“เมื่อคืนอะ เพราะแกเลยนะไอ้ไก่ ฉันสติหลุดจิตกระจาย ลูกน้องต้องแบกไปนอน โอ๊ย...พามาเสียคนตอนแก่”
อรนิตโวยใส่กำธรทันที เมื่อเห็นหน้าเพื่อนหนุ่มในยามสาย กำธรยังคงเดินเซน้อยๆ ดูหน้าตายังไม่ตื่นดีนัก แถมที่ซอกคอมีร่องรอยแปลกๆ ปรากฏอยู่อีกต่างหาก
“พามาได้คนต่างหาก อิ อิ อิ”
เขาโบกมือให้กับเพื่อนๆ ที่นั่งรออยู่ตรงโต๊ะอาหารซึ่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ติดหาด วันนี้ดูเหมือนว่าสมาชิกที่มาด้วยกันจะหายไปอยู่สองคน คือรัญญาและปรียานุช คนหนึ่งยังลุกไม่ไหว ส่วนอีกคนหนึ่งไม่ยอมรับสาย มีเพียงส่งข้อความตอบกลับมาว่า กำลังยุ่ง...
“ใครได้คน แกล่ะสิ”
อรนิตมองหน้าเพื่อนพลางทำปากเบ้ใส่ กำธรกลั้นยิ้ม เขาสบายเนื้อสบายตัวอย่างบอกไม่ถูกเลยล่ะเมื่อคืน จนไม่อยากจะลุก ก็โดนลากไปทำมิดีมิร้ายโดยสองสาวซ่า ที่เป็แขกของรีสอร์ตเมื่อคืน จนเพลียร่างไปหมด เดินยังแทบจะไม่ไหว นี่ถ้าเพื่อนสาวไม่โทรไปจิกตาม เขาก็คงจะยังไม่ออกมาจากห้องของสองสาวนั่นหรอก
“ไม่น่าจะใช่ฉันคนเดียวล่ะว้า...นั่นงะ ยัยญา ยัยเปรียว หายจ้อยกันไปหมด เหอๆ ๆ ๆ”
“ยัยเปรียวน่ะมันหลับไม่รู้ใครทะลึ่งผสมเหล้ากะโค้กให้นางกรึ๊บ เลยต้องแบกกันไปนอนั้แ่ก่อนจะแข่งชิงราชินีจบแล้วล่ะยะ ส่วนยัยญา...” อรนิตทำเหมือนค้อนลมส่งไปยังเพื่อนสาวอีกนาง
“แล้วแกไม่ได้กับเค้ามั่งเรอะ ยัยเต้” กำธรหัวเราะชอบใจกับท่าค้อนส่งไปกับลมของสาวอวบ เพื่อนอีกสองคนที่โต๊ะตอนนี้กำลังพากันสะดุ้งนิดๆ กับคำว่าได้ แถมยังลอบมองสบตากันอีกด้วย แล้วก็พากันเมินหน้าไปคนล่ะทาง หน้าแดงซ่านด้วยกันทั้งคู่ แต่เพราะเป็คนพูดไม่ค่อยมากกันอยู่แล้ว เพื่อนอีกสองคนจึงไม่ได้ทันสังเกตถึงความแปลกไปนี้
“จะได้อะไรล่ะ...เมาสิยะ เมามากด้วย เมาทั้งเหล้า ทั้งไอ้ที่แกให้ลองอะ เลยไม่ได้ดูแลแขก ดูแลเพื่อนเลย ดีนะที่ธารดูแลยัยสีดี หมดห่วงไป”
คำว่าดูแลดีของอรนิต พานทำให้คนที่ถูกกล่าวถึง หน้าแดงขึ้นกันอีกรอบ สีรุ้งกับธารลอบมองสบตากัน เขาและเธอนั่งใกล้กัน มือของธารนั้นตอนนี้ค่อยเอื้อมไปจับมือสีรุ้งที่ใต้โต๊ะ หญิงสาวมองมือเขา ก่อนจะย่นจมูกน้อยๆ อกใจเริ่มเต้นเร็วขึ้นอย่างช่วยไม่ได้
แค่ััแค่นี้ ใจเธอก็เต้นรัว ตัวร้อนผ่าว พลอยคิดไปถึงไหนต่อไหน มันอะไรขนาดนี้กันนะ สีรุ้ง
“ดูแลดี...”
