ตอนที่ 14: ความลับเกือบแตก
เสียงกริ่งหน้าบ้านที่ดังขึ้นรัวๆ และต่อเนื่องทำลายบรรยากาศสวาทแสนหวานในห้องนอนลงทันที ราวกับมีกระแสไฟเย็นะเืแล่นผ่านไขสันหลังของทั้งสามคน วายุหยุดการกระแทกกระทุ้งสะโพกทันควัน ชายหนุ่มถอนลำเอ็นั์ที่เปียกโชกออกจากร่องเสียวแฉะชื้นของพิมพ์อย่างรวดเร็ว เสียงเนื้อหลุดจากกันดัง *บล๊วบ* เบาๆ ท่ามกลางความตื่นตระหนก
"มีคนมาครับแม่พิมพ์..." หินกระซิบเสียงสั่น หน้าตาตื่นเต้นปนหวาดกลัวรีบคว้ากางเกงมาสวมใส่ทันที วายุเองก็รีบแต่งตัวด้วยหัวใจเต้นโครมคราม
พิมพ์รวบรวมสติที่กระจัดกระจายจากอารมณ์ใคร่เมื่อครู่ รีบก้าวลงจากเตียงกวาดสายตามองรอบห้องนอนชวนวาบหวามที่มีคราบน้ำรักสีขาวขุ่นเปรอะเปื้อนผ้าปูที่นอนสีชมพู เธอหยิบกระดาษทิชชูมาซับหยาดน้ำรักที่ไหลย้อนเอ่อล้นตามต้นขาขาวโพลนออกลวกๆ ก่อนจะสวมชุดเดรสยาวผ้าฝ้ายคอวีสีครีมดูเรียบร้อยทับร่างเปลือยเปล่าอย่างเร่งรีบ
เธอยกมือลูบผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่ สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อสะกดกลั้นอาการหน้าแดงซ่านและลมหายใจที่ยังคงหอบกระเส่าจากบทลงโทษอันเร่าร้อนเมื่อครู่
"วายุ หิน... อยู่บนห้องนี้ก่อนนะจ๊ะ อย่าเพิ่งลงไป เดี๋ยวแม่ลงไปดูเองว่าใครมา" พิมพ์กระซิบสั่งการเสียงเบา ก่อนจะหมุนตัวเปิดประตูห้องนอนก้าวเดินลงบันไดบ้านไปชั้นล่างอย่างระมัดระวังระงับเสียงฝีเท้า
---
พิมพ์เดินไปที่ประตูรั้วหน้าบ้านอย่างช้าๆ พยายามทำตัวเป็ปกติที่สุด เมื่อเปิดแง้มประตูรั้วออก ดวงตาหวานหยาดเยิ้มของเธอก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อพบว่า แขกผู้มาเยือนไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็ **'นภา'** หญิงม่ายสาวใหญ่เพื่อนบ้านรั้วติดกันที่ปกติไม่ค่อยได้เข้ามาสุงสิงพูดคุยกันบ่อยนัก
นภาสวมชุดอยู่บ้านสบายๆ ใบหน้าสวยคมตามวัยเกือบสี่สิบปีแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ชวนให้รู้สึกแปลกประหลาด สายตาคมกริบของเธอลอบกวาดมองใบหน้าแดงระระเรื่อของพิมพ์และหน้าอกคัพอี ที่ขยับกระเพื่อมไหวขึ้นลงเร็วเกินปกติใต้ชุดเดรสอย่างมีเลศนัย
"สวัสดีค่ะคุณพิมพ์ พอดีนภาเอาขนมชั้นที่ทำเองมาฝากค่ะ... อ้อ แล้วก็อยากจะมาถามเื่เมื่อคืนด้วยน่ะค่ะ" นภายื่นกล่องขนมให้พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแววตากลับสั่นระริกเ้าเล่ห์
"เอ๋... เื่เมื่อคืนหรอคะ? เื่อะไรหรอคะคุณนภา?" พิมพ์แสร้งทำเป็ไขสือ หัวใจเต้นรัวแรงจนกลัวว่าเพื่อนบ้านสาวใหญ่จะได้ยิน กลิ่นคาวรักจางๆ บนผิวเนื้อที่ยังไม่ได้อาบน้ำชำระล้างทำให้เธอรู้สึกไม่มั่นใจอย่างที่สุด
"ก็เมื่อคืน่ดึกๆ นภานอนไม่ค่อยหลับน่ะค่ะ เลยออกมายืนรับลมตรงระเบียงห้องนอนชั้นสอง... เห็นไฟสีแดงสัญญาณเตือนภัยบ้านคุณพิมพ์มันกะพริบแวบๆ แล้วก็... เหมือนได้ยินเสียงคนว่ายน้ำเล่นกันเสียงดังคลื่นกระฉอกครางอื้ออึงลอยมาตามลมน่ะค่ะ" นภาพูดพลางขยับก้าวเข้ามาใกล้ประตูรั้วอีกก้าวหนึ่ง กระซิบเสียงเบาลง "นภาเลยเป็ห่วง กลัวว่าจะมีขโมยขโจรแอบปีนรั้วเข้ามาในบ้านน่ะค่ะ... แต่ดูเหมือนจะเป็การละเล่นออกกำลังกายในน้ำที่ค่อนข้างร้อนแรงน่าดูเลยนะคะ?"
