ทะลุมิติไปเป็นพระชายาแพทย์ผู้มากพรสวรรค์ [แปลจบแล้ว]

        มู่จื่อหลิงที่นั่งอยู่บนตักของหลงเซี่ยวอวี่พยายามจะลุกขึ้นแต่เขาไม่ยินยอม

        หลงเซี่ยวอวี่คร่ำครวญยังคงไม่ยอมปล่อยนาง แสร้งทำเป็นสงบนิ่ง ลูบหัวของมู่จื่อหลิงเบาๆ เสียงที่กล่าวออกมาของเขาทั้งเบาและแหบเล็กน้อย“เมื่อคืนเจ้าไปทำสิ่งไม่ดีอะไรที่ตำหนักคุนหนิง?”

        เมื่อได้ยินเช่นนี้มู่จื่อหลิงก็หยุดดิ้นรนและนั่งนิ่งอย่างเชื่อฟัง

        เดิมนางคิดว่านางวิ่งออกไปและนั่นคือจุดสิ้นสุดของเรื่องนี้แต่นางไม่คิดว่าหลงเซี่ยวอวี่จะค่อยๆ มาตะล่อมถามอีกครั้ง ในยามนี้ควรทำอย่างไร?

        เมื่อเขากล่าวถึงเรื่องนี้มู่จื่อหลิงก็เกิดความรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย

        หนอนกู่ที่น่ากลัวมีอยู่จริงในยุคนี้นางตระหนักดีถึงอันตรายของหนอนกู่

        แต่นางกลับนำหนอนกู่มาใช้กับฮองเฮาแม้ว่ามันจะทำให้ดีขึ้น แต่มันก็ยังเป็นกู่

        กู่เป็นสิ่งต้องห้ามในเมืองหลวงและในยามนี้ นางใช้มันเพื่อทำร้ายผู้อื่น หากมีผู้ใดรับรู้ผลที่ตามมานั้นเกินจะจินตนาการได้

        ไม่ต้องพูดถึงอารมณ์ที่ไม่แน่นอนของฮ่องเต้หลงเหวินอิ้นเขาจะไม่ละเว้นนางอย่างแน่นอน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเขาคงจะตัดสินว่านางคือผู้ที่ใช้กู่กับหลงเซี่ยวหนานและลงโทษนางอีกครั้งสำหรับการสังหารองค์ชายเพียงแค่พูดถึงความเกลียดชังและความกลัวของผู้คนในใต้หล้าที่มีต่อหนอนกู่หากถูกค้นพบ น้ำลายจากปากของแต่ละคนอาจทำให้นางจมน้ำตายได้

        หากไม่ใช่เพราะถูกบังคับนางก็ไม่ต้องการใช้กู่เพื่อทำร้ายใครเลยไม่ว่าคนผู้นั้นจะมีความเกลียดชังแบบใดกับนาง นางก็ไม่ต้องการ

        แต่ยามนี้ มันจบลงแล้วและตั้งแต่นางได้ทำมันลงไป นางก็ไม่เสียใจแม้แต่น้อย

        นางเป็นคนเดียวที่รู้เรื่องที่ฮองเฮาใช้กู่และนางไม่ได้บอกแม้กระทั่งเย่จื่อมู่ด้วยซ้ำ

        ในเวลานั้นเมื่อขอความช่วยเหลือจากเย่จื่อมู่ก็บอกไปเพียงว่าตนต้องการแก้แค้นด้วยการวางยาพิษ และไม่พูดอะไรอีกอีกทั้งเย่จื่อมู่ก็ไม่ได้ถาม

        หากนางไม่บอกว่าจะใช้กู่กับฮองเฮากู่ที่ได้รับการปรับปรุงจากนางก็จะไม่ถูกค้นพบ และจะไม่มีผู้ใดพบกลอุบายใดๆ แม้ว่าฮองเฮาจะทรงรับรู้เรื่องนี้อยู่ในใจนางก็ขมขื่นเกินกว่าจะพูดมันออกมา นางไม่อาจพูดออกมาได้

        นางรู้ว่าเสด็จแม่ของหลงเซี่ยวอวี่ก็เสียชีวิตเนื่องจากกู่เช่นกันดังนั้นเขาควรจะแค้นเคืองหนอนกู่ใช่หรือไม่? และยามนี้นางกำลังใช้กู่เพื่อทำร้ายผู้คนเขาจะคิดอย่างไร?