กำธรทรุดลงนั่งตรงกันข้ามกับธารและสีรุ้ง พลางขมวดคิ้ว ส่วนอรนิตมัวแต่สนใจกับจานอาหารตรงหน้า และกำลังเมาค้าง มึนๆ กับตัวเองเลยไม่ได้สังเกตเท่าไหร่ ว่าหน้าตาของสองเพื่อนรักวันนี้ มันดูมีความสุขกันอย่างประหลาด อิ่มเอม แถมยังหน้าเป็สีเรื่อๆ เหมือนมีเืลมสูบฉีดดี
“ดูแลแบบไหนวะธาร”
เขาหรี่ตาลง มองตายาวรีของเพื่อนที่หลบตาเขาวูบเลยล่ะ แถมหน้าแดงเถือกขึ้นทันที อ้าวๆ แล้วยังลามเหมือนจะแดงไปถึงหู ถึงคออีกด้วย สีรุ้งกระแอม แล้วเธอลุกพรวดขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
“ขอตัวไปนอนต่อก่อนนะเพื่อนๆ รู้สึกยังมึนๆ อยู่เลย” แล้วเ้าตัวก็เดินก้าวเร็วๆ หายไปเลย ท่าเดินนั้นทำให้ธารมองตามอย่างเป็ห่วง ก็...เดินเร็วขนาดนั้น จะยังเจ็บอยู่ไหมนะ...
“อะแฮ่ม” กำธรกระแอม เขาลุกจากเก้าอี้ของตัวเอง มานั่งแทนที่สีรุ้ง แล้วก้มลงกระซิบเบาๆ ที่ข้างหูของเพื่อนสนิท
“เฮ้ย...ดูแลดีนี่ มึงอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อ โอ๋ๆ พาเค้านอนด้วยหรือเปล่า ไอ้ธาร”
“....” ธารเหลือบมองเพื่อนซี้ เหมือนจะพูดไม่ออกไปชั่วครู่ หูของเขายังแดงจัด แค่นี้...ก็เหมือนกำธรจะมองทะลุแล้วล่ะ ว่าไอ้สิ่งที่สงสัยน่ะ มันน่าจะเข้าเค้า
“มีอะไรกันยะ สองหนุ่มซุบซิบอะไรกัน แอบนินทากับข้าวรีสอร์ตฉันรึเปล่า” อรนิตทำเสียงแหลมเมื่อเห็นว่าสองหนุ่มกำลังนั่งซุบซิบอะไรกันไม่ยอมให้เธอมีส่วนร่วมด้วย
“ไม่ได้นินทา โหย...คุยกันเื่อื่นต่างหากล่ะ” กำธรว่า พลางหันมาขยิบตาให้กับธาร “ใช่ไหมวะไอ้ธาร คุยกันเื่ใกล้ๆ แถวๆ”
ว่าแล้วก็เอากำปั้นเคาะเบาๆ ที่บริเวณหน้าอกด้านซ้ายของธาร อรนิตมองสองหนุ่มอย่างงงๆ เอะใจขึ้นมาบ้างว่าทำไมกันนะ? พ่อล่ำของกลุ่มถึงได้หน้าแดงเถือกขนาดนั้น แดงไปจนถึงหู แล้วทำท่าจะลามทั้งตัวอีกด้วย
“ธารเป็อะไรหรือเปล่าน่ะ ถึงได้หน้าแดงขนาดนั้น มีไข้เหรอ?”
