Chapter 5
“ยินดีต้อนรับกลับครับ คุณไอ”
“เดทแรกเป็ยังไงบ้างครับ” ลัทส่งแก้วน้ำเปล่าให้ไอ
“ฮืออ ดีมากเลยอ่ะพี่ลัท ไอเพิ่งรู้ว่าออกเดทมันดีแบบนี้”
“ร้านที่พวกเค้าพาไปก็ดีมากเลยอ่ะ อาหารก็อร่อย”
“ครับ ผมซื้อไวน์กลับมาด้วย ถ้าคุณไออยากดื่มก่อนนอน” ลัทผายมือไปที่เคาท์เตอร์ที่มีถังแช่ไวน์อยู่
“พี่ลัทเนี่ยรู้ใจไอที่สุดเลย งั้นเดี๋ยวไอขอไปเปลี่ยนชุดแล้วเดี๋ยวออกมานะครับ” ไอเดินฮัมเพลงไปเปลี่ยนชุดอย่างอารมณ์ดี
ลัทเดินกลับเข้าไปห้องของตนแล้วกดโทรศัพท์ทันที
‘ทุกอย่างเรียบร้อยดีครับ’
‘ไว้ใจได้ใช่มั้ย’
‘ครับแปลกมาก วันนี้พวกเค้าห้ามคุณไอดื่มไวน์ด้วยครับ ให้ดื่มแค่แก้วเดียว’
‘หึ มันไม่รู้แน่ใช่มั้ยว่าโดนจับตามอง’
‘ไม่แน่นอนครับท่าน’
‘อือ หวังว่าคงไม่ดีแตกนะ แค่นี้แหละ’
‘ครับท่าน’
ครืดด ครืดด
“อันดาพูดสายครับ” ไอพลิกตัวมาหยิบโทรศัพท์ที่โต๊ะข้างเตียง
“นอนหรือยัง” เสียงทุ้มลอดตามสายมา
“อือ พี่เทมส์ ยังไม่นอนครับ” ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มไปพอสมควรทำให้ร่างบางกล้าที่จะพูด
“ไปดื่มเพิ่มมาหรือครับอันดา” เป็เสียงทรอสถามขึ้นมาแทนเมื่อจับน้ำเสียงของปลายสายว่าเสียงอ้อแอ้กว่าตอนที่ลากันหน้าห้อง
“ครับพี่ทรอสส ผมกลับมาดื่มต่อที่ห้องนิดหน่อย ไม่ต้องห่วง ตอนนี้อยู่บนเตียงเตรียมนอนแล้วครับ”
“ไม่ได้อยู่คนเดียว ไว้ใจได้หรอ” เทมส์ถามเสียงเข้ม
“อือ พี่ลัท ไว้ใจได้ครับ” ไอเคลิ้มจนหลุดชื่อลัทออกไป
“พรุ่งนี้ไปทำงานหรือเปล่าครับ”
“ม่ายย พรุ่งนี้หยุด” อันดาเริ่มเสียงยานตามความง่วง
“ทานข้าวเช้ามั้ย”
“ที่ห้องผมได้มั้ยครับ อือ ซัก 9 โมง พี่ ๆ ได้มั้ยครับ”
“ได้ครับงั้นเดี๋ยว 9 โมงพี่ลงไป”
“งั้นแค่นี้นะครับบ จะนอนแล้วว”
เสียงอ้อแอ้เมื่อกี้ทำใจพวกเค้าไปไม่เป็แล้ว แค่เผลอคิดว่าเป็เสียงอันดาตอนกำลังอ้อนก็แทบทนไม่ไหว แล้วที่ยอมให้เข้าไปกินข้าวเช้าที่ห้องนี่คืออะไร?! โว้ยยย แล้วคืนนี้จะนอนหลับมั้ยเนี่ย
ก๊อก ก๊อก
พี่ลัทเดินเข้ามาพร้อมถาดผ้าเย็นสำหรับเช็ดหน้า วันไหนที่ไอดื่มจะชอบตื่นกลางดึกและจะรู้สึกไม่สบาย ผ้าเย็นจะช่วยให้สดชื่นและหลับสบาย
“ผ้าเย็นผมวางไว้ข้างเตียงนะครับ แล้วพรุ่งนี้เช้าคุณไอจะรับอะไรดีครับ”
“อืออ พรุ่งนี้พี่เทมส์กับพี่ทรอสลงมากินด้วยย ไออยากกินอเมริกันเบรคฟาส” ลัทได้ยินดังนั้นก็แปลกใจ ปกติไอค่อนข้างหวงพื้นที่ส่วนตัวแล้วยิ่งกับคนที่เพิ่งรู้จักไม่น่าจะยอม