        ไม่ว่าอย่างไรก็ตามหลงเซี่ยวอวี่รู้อยู่แล้วว่านางมีหนอนกู่อยู่ในตัวและเขาไม่ได้พูดอะไรเลยตั้งแต่ต้นจนจบ ทั้งยังไม่ได้บอกว่าจะทำลายหนอนกู่เหล่านั้น

        และครั้งล่าสุดที่นางหยิบหนอนกู่ควบคุมจิตใจออกมาก็ไม่เห็นปฏิกิริยาใดๆ จากเขาเลย เขาไม่สนใจความจริงที่ว่านางได้สร้างหนอนกู่จากกู่ปรสิตในตัวหมาป่าด้วยเช่นกัน

        ดังนั้น...เขาคงไม่ว่าอะไรหากนางใช้กู่เพื่อทำร้ายผู้คน ยิ่งคนผู้นั้นคือฮองเฮา ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึง

        มู่จื่อหลิงพ่นลมหายใจออกมาเบาๆตั้งใจบอกกล่าวทุกสิ่งที่ทำลงไปเมื่อคืนนี้ออกมา “ข้าไปเพื่อ...”

        แต่ในเวลาเพียงชั่วครู่มู่จื่อหลิงก็ยังคงลังเลที่จะพูดออกมา

        แม้ว่าจะเดาได้ว่าหลงเซี่ยวอวี่จะไม่สนใจแต่ไม่ได้หมายความว่าผู้อื่นจะไม่สนด้วยเสียหน่อย

        นางไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดในยามนั้นที่นางยังไม่รู้จักเขาดี นางถึงเชื่อใจเขามากและนางสามารถบอกเขาได้ทุกอย่าง ทั้งยังบอกเขาไปตามตรงเกี่ยวกับหนอนกู่

        แต่ยามนี้...ใบหน้าอันไร้ที่ติของหญิงสาวผู้นั้นปรากฏขึ้นในจิตใจของมู่จื่อหลิงขึ้นมาอย่างกะทันหันอีกครั้ง

        แม้ว่าจะไม่ทราบความสัมพันธ์ของพวกเขาแต่คนผู้นั้นก็สามารถมีอิทธิพลต่อเขาได้

        หากทำได้นางก็ไม่อยากคิดมาก ไม่อยากลงลึกไปกว่านี้และไม่ต้องการที่จะคิดว่าหัวใจของผู้คนนั้นเลวร้ายมากแค่ไหน

        แต่ยามนี้นางอดคิดไม่ได้เกี่ยวกับตัวตนและสถานการณ์ของนาง

        นางไม่รู้ว่าตำแหน่งของฉีหวางเฟยที่นางเป็นอยู่ในยามนี้จะดำเนินต่อไปได้นานเพียงใดแต่ตราบใดที่นางเป็นฉีหวางเฟยอีกเพียงหนึ่งวันนางรู้ว่าศัตรูของนางจะเพิ่มขึ้นอย่างไม่ลดละดังนั้นนางจึงต้องระมัดระวังอยู่ตลอดเวลา

        และยามนี้...นางยังเชื่อใจเขาได้แต่ไม่กล้าเชื่ออย่างสุดหัวใจเหมือนก่อนหน้า

        ในยามนี้นางไม่กล้าทำสิ่งใดหากเป็นในช่วงแรกนางจะบอกเขาทันที

        อีกทั้งเมื่อเจอปัญหาก็ยังไม่กล้านึกถึงเขาเหมือนดังช่วงแรกไม่กล้าวิ่งไปขอความช่วยเหลือจากเขาและหาผู้สนับสนุนให้เขา

        ในยามนี้มู่จื่อหลิงเกิดความลังเล

        อย่างไรก็ตามนางไม่ได้เห็นว่าในยามที่นางกำลังจะหยุดพูดดวงตาที่สดใสราวกับดวงดาวของหลงเซี่ยวอวี่นั้นหรี่ลงครู่หนึ่ง

        ไม่อยากจะบอกว่าเขามีหลายวิธีที่จะบังคับให้นางพูดแต่ยามนี้ เขาไม่อยากทำ...เขาไม่อยากบังคับนาง!

        ‘บางสิ่ง’ สามารถบังคับได้ แต่บางสิ่ง คำบางคำ จะเปลี่ยนแปลงไปเมื่อถูกบังคับ

        เช่นเดียวกับล่วมยาเล็กๆของนางที่สามารถใส่ของได้มากมาย เขาอยากรู้ที่มาของสิ่งนั้นมาก แต่เขาก็ไม่ได้ถาม

        เขารู้ว่าร่างกายของนางมีความลึกลับมากมายและมันไม่ง่ายที่จะสืบค้น!

