วันสุดท้ายของการถ่ายทำที่นี่่ที่ฉันกำลังคุยกับทีมงานเื่สถานที่ถ่ายทำคิวต่อไป นัชก็เดินไปคุยกับนายดินที่ร้านดอกไม้
"ถ้าจะมาพูดเื่ชาผมไม่มีอะไรจะพูดนะ"
ดินพูดขึ้นทันทีที่นัชเปิดประตูเดินเข้าไป
"ผมจะขอซื้อร้านดอกไม้ของคุณและห้องคุณด้วย"
นัชพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังดินชะงักไปพักหนึ่ง
"ว่าไงนะ"
"ตามที่พูดแหละบอกมาได้เลยว่าจะขายเท่าไหร่"
"คุณจะซื้อร้านผมไปทำไมคุณไม่สนใจดอกไม้ด้วยซ้ำ"
ดินไม่สนใจข้อเสนอและก้มหน้าก้มตาเก็บร้านต่อแต่นัชไม่หยุดยื่นข้อเสนอ
"ฉันไม่อยากให้นายอยู่ที่นี่มันทำให้ชาลำบากใจ เธอไม่อยากย้ายออกไปเพราะเป็ห่วงร้าน"
ดินหยุดสิ่งที่กำลังทำและหันมาคุยกับนัชอย่างจริงจัง
"เพื่ออะไร...ไม่้าให้ผมอยู่ใกล้ชาขนาดนั้นเลยเหรอ"
นัชหัวเราะขึ้นเล็กน้อย
"มาด้วยกันกลับด้วยกันมันดูไม่เหมือนคบกันเลยงั้นเหรอใช่แล้ว...ผมกับชาคบกัน...แบบลึกซึ้งและจริงจังด้วย"
ทั้งคู่จ้องหน้ากันตาเขม็ง ก่อนที่ดินจะพูดด้วยน้ำเสียงขุ่นมัว
"ผมไม่ขายหรอกร้านนี้มันเป็ความทรงจำที่ดีของผมเหมือนกัน และที่คุณบอกว่าชาไม่สบายใจที่เห็นผมน่ะแบบนั้นมันก็แปลว่าชาชอบผมสินะ"
นัชจ้องดินตาเขม็ง
"ใช่ แต่คนที่เธอชอบก็ไม่ได้มีแค่คุณหลังจากนี้ คนที่เธอจะชอบมีแค่ผม คุณจะเป็แค่ไอ้เลวคนหนึ่งที่หลอกให้เธอมีใจและโง่กลับไปหาแฟนเก่าที่เคยทิ้งไปไม่ต้องห่วงเื่ชาหรอก เื่เยียวยาหัวใจสาวที่กำลังเ็ปหน่ะ ฉันถนัด"นัชยิ้มเยาะ
ฉันเห็นเขาสองคนคุยกันอยู่พักใหญ่อยากเข้าไปหาอยากรู้ว่ากำลังคุยอะไรกัน แต่ว่าก็มีทีมงานมาเรียกฉันไว้ซะก่อนทีมงานยื่นเอกสารให้ "
นี่ตารางงานที่ต้องถ่ายของคุณนัชครับหลังจากนี้จะถ่ายในสตูดิโอและโรงแรมนะครับ สถานที่ก็แนบแผนที่ไว้ให้แล้วครับ ช่วยกำชับเื่เวลากับคุณนัชด้วยนะครับ"
"ได้ค่ะ"
ปกติฉันรู้แค่ว่าจะมาเปิดกองตอนกี่โมงแต่ดาราก็มาทีหลังตลอด ฉันไม่รู้หรอกว่าเขาเป็คนชอบมาสาย สักพักนัชก็เดินมาหาฉัน
"ได้คิวงานแล้วเหรอ"นัชถาม
ฉันเหลือบมองไปทางดิน"อืม คุยอะไรกันเหรอ?"
