ตอนที่ 4 สูญเสียและเกิดใหม่ (2)
หลังจากที่แม่จันทรพูดจบ เธอก็พลันปล่อยมือออกจากเชือกผ้าที่ทำขึ้นเพราะเธอไม่อาจปีนขึ้นไปได้มากกว่านี้แล้ว ขืนเธอยังพยายามต่อไปไม่เพียงแค่เธอคนเดียวที่จะต้องตาย ลูกชายกับสามีของเธอก็จะต้องตายไปด้วยสู้ยอมเสียสละตนเองจะดีกว่า…….
ไม่!!!!
“แม่จันทร!! แม่จันทร! แม่จันทรเมียข้า!เหตุอันใดเ้าถึงได้จากพี่ไปเร็วนักไฉนเ้าบอกจะอยู่กับพี่ไปจนแก่เฒ่าอย่างไรเล่า! แล้วลูกของเราละ? ฮือๆ!” พันพารู้สึกเศร้าเสียใจมากเขาอยากที่จะะโลงไปในหลุมเพื่อช่วยแม่จันทรในตอนนี้เลยด้วยซ้ำ แต่ทว่าเพราะมีลูกชายตัวน้อยอยู่ด้วยเขาจึงไม่อาจที่จะทำเช่นนั้นได้……
พันผาเผ่ามองร้างของจันทรผู้เป็ภรรยาของตนตกและจมลงไปในน้ำก่อนที่นางจะได้สั่งเสียและตั้งชื่อลูกของนางใบหน้าของนางยิ้มแย้มดุจดั่งตอนพันผาเจอนางเป็ครั้งแรกซึ่งร้างของนางก็จมหายไปกับตา………
หวืดดดดดดด!!
ตู้มมมมมมมมม!!
อ๊ากกกกกก!!
ห่างจากหลุมหลบภัยประมาณห้าสิบกว่าก้าวนายทหารยอดฝีมือทั้งสามก็ได้ต่อสู้กับั์แม่ทัพในครั้งนี้ซึ่งได้ตายไปแล้วหนึ่งคนเพราะถูกั์ใช้นิ้วอันแหลมคมของมันแทงทะลุหน้าอกตรง่บริเวณหัวใจก่อนที่มันจะล้วงเอาหัวใจออกมาทั้งๆ ที่มันยังเต้นอยู่…….
“ฮู่ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”
ตึก ตึกตึก ตึก ตึกตึก!
“พวกมึงเคยเห็นหัวใจที่สดๆ อย่านี้ไหมไอ้พวกมนุษย์?ดูมันสิ! มันยังเต้นอยู่เลย! แถมยังน่ากินเสียด้วย อ่า!ข้ารู้สึกทนไม่ไหวแล้ว น้ำลายของข้ามันไหลออกมาเต็มไปหมดแล้ว!” หลังจากที่ั์แม่ทัพล้วงเอาหัวใจของหนึ่งในสามหทารคนสนิทของพันผาออกมาแล้วมันก็ยกขึ้นมาโชว์ให้ทหารคนสนิทอีกสองคนที่เหลือดูพร้อมกับกล่าวคำพูดเยาะเย้ยอย่างชั่วร้าย…….
อ้ำ!
อื้ม!
“หวาน! มันช่างหวานเสียจริง! หัวใจสดๆ แบบนี้สิมันกำลังดีทีเดียว! พวกเอ็งจะลองหน่อยไหม! ถ้าอยากลองข้าจะหามาให้อีก”หลังจากที่ั์แม่ทัพกลืนกินหัวใจในมือมันไปแล้วมันก็แสดงสีหน้าที่ดูมีความสุขออกมาให้เห็นแน่นอนว่ามันจงใจทำเพื่อยั่วยุทหารอีกสองนายที่เหลือ……
“มะ มะ มึง! ไอ้ั์สารเลวบัดซบ!!มึงกับกูจะมิมีวันอยู่ร่วมโลกกันได้!”
“กูจักฆ่ามึงให้ได้! เอาหัวใจของอ้ายห้าวคืนมา!”
ทหารคนสนิททั้งสองคนถูกั์แม่ทัพยั่วยุจนหน้าแดงและเส้นเืปูนนูนขึ้นเพราะการที่เพื่อนสนิทของตนถูกฆ่าและจับกินหัวใจต่อหน้าต่อตาแบบนี้เป็ใครก็ทนไม่ได้……
ฮ่า ฮ่า ฮ่า!
“คงหมดเวลาสนุกกับพวกมึงแล้วละ!มันถึงเวลาที่พวกมึงจักต้องตายแล้ว โอม! ดาบของข้าจงออกมาบัดเดี๋ยวนี้!”ในเวลานั้นเอง ั์ชั้นพันผู้เป็แม่ทัพก็ได้เรียกดาบอาคมของมันออกมาเพื่อใช้จัดการกับทั้งสองในขั้นเด็ดขาด…..
