ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

       คลื่นพายุ หมู่เมฆที่หมุนวนอย่างบ้าคลั่ง ราวกับมีพายุทอร์นาโดลูกใหญ่ ไปพร้อมอายหมอก ลมระเบิดหนา เมื่อปรากฏร่างสัตว์อสูรสองตนบดบังผืนฟ้า ไปพร้อมกองทัพ3000ชีวิต ข้ามผ่านดินแดนเทพ ออกไปเป็นทางยาว จนเกิดเสียงลมระเบิด ดังออกไปกึกก้องเก้าสวรรค์ชั้นฟ้า 
 

ปัง!! ปัง!! ปัง!! ดังออกมาก้องไม่มีขาด

       ผู้คนที่แอบหลบซ่อน อยู่ภายในดินแดนเทพ พวกเขาต่างก็เงยหน้าขึ้นไปมอง ด้านบนท้องฟ้าสูง ครั้นเห็นปรากฏการณ์ประหลาด อย่างที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน ในรอบหลายร้อยปี บัดนี้กำลังมีกลุ่มคนข้ามผ่านดินแดนเทพ ไปยังเขตแดนของศัตรูอย่างไม่มีหวาดเกรง จักรวาลที่เต็มไปด้วยดวงดาวพร่างพราว ต่างก็สั่นไหวโยกคลอน

       ทิศทางที่ตั้งของหุบเขาบรรพชน องค์ชายชิงอู๋เหล่ย ชายแก่ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์สีทอง เขาคลี่ยิ้มออกมากว้าง พร้อมดวงตาที่เปล่งประกาย ฉายความหวังขึ้นมา ครั้นรับรู้ว่าอีกไม่ช้า การต่อสู้ใหญ่กำลังจะอุบัติ ปะทุขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง อาจจะเขย่าทั่วมหาพิภพ ให้เกิดความโกลาหล วุ่นวายอีกครั้ง

        แม้แต่องค์หญิงชิงหนาน พร้อมกับมิตรสหายรุ่นเดียวกับนาง พวกเขายังเงยหน้ามอง ไปบนท้องฟ้าสูง ด้านบนหุบเขาบรรพชน กันอย่างไม่วางตา ครั้นเห็นอายหมอก ลมระเบิดหนา แผ่ริ้วคลื่นความโกลาหลออกมา กำลังจะข้ามผ่านพวกเขาไปอย่างรวดเร็ว

        พร้อมร่างชายหนุ่มผมสีขาวแผ่สยาย โบกสะบัด โยกไหวไปกับสายลมเย็นเยือก อย่างบ้าคลั่ง ยืนมือไพล่หลัง สายตาแหลมคม จ้องมองไปเบื้องหน้า อยู่บนหัวสัตว์อสูรเต่าบรรพกาล อย่างไม่วางตา

        กลิ่นอายโดดเด่นที่ปลดปล่อยทั่วสารพางค์กายอี้เฉิน แผ่ไพศาลออกไปกว้างไกล ไม่เหมือนจอมยุทธ์ผู้ใดในโลกหล้า ราวกับพวกเขา เห็นจักรพรรดิหนุ่ม ผู้รุ่งโรจน์ เดินข้ามผ่านแม่น้ำสีทองแห่งกาลเวลา จากอดีตมาจนถึงยุคปัจจุบัน หมู่ชนพวกเขาต่างก็อ้าปากค้าง ดวงตาเบิกออกกว้าง ด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา ก่อนชายหนุ่ม ภายในกลุ่มขององค์หญิงชิงหนาน เขาจะกล่าวพูดออกมา

“องค์หญิง ท่านรู้สึกคุ้นใบหน้าชายหนุ่มผู้นั้นหรือไม่?”