คำพูดประโยคสุดท้ายของนภาทำให้พิมพ์เกือบจะสะดุดลมหายใจตัวเอง ใบหน้าสวยร้อนผ่าวฉีดแดงก่ำราวกับลูกตำลึงสุก มือเรียวที่ถือกล่องขนมสั่นเทาจนต้องรีบยกมืออีกข้างมาประคองไว้
"อ๋อ... ปะ...เปล่าหรอกค่ะคุณนภา พอดีเมื่อคืนวายุกับหินเขาลงไปเล่นน้ำกันดึกน่ะค่ะ แล้วก็มีแมวจรจัดะโชนระบบเซนเซอร์ สัญญาณไฟก็เลยเตือน ไม่มีอะไรน่าห่วงหรอกค่ะ ขอบคุณนะคะที่เป็ห่วง" พิมพ์ฝืนยิ้มตอบ พยายามจบบทสนทนาให้เร็วที่สุด
นภาช้อนสายตามองเข้าไปในตัวบ้านหลังใหญ่ ลอบเห็นเงาร่างตะคุ่มสองร่างของสองพี่น้องที่แอบยืนสังเกตการณ์อยู่ตรงโถงบันไดผ่านบานกระจกใส นภายิ้มกว้างขึ้นอย่างรู้ทันและมีเงื่อนงำ
"งั้นก็ดีแล้วค่ะ... ถ้ามีอะไรให้นภาช่วยเหลือ หรืออยากหาคนมาร่วม... เอ่อ ร่วมคุยเล่นแก้เหงาระหว่างที่คุณอั๋นไม่อยู่บ้านตั้งหลายวัน ก็บอกนภาได้นะคะ รั้วบ้านเราเตี้ยนิดเดียว ข้ามหากันง่ายจะตายค่ะ"
คำพูดสองแง่สองง่ามและสายตาที่หันมาสบประสานกับพิมพ์อย่างตรงไปตรงมา ทำเอาแม่เลี้ยงสาวรู้ซึ้งทันทีว่าเพื่อนบ้านรายนี้ไม่ได้มาดีแน่ และคงจะเห็นเหตุการณ์สวาทริมสระน้ำเมื่อคืนเข้าเต็มตาเสียแล้ว!
---
หลังจากนภากล่าวลาและเดินกลับเข้าบ้านของตัวเองไป พิมพ์รีบปิดประตูล็อคลงกลอนอย่างแ่า หมุนตัวเดินกลับขึ้นมาบนชั้นสองทันทีด้วยขาสั่นเทา
วายุและหินรีบก้าวเข้ามาหาโอบกอดร่างนุ่มนิ่มของพิมพ์ไว้ด้วยความร้อนใจ
"คุณนภาเขามาทำไมครับแม่พิมพ์? เขาเห็นพวกเราใช่ไหมครับ?" หินถามเสียงตื่นเต้น
พิมพ์ทรุดตัวลงนั่งบนเตียงนอน ถอนหายใจเฮือกใหญ่พลางเล่าเื่ที่นภาพูดให้ฟัง สองหนุ่มพี่น้องได้ฟังดังนั้นแทนที่จะกลัวจนลนลาน กลับรู้สึกถึงความตื่นเต้นเร้าใจที่ทวีคูณขึ้น ความลับต้องห้ามที่เกือบจะถูกเปิดเผยโดยเพื่อนบ้านสาวใหญ่กลับกลายเป็สารกระตุ้นกามราคะชั้นเลิศ
วายุโอบกอดพิมพ์จากด้านหลัง ซุกใบหน้าหนาเข้ากับซอกคอขาวเนียน สองมือหนาล้วงเข้าไปใต้กระโปรงลูบไล้สะโพกผายที่ยังมีร่องรอยน้ำรักเปรอะเปื้อนอยู่
"เกือบโดนจับได้แบบนี้... มันชวนให้เสียวซ่านยิ่งกว่าเดิมอีกนะครับแม่พิมพ์..." วายุกระซิบเสียงพร่าข้างหู
"ใช่ครับ... ยิ่งมีคนรู้เห็น ยิ่งอยากทำการบ้านกับแม่พิมพ์หนักๆ เลยครับ..." หินคลานขึ้นมาบนเตียง คอยจูบซับปลอบขวัญแม่เลี้ยงสาว
พิมพ์เงยหน้าขึ้นรับจูบหวานของลูกเลี้ยงคนเล็กพลางครางซี้ดระบายความอึดอัดเสียวซ่าน ความกังวลใจเื่เพื่อนบ้านถูกกลบฝังด้วยกิเลสตัณหาอันมืดมิดที่เริ่มครอบงำจิตใจของทั้งสามคนจนยากที่จะถอนตัวเสียแล้ว
779
