ดาบเทพมังกร (Sword of the Dragon God)

หลังจากเหตุการณ์โจรภูเขาในวันนั้น บรรยากาศในการเดินทางก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

เฉินจินที่เคยปากดีและหาเรื่องเฟยหลงอยู่ตลอดเวลากลับเงียบเป็นเป่าสาก เขามักจะลอบมองเฟยหลงด้วยสายตาที่ผสมปนเปกันระหว่างความหวาดกลัวและความไม่ยอมรับ ส่วนเสี่ยวเหลียนนั้นยิ่งแสดงความนับถือออกมาอย่างชัดเจน นางมักจะเข้ามาถามคำถามเฟยหลงเกี่ยวกับสมุนไพรหรือการเอาตัวรอดในป่าด้วยความชื่นชม

แต่การเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจนที่สุดคือท่าทีของผู้อาวุโสซูเหยา...

นางไม่ได้ปฏิบัติต่อเขาในฐานะผู้คุ้มกันที่จ้างมาอีกต่อไป แต่กลับให้เกียรติเขาในฐานะผู้ร่วมเดินทางที่มีความสามารถ นางมักจะขอความเห็นจากเฟยหลงในการเลือกเส้นทางหรือจุดพักแรมเสมอ "คุณชายเฟยหลง จากประสบการณ์ของท่าน ท่านคิดว่าเราควรจะตั้งค่ายพักที่ใดในคืนนี้ดี?"

เฟยหลงยังคงวางตัวเรียบง่ายเช่นเคย แต่เขาก็รับรู้ได้ถึงความไว้วางใจที่เพิ่มขึ้น ซึ่งทำให้การเดินทางราบรื่นขึ้นมาก

หลายวันต่อมา...พวกเขาก็เดินทางมาถึงจุดหมาย...หุบเขาอสรพิษเหมันต์

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าสู่เขตหุบเขา อุณหภูมิรอบกายก็ลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว ต้นไม้ที่เคยเขียวชอุ่มเริ่มน้อยลง ถูกแทนที่ด้วยโขดหินและหน้าผาที่เย็นเยียบและปกคลุมไปด้วยน้ำแข็งสีขาวขุ่น สายลมที่พัดผ่านช่องเขาดังหวีดหวิวราวกับเสียงขู่คำรามของอสรพิษนับพันตัว บรรยากาศเต็มไปด้วยความอันตรายและน่าสะพรึงกลัว

"ทุกคนจงระวังตัวให้ดี" ผู้อาวุโสซูเหยากล่าวเตือน "ที่นี่คือถิ่นของ 'อสรพิษเหมันต์' พวกมันมีสีขาวราวกับหิมะและชอบซ่อนตัวอยู่ตามซอกหินน้ำแข็ง พิษของมันร้ายกาจยิ่งนัก"

พวกเขาเดินทางลึกเข้าไปในหุบเขาอย่างเชื่องช้าและระมัดระวัง ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความตึงเครียด เฟยหลงใช้สัมผัสแห่งใจของเขาแผ่ขยายออกไปจนถึงขีดสุดเพื่อสำรวจรอบทิศทาง

แต่แล้ว...เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น!

ขณะที่เฉินจินกำลังจะก้าวข้ามโขดหินน้ำแข็งก้อนหนึ่ง อสรพิษสีขาวราวกับผลึกน้ำแข็งตัวหนึ่งก็พุ่งออกมาจากรอยแยกอย่างรวดเร็วจนมองแทบไม่ทัน!

ฉึก!

เขี้ยวพิษของมันฝังลึกลงไปที่ข้อเท้าของเฉินจิน!

"อ๊ากกก!" เขาร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดและตกใจ

เฟยหลงหันขวับไปทันที เขาดีดก้อนหินเล็กๆ ก้อนหนึ่งใส่หัวของอสรพิษตัวนั้นจนมันล่าถอยกลับเข้าไปในรอยแยก แต่ก็สายไปเสียแล้ว...

บริเวณรอบปากแผลของเฉินจินเริ่มปรากฏเกล็ดน้ำแข็งสีขาวขึ้นอย่างรวดเร็ว! และมันก็กำลังลามขึ้นมาตามขาของเขาด้วยความเร็วที่น่าตกใจ!