“พรุ่งนี้เช้าผมมาปลุกตอนแปดโมงนะครับคุณไอ” ในเมื่อไอบอกไปแล้วก็เปล่าประโยชน์ที่จะทักท้วง
“คุณไอครับ แปดโมงแล้วครับ” ลัทเดินเข้ามาปลุกไอในห้องนอนพร้อมกับเตรียมชุดมาแขวนให้หน้าตู้
“อืออ ทำไมวันนี้ปลุกเร็วจังเลยครับบ” ไอลุกขึ้นมานั่งงัวเงียอยู่บนเตียง
“วันนี้คุณเทมส์กับคุณทรอสจะลงมาทานอาหารเช้าที่ห้องไม่ใช่เหรอครับ”
“เอ๊ะ มะ มาได้ยังไงครับ” ไอชะงักแล้วหันมามองหน้าลัทที่กำลังจะเดินเข้าไปเตรียมชุดคลุมอาบน้ำ
“เมื่อวานก่อนคุณไอหลับ คุณเป็คนบอกผมเองว่าพวกเค้าจะมาทานอาหารเช้าด้วยครับ” ลัทหันมายิ้มให้ไอแล้วเดินไปทำหน้าที่ของตน ไม่สนใจไอที่กำลังทึ้งหัวตัวเองอยู่บนเตียง
ตาย ๆ เมื่อวานแกง่วงหรือแกเป็อะไรเนี่ยไอทำไมถึงชวนเค้ามากินข้าวที่ห้องได้ล่ะ ไอนึกถึงภาพเมื่อคืนแล้วก็โกรธตัวเองที่ไปตกปากรับคำแถมชวนเค้ามาห้องอีกฮือออ ไม่ได้ต้องรีบอาบน้ำ คิดได้แล้วก็รีบวิ่งผ่านลัทที่เดินสวนออกมากห้องน้ำทันที
“พี่ลัทครับ!” ไอพรวดออกมาจากห้องนอนทันทีที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็พบลัทที่กำลังจัดจานบนโต๊ะอาหารให้อยู่
“ไม่ต้องห่วงครับคุณไอผมเตรียมของทุกอย่างเสร็จหมดแล้วมีอเมริกันเบครฟาสสามที่ พร้อมนมร้อนของคุณ มีกาแฟร้อนเผื่อคุณเทมส์คุณทรอส ในตู้เย็นมีเหยือกน้ำส้มและน้ำเปล่า” ลัทเดินไปเปิดตู้เย็นให้ไอเห็นเหยือกที่เตรียมไว้
“ส่วนขนมปังก่อนผมจะออกไป ผมจะกดอบไว้ให้ คุณไอแค่เตรียมใส่จาน บนโต๊ะมีแยมผลไม้ ช็อคโกแลต และเนยเตรียมไว้แล้ว” ลัทเดินกลับมาวางชุดช้อนส้อมและมีดทาแยมบนโต๊ะและจัดผ้าเช็ดผากที่อยู่บนโต๊ะเป็อย่างสุดท้าย
“อะ เอ่อ ไม่ใช่เื่นี้อ่ะพี่ลัท ฮืออ ไอชวนเค้ามาห้องอ่ะ ไอเพิ่งรู้จักเค้าแค่สองวันเองนะ ละ แล้ว ไอต้องทำยังไงต่อ” ไอพูดแทบไม่เป็ภาษา
ลัทเห็นแล้วก็แอบยิ้มกับท่าทางตรงหน้า ทำตัวเป็เด็กที่้าความช่วยเหลือถ้าไม่มีสองคนนั่นลัทก็ไม่คิดว่าจะได้เห็นท่าทางแบบนี้จากไออีกแน่ ๆ
“ไม่ต้องทำอะไรแล้วครับ ทำตัวและใจให้สบาย นั่งรอที่โซฟานะครับ นี่ก็ 08.35 แล้ว เดี๋ยวผมจะออกไปแล้ว ที่คุณไอต้องทำต่อจากที่ผมออกไปคือ ฟังเสียงเตาอบและฟังเสียงออดหน้าห้อง ถ้าเตาอบดังก็ไปเอาขนมปังก่อนหรือถ้าออดดังก็ไปดูที่ประตู ส่องตาแมวให้แน่ใจว่าเป็สองคนนั้นแล้วค่อยรับเค้าเข้าห้องนะครับ” ลัทเอ่ยบอกอย่างใจเย็น
