Age of war

***ยักษาแห่งปฐพี [บานา]

“ขอโทษ ##&@ ค่ะ~”

เสียงกล่าวขอโทษของเปอร์ไซด์ได้ดังก้องไปทั่วฟ้า

โชคดีที่สงครามพันธมิตรรอบที่แล้วมีเรียนภาษาเผ่าปีกมาบ้าง เลยทำให้พอฟังรู้เรื่องเล็กน้อย

“ยัยนั่นมาทำบ้าอะไรที่นี่เนี่ย? ”

ข้าตั้งคำถามให้กับตัวเอง

“ไม่รู้สิดอ-”

*เปรี๊ยง! *

ในตอนที่เอสเทอกำลังจะพูดบางอย่างออกมา ก็ได้มีเสียงระเบิดดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน

ร่างของเอสเทอถูกอะไรบางอย่างยิง

อะไรบางอย่างที่ยิงมาจากระยะไกลนั้น ได้ทำลายปีกโปร่งแสงและร่างเนื้อของเธอจนสิ้นชีพภายในชั่วพริบตา

*เปรี๊ยง! *

“#@#!? ”

เสียงนัดที่สองได้ดังกังวาลขึ้น

คนที่โดนยิงคราวนี้คือเจ้าสเลบ

เจ้าสิ่งนั้นวิ่งมากระทบกับส่วนหัวของสเลบจนปลิวกระเด็นไปไกลกว่าสี่เมตร

แม้แต่ชุดเกราะสีดำที่ดูทนทาน ยังเกิดเป็นรอยบุบน่ากลัวยุบลงไป

สเลบนอนนิ่งราบอยู่กับพื้นราวกับซากหุ่นที่ไร้ชีวิตในทันที

“หน่อย!? ยิงมาจากตรงนั้นเองเรอะ! ”

ข้าที่อาจบอกได้ว่าดวงดีนั้น กำลังรีบวิ่งไปมุดหลบอยู่หลังอาคารขนาดใหญ่

จากต้นเสียงและทิศทาง ทำให้ข้าทราบได้ว่าสิ่งนั้นยิงมาจากท้องฟ้า มาจากเจ้าอสูรเหล็กติดใบพัดที่โบยบิน

พวกมันทำได้เช่นไรกัน? พวกเผ่ายักษาน้อยมีอำนาจการโจมตีได้ไกลถึงเพียงนี้เลยเรอะ?

ข้านึกภาพในสนามรบที่มีกองทัพนับแสน

แล้วนึกภาพของแม่ทัพที่ถูกยิงตายจากระยะไกลโดยไม่มีใครรู้ตัว หรือได้ทันมองเห็นตัวศัตรู

“แบบนี้ใครจะสู้ได้กันฟะ”

แม้แต่คนโง่อย่างข้ายังรู้สึกตัวได้ทันที

อาวุธทุกชิ้นที่พบเห็นกับตาในวันนี้ ล้วนแต่เป็นอาวุธที่ไม่สามารถใช้กลยุทธ์แบบเดิมต่อสู้เข้าปะทะได้เลย

ต่อให้ใช้กองทัพอสูร หรือแม้แต่กองทัพของแมงโกที่แกร่งที่สุด ก็คงตายก่อนที่จะได้ทันเข้าประชิดตัวด้วยซ้ำ

“… อย่างน้อยต้องรอดชีวิตกลับไปให้ได้ ถ้าหากมีอาวุธของพวกมันติดมือกลับไปด้วย ท่านปราชญ์แอปเปิลคงสามารถเลียนแบบสร้างมันขึ้นมาได้”

ข้ามองดูชุดเกราะกับอาวุธท่อเหล็กที่วางฟาดหัวไหลซ้ายของตัวเอง

นี่คือความหวังเดียวของพวกข้า ความหวังที่จะต่อต้านพวกยักษาน้อยในอนาคตข้างหน้านี้

“อ๊ะ!? ”

ในตอนนั้นเองที่ร่างของข้าหมดแรงและล้มตัวลงมา

“อึ๊ก… เสียเลือดมากไปหรือ? ”