"แย่แล้ว! พิษเยือกแข็ง!" ผู้อาวุโสซูเหยาร้องออกมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก นางกับเสี่ยวเหลียนรีบเข้าไปดูอาการทันที "พิษของมันกำลังจะแช่แข็งโลหิตของเขา! เราต้องรีบปรุงยาถอนพิษ!"

แต่การจะปรุงยาต้องใช้เวลา...ซึ่งเฉินจินไม่มี!

“นี่ไม่ใช่พิษธรรมดา...เฟยหลง” เสียงของเฮยหลงดังขึ้นในหัวของเขา “มันคือพิษที่เกิดจากไอเย็นยะเยือกของแก่นโลก...ยาธรรมดาถอนไม่ได้ ต้องใช้พลังธาตุไฟที่บริสุทธิ์ขับไล่มันออกไป หรือไม่ก็ต้องใช้พลังชีวิตที่แข็งแกร่งพอที่จะต่อต้านมันได้โดยตรง!”

เฟยหลงไม่มีพลังธาตุไฟ...แต่พลังชีวิต...เขามี!

"ท่านผู้อาวุโส! ข้าพอจะชะลอพิษไว้ได้!" เฟยหลงกล่าว

เขาไม่รอให้ใครอนุญาต เขารีบเข้าไปนั่งลงข้างๆ เฉินจิน แล้ววางฝ่ามือลงบนขาของเฉินจิน เหนือบริเวณที่เกล็ดน้ำแข็งกำลังลามขึ้นมา

เขาโคจรลมปราณบริสุทธิ์ของตนเอง...พลังที่เปี่ยมด้วยความอบอุ่นและชีวิตชีวา...แล้วส่งผ่านมันเข้าไปในร่างของเฉินจินอย่างช้าๆ

ซู่...

เกิดเป็นไอเย็นสีขาวลอยขึ้นมาจากจุดที่ฝ่ามือของเฟยหลงสัมผัส! เกล็ดน้ำแข็งที่กำลังลามขึ้นมาอย่างรวดเร็วพลันหยุดชะงักลง! ราวกับมีกำแพงที่มองไม่เห็นมาขวางกั้นมันไว้! สีหน้าของเฉินจินที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดและความหนาวเหน็บเริ่มผ่อนคลายลง

ผู้อาวุโสซูเหยาและเสี่ยวเหลียนมองภาพนั้นด้วยความตกตะลึง! การใช้ลมปราณของตนเองต่อต้านพิษโดยตรงเช่นนี้...ต้องใช้การควบคุมพลังที่ละเอียดอ่อนและพลังภายในที่บริสุทธิ์อย่างยิ่ง!

"ข้า...ข้าหยุดมันไว้ได้ชั่วคราวเท่านั้น" เฟยหลงกล่าว เหงื่อเริ่มผุดขึ้นบนหน้าผากของเขา "หากข้าปล่อยมือ พิษก็จะแล่นเข้าสู่หัวใจของเขาทันที"

ผู้อาวุโสซูเหยาได้สติ นางมองเฟยหลงด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง...ความนับถือ...ความทึ่ง...และความหวัง

"คุณชายเฟยหลง" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงจังที่สุด "ข้าต้องการความช่วยเหลือจากท่านในการค้นหา 'ผลเพลิงอัคคี' ที่น่าจะเติบโตอยู่ใกล้ๆ ยอดเขาด้านใน...มีเพียงพลังธาตุไฟของมันเท่านั้นที่จะถอนพิษนี้ได้อย่างสมบูรณ์!"

เสี่ยวเหลียน! อยู่ดูแลเฉินจินและคอยระวังภัยอยู่ตรงนี้!" นางสั่งศิษย์ของตนเอง

จากนั้นนางก็หันกลับมาหาเฟยหลง "คุณชาย...ชะตาของศิษย์ข้า...อยู่ในมือของท่านแล้ว"

บทบาทของผู้คุ้มกันและผู้ถูกคุ้มกันได้สลับกันโดยสิ้นเชิง เฟยหลงพยักหน้ารับ...บัดนี้เขาไม่ได้เป็นเพียงผู้นำทาง...แต่เป็นความหวังเดียวในการรักษาชีวิตของเฉินจินแล้ว