ตึกตึกตักตัก วนลูปหารัก ณ ตำหนักเจ้าพ่อสี่แยกไฟแดง

"นี่มันเรื่องจริง ไม่ใช่ความฝันใช่ไหม?"ธีในร่างเด็กขาสั้นวัยมัธยม ถามต่อชายหนุ่มในชุดขาว ดูคล้ายอาจารย์ฝึกสอน หากแท้จริงแล้วคือเจ้าพ่อตำหนักไฟจราจร ผู้ที่เขาเคยบนขอเจอรักแท้นั่นเอง เมื่อเทพหนุ่มได้ยินคำถามของธีดังนั้น เขาจึงเดินเข้ามาใกล้คนช่างสงสัย ก่อนจะใช้มือหยิกแก้มของเขาเบาๆ"โอ้ย โอ้ย! นี่เจ้าพ่อทำอะไรน่ะ!?"ธีแทบน้ำตาไหล ก่อนที่จะสลัดตัวหลุดออกมาจากการกระทำของอีกฝ่าย"ก็ลูกจะทดสอบมิใช่หรือว่าเป็นความจริงรึความฝัน”เจ้าพ่อหนุ่มร่างสูงในชุดขาวกล่าว น้ำเสียงสุภาพเนิ่บช้าอ่อนหวาน พร้อมรอยยิ้มเล็กน้อยตรงมุมปาก “แล้วเป็นกระไรบ้าง? ได้คำตอบหรือเปล่า?" ตอนแรกธีหัวเสียไม่น้อยกับท่าทีอีกฝั่ง ดูเหมือนจ้องจะก่อกวนเขาอยู่จนชวนหงุดหงิด ทว่าเพราะความเจ็บแปลบยังคงอยู่บนใบหน้า เขาจึงใช้ฝ่ามือของตนแปะไปที่ข้างแก้ม สัมผัสถึงความรู้สึกตรงแก้มนั้นแล้วเอ่ย"มุกทดสอบโบราณมากท่าน "ธีกล่าวโดยที่มือยังอังแก้มอยู่"แต่ความเจ็บแบบนี้มันเป็นของจริง! เป็นไปได้อย่างไรกัน?"“พลังของพ่ออย่างไรเล่าคุณลูกช้าง อย่างนาฬิกาบนท้องฟ้านั้นก็ด้วย …”เจ้าพ่อคู่สนทนาทำท่าเหมือนจะเอ่ยต่อ ทว่าผู้มีฤทธิ์กลับหยุดนิ่งชะงัก ร่างสูงโปร่งเหลือบมองรอบด้าน ก่อนจะหันกลับมาที่เด็กหนุ่มมัธยมผู้กำลังสงสัยตรงหน้า"ครั้นจะยืนคุยอยู่อย่างนี้คงไม่ดี เราไปหาที่เงียบสงบกันดีกว่า ท่าทางลูกยังมีคำถามอยู่อีกมากด้วย"พูดแล้วเดินมาแตะหลังอีกฝ่ายเบาๆ"ก็ยืนคุยกันที่นี่เลยไม่ได้หรือครับ? เจ้าพ่อ"ธีย้อนถามทันทีด้วยความใจร้อนและสับสน"คุยก็ได้ แต่กลางโรงอาหารแบบนี้คงไม่ดีนัก คนอื่นคงจะมองว่าลูกธี---วิกลจริต"เจ้าพ่อตำหนักไฟจราจรกล่าว ชี้ปลายนิ้วไปทางกลุ่มคนมากมายที่กำลังหันมามองธี แล้วส่งเสียงซุบซิบกับเขา"เพราะเวลานี้นอกจากลูกแล้ว ไม่มีใครมองเห็นพ่อหรอก พวกเขาคงพาลนึกว่าลูกกำลังคุยอยู่กับอากาศก็เป็นได้"พูดจบ เจ้าพ่อก็แสดงฤทธิ์ลอยตัวขึ้นบนฟ้า เหนือเขาเล็กน้อย สภาพเหมือนผีประจำบ้านในหนังพ่อมดน้อย ซึ่งมีสายฟ้าอยู่บนหน้าผากก็ไม่ป่าน!! ธีมองหันขวับ ไม่มีใครตกใจ ไม่มีเห็นท่านจริงๆ ไม่เพียงแค่นั้นบรรดาสายตาที่มองธีด้วยความสงสัยก็พากันหลบเลี่ยง ทำตาเสเหล่มองไปทางอื่น“เรื่องแบบนี้ ทำไมไม่บอกกันก่อนล่ะท่าน!”