ฟิ้ววววววว!!!
ฉึบ! ฉับ!
เอื้อออออออ! เอื้อออออออ!
เพียงเวลาไม่นาน ทหารคนสนิททั้งสองคนก็ตายตกลงไปหนึ่งในนั้นถูกฟันเข้าที่หัวจนกระเด็นหลุดออกจากร่างส่วนอีกคนถูกผ่าออกเป็สองส่วนจนทำให้อวัยวะไหลออกมากองเต็มพื้นไปหมดอย่างน่าสยดสยอง……
อ้ายสมิง!
อ้ายถั่ว!
“ฮู่ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”
“ไอ้พัน! มึงกับลูกของมึงจักเป็รายต่อไป!”ั์ชั้นพันส่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างชอบใจและพึงพอใจเป็อย่างมากมันคิดว่ายังไงชัยชนะครั้งนี้จะต้องเป็ของมันแน่……
“กูจักต้องมาเอาคืนมึงแน่!”
ตึง ตึง ตึง ตึง!
พันผาหันหลังและวิ่งด้วยความเร็วสูงสุดที่เขาจะทำได้ หลังจากที่เห็นนายทหารยอดฝีมือทั้งสองตายลงเพราะเขาจำเป็ต้องดูแลลูกน้อยของเขาเขาจึงไม่อาจหันไปสู้รบตบมือกับอีกฝ่ายได้ในตอนนี้หากเขาทำแบบนั้นลูกของเขาอาจจะถูกลูกหลงเอาได้……..
“มึงจักหนีไม่ไปไหน?! เสียอย่างไรมึงก็หนีกูมิพ้นดอกวันนี้มึงกับลูกของมึงจักต้องตาย!”
“ทหารทั้งหมดฆ่ามนุษย์ที่ยังเหลืออยู่ในหมู่บ้านให้หมดข้าจักตามไอ่พันไปฆ่ามันด้วยตนเอง!”
โฮ้!!
ตึง ตึง ตึง ตึง!
ในตอนนี้ทั้งชาวบ้านและทหารที่อยู่ในหมู่บ้านเนินไผ่ล้วนแต่ตายตกไปไม่น้อยแล้วที่ยังเหลืออยู่ในเห็นได้ชัดคงมีแต่พวกชาวบ้านที่หนีไปก่อนหน้านี้ส่วนพวกทหารนั้นส่วนใหญ่จะตายดังนั้นั์แม่ทัพจึงได้สั่งทหารของมันให้ไล่ฆ่าพวกชาวบ้านและคนที่เหลือให้หมดส่วนตัวมันจะเป็คนตามพันผาและลูกไปเอง……
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป……
แฮะ แฮะ แฮะ!
เสียงหอบหายใจยาวและแรงของพันผาดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง เพราะเขาสูญเสียพละกำลังและแรงกายไปจำนวนมากแล้วไหนจะาแขนาดเล็กตามร่างกายอีก ดังนั้น เขาจึงรู้สึกกเหนื่อยยิ่งกว่าปกติทั่วไป……
“มึงจักหนีกูไปไหนไอ้พัน!ต่อให้มึงดิ้นรนหนีไปที่ใดมึงก็ไม่อาจรอดพ้นเนื้อมือของกูไปได้”
“ถึงวันนี้กูจักตาย กูก็จักเอามึงไปด้วย!” ถึงพันผาจะไม่ไหวแล้วแต่เขาก็จะไม่ยอมตายอย่างเสียเปล่าแน่อย่างน้อยเขาก็มั่นใจว่าเขาสามารถลากอีกฝ่ายไปด้วยได้แต่เขาก็ยังมีความกังวลอยู่เกี่ยวกับเื่ลูกชายของเขา…….
“ลูกพ่อ! วันนี้พวกเราอาจจะตายตกไปด้วยกันอย่างน้อยพวกเราก็จะได้ไปอยู่กับแม่ของเ้าบน์โน้น แต่ก่อนที่พวกเราจักตายพวกเราจักต้องเอาไอ้ั์บัดซบนี้ไปด้วย!”
อุแว๊!
เมื่อพันพาพูดจบ เสียงร้องของกล้วยเด็กทารกที่ใครๆก็รู้ว่ายังไม่อาจรับรู้ได้ได้พลันส่งเสียงตอบรอบบิดาของตนขึ้นมาราวกับว่าเขารู้ในสิ่งที่บิดาของเขาได้พูดก่อนหน้านี้…….
“มึงอย่าได้ฝันไปเลย!”
[คลื่นอสูรแยกปฐี]
หวืดดดดดดด!!