        ด้านของสตรีนางขมวดคิ้ว ขึ้นมาเป็นปมอยู่นานแล้ว รีบพยักหน้า กล่าวพูดขึ้นมาทันใด “เหตุใดชายหนุ่มที่พวกเราเจอ ภายในสุสานบรรพชน ถึงกลายเป็นเขาไปเสียได้”

       “อืมๆ ไอ้เวรนั้นข้าจำมันได้ไม่มีวันลืม มันกล้าลบหลู่ จักรพรรดิอี้เฉินของพวกเรา” ก่อนพวกเขาจะยกฝ่ามือ ขึ้นมาปัดป้องเสียงลมระเบิด หอบพัดเอาคลื่นความโกลาหล ออกไปเป็นทางยาว มาพร้อมระลอกคลื่นที่บ้าคลั่ง ซัดสาดออกไปทั่ว เส้นผมพวกเขาต่างก็ปลิวสะบัดโยกไหว ไปกับสายลมอย่างรุนแรง

        ทว่าเมื่อพวกเขารับรู้ถึงพลังของผู้ยิ่งใหญ่ ภายใต้อายหมอบลมระเบิดหนา พวกเขาต่างก็กลืนน้ำลายลงคอไปอึกใหญ่ แขนขาสั่นเทิ้ม ปิดปากเงียบไปอย่างฉับไว

         ...ไม่นานพายุที่บ้าคลั่งไปพร้อมกับอี้เฉิน มันก็ผ่าเข้าไปยังเขตแดนของศัตรูคนทวีปมืด กองทัพทวีปมืด เกิดความโกลาหล วุ่นวายในรอบหลายสิบปี จวนเหล่าแม่ทัพใหญ่ ที่เฝ้าประตูสงครามโบราณ เชื่อมต่อไปยังดินแดนจักรพรรดิ พวกเขาต่างก็มีสีหน้าบูดบึ้ง

“รายงานมีพายุทอร์นาโดลูกใหญ่ มาพร้อมอายหมอก ลมระเบิดหนา กำลังเคลื่อนตัวมาที่นี่อย่างเร็วจี๋”

        ชายแก่ที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศ เขาพยักหน้า รับรู้ได้ถึงลมระเบิด ทำให้ราชาอมตะ อย่างเขารู้สึกแสบร้อนผิวหนัง กายาถูกแรงกดดันน้อยๆ มันต้องไม่ใช่พายุธรรมดา ก่อนชายแก่จะรีบขับเคลื่อนปราณพลัง ส่งแผ่นยันต์ข้อความ ออกไปรายงานผู้ยิ่งใหญ่อย่างฉับไว เมื่อรับรู้คลื่นพายุ ที่บ้าคลั่งใกล้เข้ามาหาพวกเขาเต็มทน

“หืม!! ผู้อาวุโสถึงกับส่งเรื่องรายงานผู้ยิ่งใหญ่เชียวหรือ เกรงว่าพายุที่บ้าคลั่ง นั้นจะไม่ธรรมดาเสียแล้ว”

“อืมๆ” เหล่าทหารนับไม่ถ้วน ที่มองเห็นแผ่นยันต์ ถูกแม่ทัพใหญ่ผู้หนึ่งขับเคลื่อน เตรียมจะแหวกสวรรค์ขึ้นไป ด้านบนท้องฟ้าสูง

         แต่จู่ๆ พวกเขาก็ต้องเบิกตาออกกว้าง เมื่อเห็นคลื่นลำแสงสีแดง ฉายขึ้นไปด้านบนผืนฟ้าที่มืดครึ้ม จากการชี้นิ้วมือของอี้เฉิน ปรากฏออกมาอยู่แวบหนึ่ง ทำลายแผ่นยันต์ส่งข้อความในเสี้ยวพริบตา

        ภาพเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นเร็วมาก แม้แต่พวกเขาคนทวีปมืดยังตั้งตัวไม่ทัน ก่อนพวกเขาจะเห็นร่างมังกรสีขาวตัวเขื่อง พร้อมกับเต่าบรรพกาลขนาดใหญ่โตภายใต้ หมอกคลื่นพายุหนา คำรามเสียงโฮก!! ออกมาเสียงดังสนั่นก้องฟ้า ริ้วคลื่นความโกลาหลแพร่กระจาย ออกไปทั่วจักรวาล แม้แต่ผู้ยิ่งใหญ่ยังรับรู้ได้