“แทงใจดำมันน่ะสิ” กำธรหัวเราะหึ ธารรีบพูดตัดบททันทีเสียงสั่น
“แทงใจดำเื่อะไรวะ”
“อย่าๆ กูเป็เพื่อนมึงมานานขนาดไหนล่ะไอ้ธาร” เขาขยิบตาให้กับเพี่อนซี้อีกรอบ อรนิตได้แต่มองสองหนุ่มไปมาสลับกันอย่างงงๆ
“ไม่คุยด้วยล่ะ ไปนอนดีกว่าถ้ามีทริปอะไรจะพาไปไหน ก็ค่อยโทรตามเราละกันนะเต้” แล้วเพื่อนหนุ่มหุ่นล่ำก็ลุกหนีไปอีกคน กำธรมองตามหลังแล้วหัวเราะหึๆ อย่างชอบใจ ขณะที่อรนิตยังคงงงไม่หายว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
“อะไรกันน่ะ ไอ้ไก่”
“ความลับของลูกผู้ชายครับคุณเต้ หึหึ”
“เอ๊อ...พวกนี้นี่ บอกหน่อยก็ไม่ได้ สรุปเหลือแต่เราสองคนเป็ผู้รอดชีวิตจากงานเมื่อคืนหรือไงกันนะ” อรนิตท้าวคาง แล้วจิ้มผลไม้เข้าปาก พลางถอนใจ
“อยากไปไหนหรือเปล่าล่ะ จะพาไป คนอื่นๆ ท่าจะไม่ไปกับเราสองคนแหงๆ ไปนอนกันหมดเลย”
“จะให้ไปนอนอีกก็คงจะไม่อยากนอนแล้ว”
กำธรบิดี้เี เมื่อคืนกับสองสาวมันคือวันไนท์สแตน ตามประสาคนโสดก็เท่านั้น เขาอยากจะพักผ่อนกับเพื่อนๆ มากกว่าตอนนี้ แต่เอาไปเอามาแล้วเพื่อนๆ เขาก็หายไปหมดเสียแล้วสิ เหลือแค่อรนิตนี่ล่ะ
หายกันไปนานแน่ๆ โดยเฉพาะสองคนนั้น
สีรุ้งกับธาร
เขาทายไม่ผิดหรอกน่า แต่ก็ไม่อยากจะเชื่อว่าคนอย่างธาร จะไปดูแลอะไรสีรุ้งแบบลึกล้ำแบบนั้นได้ด้วยแหะ
เห็นเงียบๆ แอบฟาดเงียบๆ นะเพื่อนนะ
ธารน่ะโกหกไม่เป็เท่าไหร่ โกหกไม่ค่อยเนียน แถมยังขี้อาย เป็คนที่อายทีแดงไปทั้งตัว นี่พ่อเ้าประคุณแดงเถือกขนาดนั้น มันก็บอกล่ะว่า...
เมื่อคืนนะ คงจะดูแลกันไปถึงไหนแล้วแหงๆ
ไอ้เพื่อนกินเพื่อน
คิดในใจอย่างขำๆ แต่ก็ไม่ได้แพร่งพรายสิ่งที่คิดให้กับอรนิตได้รู้ ผู้หญิงกับผู้ชายบางทีทัศนคติในเื่นี้ไม่เหมือนกันสักเท่าไหร่ เขาไม่อยากให้เพื่อนทั้งสองถูกมองว่าไม่ดีด้วย
“เดี๋ยวไปปลุกยัยญา แล้วชวนไปดำน้ำเล่นน้ำกันดีกว่า แกไปตามหายัยเปรียวที มาแต่ข้อความแบบนี้ ใครลากไปไหนหรือเปล่า? ยิ่งสวยๆ หุ่นเซ็กซี่อยู่ด้วย”
“แล้วสองคนนั่นล่ะ เห็นธารบอกว่ามีทริปก็ให้ไปเรียกด้วย”
“ปล่อยสองคนนั่นเถอะ เออๆ น่า เชื่อฉัน สองคนนั่นไม่อยากไปกะเราหรอกวันนี้อะ แก ฉัน ยัยญา ยัยเปรียวพอล่ะ ให้ราชินีกับองค์รักษ์พักไปก่อน เย็นๆ กลับมาเราค่อยชวนพวกนี้ไปเพลินๆ กันต่อ อีกสักขวดสองขวด”
“อะไรของแกขวดสองขวด” อรนิตมองเหล่ใส่เพื่อน กำธรหัวเราะ
“เหล้าไง พาไปดริ๊งค์ทีสิ ที่ไหนเด็ด”
“โอ๊ย...กินกันไปเลย ฉันไม่เอาแล้ว ไม่ไหว พาไปน่ะได้ แต่ไม่เอาแล้วด้วยนะ ยิ่งไอ้ที่แกให้ลองน่ะ ไม่ต้องเอามาชวนนา” อรนิตรีบโบกมือห้าม เขาได้แต่อมยิ้ม แล้วชวนเธอไปตามรัญญาที่ห้อง
วันนี้ให้สองคนนั่นดูแลกันอีกวันก็แล้วกัน
กำธรคิดในใจ...
เขาเพื่อนซี้ธาร จะไม่รู้ได้ยังไงกันล่ะ ว่าหมอนั่นน่ะ แอบคิดอะไรกับสีรุ้ง
16K
