ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 48 : กล่องกลไกมรณะ : ความลับที่แลกด้วยชีวิต

บรรยากาศภายในห้องลับใต้ดินของ "ตำหนักลิขิตฟ้า" นั้นเงียบสงัดและหนาวเหน็บ ผนังถ้ำบุด้วย "ศิลาเก็บเสียง" สีดำสนิท มีเพียงแสงสว่างวูบวาบจาก "ไข่มุกราตรี" ขนาดเท่ากำปั้นที่ฝังอยู่ตามมุมห้องคอยให้แสงสว่างอันเลือนราง

เบื้องหน้าของอาเจีย บนแท่นหินหยกเย็นเฉียบ มีวัตถุทรงสี่เหลี่ยมลูกบาศก์สีดำทมิฬวางสงบนิ่งอยู่ ขนาดของมันไม่ใหญ่ไปกว่าหัวมนุษย์ แต่พื้นผิวกลับเต็มไปด้วยร่องลึกและอักขระที่ขยับเคลื่อนไหวได้เองราวกับมีชีวิต เสียงเฟืองกลไกภายในดัง ติ๊ก... ติ๊ก... เบาๆ สอดประสานกับจังหวะการเต้นของหัวใจที่เริ่มรัวเร็วขึ้นของอาเจีย

"นี่คือ... สิ่งที่ท่านอยากให้ข้าแกะรอยหรือขอรับ?" อาเจียกลืนน้ำลายลงคอ พยายามไม่แสดงอาการตื่นเต้นกับตัวเลข 50,000 ตำลึงทอง ที่ลอยวนเวียนอยู่ในหัว

"ถูกต้อง" ผู้อาวุโสเทียนหยวนพยักหน้า สีหน้าเคร่งขรึมลงถนัดตา "นี่คือ 'กล่องพันธนาการวิญญาณ' ของสำนักหัตถ์กลที่ล่มสลายไป... ข้าได้มันมาจากซากโบราณสถานเมื่อ 10 ปีก่อน แต่ไม่ว่าข้าหรือปรมาจารย์ค่ายกลคนใดในอาณาจักร ก็ไม่อาจเปิดมันออกได้"

ผู้อาวุโสชี้ไปที่ร่องรอยไหม้เกรียมบนแท่นหินรอบๆ กล่อง "ใครก็ตามที่พยายามใช้กำลังหักหาญทำลายมัน... กลไกป้องกันจะทำงาน ระเบิดเพลิงกัลป์ผลาญร่างผู้นั้นจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก"

[ถอยออกมาซะ! อาเจีย!]

เสียงของ (มู่เฉิน) ตวาดลั่นในห้วงจิตวิญญาณ น้ำเสียงเจือไปด้วยความหวาดหวั่นที่หาได้ยากยิ่ง [ข้ารู้จักกล่องใบนี้... มันคือผลงานวิปลาสของ 'กงซูหลิง' (公输灵)! ข้างในนั้นมิใช่สมบัติ... แต่มันขัง 'บางสิ่ง' ที่อันตรายยิ่งกว่าสัตว์อสูรระดับ 5!]

"อันตรายกว่าสัตว์อสูร?" อาเจียชะงักมือที่กำลังจะเอื้อมไปแตะ "งั้นข้าไม่ทำแล้วได้ไหม?"

"ถ้าเจ้าทำสำเร็จ..." ผู้อาวุโสเทียนหยวนเอ่ยขึ้นราวกับอ่านใจได้ เขาหยิบตั๋วแลกเงินปึกหนาออกมาวางบนโต๊ะ "ข้าจะจ่ายมัดจำให้ก่อนทันที 10,000 ตำลึงทอง... และไม่ว่าข้างในจะเป็นอะไร ข้ายกให้เจ้าครึ่งหนึ่ง"

ดวงตาของอาเจียเปลี่ยนจากความหวาดกลัวเป็นรูปตำลึงทองทันที

"ท่านอาจารย์..." อาเจียกระซิบในใจ "ความเสี่ยงเป็นเรื่องของอนาคต... แต่ความจนเป็นเรื่องของปัจจุบันนะขอรับ!"