         ศัตรูต่างดินแดนพวกเขาต่างก็แขนขาสั่นเทา ด้วยความหวาดกลัวในทันใด มีจอมยุทธ์บางคนถึงกับร่างแหลกระเบิด เป็นหมอกเลือด เมื่อรับรู้ถึงแรงกดดัน ของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ ปะทุระเบิดปราณพลังซัดสาดออกมา จนแม่ทัพใหญ่ฝั่งศัตรู พวกเขาต้องแค่นเสียง คำรามออกมาดังสนั่นกัมปนาท ออกไปก้องฟ้า “บัดซบ! บัดซบ! ไอ้เวรเอ๊ย พวกเจ้าเป็นกลุ่มคนของมหาอำนาจใดกันแน่ ถึงกล้าส่งขั้นพลังจักรพรรดิมาเช่นนี้”

        ก่อนชายแก่ผู้อาวุโสจะกล่าวเตือน เมื่อเห็นการโจมตีปานสายฟ้าฟาดของกลุ่มคนที่ไม่รู้ที่มา ส่งให้กองทัพของพวกเขา เสียหายอย่างหนัก ชนิดไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน “สั่ง ถอนกำลังก่อนเร็วเข้า”

         ครั้นเห็นคลื่นพายุบ้าคลั่ง พัดพามาพร้อมกับอี้เฉิน ทำให้เกิดภาพเหล่าจอมยุทธ์ตายตก ไปอย่างมากมาย จากปากมังกรสีขาว ปลดปล่อยพ้นอายน้ำแข็งสีขาว ปกคลุมไปทั่วอาณา ราวกับมองเห็นแดนเหมันต์

        ร่างจอมยุทธ์ ที่ถูกแช่แข็ง เต๋า อายเย็นเหยียบ เมื่อเจอลมระเบิดที่พัดผ่านเข้าปะทะ ต่างก็ทำให้ร่างพวกเขา แตกละเอียด ระเบิดเป็นเศษน้ำแข็ง แตกกระจัดกระจายออกไปทั่ว รอบด้านต่างก็เต็มไปด้วยเสียงร้องโหยหวน คร่ำครวญ ออกมาด้วยความเจ็บปวด กลายเป็นภาพน่าเวทนา

        ก่อนจักรพรรดิเต่าชรา จะคลี่ยิ้มภายในใจออกมากว้าง เนื้อตัวสั่นกระตุกอยากจะฆ่าสังหารผู้คน “เราจัดการตรงนี้ให้สิ้นซาก กวาดล้างพวกมัน ให้หมดเลยดีหรือไม่ อี้เฉิน” คนอื่นๆ พวกเขาพยักหน้า เห็นด้วยกับความคิดนี้เช่นกัน

ด้านอี้เฉินส่ายหัว ก่อนจะชี้นิ้วไปยังประตูสงครามโบราณ “ไม่! ..ปล่อยพวกเขาไปก่อน เป้าหมายของเราคือดินแดนจักรพรรดิ”

        เฉินหมิง ทายาทของ10อสูรบรรพกาล ครั้นเขาได้ยินนามของอี้เฉิน เขาถึงกับร้องอ๊าก!! คำรามออกมาดังก้อง ไม่อาจลืมเลือนนามของอี้เฉิน ชายหนุ่มผมขาวได้ “เจ้า ไอ้เวรเสี้ยนหนามของคนทวีปมืด อี้เฉิน เจ้ายังไม่ตายตกเช่นนั้นหรือ?”

อี้เฉิน ที่หันปรายตาไปมอง เฉินหมิง ที่คำรามออกมาก้อง แววตาดุร้าย เขาคลี่ยิ้มเย็นเหยียบ แค่นเสียง ออกไปหาชายหนุ่มในทันใด “เจ้า ไอ้สุนัข ที่โดนข้าตีจนหลังแอ่น เจ้ายังไม่เจียมตัวอีกเช่นนั้นหรือ หากข้าว่าง ข้าจะมาเล่นกับเจ้าแล้วกันเฉินหมิง”

        ก่อนร่างพวกอี้เฉินจะหายเข้าไป ภายในประตูสงครามโบราณ ฟึบ!! พร้อมเสียงเหล่าจอมยุทธ์คนทวีปมืด พวกเขาต่างก็เดือดดาลบ้าคลั่ง สบถด่าอี้เฉินกันออกมาไม่ขาดสาย

