บทที่ 25 ข้าจะกล้าได้อย่างไร
แต่เื่ราวระหว่างหลงอ้าวกับหลี่อวี้เฟินไม่ได้จบแค่นั้น ถึงแม้หลงอ้าวกับหลี่อวี้เฟินจะไม่ได้มีความสัมพันธ์แบบนั้น แต่หลงอ้าวกับหลี่อวี้เฟินก็มีลูกชายด้วยกัน และเด็กคนนี้ก็คือผลึกแห่งความรักของหลงอ้าวกับหลี่อวี้เฟิน
แต่เื่นี้ คนที่รู้มีไม่มาก มีแค่ภรรยาของหลงอ้าวเท่านั้นที่รู้
"พ่อครับ คุณบอกว่าคุณกับแม่มีลูกชายคนหนึ่งเหรอครับ?" เย่เทียนเบิกตากว้างพูด เขาไม่คิดเลยว่าหลงอ้าวกับหลี่อวี้เฟินจะมีลูกชายด้วยกัน นี่มันเื่ใหญ่
"ใช่แล้ว! พวกเราตั้งท้องด้วยกันเพราะอุบัติเหตุครั้งหนึ่ง การหมั้นหมายระหว่างฉันกับแม่ของแกก็ไม่ได้ตัดสินใจกันเอง ตอนนั้นฉันกำลังทำภารกิจลับในต่างประเทศ ตอนนั้นฉันเพิ่งเข้าองค์กรลึกลับแห่งหนึ่ง ส่วนปู่ของแกก็คือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตฉัน ตอนนั้นพวกเรามีข้อตกลงกันว่า ใครที่ทำภารกิจนั้นสำเร็จจะได้แต่งงานกับลูกสาวของคนนั้น แต่ย่าของแกกลับถูกใจแม่ของแก อยากให้แม่ของแกแต่งงานกับเธอ แม่ของแกถึงได้หย่ากับฉัน" หลงอ้าวถอนหายใจพูด
เมื่อได้ยินคำพูดของหลงอ้าว ภาพของแม่หลงอ้าวก็ปรากฏขึ้นในใจของเย่เทียน เขาไม่คิดเลยว่าแม่ของเขาจะเป็ผู้หญิงแบบนี้
แต่เมื่อคิดดูดีๆ แม่ของหลงอ้าวก็ไม่ธรรมดาจริงๆ พ่อของหลงอ้าวมีสถานะสูงในหลงหุน แต่พ่อของหลงอ้าวกลับหายตัวไปในภารกิจลับที่ต่างประเทศครั้งนั้น ก่อนที่พ่อของหลงอ้าวจะหายตัวไป เขามอบหลงหุนให้หลงอ้าว ภายใต้การสอนของปู่หลงอ้าว ในไม่ช้าหลงอ้าวก็กลายเป็ผู้นำคนใหม่ของหลงหุน
ถึงแม้ปู่หลงอ้าวจะเป็ผู้มีอำนาจในกองทัพ แต่เขาก็ไม่ได้เข้าร่วมาระหว่างประเทศ เพราะพลังของเขาไม่แข็งแกร่งพอ และไม่สามารถเข้าร่วมาขนาดใหญ่ระหว่างประเทศได้ ดังนั้นใน่หลายปีที่ผ่านมา พลังของปู่หลงอ้าวจึงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง
แต่ปู่หลงอ้าวก็อายุมากแล้ว ร่างกายก็ค่อยๆ เสื่อมถอย ดังนั้นปู่หลงอ้าวก็สูญเสียความได้เปรียบในสนามรบระหว่างประเทศแล้ว ดังนั้นปู่หลงอ้าวจึงทำได้แค่รอการฟื้นฟูหลงหุนในประเทศ
ปู่หลงอ้าวหวังมาตลอดว่าจะนำสมาชิกหลงหุนเอาชนะสายลับของนานาประเทศอีกครั้ง สร้างอาณาจักรของตัวเอง แต่ปู่หลงอ้าวก็รู้ดีว่าพลังของเขายังห่างจากพ่อหลงอ้าวพอสมควร ดังนั้นเขาจึงไม่ได้หวังอะไรมาก หวังว่าหลังจากหลงอ้าวโตขึ้นจะช่วยหลงอ้าวทำา