แขนขวาที่กระดูกแทงทะลุออกมาจนด้านชา อีกทั้งยังมีแขนซ้ายที่หักลง และยังมีบาดแผลจำนวนมากตามช่วงขาและหัวไหล

ไม่แปลกเลยที่จะสูญเสียเลือดจนประคองสติไม่ไหว

บางทีที่พวกมันไม่โจมตีใส่ข้า อาจจะเป็นเพราะสาเหตุนี้ก็ได้

“.. หน่อย”

ข้ากรีดเสียงร้องอย่างเศร้าหมอง ก่อนที่จะสติดับวูบหายไปในท้ายที่สุด

***ปักษาผู้เป็นไท [เปอร์ไซด์]

เพราะว่าบินมาเร็วและแรงไปหน่อย หนูเลยบินชนเข้ากับบางสิ่งเข้าอย่างจัง

แย่ละสิ คุณนกเหล็กดูบาดเจ็บหนักจนถึงขั้นร่วงลงไปแล้ว!

“หนูขอโทษค่าาาา! ”

ดังนั่นหนูจึงรีบกรีดเสียงขอโทษออกไป

อุ๊ย.? คุณนกเหล็กร่วงลงไปกองที่พื้นพร้อมกับส่งควันดำบุด ๆ ออกมาด้วยค่ะ!

แย่แล้ว! เขาคงจนโกรธจนควันออกหูแล้วแน่เลย แบบนี้ต้องรีบหนี---

“อ๊ะ นั่นลุงบานา คุณเอสเทอ แล้วก็… คุณสเลบ? ”

ในตอนนั้นเองที่หนูได้พบเห็นคนที่ไม่คาดคิดยืนอยู่บนพื้นข้างล่าง

“ไปจะเอ๋ให้ตกใจเล่นดีกว่า~”

“... เออ พวกเราว่าตอนนี้คงไม่ใช่สถานการณ์จะมาทำแบบนั้นหรอกนะ”

“เอ๊ ~? ”

คุณวิญญาณส่งเสียงคัดค้านออกมาเช่นนั้น

ในตอนนั้นเองที่สัญชาตญาณในร่างได้กรีดเสียงร้องเตือนขึ้นมา

หนูรีบทิ้งตัวดิ่งลงไป ก่อนที่จะมีเสียงระเบิดดังก้องขึ้นตามมาหลายต่อหลายนัด

มีวัตถุอันตรายบางอย่างบินผ่านจุดที่หนูบินอยู่เมื่อกี้ไป

“อันตราย อันตราย~ …ลุงบานานา เอสเทอ คุณสเลบ!? ”

หลังสิ้นเสียงปืนที่ดังก้อง เหล่าเพื่อนคนสำคัญของหนูก็ทยอยล้มตัวลงไปทีละคน

“ฝีมือใครกัน! ”

หรือว่านี่จะเป็นฝีมือของพวกคุณนกเหล็กตรงนั้นใช่ไหมค่ะ! บังอาจมาทำร้ายเพื่อนของหนูหรือคะ!?

แล้วเมื่อกี้นี้ดูเหมือนว่าจะพ่นอะไรบางอย่างมาใส่หนูด้วย อยากจะหาเรื่องใช่มั้ยคะ?

“ฉัน เปอร์ไซด์ มิตรแท้แห่งความเที่ยงธรรมจะขอลงทัณฑ์พวกเจ้าเองค่ะ! ”

***นายทหารผู้โชคร้าย

ปืนไรเฟิล Barrett M82

ปืนไรเฟิลที่ถูกใช้อย่างเป็นทางการของสหรัฐอเมริกา ซึ่งถูกออกแบบใช้ครั้งแรกในปี 1980

มีน้ำหนักขนาด 14 กิโลกรัม ยาว 1.2 เมตร รังเพลิงยาว 0.51 เมตร จนถึง 0.74 เมตร ขึ้นอยู่กับรุ่นผลิต