        เขาต้องรอ!ไม่ว่าในกรณีใด เพราะเขาได้เลือกนางแล้ว

        เขาต้องการให้นางเป็นฝ่ายเริ่มพูดกับเขาก่อนเขาชอบความคิดริเริ่มของนาง

        ในยามที่มู่จื่อหลิงยังคงคิดว่าควรจะตอบเช่นไรดีอยู่นั้นหลงเซี่ยวอวี่ก็พูดขึ้นมาว่า

        “มู่มู่คนโง่เหนื่อยหรือยัง? เมื่อคืนยังไม่ได้พักผ่อนพักผ่อนก่อน สิ่งที่เปิ่นหวางได้ให้สัญญาต่อเจ้าไว้จะต้องได้รับการจัดการอย่างแน่นอน ว่าอย่างไร?” หลงเซี่ยวอวี่จูบหน้าผากมู่จื่อหลิงเบาๆก่อนจะค่อยๆ ปล่อยนาง แล้วยืนขึ้นก้าวออกจากประตูไป

        เขาไม่ถามหรือ? ไม่บังคับให้นางพูดหรอกหรือ? เขาจากไปเช่นนี้? มู่จื่อหลิงตะลึงไปเล็กน้อยเมื่อมองเขาที่เดินออกไป

        นางก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหากหลงเซี่ยวอวี่บังคับนางอีกครั้ง นางจะบอกเขาหรือไม่

        แต่ยามนี้เขาไม่ได้บังคับนาง ไม่มีแม้แต่คำถามเดียว

        หลงเซี่ยวอวี่จากไปแล้วในเมื่อไม่ถาม นางก็ไม่ต้องคิดแล้วว่าจะตอบอย่างไร นางควรจะมีความสุขใช่ไหม?

        แต่...นางไม่มีความสุขเลย

        เมื่อมองดูแผ่นหลังที่กำลังจะหายลับไปจู่ๆ มู่จื่อหลิงก็รู้สึกราวกับว่ายังมีสิ่งหนึ่งในใจของนางที่ถูกฝ่ามือใหญ่จับไว้มันเจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออก

        เหตุการณ์เมื่อคืนนี้ชัดเจนอยู่ในใจความโกรธของเขา ความสงสารเมื่อเห็นนางบาดเจ็บ ความอ่อนโยนของเขาในยามที่ช่วยนางพันแผลอย่างระมัดระวังและความเสน่หาของเขา...

        ชั่วข้ามคืนดูเหมือนจะมีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นดูเหมือนว่าหลายสิ่งหลายอย่างได้รับการยืนยันและดูเหมือนว่าทุกอย่างจะไม่อาจควบคุมได้แล้ว ทั้งยังไม่อาจเรียกคืนมาได้

        “ข้าไม่ได้ทำอะไรผิดข้าแค่ปฏิบัติกับเขาในลักษณะเดียวกัน” ในขณะที่แผ่นหลังของร่างสูงใหญ่กำลังจะหายตัวไปต่อหน้าในที่สุดมู่จื่อหลิงก็พูดขึ้น

        นั่นคือทั้งหมดที่นางสามารถพูดได้ไม่ว่าหลงเซี่ยวอวี่จะคาดเดาได้หรือไม่ก็ตาม นางก็จะไม่พูดอะไรอีก

        ประโยคเดียวก็เพียงพอแล้ว

        หลงเซี่ยวอวี่ฉลาดเพียงใดผู้ที่อยู่ในวังได้ทำสิ่งใดลับหลังไปกี่อย่างแล้ว? เขาย่อมรู้ดีเขาจะนึกไม่ถึงความหมายของสิ่งนี้ได้อย่างไร

        เสียงฝีเท้าของหลงเซี่ยวอวี่หยุดลงมุมปากของเขาค่อยๆ ยกขึ้น สัมผัสแห่งความสุขปรากฏขึ้นในหัวใจของเขาโดยไม่รู้ตัว

        เมื่อเขาต้องการหันหลังกลับทันใดนั้น ราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้รอยยิ้มเจ้าเล่ห์จึงแวบเข้ามาในดวงตาของเขา ก่อนที่เขาจะเดินจากไป