[ไอ้ศิษย์งกเอ๊ย!] มู่เฉินสบถลั่น [ก็ได้! ถ้าเจ้าอยากตายนัก ก็จงฟังข้า! ห้ามใช้วิธีแกะรอยปกติเด็ดขาด เพราะกลไกของกงซูหลิงซับซ้อนซ่อนเงื่อน เปลี่ยนแปลงได้ถึง 10,000 รูปแบบในชั่วลมหายใจ... ทางเดียวที่จะเปิดมันได้คือต้อง 'โกง'!]

"โกง?" อาเจียยิ้มกริ่ม "งานถนัดข้าเลย"

อาเจียสูดลมหายใจลึก ปรับสีหน้าให้ดูสุขุมเยือกเย็น (แบบผู้เชี่ยวชาญจอมปลอม) เดินวนรอบกล่องดำ 3 รอบ พลางทำท่าดีดนิ้วคำนวณทิศทางลมเพื่อเรียกความเชื่อถือ

"ผู้อาวุโส... กล่องใบนี้อันตรายยิ่งนัก ข้าต้องการความเงียบสงบ" อาเจียกล่าวเสียงขรึม "และข้าต้องการ... น้ำหมึกผสมผงทองคำ เพื่อใช้เป็นสื่อนำพลัง (จริงๆ คือจะแอบจิ๊กทอง)"

"จัดไป" ผู้อาวุโสเทียนหยวนสะบัดมือ ถ้วยน้ำหมึกที่มีผงทองคำแท้ลอยฟ่องปรากฏขึ้นทันที

อาเจียจุ่ม พู่กันนิรันดร์ ลงไปในถ้วยทองคำ (แอบดูดทองเข้าไปเก็บในพู่กันครึ่งหนึ่ง) แล้วเริ่มลงมือ

แทนที่จะวาดอักขระปลดล็อกตามตำรา อาเจียกลับหลับตาลง กำหนดจิตดิ่งลึกสู่ความว่างเปล่า เขาไม่ได้มองกลไกที่ซับซ้อนตรงหน้าว่าเป็น 'แม่กุญแจ' ที่ต้องไข... แต่เขามองมันเป็น 'ก้อนเนื้อร้าย' ที่ต้องตัดทิ้ง

"ในเมื่อแก้มันยากนัก... ข้าก็แค่ทำให้สลักล็อกมัน 'หายไป' ก็สิ้นเรื่อง!"

อาเจียตวัดปลายพู่กันวาด "วงล้อสูญตา" ขนาดจิ๋วเท่ารูเข็ม ลงไปที่จุดเชื่อมต่อสำคัญของกลไกเฟืองที่มู่เฉินชี้เป้าให้

"วิชาลับ : ลบเหลี่ยมคม!"

วูบ!

อักขระ หลิง (零) ทำงานเงียบเชียบ มันไม่ได้ระเบิดทำลาย แต่ "ลบ" สลักล็อกที่ทำจากโลหะทมิฬให้หายวับไปในความว่างเปล่าราวกับไม่เคยมีอยู่จริง

กริ๊ก...

เสียงปลดล็อกแผ่วเบาดังขึ้น เฟืองกลไกที่หมุนวนอย่างบ้าคลั่งหยุดชะงัก ฝากล่องค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ

"สำเร็จ!" อาเจียร้องเสียงหลง เตรียมจะคว้าถุงเงิน

แต่ทว่า... สิ่งที่พุ่งออกมาจากกล่องมิใช่สมบัติทองคำ

ฟึ่บ!

เงาสีดำสายหนึ่งพุ่งสวนออกมาด้วยความเร็วแสง มันคือ "แมงมุมกลไก" ตัวเท่าฝ่ามือ ทำจากโลหะสีเงินวาววับ ขาทั้ง 8 เป็นใบมีดคมกริบ ดวงตาสีแดงฉาน 4 ดวงกราดมองไปรอบห้อง ก่อนจะล็อกเป้ามาที่ "ผู้ถือพู่กัน"

[ระวัง! นั่นคือ 'แมงมุมล่าวิญญาณ'!] มู่เฉินร้องเตือน [อย่าให้มันเจาะผิวหนังเจ้าได้ พิษของมันจะหลอมละลายจุดตันเถียน!]

