ฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก

“แล้วเราจะเอาเจ้าเครื่องบ้านี่ไปด้วยยังไงล่ะเนี่ย” รีออนมองไปยังผลงานของตัวเองก่อนจะบ่นออกมา จะให้ลากมันไปด้วยก็คงจะลำบากไม่น้อย ในขณะที่เขากำลังคิดอยู่นั้นเองเสียงของอลิสก็แจ้งเตือนขึ้นมา“ด็อกเตอร์ลืมระบบย่อส่วนไปแล้วเหรอคะ” เธอกล่าว“จริงซิ ย่อส่วนได้นี่น่า แต่เครื่องนี้มันจำเป็นจริงๆนั่นแหละ ไหนจะเทคโนโลยีโซล่า ไหนจะเทคโนโลยีการแพทย์ ระบบฉุกเฉินอะไรต่างๆที่ยังสามารถใช้ได้อยู่...อลิสสั่งการย่อส่วนทันที” รีออนกล่าวออกมา เพราะเครื่องย้อนเวลานี้ เขาได้ใส่ลูกเล่นอะไรไว้เยอะมากจริงๆ ซึ่งโลกในยุคนี้คงจะไม่ได้มีใช้ และมันคงจะเป็นประโยชน์อย่างมากในอนาคต“ได้ค่ะด็อกเตอร์” เครื่องย้อนเวลาถูกย่อส่วนลงมามันมีขนาดเท่ากับฝ่ามือของรีออนเพียงเท่านั้น รีออนเก็บมันเขาไปยังกระเป๋าสะพายที่นำมันออกมาจากเครื่องก่อนจะย่อส่วน ภายในกระเป๋าประกอบไปด้วย ไฟฉาย เต็นท์นอนกลางแจ้ง ผ้าห่ม อาหารแห้งหลายอย่าง และอุปกรณ์ทำครัวที่ห้อยลงมาตรงก้นของเขา รีออนเดินเข้าไปในป่าตามทิศทางที่ต้องการ เมืองของคุณตาคุณยายนั้น เท่าที่รู้รีออนจะต้องเดินทางไปราว 100 กิโลเมตร ท่านแม่ของรีออนเล่าให้กับเขาฟังว่า เมืองนั้นเป็นเมืองที่ติดกับแหล่งน้ำเค็มที่เรียกกันว่ามหาสมุทร หรือก็คือทะเลนั่นเอง อาชีพของชาวบ้านส่วนใหญ่ที่นั่นจะเป็นอาชีพประมงหาปลาขายกันทั้งนั้น และสินค้าบางประเภทไม่สามารถส่งออกไปขายยังต่างเมืองได้ เนื่องจากจะเกิดการเน่าเสียของวัตถุดิบซะเป็นส่วนใหญ่ แต่ของที่ขึ้นชื่อในเมืองของคุณตาคุณยาย (เมืองอาเลเน่) เป็นอัญมณีไข่มุกที่ได้จากหอยมุก มันเป็นเครื่องประดับที่ได้จากธรรมชาติค่อนข้างเป็นที่นิยมของชนชั้นสูง มีราคาแพง และเป็นของหายาก ในระหว่างทางรีออนไม่ได้รีบอะไรมากนัก เขาจัดการลองพลังของตัวเอง และทดลองใช้พลังกับมอนสเตอร์ที่เขาได้พบเจอ จนรีออนชินกับพลังที่ได้มาแล้ว แต่ในระหว่างที่ใช้พลังจนเพลินอยู่นั้นเอง “กรี๊ดดดดด !!!!” เสียงร้องของสตรีนางหนึ่งร้องออกมาก้องไปทั่วป่า“อะไร? มีผู้คนอยู่แถวนี้อย่างนั้นเหรอ ไปดูหน่อยดีกว่า” รีออนพุ่งตัวไปตามเสียงที่ได้ยิน ย้อนกลับมาเล็กน้อยรถม้าคันหนึ่งเคลื่อนตัวไปตามถนนดินที่ถูกใช้สัญจรไปมาของรถม้า หญิงสาววัย 18 ปี ดูจากการแต่งกายแล้วคงจะเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ตระกูลหนึ่ง เธอนั่งรถมากับสาวใช้คนสนิทสองคน พร้อมกับผู้คุ้มกันที่เป็นนักผจญภัยอีก 8 คน “คุณหนูเจ้าคะ อย่าวิตกขนาดนั้นซิเจ้าคะ มันเพียงแค่การหมั้นหมายเพียงเท่านั้น” สาวใช้คนหนึ่งกล่าวปลอบแก่คุณหนูของเธอ“เจ้าอยู่ข้างผู้ใดกันแน่ ‘เบียทีส’ เจ้าก็รู้นี่ว่าคุณหนูไม่ได้พึงประสงค์หมั้นหมายกับเจ้าชายรีออนนั่น ข่าวลือที่ได้รับมามันทำให้คุณหนูเองต้องลำบากใจ” หญิงรับใช้อีกคนกล่าวออกมา“ข้าก็รู้ดี ถึงองค์ชายผู้นั้นจะมีนิสัยป่าเถื่อนเพียงใด แต่เพื่อความอยู่รอดของตระกูล มันก็เป็นทางเลือกสุดท้ายแล้วไม่ใช่หรือยังไง ข้าเองก็ไม่ได้ชอบใจนัก แต่พวกเราจะแก้ไขอะไรได้ล่ะจริงมั้ย” เบียทิสกล่าว“พอได้แล้ว!! ถ้าเพื่อตระกูล