        หลังจากหลงเซี่ยวอวี่ข้ามธรณีประตูไปแล้วมู่จื่อหลิงก็มองไม่เห็นเขาอีก

        แต่นางไม่รู้ว่าหลังจากหลงเซี่ยวอวี่เดินออกไปฝีเท้าของเขาก็ช้าลงโดยไม่รู้ตัว...มันช้ามาก ช้ามากมากและเขาแทบไม่ได้ก้าวเดินแล้ว

        นางพูดไปหมดแล้วแม้ว่าชายผู้นี้จะไม่เข้าใจก็ตาม เหตุใดเขาถึงไม่พูดสิ่งใดออกมาบ้าง? เหตุใดถึงออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ? หยาบคายจริงๆ มู่จื่อหลิงจ้องมองไปยังประตูที่ว่างเปล่าพลางคร่ำครวญอยู่ในใจ

        เดี๋ยวนะ! ไม่!ทันใดนั้นหน้าผากของมู่จื่อหลิงก็ปรากฏความตกใจขึ้นมา และนางก็รู้สึกตัวในทันที!

        เมื่อครู่หลงเซี่ยวอวี่บอกว่าเขาจะจัดการกับเรื่องนั้นอย่างแน่นอนเช่นนั้นฮองเฮาก็ต้องโดนด้วยไม่ใช่หรือ?

        ฮองเฮาตามล่านางจะปล่อยให้ฮองเฮาตกลงมาอย่างง่ายดายได้อย่างไรและไม่ว่าอย่างไรหนอนกู่ควบคุมจิตใจก็จัดการไม่ได้ง่ายๆ เช่นนั้นนางก็อยากจะเล่นกับมันให้มากพอ

        ไม่ หากฮองเฮาล้มลงแล้วนางจะเล่นสนุกได้อย่างไร? จะทำอย่างไร?

        แม้ว่าฮองเฮาจะจากไปแต่ก็ยังมีคนจำนวนมากในตำหนักที่เฝ้ามองนาง หากฮองเฮาล้มลงก่อนที่นางจะทันได้ใช้งานคืนวันต่อจากนี้ช่างน่าเศร้าใจไม่น้อย

        เมื่อคิดถึงสิ่งนี้มู่จื่อหลิงก็วิ่งออกไปราวกับลมกระโชกแรง...

        ‘ผลัก——'

        มู่จื่อหลิงคิดว่าหลงเซี่ยวอวี่ได้ออกไปไกลแล้วจึงวิ่งออกไปสุดชีวิต แต่เพียงครู่เดียวที่นางออกไปหัวของนางก็กระแทกเข้ากับแผ่นหลังที่แข็งแกร่งอย่างแรง

        หลงเซี่ยวอวี่คาดไว้แล้วว่ามู่จื่อหลิงจะวิ่งออกมาแต่เขาไม่คิดว่านางจะวิ่งเร็วถึงเพียงนี้

        ฉีอ๋องผู้มีย่างก้าวที่มั่นคงถูกมู่จื่อหลิงชนจนเซ

        แต่เขาก็โซเซไปเพียงหนึ่งก้าวก่อนจะหยุดลง

        ฉีอ๋องถูกชนจนตัวเอียงแล้วคนที่อยู่ด้านหลังจะเป็นอย่างไร...

        ราวกับแสงไฟตกกระทบหินเร็วดุจสายฟ้า หลงเซี่ยวอวี่หันกลับมาในทันที ด้วยสายตาและมือที่รวดเร็ว เขาก้าวเท้าหนึ่งก้าวแล้วดึงมู่จื่อหลิงขึ้นมา จับนางไว้ในอ้อมแขนอย่างแน่นหนา

        “โอ๊ย!” มู่จื่อหลิงยกมือขึ้นกุมหน้าผากและปลายจมูกของนางซึ่งมันเจ็บปวดมากจนนางเกือบจะร้องไห้ออกมา

        หลงเซี่ยวอวี่ลูบหน้าผากของเธอด้วยความสับสนเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยอย่างโกรธเคือง “ข้ารู้ว่ามันเจ็บครั้งหน้าเจ้ายังกล้าที่จะประมาทอีกหรือไม่?”

        มู่จื่อหลิงส่ายหัวอย่างไม่พอใจน้ำเสียงของนางราวกับกำลังร้องไห้ นางบ่นว่า “ผู้ใดจะไปรู้ว่าท่านจะเดินช้าเช่นนี้ถ้าท่านไม่เดินช้าเช่นนี้ ข้าจะชนท่านได้อย่างไร?”