เขาพูดกัดฟัน เสียงเบาดุจกระซิบ ใบหน้าร้อนเขินจนแดงเป็นลูกทับทิม ก่อนคว้าชายแขนเสื้อของเจ้าพ่อ แล้วรีบเดินจ้ำออกมาจากจุดนั้น"เราต้องรีบหาที่เงียบๆ สงบๆ คุยกันให้รู้เรื่อง!”พูดจบธีก็วิ่งออกไปจากโรงอาหารอย่างรวดเร็ว พร้อมเจ้าพ่อผู้แสนว่าง่าย ถูกจูงลอยตามไปเหมือนลูกโป่งเบาหวิวลู่สายลมก็ไม่ป่าน

หลังกวาดตามองหาแหล่งกบดานพร้อมกับเจ้าพ่ออยู่สักพัก สายตาทั้งสองก็สะดุดมาอยู่ตรงสถานที่เดียวกัน“อุเหม่ อืม ในโรงเรียนก็คงมีอยู่ที่เดียวกระมัง"เจ้าพ่อร่างลูกโป่งพูดอมยิ้ม ก่อนนำร่างตนเองจะลงพื้นตามปรกติเมื่อสถานที่เงียบสงบที่ว่าก็คือสุขาชาย…“ไม่มีที่อื่นแล้ว เข้าไปเถอะน่า”ธีอารมณ์ร้อนจึงพูดตัดรำคาญ โชคเข้าข้างที่ไม่มีใครใช้งานเลยสักห้อง หลังพากันเข้ามาล๊อคกลอนเสร็จ เจ้าตัวก็ปิดฝาชักโครก ทิ้งตัวลงนั่งก่อนพูดโพล่งขึ้น “เอาล่ะครับ! มาเริ่มต้นกันใหม่ ขอสรุปสถานการณ์กันเสียอีกสักรอบ---คือท่าน ท่านเป็นเจ้าพ่อศาลป้ายจราจร ท่านทำให้ผมมาอยู่ในโรงอาหารสมัยเด็กใช่ไหม?”“ถูกต้องนะครับ คุณลูกช้าง”เจ้าพ่อหนุ่มพยักหน้า ตัวพิงประตูห้องน้ำด้านใน กอดอกยืนตัวตรงแล้วพูดเสริม“พ่อคือเทวดาผู้สิงสถิตในศาลแห่งนั้น คอยดูแลผู้ตกทุกข์ได้ยาก คอยทำคำอธิษฐานของเหล่าลูกช้างให้เป็นจริง ก็ลูกอยากได้เวลาว่างแบบสมัยมัธยม มาตามหารักแท้มิใช่หรือ?”“ผมขอไปแบบนั้นหรือครับ?”“ใช่จ๊ะพ่อธี ขอแบบนั้น ตอนเมาน้ำตาไหลด้วย”“ท่านก็ให้พรตามขอเป๊ะทุกคำอย่างกับเป็นยักษ์จินนี่เลย”ธีพึมพำเบาๆกับตนเองก่อนพูดต่อ “แต่ทำไมท่านไม่ทำง่ายๆ แบบชักนำให้เจอคู่ เป็นแบบกามเทพน่ะ ยิงศรใส่ให้รักกัน ทำให้ผมกับคนรักมาเจอกันเลย ไม่ง่ายกว่าเหรอครับ?”คำถามของธีทำให้เจ้าพ่อกระแอมเล็กน้อย สายตาของท่านอ่อนลงแล้วเสไปทางอื่น“พลังของพ่อมีเงื่อนไขมาจากการผู้ขอพร และการบนบานศาลกล่าวของน่ะ”เจ้าพ่อหนุ่มตอบ“กล่าวคือ--ใช่ว่าจะมีคนเดินมาขอพรตรงนั้นบ่อยๆ พ่อเลยมีพลังเทพมากมาย ยิ่งพลังของพ่อตอบรับกับการบนบานทั้งน้ำตาของลูก ก็ยิ่งเข้าไปใหญ่ และอีกอย่างพลังของพ่อก็ไม่สามารถบังคับทำให้ใครรักกับใครได้นะ อ้อ และก็พ่อไม่ศร ยิงธนูรักไม่เป็นด้วย”“ท่อนหลังฟังดูเป็นจินนี่ในตะเกียงวิเศษชัดๆ---เอาเถอะ แปลว่าที่บนเอาไว้ว่าย้อนเวลากลับมา เลยทำให้เรามาโผล่เป็นลูปแบบนี้เองสินะ”ธีลูบปลายคางของตน หลังปะติดปะต่อเรื่องราวเข้าด้วยกัน“เอ่อ เจ้าพ่อครับ แล้วถ้าผมหาแฟน---หมายถึงรักแท้เจอแล้ว ผมต้องกลับไปที่โลกเดิมไหมครับเนี่ย?”