ตู้มมมมมมมมมมม!!
ั์ชั้นพันผู้เป็แม่ทัพได้ใช้ดาบในมือของมันปลดปล่อยคลื่นพลังสีดำออกมาซึ่งคลื่นพลังสีดำที่ว่านี้เกิดจากมนต์อาคมและพลังจิตชั่วร้ายของมันเกิดเป็พลังทำร้ายล้างที่รุนแรง ก่อให้เกิดความเสียหายเป็วงกว้าง……
แต่โชคดีที่พันผาเองก็มีวิชาอาคมติดตัวเช่นกันด้วยยันต์อาคมเกราะเพชรจากหลวงพ่อที่สักไว้บนแผ่นหลังของเขาคลื่นพลังงานสีดำของั์จึงได้สลายหายไปส่วนั์เกราะเพชรของพันผาเองก็หมดพลังไปด้วยเช่นกัน……
ปัง!
อั๊ก!
ด้วยความที่พันผาอยู่ใน่อ่อนแออยู่เขาจึงกระอักเืออกมาเพราะการสูญเสียพลังจากยันต์เกราะเพชรแต่ถึงจะรู้สึกเ็ปเพียงใด เขาก็ยังกัดฟันและวิ่งต่อไป…….
“มีของดีเหมือนกันนี่หว่ามึง!แต่จะมีดีสักแค่ไหนกันเชียว!”
“โอม รัก ขะ มะ หาั์ ทารุณ!”
เมื่อเห็นว่าพันผาสามารถต้านพลังของตนได้ั์แม่ทัพจึงทำการเสกกุมารั์ตนน้อยออกมาช่วยเหลือมันอีกแรกซึ่งั์ตนน้อยตนนี้นั้นมีสี่แขนและร่างกายเป็สีม่วงทั้งตัวแววตาของมันนั้นแดงฉานไปทั้งดวงเขี้ยวที่มุมปากของมันมีสี่เขี้ยวขึ้นลงต่างจากั์ทั่วไป……
“ั์ทารุณกลายพันธุ์?!”
พันผาถึงกับชักสีหน้าเมื่อเห็นั์ทารุณที่ั์แม่ทัพเสกออกมาเพราะั์ทารุณนั้นเกิดจากลูกของั์ที่ไปสมสู่กับพวกต่างสายพันธุ์ทำให้พวกมันมีรูปร่างที่แตกต่างออกไป แถมพละกำลังของมันก็จะได้ตามสายพันธุ์นั้นๆด้วย และเพราะแบบนั้นเด็กทารกั์เหล่านี้จึงมักจะถูกจับมาทำเป็กุมารั์ทารุณ……..
“จัดการลูกของมัน เอาดวงิญญาดวงนั้นมาให้ได้!”
กู่ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ !!
กุมารั์ทารุณส่งเสียงตอบรับทันทีก่อนที่มันจึงพุ่งตัวด้วยความเร็วสูงเข้าไปหาพันผาและลูกของเขาเพื่อหวังที่จะแย่งชิงลูกชายของพันพามาให้ได้…….
“ไม่ใช่แค่มึงผู้เดียวดอกนะที่มี กูเองก็มีเช่นกัน!”
“โอม รัก ยม จงปรากฏกาย ช่วยพ่อของเองด้วยเถอะ!”
ปิ๊ง! ปิ๊ง! ปิ๊ง!
พันผาได้ท่องคาถาอาคมเสกกุมารขึ้นมาเพื่อป้องกันตนเองอย่างไม่ชักช้าซึ่งรักและยมของพันผานั้นเป็กุมารที่ได้รับมอบมาจากจอมขมังเวทย์คนหนึ่ง และเขาได้เลี้ยงทั้งสองเอาไว้เพื่อใช้ในยามคับขันเช่นนี้ด้วยกุมารทั้งสอง พันผาและลูกจะมีเวลาให้หนีเพิ่มมากขึ้น………
“ก็แค่กุมารชั้นต่ำมีหรือจะสู้กับกุมารั์ทารุณของกูได้! กุมารั์การุณย์!จัดการไอ้กุมารชั้นต่ำทั้งสองตนนั้นซะ!” เมื่อั์แม่ทัพเห็นกุมารของพันผามันก็พลันแสยะยิ้มที่มุมปากของมันอย่างดูถูกและเย้ยหยันเพราะมันคิดว่ากุมารของมันต้องเหนือกว่า……
ฮะ ฮะ ฮ่า!
ปัง! ปัง! ปัง!
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป……..
ซ่า! ซ่า! ซ่า!
ครืน! ครืน! ครืน!