        หลงเซี่ยวอวี่รู้สึกจนปัญญาเล็กน้อยที่เขาเดินช้าๆไม่ใช่เป็นเพราะเขากังวลว่าผู้หญิงโง่บางคนจะไม่ฉลาดพอจนตอบสนองช้าเกินกว่าที่จะตามไม่ทันหรอกหรือ

        แต่ยามนี้ดูเหมือนว่าความกังวลของเขาจะเกินความจำเป็นอย่างเห็นได้ชัด!

        จู่ๆ หลงเซี่ยวอวี่ก็พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า“ฉีหวางเฟยรีบเร่งวิ่งออกมา เจ้าไม่เต็มใจที่จะปล่อยเปิ่นหวางไปหรือ?”

        มู่จื่อหลิงยังคงปิดจมูกของนางและดันเขาไว้ด้วยศอกของนางแต่นางไม่ได้ผลักเขาออกไป นางจ้องเขม็งไปที่หลงเซี่ยวอวี่ “ใครคิดถึงท่านกัน?”

        แม้กระทั่งนางเองก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำไปและโดยที่นางไม่รู้ตัว นางก็ยิ่งกล้าหาญและเย่อหยิ่งมากขึ้นต่อหน้าฉีอ๋อง

        หลงเซี่ยวอวี่ทำท่าทางจริงจังและน่าเกรงขามก่อนจะพูดอย่างเย็นชาว่า “ในเมื่อไม่ใช่ เช่นนั้นเปิ่นหวางขอตัว”

        ก่อนที่เขาจะพูดจบเขาก็ปล่อยนางออก และหันหลังกลับโดยไม่หันกลับมามองอีก

        ฉีอ๋องทรงเชื่อฟังเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน? ไม่มีเหตุผลเลย!

        มู่จื่อหลิงตกตะลึงไปครู่หนึ่งจากนั้นจึงตอบสนอง รีบคว้าชายแขนชุดคลุมของเขาไว้ “รอเดี๋ยว...”

        “หือ? มีอะไรอีกหรือ?” ดวงตาของหลงเซี่ยวอวี่เป็นประกายด้วยรอยยิ้มเขาหันกลับมามองนางด้วยสายตาที่งงงวย

        จากบทเรียนก่อนหน้านี้ มู่จื่อหลิงจึงพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อจัดระเบียบคำพูดในใจพยายามใช้ไหวพริบและใช้คำที่กระชับที่สุดเท่าที่จะทำได้“เรื่องนั้นเกี่ยวข้องกับข้า และข้าต้องการมีส่วนร่วม”

        หลังจากพูดเช่นนี้แล้ว นางก็แอบมองไปที่หลงเซี่ยวอวี่จากหางตาก่อนที่นางจะโล่งใจที่เห็นว่าการแสดงออกของเขายังคงเหมือนเดิม

        หลงเซี่ยวอวี่ยิ้มและลูบหัวของนางอย่างใส่ใจ“ได้ คนในวังจะปล่อยให้เจ้าได้เล่นสนุก ส่วนที่เหลือ...แน่นอนว่าข้ายังต้องการความช่วยเหลือจากเจ้า”

        นางอยากจะทำอะไรก็ทำถึงแม้จะต้องเจ็บช้ำ เขาก็จะปล่อยให้นางทำโดยไม่ห้ามแต่เขาจะไม่มีวันปล่อยให้นางได้เป็นอิสระ...ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ได้

        เมื่อได้ยินเช่นนี้ มู่จื่อหลิงจึงยืนนิ่งท่ามกลางสายลมแห่งความยุ่งเหยิงทันที!

        แม้จะไม่ได้บอกว่าเป็นผู้ใดแต่นางก็รู้

        หลงเซี่ยวอวี่บอกว่าจะทิ้งมารดาแห่งแคว้นให้นางได้เล่นสนุกจริงหรือ? ตกใจสุดๆ!

        แม้ว่าในใจของนางจะคิดเช่นเดียวกันแต่เมื่อมันออกมาจากปากของฉีอ๋อง ก็ยังรู้สึกแปลกที่ได้ยิน!

        นางเพียงบอกว่านางต้องการมีส่วนร่วมนางไม่ได้บอกว่านางต้องการฮองเฮา เขารู้ได้อย่างไร?

        เขาเดาได้หรือ? เขารู้หรือไม่ว่าก่อนหน้านี้นางจะวิ่งตามเขาออกมา?

        มู่จื่อหลิงเหล่ตามองหลงเซี่ยวอวี่และไม่พลาดประกายในดวงตาของเขา

        ชายผู้นี้...เล่นนางอีกแล้ว!