"ก็จะปิดกองที่นี่แล้วเลยไปบอกกล่าวร่ำลาสักหน่อย ไม่ค่อยได้คุยกันดีๆ เลยน่ะ"
บอกตามตรงว่าฉันไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่เพราะสายตานายดินที่มองมาทางนี้ มันดูดุเดือดยังไงไม่รู้เหมือนไปทะเลาะกันมามากกว่า แต่พอหนิงเดินมา ฉันก็เลยรีบพานัชเดินหนีไปที่อื่นไม่รู้ทำไม ฉันไม่อยากแม้แต่จะสบตากับเธอ
❉❉❉❉❉❉❉❉❉❉
วันนี้นัชมาส่งที่บ้านอีก ฉันรู้สึกเกรงใจไม่น้อยแต่จะให้ฉันนั่งรถกลับเองก็ไกลพอสมควร แถมของก็เยอะที่เอามาก็เป็พวกเสื้อผ้ากับของใช้ส่วนตัวนิดหน่อยเพราะของส่วนใหญ่ที่บ้านก็มีหมดอยู่แล้ว นัชช่วยยกของเข้ามาในบ้าน
"ชาพรุ่งนี้ผมมีงานอีเว้นท์ ชาต้องไปที่บริษัทเองนะ ไปถูกใช่มั้ย"
นัชถามขึ้นขณะที่กำลังช่วยฉันยกของเข้าบ้าน
"อืมเดี๋ยวเรียกแกร็ปไปแหละ คงไม่ยากหรอก"
"ชาขับรถเป็รึเปล่า"
"ไม่เป็หรอกไม่มีเงินซื้อแน่ๆ อยู่แล้ว ก็เลยไม่ได้เรียนขับน่ะ"
"งั้นก็เตรียมตัวหัดซะนะเพราะว่ามันจำเป็สำหรับงานแบบนี้แต่ตอนนี้จะมีรถตู้ที่เคยนั่งแหละไปรับส่งก่อน"
วันนี้ก็เป็อีกวันที่นัชไม่รุ่มร่ามกับฉันเลยคุยกันเสร็จเขาก็กลับเลย ฉันออกไปส่งที่หน้าบ้านและรู้สึกได้ว่าข้างบ้านทั้งหลายแอบมองอยู่ คนอย่างฉันเนี้ยนะจะมีหนุ่มหล่อขับรถหรูมาส่งที่บ้าน มันช่างเหมือนความฝันซะเหลือเกินนี่ฉันฝันอยู่รึเปล่า ทำไม่นี้ฉันรู้สึกแบบนี้บ่อยจัง
❉❉❉❉❉❉❉❉❉❉
วันถัดมา ฉันไปบริษัทคนเดียวเพื่อพูดคุยเื่งานที่ต้องทำมีต้องอบรมด้วยนิดหน่อย ซึ่งก็มีคนมาสอนในวันนั้นเลยหลังจากอบรมเสร็จหัวฉันแทบะเิ อะไรมันจะวุ่นวายปวดหัวขนาดนี้ ต้องจำอะไรเยอะมากต้องจำบันทึก ต้องดูตารางงาน ต้องประสานงานกับเอเจนซี่ บัญชี และแผนกต่างๆ เยอะมากและที่สำคัญต้องตัวติดกันแทบตลอดเวลากับดาราที่ตัวเองสังกัด แม่เ้าแบบนี้ยัยวีคงไปนอนบ้านนัชตลอดเลยหล่ะมั้ง่ที่เป็ผู้จัดการให้เขา พูดถึงยัยวีตอนนี้หล่อนทำอะไรอยู่ไม่รู้หายเงียบไปเลย ถ้ารู้ว่าฉันมาทำงานผู้จัดการแทนเธอคงกรี๊ดสนั่นแน่ๆ หรือว่าเธอรู้อยู่แล้ว นัชบอกเธอไปแล้วรึเปล่านะ จำไม่ได้เลยแฮะ่นี้ในหัวมีแต่เื่นายดิน ขนาดคนที่เคยชอบมากๆ มาอยู่ใกล้ๆ ขนาดนี้แล้วฉันก็ยังมีแอบคิดถึงเื่เราสองคนอยู่บ่อยๆ ทำไมนะ
วันถัดมาฉันก็เริ่มทำงานทันทีนัชโทรมาบอกว่าจะให้รถตู้มารับฉันที่บ้านและไปหาเขาที่คอนโดก่อนค่อยออกไปทำงานพร้อมกัน
“ไปที่คอนโดงั้นเหรอ?”
ฉันใจเต้นตึกตัก คนขับก็พาไปส่งที่คอนโดหรูแห่งหนึ่งพอลงจากรถตู้มา ฉันก็ยืนงง ฉันมาทำอะไรที่นี่หว่า มีที่แบบนี้บนโลกนี้ด้วยเหรอคอนโดนี้ตกแต่งสวนได้สวยมาก ทั้งที่นั่งพักผ่อน สวนหย่อม ต้นไม้ร่มรื่นพื้นที่กว้างขวาง ด้านล่างมีร้านอาหารแบบสวยงามจริงจัง ร้านทำผม ทำเล็บมีหมด แตกต่างจากร้านที่คอนโดฉันแบบลิบลับสักพักเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
"ถึงแล้วเหรอมาห้อง 2311 เลย"
ฉันเดินไปที่ประตูและยืนงงอีกรอบจะเข้าไปยังไงก่อน มันให้ใส่รหัสอะไรหว่ามันไม่เหมือนห้องของฉันที่เดินขึ้นบันไดหรือขึ้นลิฟต์ไปได้เลยระดับความปลอดภัยช่างต่างกันกับคอนโดที่ฉันอยู่จริงๆ
"รึว่าที่นัชบอกเมื่อกี้คือรหัสผ่านหว่าลองกดดูแล้วกัน"
ฉันกด 2311จากนั้นหน้าจอก็ขึ้นภาพ เป็นัชยืนยิ้มอยู่ และประตูก็เปิดออก 2311 ชั้น 23 ห้อง11 สินะ ฉันกดลิฟต์ไปที่ชั้น 23 ทันที เพิ่งรู้ว่าอยู่สูงต้องรอนานขนาดนี้ทั้งรอลิฟต์มา และกว่าจะไปถึงชั้น 23 ได้ ก็หลายนาทีขนาดว่ามีคนเข้าลิฟต์มาด้วยไม่กี่คนเองนะ
แล้วในที่สุดก็มาถึงห้อง แค่ทางเดินก็หรูซะขนาดนี้เหมือนอยู่โรงแรมเลย นัชยืนรออยู่หน้าห้องกับรอยยิ้มที่ทำให้ฉันแสบตาทุกครั้ง
"หวัดดีชาเข้ามาก่อนสิ"
"จะดีเหรอจริงๆ ให้นั่งรอข้างล่างก็ได้นะ"
"จะไปรอข้างล่างทำไมล่ะจะให้มาที่ห้อง อีกหน่อยคงต้องมาที่นี่บ่อยแหละ ยังไงก็เข้ามาก่อนเถอะ"
ฉันเดินเข้าห้องไปด้านนอกว่าหรูแล้ว ด้านในหรูกว่าด้านนอกเยอะ พออยู่ด้วยกันสองต่อสองในห้องนอนฉันก็รู้สึกวูบวาบขึ้นมา บรรยากาศแบบนี้ มันชวนให้...