“แต่ถ้าหากเกิดอะไรที่คุณไอไม่สบายใจหรือไม่อยากอยู่ลำพัง หรือถ้าสองคนนั้นจะทำอะไรไม่ดี คุณไอจำได้ใช่มั้ยครับว่าจะเรียกผมได้ยังไง” ลัทถามย้ำเื่สัญญาณฉุกเฉิน
ไอพยักหน้า พยายามหายใจเข้าออก ลดอาการตื่นเต้น
“สู้นะครับ ผมแอบเชียร์สองแฝดนั่นอยู่เหมือนกัน ดูแล้วสุภาพบุรุษใช้ได้ แล้วก็ถ้าวันนี้ผ่านไปคุณท่านก็น่าจะไฟเขียวยอมให้เค้าจีบคุณไออย่างเป็ทางการแล้วล่ะครับ” ลัทพูดแล้วเดินไปกดเตาอบให้ทำงาน เดินเช็ครอบสุดท้ายก่อนหันมาโค้งให้ร่างบางและเดินออกจากห้องไป
ไอที่เพิ่งได้สติกับประโยคของลัทก็แทบสติแตกอีกครั้ง เมื่อกี้พี่ลัทบอกว่าไงนะ พ่อกับแม่รู้เื่แล้ว ตาย ๆ ต้องโดนดุเื่ไม่ระวังตัวแน่ ๆ เลย หึ้ยย ต้องหยุดคิดเื่พวกนี้ หายใจเข้าลึกลึกนะไอ ฮึบ เมื่อวานเค้าทำให้แกประทับใจวันนี้แกก็ต้องทำให้เค้าประทับใจสิ หลังจากที่ตั้งสติอยู่ซักพักก็ได้ยินเสียงเตาอบดังไอจึงรีบเดินไปจัดการนำขนมปังจัดใส่จานและนำมาวางบนโต๊ะ
ออด ออด เสียงกริ่งหน้าห้องทำให้ไอรีบเก็บถุงมือและไปที่ประตูทันที เมื่อส่องตาแมวเห็นทั้งคู่ยืนอยู่ใจก็เต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง สติก็เกือบจะลอยตามไปด้วย
อ๊ะ มาแล้ว ฮืออ ใจเย็น ๆ ไอ ฮึบ ฟู่ ฮึบ ฟู่ เอาน่า
“สะ สวัสดีครับ” ไอพยายามทำหน้าให้ดีที่สุดแล้วเปิดประตูรับร่างสูงทั้งคู่เข้ามา
“ห้องสวยดีนะครับอันดา” ทรอสเอ่ยชมห้อง
“แล้วญาติ” เทมส์หันมองรอบ ๆ ห้อง
“เอ่อ ญาติเค้าไปทำงานแล้วครับ วันนี้เป็อเมริกันเบรกฟาส ไม่รู้ว่าจะถูกปากมั้ยนะครับ”
“ทำเอง?”
“เปล่าครับ พอดีผมมีพ่อบ้านส่วนตัวน่ะครับ เค้าเข้ามาจัดการให้แล้วก็กลับไปแล้ว คุณ เอ่อ พี่ ๆ จะรับกาแฟ น้ำส้ม มั้ยครับ” ไอเปลี่ยนคำเรียกทันทีที่เทมส์หันมาจ้องตาขวางใส่
“พวกพี่ขอเป็กาแฟแล้วกันครับ” ทรอสนั่งแล้วเอ่ยตอบไอ
“นี่ครับ” ไอรินกาแฟสองแก้วแล้วยกมาวางให้พร้อมแก้วน้ำเปล่า
“ปกติพวกพี่ออกไปทำงานกันกี่โมงหรอครับ” ไอพยายามหาเื่คุย เพราะรู้สึกอึดอัดกับบรรยากาศเงียบกับสายตาดุของเทมส์ที่คอยจ้องเหมือนไอกำลังทำอะไรผิด
“ปกติพวกเราออกกันแปดโมงเช้าครับแต่พอดีวันนี้ไม่ต้องเข้าออฟฟิศ” เมื่อวานพอรู้ว่าอันดาหยุดก็รีบโทรไปเคลียงานต่างหาก
