“ท่านเป็ใคร?”
“ข้าเป็สามีของเ้า และเป็บิดาของฉู่เฟยหรง”
หลิวจางิ่กลอกตาใส่เขา “ข้าหมายถึงว่า ท่านเป็ใคร มาจากไหน ครอบครัวของท่านเป็ใคร แล้วสองคนนั้นเป็อะไรกับท่าน”
“ก่อนที่ข้าจะตอบคำถามเ้า ข้าขอถามคำถามเ้าเช่นกันว่าเ้าเป็ใคร?”
“ข้าก็เป็ภรรยาท่าน และเป็มารดาของฉู่เฟยหรง” หลิวจางิ่ทำเสียงเลียนแบบเขา ก่อนที่จะพูดอย่างจริงจัง “หากท่านฟังแล้ว...ท่านจะจับข้าไปเผาไหม? ข้าบอกก่อนนะว่าข้าไม่ใช่ภูติผีปิศาจแต่อย่างใด”
ฉู่อันนิ่งฟัง ยังไม่ได้ตอบสิ่งใดออกไป ในขณะที่หลิวจางิ่ก็พิจารณาท่าทางของเขาเช่นกัน ตลอดทางที่ทั้งสองคนเดินกลับบ้าน เธอคิดในใจว่าจะเริ่มพูดกับเขาอย่างไรและจะอธิบายให้เขาฟังอย่างไรเขาจึงจะเข้าใจ
ทั้งสองคนนั่งนิ่งมองหน้ากันอยู่สักพักหนึ่ง ท้ายที่สุดหลิวจางิ่ก็เป็ฝ่ายทนกับความเงียบนี้ต่อไปไม่ได้
“ท่านจำวันที่ข้าล้มหัวกระแทกโต๊ะแล้วหมดสติไปได้หรือไม่”
ฉู่อันพยักหน้ารับช้าๆ พลางยกน้ำชาขึ้นจิบ
“ข้าเป็คนที่มาจากสถานที่ห่างไกล ไกลจากที่นี่มาก ภาษาพูด ภาษาเขียน การแต่งกาย การใช้ชีวิตก็แตกต่างกัน แต่ทุกวันนี้ที่ข้าอ่านออกเขียนได้ในภาษาของท่านเพราะรับรู้มาจากความรู้ของเ้าของร่างเดิม”
“เ้าจะบอกว่าเ้าไม่ใช่หลิวจางิ่อย่างนั้นหรือ?” เขาถามแต่ไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ ออกมา
“เมธาวีคือชื่อของข้า ที่ที่ข้าจากมาคือประเทศไทย หรือจะเรียกว่าเมืองไทยก็ได้ ข้าเกิดช้ากว่ายุคนี้หลายร้อยปี”
“ความหมายของเ้าคือ เ้าเกิดและใช้ชีวิตอยู่ในหลายร้อยปีข้างหน้าอย่างนั้นหรือ”
“ถูกต้องแล้ว ข้ามีของบางอย่างจะให้ท่านดู” หลิวจางิ่เดินเข้าไปในห้องแล้วยกกล่องไม้ในตู้เสื้อผ้าออกมา จากนั้นค่อยๆ หยิบของในกล่องออกมาวางบนโต๊ะทีละชิ้น
“ข้ารู้จักสิ่งของพวกนี้” ฉู่อันตอบหลังจากพิจารณาสิ่งของที่หลิวจางิ่นำมาวางไว้บนโต๊ะ
“ในที่ที่ข้าจากมา ข้าทำงานอยู่ร้านขายยาสมุนไพร สิ่งของเหล่านี้คือเครื่องมือที่ข้าใช้ แต่ข้าก็บอกไม่ได้ว่าของเหล่านี้มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร วันนั้นข้าเข้าไปค้นหาเงินในตู้ก็พบกล่องใบนี้วางอยู่ชั้นล่างสุด พอเปิดออกดูก็พบสิ่งของเหล่านี้วางอยู่ในกล่องอยู่แล้ว”
“เ้าเป็หมอหรือ?”
“ไม่ใช่ เป็คนที่เคยทำงานในร้านขายยาสมุนไพร ทำให้รู้จักยาสมุนไพรและวิธีใช้ยาอยู่บ้าง” หลิวจางิ่ตอบคำถามและถามเขาต่อ “ท่านเชื่อที่ข้าพูดหรือไม่?”
