : “ ใช่ครับ ”

“ อืม ลุงขอพูดตรง ๆ เลยแล้วกันนะ เธออาจจะพอมีฝีมือด้านการทำอาหารอยู่บ้าง แต่ลุงว่าเธอยังเด็กเกินไป ถ้าเธอสนใจจริง ๆ ลุงสามารถให้เธอเป็นผู้ช่วนเชฟได้ อย่างน้อยเธอก็ยังได้เรียนรู้การทำอาหาร ” ลุงโจวพูดตามสิ่งที่เขาคิด ถึงแม้หยางหลิวกับเขาจะเป็นญาติกันแต่ว่าชื่อเสียงที่ลุงโจวสั่งสมมานานจะถูกทำลายไม่ได้ การรับคนที่ไม่มีฝีมือมาทำอาหารเป็นเรื่องค่อนข้างที่จะยอมรับไม่ได้โดยสิ้นเชิง

หยางหลิว : “ ผมเข้าใจครับ ลุงโจวคงคิดว่าผมนั้นไม่มีความสามารถ และก็… ”

ในขณะที่หยางหลิวกำลังพูดอยู่ลุงโจวก็พูดแทรกเขา“ ลุงไม่ได้หมายความแบบนั้น ลุงคิดว่าเธอมีความสามารถแต่เธอยังเด็กเกินไปหน่อย พ่อครัวส่วนใหญ่ก็อายุเกิน30ขึ้น ประสบการณ์มันต้องค่อย ๆ สั่งสม ลุงเลยอยากให้เธอลองฝึกเป็นผู้ช่วยเชฟก่อน ถ้าเธอทำได้ดี เราค่อยมาพูดเรื่องนี้อีกทีก็ได้ ”

“ โอเคครับลุงโจว ผมเข้าใจแล้ว ” หยางหลิวเกรงใจลุงโจว เขาเลยคิดว่าที่ลุงโจวพูดมาก็ดีเหมือนกันถ้าเขามีโอกาสค่อยแสดงฝีมือให้ลุงโจวเห็น

ลุงโจว : “ อืม ดีมาก ๆ งั้นลุงว่าเดี๋ยววันนี้เธอไปพักผ่อนก่อนดีกว่า ลองไปหาเที่ยวรอบ ๆ นี้ดูไหม ถ้าเธออยากไปก็เรียนชิงฉือได้เลยนะ ”

“ ไม่เป็นไรครับ ผมว่าเดี๋ยวผมทำงานวันนี้เลยดีกว่า ผมพักผ่อนเพียงพอแล้ว ”

“ โฮะ ๆ เด็กหนุ่มนี่ไฟแรงดีจริง ๆ ” ลุงโจวพูดพลางหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

ลุงโจว : “ อืม งั้นเอาอย่างนี้เป็นยังไง ไหน ๆ เธอก็อยากจะเป็นเชฟแล้ว ลองไปทำอาหารอะไรสักอย่างให้ลุงกับเชฟกินดู ถ้าเธอทำแย่ตรงไหน เดี๋ยวลุงจะช่วยแนะนำให้ ”

หยางหลิว : “ ได้ครับ ผมจะไปทำเดี๋ยวนี้ ”

เมื่อหยางหลิวหายไปจากสายตา ลุงโจวก็เริ่มทำหน้านิ่วคิ้วขมวด ช่วงนี้ร้านอาหารของลุงโจวกำลังอยู่ในช่วงวิกฤต เนื่องจากเชฟหลักคนก่อนหน้านี้ได้ลาออกไป ทำให้ภาระเริ่มไปตกกับเชฟคนที่เหลือ โดยในตอนนี้มีพ่อครัวเหลืออยู่แค่ 2คนเท่านั้น นอกจากพ่อครัวทั้ง 2คนต้องทำงานอย่างหนักจนแทบไม่มีเวลาพัก รสชาติของอาหารก็เริ่มแย่ลง ลูกค้าประจำหลายรายก็เริ่มเข้ามาบ่น และลูกค้าก็เริ่มไม่เข้ามากินในร้านนี้

ในตอนที่พ่อหยางหลิว หรือน้องเขยของเขาโทรมาเล่าให้ฟังถึงความสามารถของหยางหลิว เขาก็ไม่ค่อยเชื่อมากเท่าไหร่ แต่ถ้าอย่างน้อย ๆ หยางหลิวพอทำอาหารเป็นเขาก็อาจจะให้หยางหลิวไปช่วยลดภาระให้กับพ่อครัวของเขาได้

แต่นั่นคงเป็นเพียงความหวังลม ๆ แล้ง ๆ การจะเป็นเชฟได้ต้องได้รับการฝึกมาอย่างหนักตลอดหลายปี แล้วหยางหลิวเป็นใคร เพิ่งเริ่มหัดทำอาหารได้ไม่นานแล้วจะสามารถทำอาหารให้อร่อยได้อย่างไร ?

หรือแม้แต่ช่วยเชฟแบ่งเบาภาระ เหอะ ! เป็นภาระซะมากกว่าถ้าไม่ใช่เพราะว่าหยางหลิวเป็นลูกหลานของเขา เขาคงไม่แม้แต่จะให้หยางหลิวมาลองทดสอบ !

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 36 ถึงปักกิ่ง

คล้ายกับเรื่องTHe Superman ที่คุณอ่าน

THe Superman

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 36 ถึงปักกิ่ง

คล้ายกับเรื่องTHe Superman ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้