ระบบยิงด้วย Recoil-operated ใช้หัวกระสุนขนาด 0.5 BMG หรือ 0.41 Barrett

ความเร็วกระสุน 853 เมตรต่อวินาที และมีอำนาจสังหารถึง 1,800 เมตร

ด้วยประสิทธิภาพดังกล่าว จึงทำให้ปืนลอบสังหารที่มีพลังทำลายล้างสูง

แม้แต่ชุดเกราะประหลาดของเผ่ามนุษย์มดที่ได้รับรายงานว่ารับลูกปืนกลได้ ยังถึงกับล้มกลิ้งลงไปนอนอยู่ที่พื้นอย่างสิ้นท่า

หรือต่อให้เป็นกล้ามเนื้อที่ทรงพลังของเผ่ายักษ์ มีหรือจะทนรับลูกปืน 0.5 BMG ไหว

แต่ทว่า…

“อย่าเอาแต่มุดหัวสิวะ”

แต่ทว่าเป้าหมายสังหารสุดท้ายกลับมุดหัวหลบอยู่หลังอาคาร จนทำให้ไม่สามารถจับเป้าหมายยิงได้

“ฮะ ฮะ ฮะ โชคร้ายหน่อยนะพวก”

เพื่อนทหารที่ถือปืนไรเฟิล M16 หันมาหัวเราะร่วนใส่

พวกเราได้รับภารกิจให้มายับยั้งความเสียหายที่เกิดขึ้นจากเชลยสงคราม

ตอนแรกเห็นว่าจับตัวมาเพื่อเค้นถามข้อมูล แล้วหลังจากนั้นจะเอาไปทดลองอาวุธเคมีกัน

แต่กลายเป็นว่าศัตรูที่ควรจะนั่งอยู่ในกรงขังแล้วนั้น กลับพากันหนีออกมากันเสียได้

ตอนแรกเห็นว่าจะใช้แค่หน่วยทหารราบเล็ก ๆ ในการควบคุมสถานการณ์ เพราะศัตรูมีแค่พวกล้าหลังสามคนเท่านั้น

แต่กลายเป็นว่าหน่วยปราบปรามห้าสิบคนตายเรียบ ซ้ำร้ายแม้แต่รถถังรุ่นพัฒนา กับรุ่นล่าสุดที่หุ้มเกราะแบบใหม่ทั้งสองคนยังพังไม่เป็นท่า

ด้วยเหตุนี้พวกเราหน่วยรบพิเศษจึงต้องออกปฏิบัติการกันในทันที และพวกเราสามารถทำหน้าที่นั้นได้อย่างราบรื่นอย่างที่เห็น

ช่างเป็นงานที่ง่ายดาย ข้าไม่เข้าใจเลยว่าทำไมพวกหน่วยปราบปรามถึงพ่ายแพ้พวกหลังเขาแบบกันได้

“เอาน่า ตามรายงานแล้ว พวกปืนกลนั้นไม่สามารถเจาะผิวเผ่ายักษ์เข้าได้นี่? เห็นว่าต้องใช้หัวกระสุนขนาดใหญ่ หรือไม่ก็ปืนใหญ่ถึงจะเก็บพวกมันได้ หน่วยปราบปรามจะแพ้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกหรอก”

“นั่นสินะ--- เดียวก่อน ทำไมอีเกิลสามถึงลงไปนอนเล่นที่พื้นตรงนั้นได้ฟะ? ”

“พูดอะไรของเอ็ง--- จริงด้วยวะ...”

ในตอนที่พวกเรากำลังคุยเล่นกับพวกพ้องอีกร่วมสิบคนบนเฮลิคอปเตอร์ลำเลียงชนิด CH-53E อยู่นั้น ก็ได้เห็นควันสีดำพวยพุ่งขึ้นมาจากมุมหนึ่งของพื้นข้างล่าง

สิ่งนั้นคือหนึ่งในเฮลิคอปเตอร์ที่เอาขึ้นมาบินในวันนี้ด้วยกัน

“ทำบ้าอะไรของพวกมันฟะ คงเมาจนขับตกตายห่านกันหมดเลยมั้งนั่น? เดียวคงได้โดนลงโทษทางวินัยหลังเกิดใหม่แน่นอน”