หลังจากที่พันผาเสกกุมารออกมาช่วยยื้อเวลาเอาไว้แล้ว เขาก็ได้วิ่งหนีออกมาจนมาถึงขอบริมน้ำตกที่สูงชันซึ่งหากเผลอตกลงไปอย่างไม่ระมัดระวังละก็ อาจจะถึงตายได้เลย……
“หืม! น้ำตก!?”
พันผาหน้าเปลี่ยนสีเลยเมื่อเห็นน้ำตกที่เบื้องหน้าเพราะเขาไม่มีทางอื่นให้ไปแล้วนอกจากะโลงน้ำตกไปซึ่งโอกาสที่จะรอดนั้นก็มีไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ……
“กล้วยลูกพ่อ! เราได้มาถึงน้ำตกแล้วลูก!น้ำตกแห่งนี้มีสายน้ำที่ยาวมาก แต่มันก็อันตรายเช่นกันแต่มันก็เป็หนทางเดียวของเราในตอนนี้ ถ้าเราสามารถรอดพ้นจากน้ำตกนี้ไปได้มันจักนำพาเราสองพ่อลูกหนีไปได้เป็แน่!” พันผากล่าวกับลูกน้อยของเขาที่กำลังหลับตาไม่รู้เื่อะไรเพราะเขาพึ่งจะเกิดมาได้ไม่นาน…….
พึบ!
“รอพ่ออยู่ตรงนี้ก่อนนะลูก! พ่อจักไปหาที่พักพิงก่อน!”
พันผาวางลูกของเขาลงเพื่อที่จะมองหาสิ่งที่จะช่วยให้เขารอดไปได้หลังจากที่ะโลงไปข้างล่างน้ำตกแล้วซึ่งสิ่งที่เขาคิดได้ก็คือการหาท่อนไม้ใหญ่ๆเพื่อใช้เกาะยึดร่างเอาไว้เมื่อะโลงๆ ไปแล้วเพราะเขาไม่รู้ว่าหลังจากที่ลงไปแล้วจะเป็เช่นใดหากไม่มีท่อนไม้เอาไว้ให้เกาะเพื่อลอยตัวไปตามน้ำ……..
ฉับ! ฉับ! ฉับ!
ตุม! ปัง!!
“ไม้ท่อนนี้น่าจะใช้การได้แล้ว เอาละ!เพียงแค่นี้ก็……….”
โฮ้!!
“มึงกับลูกของมึงหนีกูไม่พ้นดอกไอ้พันผา!”
ในขณะที่พันผาได้ท่อนไม้มาแล้วและเตรียมตัวที่จะะโลงไปข้างล่างน้ำตกเสียงร้องคำรามของั์ผู้เป็แม่ทัพก็ดังขึ้นซึ่งมันกับกุมารั์ทารุณของมันได้เอาชนะกุมารรักกับยมของพันผาได้แล้วในเวลาไม่นานนัก…….
“มันตามมาทันแล้ว?!”
ตุบ ตุบ ตุบ!!
เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายมาแล้วพันผาก็ไม่รอช้าที่จะรีบวิ่งกลับไปที่ลูกชายของเขา แต่ทว่าในตอนนั้นเอง……
“โอม! ศาสตราของข้าเอ๋ย จงเร่งไปฆ่ามันบัดเดี๋ยวนี้ไป!!”
ฟิ้วววววว!
ฉับ!
อ้า!
หลังจากที่พันผาโยนท่อนไม้ที่ตนตัดมาลงไปในน้ำตกและตนเองที่อุ้มลูกน้อยเตรียมที่จะะโตามไปนั้นดาบใหญ่ที่มีเปลวไฟสีดำได้พุ่งเฉียดและตัดข้อมือด้านที่ไม่ได้อุ้มลูกของเขาขาดออกไปและด้วยความเ็ปที่เกิดขึ้นเสียงร้องะโของพันผาจึงดังส่วนออกมาในเวลาเดียวกันแต่เขาก็ยังกัดฟันและประคองลูกของเขาเอาไว้ แล้วหันหน้าพุ่งลงน้ำตกไป……
ตู้มมมมมมมมม!!
ม่ายยยยยยย!!!
“ปัตติโถ่โว้ย!! พวกมันหนีไปจนได้!”ั์ผู้เป็แม่ทัพใหญ่ถึงกับต้องส่งเสียงร้องอย่างโกรธเกรี้ยวและบ้าคลั่งออกมาหลังจากที่เห็นพันผาสามารถรอดพ้นดาบของมันไปได้ ซึ่งตัวมันเองก็ไม่กล้าที่จะะโตามลงไปด้วยได้แต่ยืนมองพันผากับลูกจมหายไปใต้น้ำตก……
940
![[มี E-Book] Y เต็มที่เลยครับที่รัก! ผมอยู่ข้างคุณ (Come on, You can do it)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1723800728_25704623.webp)