ความสุขของเราไม่ใช่เรื่องที่สำคัญ” คุณหนู ‘แคทเทอรีน’ กล่าวออกมา ทั้งสองเงียบลงไปในขณะที่มองคุณหนูของตนด้วยความสงสาร แคทเทอรีนได้แต่มองออกไปด้านนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าที่เหม่อลอยออกไป จู่ๆรถม้าก็หยุดวิ่งอย่างกะทันหัน เหล่าผู้คุ้มกันต่างชักดาบออกมาเพื่อเตรียมตัว“ส่งของมีค่ามาให้หมด นี่คือการปล้นเว้ยเห้ย” โจรที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าสั่งการปล้นทันทีที่พบเห็นรถม้าที่ดูสง่างาม“พวกเจ้าปล้นผิดคันแล้ว นี่คือรถม้าประจำตระกูล ‘เมียร์ฟอร์ต’ หากอยากมีปัญหาในภายภาคหน้าก็เข้ามา” หัวหน้าผู้คุ้มกันกล่าวขู่พวกโจร แต่ดูเหมือนเขาจะคิดผิด เพราะพวกโจรได้ปรากฏตัวพร้อมกับอาวุธครบมือมากกว่า 50 คน“ฮ่าๆๆ ตระกงตระกูลอะไรพวกข้าไม่สนใจ พวกเราลุยเข้าไป” โจร 50 กว่าคนวิ่งเข้าไปโจมตีตามคำสั่ง พร้อมกับโห่ร้องอย่างบ้าคลั่ง ตัวของแคทเทอรีนที่ได้ยินเสียงดังมาจากด้านนอก ก็ชะโงกหน้าออกไปดูเหตุการณ์ว่ามันเกิดอะไรขึ้น “โจเซฟ มันเกิดอะไรขึ้น?” เธอถามออกไป แต่เธอยังไม่ทันที่จะได้รับคำตอบก็มีเสียงผู้ชายอีกคนดังมาจากระยะไกล“โอ้ มีหญิงสาวเดินทางมาด้วย ...พวกเราได้สนุกกันแล้วคืนนี้ จับตัวพวกผู้หญิงมา!!” เหล่าโจรที่ได้ยินก็ยิ่งวิ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่งมากกว่าเดิม“คุณหนู รีบหนีเข้าไปในป่าก่อน พวกข้าจะถ่วงเวลาไว้ให้” โจเซฟกล่าวออกมา พร้อมกับวิ่งเข้าไปฟันพวกโจรอย่างกล้าหาญ พวกเขาทั้ง 8 คนถูกฝึกมาอย่างดี มันได้เปรียบในเชิงวรยุทธ์การต่อสู้ ดูเหมือนว่าโจร 50 คนจะไม่ใช่ปัญหาของพวกผู้คุ้มกันเลย หัวหน้าโจรไม่ได้มีท่าทีที่เดือดร้อนแต่อย่างใด ใครบาดเจ็บก็ให้ถอยออกมาเพื่อรักษาตัวเอง แต่ละคนก็ไม่ได้บาดเจ็บหนักอะไร เมื่อต่อสู้ไปได้สักพักใหญ่ หัวหน้าโจรก็ยิ้มออกมาก่อนจะพูดว่า“ได้เวลาแล้วซินะ” เมื่อกล่าวคำๆนี้ออกมา ร่างกายของเหล่าผู้คุ้มกันก็ชักขึ้นมาหนึ่งครั้งก่อนจะนิ่งค้างไป“ยาสะกดนิ่ง พวกเจ้า!!!” โจเซฟพูดออกมาอย่างเจ็บใจ ก่อนจะวิ่งไปตามที่คุณหนูวิ่งหนีไปในป่า และคอยถ่วงเวลาให้นานที่สุด ทางด้านคุณหนู“คุณหนูเจ้าคะ ข้าว่าเรามาไกลถึงขนาดนี้แล้ว น่าจะปลอดภัยในระดับหนึ่ง อีกอย่างท่านโจเซฟน่าจะกำจัดพวกโจรชั่วเหล่านั่นหมดแล้ว เรากลับไปดูดีหรือไม่เจ้าคะ” บีเรีย สาวใช้อีกคนกล่าวออกมา“ไม่จำเป็น ท่านโจเซฟมีเวทมนตร์ตามหาเราได้ เจ้าไม่ต้องเป็นกังวลไป” แคทเทอรีนพูดออกมา แต่ในขณะเดียวกัน เสียงของหัวหน้าโจรก็ดังออกมาจากทางด้านหลัง“พวกเจ้าจะยอมมาเป็นนางบำเรอดีๆ หรือจะให้พวกข้าผลัดกันทำทีละคนจนครบทั้งค่ายดีล่ะ ..จริงซิ ข้ามีของฝากมาให้พวกเจ้าด้วยนะ” พูดจบหัวหน้าโจรก็โยนหัวของโจเซฟที่ตัดมาไปทางสาวๆ เมื่อพวกเธอเห็นก็ทั้งตกใจ และหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน หัวหน้าโจรไม่รอช้า เดินหน้าเข้าไปฉุดแขนของแคทเทอรีนทันที“กรี๊ดดดดดด!!”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 12

นิยายแนะนำ

ฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 12

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้