เพื่อนของข้ากำลังหัวเราะในความสะเพร่าของยานลำนั้น

เพราะว่าโลกนี้ตายแล้วเกิดใหม่ได้เรื่อย ๆ แนวคิดที่มีต่อความตายจึงเริ่มเปลี่ยนไป กลายเป็นยานรบและรถถังมีค่ามากกว่าชีวิตคนไปแล้ว

เพราะอย่างเมืองที่บริหารโดยผู้นำอเมริกาแห่งนี้ ยังมีรถถังสองคันกับเฮลิคอปเตอร์เพียงสามลำเท่านั้นเอง

ถึงจะบอกว่ามีอาวุธสมัยใหม่แล้ว แต่ก็ยังมีน้อยจนใช้นิ้วมือนับได้

“ถ้าหากทำพังอีกเบื้องบนคงไม่ดีใจแน่”

“นั่นสินะ กว่าที่รถถังกับเครื่องบินรบชุดใหม่จะถูกผลิตพร้อมใช้งาน เห็นว่าต้องใช้เวลาอีกหนึ่งอาทิตย์เลยนะ อันที่เป็นรุ่นต้นแบบในตอนนี้ คงใช้แบบทิ้งขว้างไม่ได้หรอก”

“ข่าวลือที่ว่าจะเริ่มเดินทัพไปภาคตะวันออกครั้งใหญ่สินะ”

ตอนนี้เริ่มมีข่าวลือหนาหูไปทั่วแล้วว่าจะเกิดสงครามครั้งใหม่ในอีกหนึ่งอาทิตย์ข้างหน้า และเป้าหมายคือภาคตะวันออกของทวีป

หน่วยสำรวจที่ถูกส่งออกไป ได้เริ่มทำการสร้างแผนที่ละเอียดขึ้นมากันแล้ว และน่าจะทำเสร็จพร้อมระบุเป้าหมายภายในช่วงอาทิตย์หน้าเช่นกัน

“เอาเถอะ หลังจากนี้คงไม่มีเหตุการณ์บังเอิญ---”

เหตุการณ์บังเอิญจนทำให้พวกเราตายห่านหมดหรอก…

ก็อยากจะพูดแบบนั้นอยู่หรอกนะ

“ฉัน เปอร์ไซด์ มิตรแท้แห่งความเที่ยงธรรมจะขอลงทัณฑ์พวกเจ้าเองค่ะ! ”

ถ้าหากว่าไม่มีตัวประหลาดโผลออกมาพูดด้วยภาษาของพวกเราแบบนั้นเสียก่อนนะ

“ตัวอะไรฟะนั้น? ”

ข้าตั้งคำถามให้กับตัวเอง

สิ่งนั้นคือเผ่ามนุษย์นกที่มีขนสีแดงสลับขาว

เธอมีใบหน้าดูอ่อนเยาว์น่ารักจนโอตาคุอย่างข้าแทบอยากจะเก็บเอากลับบ้านไปเลี้ยง

ดูขนที่ฟูนุ่มน่านวยของเธอตรงนั้นสิ มันน่านวยแบบสุด ๆ ไปเลยละ

เธอบินตรงมาทางพวกเราด้วยความเร็วสูง

ขนาดท่าบินยังดูน่ารัก~

“เปอร์ไซด์~”

ขนาดเสียงก็ยังน่ารัก---

“~คิก! ”

“เฮ้ย!? ”

ร่างที่บรรจุไปด้วยความโมเอะนั้น ได้กางกรงเล็บเหยี่ยวแล้วกระแทกเข้าใส่ตัวถังของยานจนเต็มแรง

เกราะเหล็กหนาที่หุ้มตัวเฮลิคอปเตอร์ถึงกับฉีกขาดกระจุยออกราวกับเศษกระดาษ

แทบไม่อยากเชื่อสายตาว่าร่างอันน่ารักนั้น จะซ่อนความน่ากลัวระดับไคจูถล่มเมืองเอาไว้แบบนี้ได้

“ยิง ยิงแม่งให้ร่วง! อย่าให้โดนรูปลักษณ์ภายนอกหลอกเอาได้เด็ดขาด! ”