แมงมุมกลไกกระโจนเข้าใส่อาเจียทันที!

"เหวอ! ตัวบ้าอะไรเนี่ย!"

อาเจียหงายหลังล้มตึง กลิ้งหลบคมมีดสังหารไปได้อย่างทุลักทุเล ฉัวะ! พื้นหินหยกที่เขาเคยยืนเมื่อครู่ถูกขาแมงมุมเจาะทะลุเป็นรูพรุนราวกับเต้าหู้

ผู้อาวุโสเทียนหยวนเบิกตากว้าง "หุ่นเชิดพิทักษ์กล่อง! ระดับความเร็วเทียบเท่าผู้ฝึกยุทธ์ขั้นก่อกำเนิด!" เขาเตรียมจะร่ายอักขระช่วย

"ไม่ต้อง!" อาเจียตะโกน (เพราะกลัวโดนหักเงินค่าช่วย) "ข้าจัดการเอง!"

เด็กหนุ่มกลิ้งตัวหลบไปใต้โต๊ะ มือคว้าพู่กันนิรันดร์ตวัดสวนกลับไป

"ไอ้แมงมุมผี! เจ้ากล้าทำร้ายว่าที่เศรษฐีเรอะ! จงหายไปซะ!"

อาเจียวาด "วงล้อสูญตา" กลางอากาศ ดักหน้าวิถีกระโจนของแมงมุม

วูบ!

ด้วยความแม่นยำ (ที่เกิดจากความกลัวตาย) วงล้อแห่งความว่างเปล่าดูดกลืน "ขาหน้าข้างขวา" ของแมงมุมหายวับไปทันที!

แมงมุมกลไกเสียหลักล้มกลิ้งโค่โล่เค่เสียงดัง เคร้ง!

แต่มันยังไม่สิ้นฤทธิ์ มันพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นด้วยขาที่เหลืออีก 7 ข้าง พร้อมกับส่งเสียงร้องแหลมสูง จี๊ดดดดด! ที่ทำให้แก้วหูแทบแตก

[อาเจีย! ใช้พู่กันแตะที่หัวมัน!] มู่เฉินสั่งการด่วน [แกนควบคุมอยู่ที่หัว! ใช้อำนาจแห่ง 'แกนหลักมหาภาวะซวี' สะกดข่มมัน!]

อาเจียรวบรวมความกล้า พุ่งตัวเข้าไปในขณะที่แมงมุมกำลังเสียหลัก เขาประทับปลายพู่กันลงไปที่กลางหน้าผากโลหะของมันอย่างจัง

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ เจ้าเศษเหล็ก!"

วิ้ง!

แสงสีเงินจากพู่กันนิรันดร์สว่างวาบ ไหลบ่าเข้าไปในตัวแมงมุมกลไก อักขระสีแดงในตาของมันกระพริบถี่รัว ก่อนจะเปลี่ยนเป็น "สีฟ้า"

แมงมุมกลไกหยุดนิ่งสนิท ขาใบมีดทั้ง 7 หุบลงแนบลำตัวอย่างสงบเสงี่ยม ราวกับลูกสุนัขที่เชื่อฟังเจ้านาย

"แฮ่ก... แฮ่ก..." อาเจียหอบหายใจตัวโยน เหงื่อท่วมตัว "มัน... มันตายแล้วเหรอ?"

[มันไม่ได้ตาย...] มู่เฉินกล่าวเสียงเรียบ [แต่เจ้าเพิ่งจะ 'เขียนทับ' คำสั่งของเจ้านายเก่ามัน... ตอนนี้มันมองเจ้าเป็นเจ้านายคนใหม่แล้ว]

"จริงดิ?" อาเจียลองขยับพู่กันไปทางซ้าย แมงมุมก็หันซ้าย ขยับไปทางขวา มันก็หันขวา

"เจ๋งเป้ง!" อาเจียยิ้มกว้าง "ข้าได้สัตว์เลี้ยงเฝ้าบ้านแล้ว! ตัวนี้ขายได้เท่าไหร่เนี่ย?"

ผู้อาวุโสเทียนหยวนเดินเข้ามาดูด้วยความทึ่ง "มหัศจรรย์... เจ้าสยบหุ่นเชิดระดับสูงของสำนักหัตถ์กลได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว?"