“ไม่ต้องหรอกคุณลูก ไม่ต้องกลับไป” เจ้าพ่อรีบแย้งคลายกังวล“ในห้วงแห่งกาลเวลา ตอนนี้ที่นี่คืออีกห้วงกาลเวลาหนึ่ง อืม จะอธิบายยังไงให้เข้าใจดีนะ”“คือเจ้าพ่อกำลังจะบอกว่าลูกข้ามมิติควอนตัมมาเหมือนในเรื่องอเวนเจอร์ประมาณนั้นใช่ไหมท่าน”“ไม่รู้หรอกว่าลูกพูดถึงอะไร แต่ว่าภาษาทางพ่อเรียกว่าอยู่ในเวลาอีกภพภูมิ คงจะประมาณนั้นกระมัง---นาฬิกายักษ์บนท้องฟ้าคือสัญลักษณ์แห่งสัญญาของเรา เมื่อลูกสมหวังหรือพบรักแท้แล้ว ลูปกาลเวลาจะจบลง เจ้านาฬิกาใหญ่บนท้องฟ้าจะเลือนหายไป ซึ่งจะเท่ากับลูกก็เหมือนได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ในโลกแห่งนี้อย่างไรล่ะ”ธีรู้สึกทึ่งแฝงด้วยความดีใจ“พลังของเจ้าพ่อสุดยอดไปเลยครับ”“แต่ก็ต้องมีสิ่งหนึ่งที่แลกมา” เจ้าพ่อผายมือให้พร้อมเอ่ย “ตอนนี้พ่อก็จะช่วยลูกตามหารักแท้ของลูกให้เจอให้ได้ แลกกับสิ่งที่ลูกได้บนบานเอาไว้ หากลูกไม่ทำตามสิ่งที่บนบาน อิทธิฤทธิ์ของพ่อก็จะเสื่อมลง และชะตาชีวิตของลูกก็จะเปลี่ยนไปด้วยเช่นกัน---ถือว่าลงเรือลำเดียวกันแล้วนะ”พูดจบเจ้าพ่อก็แบมือมาหาอีกฝ่าย“ทำไมท่านถึงช่วยผมขนาดนี้หรือครับเจ้าพ่อ”ธีกล่าว “คือลงทุนใช้พลัง พาผมมาที่นี่ แถมมาอยู่ในลูปกาลเวลาด้วยอีก”“เอ่อ—มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอกพ่อธี”คำถามทำให้เจ้าพ่อนิ่งไปครู่หนึ่ง ท่าทีขอเจ้าตัวอ้ำอึ้ง ก่อนจะนึกคำตอบออกมา“ก็---แหม ไม่ใช่เหตุผลอะไรหนักหนาหรอก แค่พ่อก็อยากมีศาลใหญ่เท่าร้านสะดวกซื้อตามบนบานลูกเท่านั้นเอง เอ่อ ใช่! แค่นั้นแล จริงๆนะลูก”"ศาลเจ้าอลังการเท่าเซเว่นเลยนะครับท่าน ผมมันนักศึกษาวิศวะเอง แฟนก็ทิ้ง สังคมก็ไม่มี ตัวเปล่าเล่าเปลือย ไม่มีเงินทอง หรืออะไรดีสักอย่างเลยนะครับ"“นี่ลูกช้าง ลูกน่ะ มีความดีอยู่ในตัว รู้ไหม”เจ้าศาลไปจราจรเอ่ยแย้ง“ไม่ใช่ทุกคนจะมาผูกผ้าและทำความสะอาดให้เรือนพ่อเหมือนลูกทั้งที่กำลังเศร้าโศกเช่นนั้นหรอกนะ ลูกมีคุณค่ามากกว่าที่ลูกคิดอีก---ส่วนเรื่องความรักน่ะ มันต้องรู้จังหวะนะลูก ต้องรู้เวลา ต้องใจเย็น"และชีวิตไม่สิ้นก็ต้องดิ้นกันไปนะลูก เห็นเรือนพ่อไหม