หัวหน้าหน่วยของข้ากรีดเสียงร้องออกมาอย่าตื่นตระหนก

ปืนกลถูกยิงลั่นไปที่ร่างของนกน้อยน่ารักที่สูงเพียงหนึ่งเมตรกว่า

ข้าเองก็ลั่นไกออกไปเช่นกัน

ความจริงการยินปืนในตัวยานนั้นอันตรายมาก เพราะว่ามีโอกาสที่กระสุนจะกระดอนกับตัวถังกลับมาใส่ได้

แต่การขับไล่ผู้บุกรุกออกไปนั้นสำคัญมากกว่า

ฝุ่นควันและดินปืนได้ฟุ้งกระจายออกไปทั่ว

ช่างน่าเสียดายที่ต้องมาเห็นสภาพสาวน้อยมนุษย์นกโมเอะมีสภาพไม่น่าดู---

“เปอร์ไซด์~ คิก! ”

“เฮ้ย!? ”

มีกรงเล็บขนาดเล็กพุ่งผ่านแหวกฝุ่นควันตรงไปทางหัวหน้าหน่วย

ศีรษะของหัวหน้าถูกถีบกระเด็นหลุดออกมาจากร่างกายในทันที

“เหวออออ!? ”

ทุกคนกรีดเสียงร้องออกมาราวกับกำลังเห็นผีก็มิปาน

คราวนี้ทุกคนซัดทุกอย่างที่มีในมือแบบไม่หยุดพักหายใจ

ทั้งมีด กระสุน ระเบิดมือ มีอะไรก็ยัดใส่แม่มให้หมด

… ระเบิดมือ?

“...”

เมื่อกี้นี้ใครเป็นคนปาลูกน้อยหน่าออกไปฟะ!

ข้ารีบคว้าร่มชูชีพแล้วเผ่นออกจากเฮลิคอปเตอร์ในทันที

*บรู้ม!! *

เฮลิคอปเตอร์ลำที่สองได้กลายเป็นพลุดอกไม้ที่สวยงามกลางท้องฟ้า

ให้ตายสิ เสียเฮลิคอปเตอร์ไปถึงสองลำแบบนี้ คงโดนหัวหน้าด่าจนหูชาทีหลังแน่

แต่อย่างน้อยก็ปราบ---

“ซำบายค่ะ~”

“จะโม้เกินไปแล้ว!? ”

สามัญสำนึกของข้าเริ่มถูกกัดกินมากขึ้นเรื่อย ๆ

ร่างของพญาเหยี่ยวสีแดงที่ปรากฏออกมาจากพลุไฟนั้น ทำให้เธอดูคล้ายดั่งพญานกฟินิกซ์ในตำนาน

“แย่ละสิ! ”

เสียงที่น่ารักของเธอได้ดังก้องไปทั่ว

มนุษย์นกสุดโมเอะกำลังบิดตัวไปมาด้วยท่าทีที่เขินอาย

เสื้อคลุมสีเขียวที่เคยหุ้มร่างกายนั้น ได้ถูกไฟแผดเผาหายไปแล้ว

“ห้ามมองนะคะ! ”

เธอแผดเสียงอย่างน่ารักออกมาอีกครั้งด้วยภาษาของพวกเรา

ความจริงเธอพูดด้วยภาษของพวกเรามาตั้งแต่แรกแล้วละ

แต่ว่านะ…

“ขนสีแดงมันขึ้นปกคลุมเต็มตัว แบบนั้นมันไม่รู้สึกอะไรหรอกนะ…”

ขนสีแดงสลับขาวมันให้ความรู้สึกเหมือนกับว่าเธอกำลังสวมชุดขนสัตว์อยู่

บ่องตงว่าไม่รู้สึกถึงเสน่ห์เย้ายวนอะไรเลยสักนิด

*เปรี๊ยง เปรี๊ยง เปรี๊ยง! *

เสียงยิงคำรามดังต่อเนื่องออกมาอีกครั้ง

กระสุนปืนจากเฮลิคอปเตอร์ลำสุดท้ายได้พุ่งตรงไปที่ร่างของเธอ

“เดียวก่อนสิ! ขอเวลานอกหาเสื้อก่อนสิค่ะ! คนบ้า! คนลามก! ”