"ใส่ชั้นในสีอะไรมานะ"
จู่ๆฉันก็คิดเื่นี้ขึ้นมาซะงั้น จะบ้าเหรอ ไม่ได้จะมาทำอย่างว่าสักหน่อยใจหนึ่งฉันก็หวังว่าจะมีเื่แบบนั้น แต่อีกใจฉันก็ห่วงก็มันเป็ของสำคัญที่สุดในชีวิตของผู้หญิงแล้วนี่
"ห้องสวยจังเลยนะเท่าไหร่เหรอ?" ฉันถามแก้เขิน
"ซื้อเมื่อ5 ปีก่อน 3 ล้านประมาณนั้น"
"ห๊ะ! 3ล้านงั้นเหรอ แพงจังเลยนะ"
"มันก็เพื่อความปลอดภัยด้วยแหละนะเพราะนัชไม่สามารถอยู่กับครอบครัวได้ พ่อแม่ก็จะโดนแฟนคลับรบกวนไปด้วยแต่ก็แวะไปหาแกบ้างนะ"
"เข้าใจแหละ่ที่เป็แฟนคลับนัช ชาก็ตามไปทุกที่จริงๆ"
นัชเดินมาจับไหล่ฉัน พร้อมกับส่งยิ้มหยาดเยิ้ม
"ตอนนี้ก็ต้องตามไปทุกที่แล้วนะแต่คงเป็คนละสถานะกับตอนนั้นนะ"
"อืมแล้วทำไมต้องมาที่นี่บ่อยๆ ด้วยหล่ะ ชาต้องค้างที่นี่เหรอ"
นัชหัวเราะเบาๆ
"วีก็ค้างประจำเลยนะ"
"นั่นก็คบกันนี่มาค้างก็ไม่แปลก" ฉันยิ้มเจือนๆ
"ตอนที่เลิกกันแล้วก็ยังมาค้างอยู่นะผู้จัดการส่วนตัวน่ะ ต้องคอยดูแลศิลปินตลอดเวลานั่นแหละ เพราะฉะนั้นคนมีแฟนถึงไม่เหมาะกับงานนี้สุดๆ"
"จะบอกว่าฉันเหมาะกับงานนี้เพราะโสดงั้นเหรอ"
"เปล่า ชาเหมาะกับงานนี้เพราะนัชชอบชาต่างหาก"
ฉันรู้สึกว่าคำนั้นเหมือนะุทะลุทะลวงหัวใจฉันมันเสียววาบไปทั้งตัว คำพูดที่แค่ฟังก็เหมือนจะหลุดไปอยู่อีกโลกหนึ่งได้แล้วทำยังไงดีนะ ถ้าเกิดมีอารมณ์ขึ้นมา ฉันจะยอมดีมั้ย เื่แบบนี้มันจะดีเหรอฉันไม่เคยเลยนะ ถ้าไม่ถูกใจโดนเทอีกจะทำยังไง
"ชา!หยอกเล่นน่ะ ทำหน้าเครียดเชียว"
"แหม อย่าเล่นบ่อยสิชาเริ่มจะคิดว่าเป็เื่จริงแล้วนะ"
"แล้วถ้าเป็เื่จริงชาจะให้นัชชอบชาแบบนั้นรึเปล่า?"
โอ้ยยยยย...หัวใจฉันจะหยุดเต้นอยู่แล้วนะ เลิกส่งสายตาแบบนั้นมาให้ฉันเสียทีชอบงั้นเหรอ...เื่จริงงั้นเหรอ? ฉันเองก็สองจิตสองใจหวั่นไหว แต่ไม่มั่นใจ ถึงจะบอกว่ารู้สึกดีกับเขามากๆ แล้วก็ตามแต่ความคิดที่ว่าใครจะชอบคนอย่างฉัน อย่างนัชน่ะเหรอจะมาสนใจคนแบบฉันจริงๆคิดยังไงฉันก็เชื่อไม่ลงว่าเขาจะชอบฉันจริงๆ
*¨**¨*•.¸❤︎¸.•*¨**¨*