การรอคอยครั้งนี้กินเวลานานกว่าสิบปี ในที่สุดปู่หลงอ้าวก็ทนไม่ไหว เตรียมกลับไปพัฒนาในประเทศ แต่แม่หลงอ้าวกลับขัดขวางไม่ให้เขากลับประเทศ
ภายใต้การเกลี้ยกล่อมของแม่หลงอ้าว ในที่สุดปู่หลงอ้าวก็ตกลงที่จะอยู่ต่อ แต่เขากลับให้หลานชายหลงอ้าวกลับประเทศเพื่อสืบทอดหลงหุน
ถึงแม้พ่อหลงอ้าวจะเป็ผู้นำหลงหุน แต่เขาก็ยังเด็กเกินไป ในสายตาของปู่หลงอ้าว พ่อหลงอ้าวยังเด็กเกินไป หากปล่อยให้เขาดูแลหลงหุน หากเกิดปัญหาขึ้น จะจัดการได้ยาก ดังนั้นในสายตาของปู่หลงอ้าว หลงอ้าวต้องอยู่ต่อเพื่อรับ่ต่อตำแหน่งของเขา แบบนี้ถึงจะเป็ทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับตัวเอง และเป็การจัดการที่ดีที่สุดสำหรับหลงอ้าว
พ่อหลงอ้าวก็รู้ถึงความกังวลของปู่ แต่ในสายตาของเขา หลงอ้าวยังเด็กเกินไป เขากังวลว่าหลานชายของเขาจะถูกรังแกเมื่อไปถึงประเทศ ดังนั้นเขาจึงยอมให้หลานชายของเขาพัฒนาในประเทศมากกว่าที่จะให้หลานชายของเขาไปเสี่ยงอันตรายในต่างประเทศ ดังนั้นหลังจากที่หลานชายของเขากับหลี่อวี้เฟินแยกจากกัน เขาก็หาข้ออ้างออกจากหลงหุน มาที่จีน
หลงอ้าวก็รู้ถึงความคิดในใจของปู่ แต่เขาไม่อยากขัดใจปู่ ดังนั้นหลังจากปู่หลงอ้าวออกจากประเทศ เขาก็ตามปู่หลงอ้าวมาที่เมืองหลวง ในสายตาของปู่หลงอ้าว มีแค่ตัวเองอยู่ข้างๆ หลงอ้าว หลงอ้าวถึงจะปลอดภัย
หลงอ้าวพยักหน้าพูดว่า "ผมเข้าใจแล้ว ผมเข้าใจแล้ว"
เมื่อมองดูลูกชายของตัวเอง เย่เทียนก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า "พ่อครับ วางใจเถอะครับ ในเมื่อพวกคุณมีลูกด้วยกัน งั้นผมจะดูแลเด็กคนนี้เอง ผมก็ชอบเด็กคนนี้เหมือนกัน!"
"ดีเลย! ในเมื่อเป็แบบนี้ งั้นฉันก็จะฝากเขาไว้กับแก ่นี้แกก็อยู่บ้านฉันเป็เพื่อนแม่แกนะ!" หลงอ้าวพูด
"ครับ พ่อครับ วางใจเถอะครับ ลูกสะใภ้ของคุณไม่กล้ามายุ่งกับคุณหรอก!" เย่เทียนพยักหน้าพูด
"ฮ่าๆ! ดีมาก ลูกชายของฉันมีความสามารถมากจริงๆ" ปู่ของหลงอ้าวหัวเราะเสียงดัง
ในขณะนั้น เย่เทียนก็รู้สึกว่าตัวเองหน้าแดงเล็กน้อย ลูกชายของเขาเก่งจริงๆ เื่นี้เขารู้ดี
อาหารมื้อนี้ค่อนข้างสนุก เพราะปู่ของหลงอ้าว ลุงของเย่เทียน ก็คือปู่ของเขาด้วย เขาเคารพผู้ใหญ่คนนี้มาก
หลังจากอาหารเย็น ปู่ของหลงอ้าวก็ขับรถออกไป พ่อแม่ของหลงอ้าวก็ส่งเย่เทียนไปที่โรงแรม
"เสี่ยวเทียน คืนนี้ลำบากแกพักที่นี่ก่อนนะ พรุ่งนี้เช้าฉันจะให้คนไปรับแก!"