นกน้อยเปอร์ไซด์หักบินหลบลูกปืนอย่างคล่องแคล่ว

เอี้ยวตัวหลบ บินตีลังกา และพุ่งทะยานราวกับรู้ว่าลูกปืนเหล่านั้นจะพุ่งมาจากตรงไหน

แถมยังเร่งความเร็วขึ้นจากเดิมเป็นสามเท่า จนภาพร่างของเธอพร่ามัวเป็นเส้นสีแดงลากยาว

“ดาวหางแดงเปอร์ไซด์มาแล้วค่ะ! ”

เธอตะโกนชื่อท่าออกมาด้วยความร่าเริง

ไหนว่าเมื่อกี้เป็นมิตรแห่งความเที่ยงธรรมไม่ใช่เรอะ?

เธอบินพุ่งตรงไปที่เฮลิคอปเตอร์ลำสุดท้าย ก่อนจะบินทะลุไปหน้าตาเฉยราวกับซุปเปอร์แมน…

จะโม้ก็ให้มันน้อย ๆ หน่อยสิเฮ้ย!

เศษซากของยานที่ระเบิดได้ร่วงลงไปสู่พื้นดิน

ที่ตรงนั้นมีอเมริกามุงกลุ่มหนึ่งกำลังยืนอยู่พอดี

แย่ละสิ…

“อันตรายค่ะ! ”

เปอร์ไซด์บินลงต่ำอย่างรวดเร็ว แล้วถีบเศษซากเหล่านั้นทิ้งออกไป

เธอถีบออกไปอย่างรวดเร็วจนเห็นขาแยกออกเป็นหลายสิบขา

“เธอคือ? ”

ข้าได้ยินเสียงหนึ่งในชาวมุงถามเธอด้วยความรู้สึกทึ่ง

และสิ่งที่เธอตอบกลับไปในตอนนั้นก็คือ--

“หนูคือ ---ซุปเปอร์ [เปอร์ไซด์] เจ้าค่ะ! ”

มันใช่เรอะเฮ้ย!?

ในตอนที่กำลังตบมุขอยู่ในใจ เจ้านกน้อยก็หันหน้ามาจ้องทางข้า ก่อนที่จะกางปีกบินขึ้นมา

บินขึ้นมาหาข้าที่กำลังกระโดดร่มอยู่บนท้องฟ้า…

“เห็นจ้องมาทางหนูตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะคะ! คนลามกต้องโดนลงโทษ! ”

ยัยนั่นบินมาทางข้าด้วยสายตาของนักฆ่า

และราวกับว่าแค่นี้ยังซวยไม่พอ

“จากศูนย์ติดต่อหน่วยพิเศษ ให้รีบถอยออกมาด่วน จรวดต่อต้านมังกรได้ถูกยิงออกไปแล้ว ย้ำอีกครั้ง จรวดต่อต้านมังกรได้ถูกยิงออกไปแล้ว”

เสียงเตือนเช่นนั้นได้ดังขึ้นมาจากวิทยุสื่อสารของข้า

ใครแม่งทะลึ่งยิงจรวดออกมาตอนนี้กันฟะ!?

“เฮ้ย!? เดียวก่อน เดียวก่อนนนน! ”

***ผู้กล้าทมิฬ [สเลบ]

“อึ๊ก…”

รู้สึกว่ามีการโจมตีที่รุนแรงมาทำให้ผมสลบไปชั่วขณะ

ให้ตายสิ ขนาดเป็นชุดเกราะล่าสุดตัวนี้ ก็ยังมิอาจต้านทานอาวุธของพวกจอมมารได้เช่นนั้นหรือ?