“ถึงแม้บางอย่างข้าจะยังไม่มั่นใจ แต่ข้าคิดว่าเ้าไม่ได้โกหกข้า”
“ท่านกลัวข้าหรือไม่”
“ไม่มีสิ่งใดที่ต้องกลัว”
“ท่านจะหย่ากับข้าหรือไม่” หลิวจางิ่ถามเขาอย่างรอคอยคำตอบ นางบอกความลับทุกอย่างให้เขารับรู้แล้ว เพราะนางเชื่อใจเขา มันเป็ความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้
“เ้า้าหย่ากับข้าหรือ” ฉู่อันถามนางพร้อมกับพิจารณาสีหน้าของนางไปด้วย
เขาไม่เคยมีความคิดเื่หย่ามาก่อนทั้งกับหลิวจางิ่คนก่อนหน้านี้และกับนางคนปัจจุบัน เขาเป็บุตรชายที่เกิดจากสนม ในวัยเด็กเขาเห็นแม่รอคอยวันที่จะได้รับใช้เสด็จพ่อมาตลอด และเห็นการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นของสตรีในวังหลวง เขาไม่ปรารถนาชีวิตเช่นนั้น เขาตั้งใจจะมีสตรีข้างกายเพียงแค่คนเดียว แม้ถึงวัยที่จะต้องมีสาวใช้มาคอยปรนนิบัติ เขาก็ไม่ได้กระทำการสิ่งใดอย่างที่บุรุษในวัยเดียวกันเรียนรู้
แม้กระทั่งเหตุการณ์เมื่อ 5 ปีก่อน เขาถูกจัดฉากให้อยู่ในห้องกับ 'สวีเยว่เล่อ' หลานสาวของอัครมหาเสนาบดี 'สวีเหล่าซาน' แต่โชคดีที่หลงเป่าและหลงปิง องครักษ์ข้างกายสืบทราบและช่วยเขาออกมาได้เสียก่อน ไม่เช่นนั้นเขาไม่อยากคิดเลยว่าจะมีเื่ร้ายแรงใดเกิดขึ้น และสิ่งสำคัญคือเขาได้รู้ว่าแท้จริงแล้ว 'สวีเยว่เล่อ' เพื่อนที่โตมาพร้อมกันกับเขา เข้ามาตีสนิทและทำดีกับเขา เพียงอยากใช้เขาให้เป็บันไดเพื่อก้าวไปอยู่ในจุดสูงสุดของนางและครอบครัวของนางเท่านั้นเอง
“ท่านรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว และข้าก็ได้บอกเล่าเื่ราวของข้าให้ท่านฟังทั้งหมดแล้วเช่นกัน ในเมื่อข้าไม่ใช่หลิวจางิ่ภรรยาของท่าน หากท่าน้าจะหย่ากับข้า...” หลิวจางิ่พูดขึ้น ทำให้ฉู่อันตื่นจากความคิด
“หากหย่ากับข้า แล้วเ้าจะทำอย่างไรต่อไป” ฉู่อันถามแทรกขึ้น
“ข้าคงไปจากหมู่บ้านแห่งนี้ เดินทางไปสถานที่ห่างไกลที่ไม่มีคนรู้จัก ข้าจะได้นำความรู้ที่มีออกมาใช้หาเลี้ยงตัวเอง”
“ด้วยการเก็บสมุนไพรขายน่ะหรือ? เ้าคิดถึงหนทางของตัวเ้าเอง แล้วเ้าเคยคิดถึงข้ากับบุตรชายของเ้าหรือไม่ว่าหลังจากที่หย่ากันแล้วพวกเราจะเป็อย่างไร”
“ก็ท่าน...ก็ท่านแต่งงานกับเ้าของร่างเดิมเพราะสถานการณ์บังคับ แต่เวลานี้ท่านรู้แล้วว่าข้าเป็ผู้ใด ท่านไม่จำเป็ต้องเอาความรับผิดชอบนั้นมารั้งตัวเองให้อยู่ข้า”
“แล้วเฟยหรงเล่า”
“....” หลิวจางิ่ตอบคำถามนี้ของเขาไม่ได้
“ถึงแม้เฟยหรงมีข้า แต่เขาก็ยัง้าแม่ และเ้าก็คือหลิวจางิ่แม่ของเขา” ฉู่อันบอกกับหลิวจางิ่ เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าเหตุใดถึงไม่รับปากนางเื่ที่นาง้าหย่า อาจเพราะการเปลี่ยนแปลงของนางในหลายวันที่ผ่านมานี้ก็เป็ได้ เฟยหรงได้รับการปฏิบัติดูแลอย่างดี ในส่วนของเขานางก็ปฏิบัติและดูแลเขาดีกว่าแต่ก่อนมาก
“คืนนี้ดึกมากแล้ว เ้าเข้านอนเถอะ วันพรุ่งนี้ต้องออกเดินทางแต่เช้า”
“ท่านยังไม่ได้บอกข้าเลย” หลิวจางิ่รีบร้องถามเมื่อเห็นเขากำลังจะเดินกลับห้อง “ทั้งเื่หย่าแล้วก็เื่ที่ว่าท่านเป็ใคร”
“วันนี้ดึกมากแล้ว วันหน้าข้าจะบอกเ้าในทุกสิ่งที่เ้าอยากรู้”
4K