แต่ก่อนที่อาเจียจะได้โม้เพื่อขอเพิ่มค่าจ้าง... แมงมุมกลไกที่สงบลงแล้ว ก็เริ่มฉายภาพ "แสงสีแดง" ออกมาจากดวงตา

ภาพนั้นฉายขึ้นกลางอากาศ... มันเป็นภาพแผนที่แบบเดียวกับที่อาเจียเห็นเมื่อคืน (จากผ้าไหมทมิฬ) แต่คราวนี้มีความละเอียดกว่ามาก และมี "จุดสีแดง" กระพริบอยู่ที่ใจกลางเทือกเขาหมื่นอักษร... ตรงตำแหน่งที่พวกเขายืนอยู่เป๊ะ!

และมีข้อความเสียงทุ้มต่ำ เย็นยะเยือก ดังออกมาจากผลึกเสียงที่ฝังอยู่ในตัวแมงมุม:

"ตรวจพบ... คลื่นพลังงานบรรพกาล... ระดับความผันผวน : สูงสุด"

"เป้าหมาย... เข้าข่ายวัตถุต้องห้าม... เริ่มต้นกระบวนการกวาดล้าง... ส่งพิกัดให้หน่วยล่าสังหาร... เสร็จสิ้น"

บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที

อาเจียหน้าซีดเผือด หันไปมองผู้อาวุโสเทียนหยวน "เอ่อ... เมื่อกี้มันบอกว่า 'ส่งพิกัด' ใช่ไหมขอรับ?"

ผู้อาวุโสเทียนหยวนหน้าเครียดจนเส้นเลือดปูนโปน "ใช่... และมันหมายความว่า ศัตรูรู้แล้วว่าเจ้าอยู่ที่นี่"

อาเจียรีบยัดแมงมุมใส่กระเป๋า แล้วคว้าตั๋วเงิน 10,000 ตำลึงบนโต๊ะ

"ข้าขอลาออก! เงินที่เหลือ 40,000 ข้าไม่เอาแล้ว! ตัวใครตัวมันนะขอรับ!"

อาเจียเตรียมจะใส่เกียร์หมาหนีออกจากห้อง แต่ผู้อาวุโสเทียนหยวนกลับคว้าไหล่เขาไว้แน่น

"ช้าก่อน..." ผู้อาวุโสยิ้ม แต่เป็นยิ้มที่ดูน่ากลัวชอบกล "ในเมื่อเจ้าดึงดูดศัตรูมาแล้ว... เจ้าก็ต้องรับผิดชอบ ข้าจะจ้างเจ้าต่อ 100,000 ตำลึงทอง... เพื่อให้เจ้าเป็น 'เหยื่อล่อ' ในการจับกุมพวกมัน!"

"หา!?" อาเจียร้องเสียงหลง "ท่านจะเอาชีวิตข้าไปเสี่ยงตายแลกเงินเนี่ยนะ!"

"100,000 ตำลึง..." ผู้อาวุโสย้ำ "ซื้อหมั่นโถวได้กี่ลูกกันนะ?"

อาเจียชะงัก สมองคำนวณตัวเลขอย่างรวดเร็ว ความโลภและความกลัวตีกันนัวเนียในอก สุดท้าย... ความงกก็ชนะขาดลอย

"ตกลง!" อาเจียกัดฟันตอบทั้งน้ำตา "แต่ข้าขอเบิกค่าเสี่ยงภัยล่วงหน้าอีก 5,000! และถ้าข้าตาย... ท่านต้องเผากระดาษเงินกระดาษทองไปให้ข้าเยอะๆ ด้วย!"

บันทึกท้ายบท:

อาเจียได้สัตว์เลี้ยงใหม่ (แมงมุมกลไกขาขาด 1 ข้าง) และกลายเป็นเป้าหมายการตามล่าอย่างเป็นทางการ โดยมีค่าหัว (ค่าจ้าง) สูงลิบลิ่วเป็นเดิมพัน ภัยพิบัติกำลังคืบคลานเข้ามาพร้อมกับกองเงินที่สูงขึ้นเรื่อยๆ!