“เมื่อคืนดื่มเยอะแค่ไหน” เทมส์หันมาถามดุ ๆ แหงล่ะเมื่อวานอุตส่าห์ห้ามไม่ให้ดื่มแล้วนี่อะไรมาดื่มต่อในห้อง แล้วมีญาติอยู่ด้วยเนี่ยนะ เกิดไปทำตัวน่ารัก ๆ ใส่เกิดมันหน้ามืดปล้ำขึ้นมาจะทำยังไง แค่คิดก็ หึ้ยย
“ไวน์ขวดเดียวครับ พี่เทมส์ไม่ต้องห่วงครับ ญาติผมคนนี้รับรองได้ว่าปลอดภัย เชื่อใจได้ เค้าเหมือนพ่อผมอีกคนเลยนะ เค้าดูแลผมมาั้แ่เด็ก ๆ แล้ว”
ชัดเลย ผู้ชายด้วย เดาผิดซะที่ไหน แล้วทำไมต้องมานั่งอิจฉามันที่ไหนก็ไม่รู้ด้วยนะที่ได้อยู่ใกล้กับอันดาตลอดเวลา
“พวกเราเป็ห่วงนะครับถึงจะครอบครัวเดียวกันก็เถอะ” ทรอสพยายามช่วยพูดให้เทมส์หายหงุดหงิด ไม่ใช่ว่าตัวเองไม่รู้สึกแต่การจะมาหงุดหงิดอันดากับญาติเค้าตอนนี้เสียเวลาทำคะแนนหมดสิจริงมั้ย
“ผมเข้าใจครับ ขอบคุณมากนะครับที่เป็ห่วง” ไอก้มหน้าขอบคุณก่อนจะเงยหน้าส่งรอยยิ้มมาให้ทั้งคู่
ความหงุดหงิดของเทมส์หายไปแทบจะในทันทีที่ได้เห็นรอยยิ้มตรงหน้าจนเผลอยกยิ้มตอบกลับไป ไอดีใจมากที่เห็นเทมส์ยิ้มแล้ว บรรยากาศการทานอาหารเช้าเป็ไปอย่างเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยมวลความสุขที่ต่างคนต่างแผ่ออกมาโดยไม่รู้ตัว
“แล้วไม่ไปทำงานหรือครับ”
“ผมหยุดครับ จริง ๆ ลาหยุดยาวอาทิตย์นึงั้แ่วันที่ไปภูเก็ต เหลือพรุ่งนี้อีกวันนึงครับ” ไอหยิบเหยือกน้ำเปล่ามาเทให้ทรอสที่ดื่มหมดแก้วไป การกระทำที่ใส่ใจนั้นเป็ไปอย่างธรรมชาติ ทั้งคู่มองร่างบางด้วยสายตาที่สื่อความหมาย ถ้าได้เห็นร่างบางแบบนี้ทุกเช้าหลังตื่นนอนมันจะต้องดีมากแน่ ๆ
“ไปข้างนอกมั้ย” เทมส์ลองโยนหินถามทางถ้าไปก็กำไรแต่ถ้าไม่ไปก็ไม่เสียอะไร ไอนิ่งคิดไปนิดนึง
“อืม ก็ดีนะครับ จริง ๆ ผมว่าจะออกไปซื้อของพอดี ถ้ายังไง ออกซักสิบเอ็ดโมงครึ่งได้มั้ยครับ”
เยส อย่างน้อยก็ได้อาหารกลางวันอีกมื้อ ทั้งคู่ลอบยิ้มและแอบตีมือกันใต้โต๊ะ
แฝดขอตัวกลับห้องและจะลงไปรอใต้ตึกเมื่อถึงเวลานัด
หลังทั้งคู่กลับออกไปได้ไม่นานลัทก็กลับเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม
“เป็ยังไงครับ ผ่านไปด้วยดีใช่มั้ย”
“ไอชอบเค้าเพิ่มขึ้นอีกแล้วอ่ะพี่ลัท ยิ่งตอนที่พี่เทมส์ดุไอเื่ดื่มเมื่อคืนนะ ใจมันเต้นแรงมากอ่ะ” ไอเอามือปิดหน้าแล้วซบหน้าลงกับหมอนอิงบนโซฟา
“มื้อกลางวันของผมเป็ม่ายไปแล้วสิครับเนี่ย” ลัทล้อแล้วเดินไปเก็บโต๊ะทานอาหาร
“ฮือออ พี่ลัทอย่าล้อ ไอเขินตัวจะแตกแล้ว” ไอส่งเสียงอู้อี้ออกมา
5K