ยังเป็นสังกะสีกับป้ายไฟจราจรสนิมเขรอะ อยู่ใกล้ลานเก็บขยะ ยังทำงานเจ้าพ่อเลย---เวลานี้มีโอกาสเปลี่ยนชะตา ให้หยดน้ำตาของเธอกลายเป็นความสุขได้ เธอจะคว้ามันไว้หรือปล่อยไปล่ะ"คำพูดแสนอ่อนโยนจบลง ก่อนที่เจ้าพ่อก็แบมือมาหาอีกฝ่ายอีกครั้ง “มาลองดูสักครั้งเถอะ”ธีมองอีกฝ่าย รู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหลอีกรอบ บางทีอาจเพราะอกหัก อารมณ์ของเขาตอนนี้จึงรู้สึกอ่อนไหวง่ายมากๆ เขาปาดน้ำตา ยิ้มก่อนจับมือตอบ "ผมขอต่อรองเรื่องร้านสะดวกได้ไหมครับเจ้าพ่อ แบบค่อยๆผ่อนได้ไหมครับ ค่าที่กรุงเทพชีวิตดีดีที่ลงตัว ค่อนข้างเอาเรื่องอยู่นะครับ"ธีเย้าลองถามออกไป“ทะลึ่งล่ะพ่อคนนี้เดี๋ยวคิดดอกเบี้ยให้ศาลใหญ่สนามกีฬาเลยเชียว! ตามสัญญาเท่านั้นคุณลูกช้างธี"เจ้าพ่อเอ็ด เสียงทีเล่นทีจริง"ตั้งเป้าหมายใหญ่ๆ ให้คุ้มพลังลูปพ่อเถอะ พ่อขอ"“พ่อขอมา ลูกก็จะทำตามสัญญา”ทั้งสองหัวเราะเล็กๆ ธีลุกจากชักโครกแล้วตอบอย่างว่าง่าย“ผมสัญญาครับ ผมจะทำตามที่พูดให้ดีที่สุด---ขอเวลาไม่นาน แล้วจะหารักแท้ให้เจอให้ได้เลย!”“ดีมากพ่อหนุ่มธี ดีมาก เราจะทำตามสัญญาอย่างซื่อตรงด้วยกัน---ลูกมีความรัก ส่วนพ่อ จะมีตำหนักเท่าร้านเซเว่น”“ดีลครับพ่อ”ธีพูด หลังทั้งสองแท๊กมือมือกัน เจ้าพ่อชายหนุ่มก็ฉีกยิ้มกว้าง ร่างของท่านลอยขึ้นอีกครั้ง เหมือนสำลีสีขาวลอยกลางอากาศ แล้วเอ่ยขึ้น“เอาล่ะ เรามีเวลาอีกไม่นานจะหมดวันนี้ ได้เวลาตามหาคนรักของเจ้ากัน”“ว่าแต่เวลาของท่านนี่ย้อนกลับไปได้ไกลกว่านี้หรือเปล่า หรืออยู่ได้แค่วันนี้”คนบนบานศาลกล่าวย้อนถามอีกครั้ง“พ่อก็ใช้พลังทั้งหมดย้อนเวลามาที่นี่แล้วล่ะ”เจ้าพ่อร่างสูงหยักไหล่“ไม่แน่ใจเหมือนกัน พ่อเพิ่งเคยลองดูเป็นครั้งแรก แต่ถ้าลูกยังหาคนรักไม่เจอก็เราคงต้องอยู่ในโลกนี้ไปสักพัก---หรือตลอดไป”“วันเดียวแบบนี้ตลอดไปก็ไม่ไหวนะท่านเจ้าพ่อ”ธีเอ่ย“เช่นนี้แล พ่อถึงมาช่วยอย่างไรเล่า พ่อช้างเผือก!”“รู้สึกรบกวนเจ้าพ่อชอบกล กราบขอบพระคุณท่าน”“อย่าได้เกรงใจพ่อไปเลย นานแสนนานแล้วที่ไม่มีใครมาพูดคุยด้วย”เจ้าพ่อที่ลอยตัวอยู่หัวเราะเล็กๆ ก่อนจะบินมาเหนือศีรษะธี ก่อนลูบหัวเบาๆ “การมีคนมาบนศาลในรอบเวลาหลายปีดีดัก ต้องบริการดีให้สมใจอยากหน่อยประไร”