พวกจอมมารช่างน่ากลัวเสียจริง

“... นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ”

พอตั้งสติมองขึ้นไปบนท้องฟ้า ผมก็พบว่ายานรบของจอมมารได้หายไปหมดแล้ว

“กรี๊ดดด!? ม่ายน้า~! อย่าไล่ตามมาแบบนี้สิค่า~! ”

“ยัยนั่น… เปอร์ไซด์? ”

และมีปีศาจปีกคนหนึ่งปรากฏครอบครองน่านฟ้าแห่งนี้แทนพวกยานเหาะของเหล่าจอมมาร

ผมจำเธอได้ ยัยนั่นคือเปอร์ไซด์ไม่ผิดแน่นอน

และยัยนั่นกำลังบินหลบหลีกอะไรบางอย่างที่ส่องแสงสีแดง

เจ้าสิ่งนั้นบินทะยานและทิ้งควันจำนวนมากเอาไว้ที่เบื้องหลัง

สิ่งนั้นกำลังบินขับเคี่ยวกับเปอร์ไซด์อย่างเอาเป็นเอาตาย

*บรึ้ม บรึ้ม บรึ้ม! *

เสียงระเบิดจำนวนมากได้ดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่องถึงสามครั้ง

มีอะไรบางอย่างสีแดงเหมือนเมื่อกี้บินขึ้นท้องฟ้าไปหาเปอร์ไซด์

แต่มีลูกหนึ่งที่ระเบิดกลางอากาศไปเสียก่อน จึงทำให้เหลือเพียงแค่สองลูก

เมื่อรวมกับลูกที่แล้ว จึงทำให้มีผู้ไล่ล่าเธอถึงสามลูกด้วยกัน

“แง~ อีกพวกคุณช่างตื้อ ก็บอกว่าอย่าตามมายังไงละคะ! ”

เธอกรีดเสียงร้องเช่นนั้น ก่อนที่จะบินพุ่งแหวกอากาศไปทางตะวันออก ก่อนจะหายลับตาไปทั้ง ๆ แบบนั้น

“... ไม่เข้าใจเลยวุ้ย”

กระผมพึมพำกับตัวเอง

แต่ไม่ใช่ว่านี่คือโอกาสอันดีหรอกหรือ?

พวกศัตรูมันมัวแต่ไปสนใจเปอร์ไซด์อยู่ เลยทำให้พวกเรารอดมาได้

หรืออาจต้องบอกว่าพวกมันคิดไปเองว่าพวกเราตายไปแล้ว

“... ใช้โอกาสนี้หนีดีกว่า”

ว่าแล้วกระผมก็รีบขุดดินแล้วคว้าเอาอาวุธของเผ่าจอมมารติดมือมาให้มากที่สุด

ในตอนนั้นเองที่สายตาเหลือบไปเห็นร่างอันใหญ่โตของบานา

ร่างกายของมันยังคงมีลมหายใจอยู่ แต่เป็นลมหายใจที่ใกล้สิ้นลงเต็มที่แล้ว

มันยังไม่ตายสินะ…

“ให้ตายสิ ช่วยไม่ได้แฮะ”

กระผมเดินเข้าไปใกล้ร่างกายของมัน แล้วใช้เศษขยะจากแถวนี้มาทำเป็นที่ดามแขนกับผ้าปิดแผลฉุกเฉินให้มันก่อน

ถ้าหากว่ามันจะติดเชื้อโรคตายในตอนหลัง นั่นก็ถือว่าเป็นโชคชะตาของมันเอง

อีกอย่าง การช่วยเหลือศัตรูคือความคิดที่โง่เขลา แต่อะไรบางอย่างในตัวผมได้กรีดร้องบอกว่าต้องช่วยเหลือมันเอาไว้

คงเป็นความรู้สึกผูกพันธ์ที่มีต่อศัตรูซึ่งเคยฟาดฟันดาบเข้าใส่กันนั่นละ

ส่วนยัยเอสเทอคงหมดทางรอดแล้ว เพราะว่าเธอตายคาที่เลย

และด้วยเหตุนี้ จึงมีเพียงแค่กระผมกับบานาเท่านั้น ที่สามารถหนีออกมาจากเมืองของพวกจอมมารพร้อมกับอาวุธของพวกมันได้

การถูกจับตัวมาครั้งนี้ บางทีอาจจะเรียกว่าโชคดีมากกว่าโชคร้ายมากกว่าละมั้ง?