"ท่านลุงวางใจได้เลยครับ! พวกท่านพักผ่อนเถอะครับ! ผมจะไม่รบกวนพวกท่าน ผมยังมีธุระ ขอตัวก่อนนะครับ" เย่เทียนลุกขึ้นเดินไปที่ประตู
เมื่อมองดูเงาหลังของเย่เทียนที่จากไป แม่ของเย่เทียนก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า "พี่ว่าลูกชายของพี่จะจีบเสี่ยวจิ้งคนนั้นได้ไหมคะ? หนูรู้สึกว่าสายเืของตระกูลหลงของเราควรจะบริสุทธิ์ ไม่ใช่สายเืที่ยุ่งเหยิงแบบนั้น หนูหวังจริงๆ ว่าเสี่ยวจิ้งจะมาเป็ลูกสะใภ้ของตระกูลหลงของเรา ถ้าเป็แบบนั้น มันจะเป็เื่ที่ดีสำหรับสองตระกูลของเรา"
เมื่อมองภรรยาของตัวเอง หลงอ้าวก็ยิ้ม แล้วพูดว่า "ที่รัก คุณคิดอะไรอยู่น่ะ! ผมว่าเสี่ยวเทียนก็ดีออกนะ เป็คนจิตใจดี นิสัยก็อ่อนโยน แถมเขาก็เป็คนของตระกูลหลงของเรา ผมว่าลูกสะใภ้ของเราต้องเป็เขาแน่ๆ คุณอย่าใจร้อนไปเลย รอพวกเราเจอเสี่ยวจิ้งก่อน ค่อยตัดสินใจอีกที!"
หลังจากพ่อของเย่เทียนพูดจบ ก็หันหลังเดินออกไปนอกห้องนั่งเล่น จริงๆ แล้วพ่อของเย่เทียนไม่ได้คัดค้านที่เย่เทียนจะคบกับเสี่ยวจิ้ง เขาสนับสนุนให้เย่เทียนจีบเสี่ยวจิ้งด้วยซ้ำ เพราะเย่เทียนเป็คนหนุ่มที่ทรงศักยภาพที่สุดของตระกูลหลง แถมเย่เทียนก็หน้าตาดี เป็หนุ่มหล่อด้วย เงื่อนไขแบบนี้เหมาะกับเงื่อนไขของเสี่ยวจิ้งมาก
เย่เทียนบอกลาพ่อแม่แล้วออกจากบ้าน ตรงไปที่สำนักงานใหญ่หลงหุน เพราะหลงอ้าวเป็ผู้นำหลงหุน ดังนั้นในหลงหุนทั้งหมด ตราบใดที่หลงอ้าวเรียกคนของหลงหุน ก็จะไม่มีใครกล้าขัดขืน
ทันทีที่เย่เทียนมาถึงสำนักงานใหญ่หลงหุน ก็เห็นปู่ยืนรอตัวเองอยู่ที่ประตู ทำให้เย่เทียนประหลาดใจมาก ั้แ่ปู่ของเขาออกจากต่างประเทศ ปู่ของเขาแทบไม่ได้ติดต่อกับเขาเลย วันนี้เขามาหาตัวเองกะทันหัน ทำให้เย่เทียนสงสัยในใจ แต่เขาไม่ได้แสดงออกทางสีหน้า แต่รีบเดินไปหาปู่
"คุณปู่ ทำไมคุณมาที่นี่ล่ะครับ?" เย่เทียนเดินไปข้างๆ ปู่ พูดด้วยความเคารพ
"หึ ถ้าฉันไม่มา แกก็จะจำฉันที่เป็ปู่ไม่ได้แล้วใช่ไหม" ปู่สูดลมหายใจเย็น มองเย่เทียน พูดด้วยสีหน้าโกรธ
เย่เทียนรู้จักนิสัยของคุณปู่ดี ดังนั้นเย่เทียนจึงรีบยิ้ม แล้วพูดว่า "คุณปู่ คุณพูดอะไรอย่างนั้น ผมจะกล้าได้อย่างไร? ผมจะกล้าได้อย่างไร?"