หลังทั้งสองพูดคุยเสร็จ ก็ผ่านกันเดินออกมาจากห้องน้ำ ทั้งสองสูดลมหายใจลึกๆเข้าปอดอย่างผ่อนคลาย ก่อนที่เจ้าพ่อจะเป็นผู้เริ่มบทสนทนา“เอาล่ะพ่อหนุ่มนักรัก ไหนลองบอกสเปคของคนที่ชอบมาให้ฟังหน่อยสิ อยากได้แบบไหน ในโรงเรียนมีคนเป็นร้อยเป็นพัน”เจ้าพ่อถาม ในมือเหมือนเสกกระดาษและปากกาออกมา เหมือนจินนี่ก็ไม่ป่าน แต่ยังล่องลอยเป็นผีจากเรื่องพ่อมดน้อยอยู่เนืองๆ“ไม่อะไรมากหรอกครับ แค่คนสักคนที่คอยรับฟัง คนที่เรารักผมอย่างที่ผมเป็น คนที่คอยช่วยเหลือแล้วก็ไม่ทอดทิ้งผมตอนที่ผมลำบากก็พอ”ธีพยายามอธิบายความปรารถนาของตนให้ผู้มีพลังวิเศษฟัง“ตอนอยู่หน้าศาล ผมเพิ่งเลิกกับแฟน รู้สึกแย่มาก ผมต้องการใครสักคนหนึ่งที่ช่วยปลอบโยน คนที่เข้าใจผม ทำให้ผมลืมเธอคนนั้นไปเลย เท่านี้ก็พอครับเจ้าพ่อ”"ปากบอกไม่มากนะคุณช้างธี"ผู้ทรงอิทธิฤทธิ์เอ่ย“อืม เข้าใจแล้ว เท่านี้---แน่ใจนะ”อีกฝ่ายย้ำ “สเปคตามนี้”“ครับ”เจ้าพ่อมองไปรอบๆ พลันสายตาก็สะดุดไปที่คนผู้หนึ่ง“คุณสมบัติแบบนี้--- โอ้ คนนั้นไหม คอยรับฟังพ่อหนุ่มนักรักวัยมัธยม ดูช่วยเหลือเธอยามลำบากได้ เข้าเกณฑ์อยู่นะ”เจ้าพ่อบรรยายสรรพคุณเสียดิบดี จนธีต้องหันมองตาม---ก่อนธีจะตวาดเสียงดังหาเจ้าพ่อว่า“ท่านเจ้าพ่อครับ คนนั้นน่ะ---อาจารย์ห้องปกครองสุดโหดเลยนะครับ!!”“อ้าวเหรอ? ก็ว่าอยู่ นักเรียนตรงนั้นดูทำหน้าเศร้าเอือมระอากันหมด”เจ้าพ่อวิเคราะห์”แหม เดี๋ยวพ่อลองมองหาดูใหม่อีกทีนะ ฮาฮาฮา”เจ้าพ่อหนุ่มป้ายจราจรจอมเพี้ยน ท่านเชื่อใจได้ไหมเนี่ย?ธีได้แต่นึกในใจ ดูเหมือนการออกจากลูปกาลเวลาพร้อมรักแท้ได้โดยดีครั้งนี้คงมิใช่เรื่องง่ายเสียแล้ว...------------------------------------------------------------------------------------------------------------

'อยากให้มันมีปาฏิหาริย์ ให้ตัวฉันย้อนเวลากลับไป---' [ปาฏิหาริย์ - กบ ทรงสิทธิ์] เพลงด้านบนเป็นเพลงที่เปิดตอนเขียนนิยายครับ จบไปแล้วนะครับสำหรับตอนที่ 2 สนุกกันไหมเอ่ย ฮา ฝากเพื่อนๆนักอ่านทุกท่านช่วยคอมเมนต์ติชม กดรีวิว กดแชร์ กดเข้าชั้นหนังสือให้กำลังใจไรท์ แล้วก็อย่าลืมติดแฮชแท๊ก #ตึกตึกตักตัก #วนลูปหารัก #ตำหนักเจ้าพ่อสี่แยกไฟแดง พูดคุยในทวิตเตอร์ได้น่า เย้ > <Special thanks : เพลง ปาฏิหาริย์ - กบ ทรงสิทธิ์ Special thanks : เพลง เราจะทำตามสัญ----ฟหกดเ้าสว
error loaded