        แม้แต่กลุ่มคน ที่เข้าไปภายในประตูสงครามโบราณ พวกเขายังมองอี้เฉิน ด้วยสายตาแปลกๆ ครั้นเห็นความบ้าคลั่ง ของเหล่าศัตรูต่างดินแดน แม้จะผ่านมา400ปี ชื่อของอี้เฉินก็ยังไม่เคยจางหาย สลักลึกลงไปภายในใจคนทวีปมืด เกรงว่าชายหนุ่มผมขาว จะทำอะไรให้พวกเขาโกรธแค้นไว้มากมาย พวกเขาต่างก็รับรู้ได้ถึงความแค้นเคือง ที่อยากจะป่นกระดูกของอี้เฉินลง

        ด้านอี้เฉินชี้นิ้วออกไปด้านหน้า พร้อมกับบอกกล่าวพวกเขาออกมา “พวกเจ้าอย่ามองข้าด้วยสายตาเช่นนั้น ..เหมือนว่าฝั่งตรงข้ามจะเป็น ประตูไปยังดินแดนจักรพรรดินะ”

        ภาพพื้นดินสีแดงราบเรียบไร้ชีวิตชีวา เต็มไปด้วยกองทัพคนทวีปมืด ร่วมหมื่นชีวิต พวกเขาต่างก็หันกลับมามอง พวกอี้เฉินด้วยสีหน้าตกใจ ราวกับพวกเขาเห็นผี เมื่อเห็นว่าเป็นผู้ใดไม่รู้ เข้ามายังสถานที่แห่งนี้

        ก่อนพวกอี้เฉินจะยิ้มเย็นเหยียบขึ้นมา เมื่อเสียงแค่นคำราม ฆ่า!! พวกเขาคำรามออกมาก้องฟ้า กองทัพกว่า3000ชีวิตต่างก็พุ่งฝ่าออกไปเบื้องหน้า ราวกับเป็นเครื่องจักรฆ่าสังหาร ต่างก็เข่นฆ่าศัตรูออกไป เบื้องหน้าอย่างไม่ปรานี ส่งให้โลหิตพุ่งกระฉูด สูงไปหลายร้อยจั้ง เลือดอาบนองไปทั่วผืนฟ้า กลายเป็นฉากการฆ่าสังหารโหดในเสี้ยวพริบตา

         ศพกองเกลื่อนกลาดออกไปทั่ว บางร่างก็เหลือแต่แค่เศษกระดูกกองกับพื้น เหล่าคนที่คิดหนีก็มี เหล่าจอมยุทธ์ที่คิดต่อสู้ ต่างก็ถูกพวกอี้เฉิน ฆ่าสังหารจนเหี้ยนเตียน แม้แต่ครึ่งก้าวจักรพรรดิ ผู้หนึ่งยังถูกกำจัดลบหาย จิตวิญญาณดั้งเดิมของชายแก่ผู้นั้น ถูกพวกอี้เฉินทุบตีจนแหลกละเอียด แตกกระจายเป็นละออง ไปกับสายลมเย็นเหยียบ ไม่สามารถสังสารวัฏ กลับมาเกิดใหม่ได้อีกต่อไป

        ภาพภายในประตูสงครามโบราณ ไม่กี่ชั่วยามก็กลายเป็น แดนนรกอเวจีฉาบสีแดงฉานโลหิต ออกไปทั่วทุกอณู ส่งกลิ่นอายคาวเลือดความตาย ออกมาลอยคละคลุ้ง จวนพวกเขารู้สึกแสบจมูกกันขึ้นมาน้อยๆ

        ก่อนพวกเขาจะมองไปอีกฟากหนึ่ง ของประตูสงครามโบราณ อย่างไม่วางตาด้วยสายตาคมกล้า อี้เฉินที่พยักหน้าให้คนอื่นๆ พร้อมโบกฝ่ามือ สะบัดออกมาเบื้องหน้า “ไป!!” ร่างพวกเขาห้อตะบึง ผ่านประตูสงครามโบราณ เข้าไปกันอย่างฉับพลัน