หลังจากเย่เทียนพูดจบ ก็รีบยิ้มแล้วคว้าแขนปู่ พูดด้วยรอยยิ้มว่า "คุณปู่ พวกเราเข้าไปคุยกันข้างใน"
ทั้งสองคนมาที่ห้องทำงานของคุณปู่ ปู่นั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามเย่เทียน เย่เทียนยืนอยู่ข้างๆ ไม่กล้าพูดอะไรสักคำ
"บอกมาสิ! คราวนี้เรียกฉันมา มีเื่อะไร?" มองเย่เทียน ปู่พูดเสียงเรียบ
"คุณปู่ ผมอยากไปจีน ไม่รู้ว่าคุณจะเห็นด้วยไหมครับที่ผมจะไปจีน?" เย่เทียนมองปู่ของเขา พูดเสียงเบา
"จีน มันเป็ที่ไหน แกจะไปทำไม? แกต้องจำไว้ว่าราชวงศ์หลงของเรา จะต้องอาศัยอยู่ในฐานทัพใหญ่หลงหุนตลอดไป ถ้าแกไปจีน แกก็เท่ากับหาที่ตายเอง" น้ำเสียงของคุณปู่เ็ามาก
เมื่อได้ยินคำพูดของคุณปู่ สีหน้าของเย่เทียนก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย แน่นอนว่าเขารู้ประโยคนี้ดี จีนเป็ประเทศที่ลึกลับที่สุดในโลก ซ่อนอันตรายไว้มากมาย เผลอๆ อาจจะเสียชีวิตได้
"คุณปู่ ผมจะไปหาคน ผมอยากจะหาคนคนหนึ่ง ผมถึงตัดสินใจไปจีน" เย่เทียนพูดเสียงเบา จริงๆ แล้วในใจของเขามีคำตอบอยู่แล้ว แต่เขาไม่กล้าแน่ใจ เขาเลยยังลังเลอยู่
"หาคน? ใคร? แกจะหาใคร?" คุณปู่ขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย
เมื่อได้ยินคำพูดของคุณปู่ เย่เทียนก็สูดหายใจเข้าลึกๆ พูดเสียงเบาว่า "คุณปู่ เขาชื่อเย่เซียว เป็คุณชายใหญ่ขององค์กรนักฆ่าอันดับหนึ่งของจีนชื่อเสวี่ยหลาง แถมผมยังตรวจสอบแล้วว่าเสวี่ยหลางเป็คนของราชวงศ์หลง ดังนั้นครั้งนี้ผมอยากจะขอให้คุณช่วยหาเสวี่ยหลาง"
หลังจากได้ยินคำพูดของเย่เทียน ปู่ของหลงอ้าวก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเสียงดัง เขาไม่คิดเลยว่าหลานชายของเขาจะไปแก้แค้นเย่เซียว แถมยังไปแก้แค้นเย่เซียวอีก ทำให้ปู่ของหลงอ้าวรู้สึกว่าสมองของเขาไม่ค่อยดี หลานชายของเขาจะไปหาเื่เย่เซียวทำไมกัน?
เย่เทียนเป็ใคร เขาคือคนหนุ่มที่โดดเด่นที่สุดของราชวงศ์หลง อนาคตของตระกูลหลงต้องอาศัยเย่เทียนสืบทอด ตอนนี้เย่เทียนกลับไปหานักฆ่า ปู่ของหลงอ้าวรู้สึกว่ามันเหลือเชื่อ ไม่รู้จะพูดอะไรดี เขาไม่เชื่อว่าเย่เทียนจะทำเื่แบบนี้ ยิ่งไม่เชื่อว่าทั้งหมดนี้เป็ความคิดของเย่เทียนเอง
"เย่เทียน ฉันบอกแกเลยนะ เย่เซียวคือศัตรูของหลงหุนของเรา แถมแกก็เป็ทายาทในอนาคตของหลงหุนของเรา แต่ตอนนี้แกกลับไปแก้แค้นเย่เซียว ฉันบอกแกเลยนะว่าฉันไม่ยอมเด็ดขาด
…………………………
25K
