สามปีผ่านไปในพริบตา
ข่าวเกี่ยวกับจุนเสี่ยวเหยา ยังคงแพร่กระจายในตระกูลจุนทั้งหมด
ทุกคนรู้ว่าทันทีที่จุนเสี่ยวเหยาเกิด เขาได้ปลุกให้บรรพบุรุษคนที่สิบแปดตื่นขึ้นและมอบสถานะของบุตรแห่งพระเ้าให้เขา
สำหรับข้อมูลประจำตัวของการจัดลำดับ หมายเลขศูนย์ ภายใต้ข้อจำกัดโดยเจตนาของจุนจ้านเถียนมันไม่แพร่กระจาย
เนื่องจากจุนจ้านเถียนกำลังจะจัดงานเลี้ยงอายุสิบปีให้จุนเสี่ยวเหยา เขาจะเชิญกองกำลังะทั้งหมดในแดนะ์ แล้วจึงประกาศตัวตนของลำดับ 0 ของจุนเสี่ยวเหยา มันคือการสร้างชื่อให้กับจุนเสี่ยวเหยา
และนี่ยังสามารถให้โอกาส จุนเสี่ยวเหยา เติบโตอย่างสงบสุขเป็เวลาสิบปี
แต่ในตอนนั้น หากส่วนที่เหลือของลำดับวงศ์ตระกูลจุนไม่พอใจ จุนเสี่ยวเหยาจะสามารถแก้ไขได้ด้วยตัวเองเท่านั้น
จุนเสี่ยวเหยาไม่สนใจเื่นี้ เขายังคงมั่นใจในความสามารถของเขา
สิบปีก็พอ
“เสี่ยวเหยา หลังจากห้าอาณาจักรของอาณาจักรทางกายภาพ มีห้าอาณาจักรของอาณาจักรแห่ง์ ซึ่งได้แก่ ์ของสะสมของหัวใจ ตับของ์ ที่เก็บของศักดิ์สิทธิ์ของม้าม ที่จัดเก็บศักดิ์สิทธิ์ของปอด และคลังไตอันศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งสอดคล้องกับทอง ไม้ น้ำ ไฟ และดิน ตามลำดับ"
“หลังจากเสร็จสิ้นห้าอาณาจักรของเต๋า เ้าสามารถรวบรวมทะเลแห่งิญญา และหลอมรวมเป็ิญญาที่แท้จริง”
ในห้องโถงของพระราชวังเทียนตี้ จุนเสี่ยวเหยา กำลังอธิบายการฝึกฝนกับจุนเสี่ยวเหยา
ใน่สามปีที่ผ่านมา จุนเสี่ยวเหยาได้รวบรวมอาณาจักรของเขาทุกๆ วัน โอสถและสมุนไพรศักดิ์สิทธิ์ทุกชนิดจะวางอยู่ตรงหน้าจุนเสี่ยวเหยาเหมือนผักกาดขาว
สิ่งที่แพงที่สุดในการฝึกฝนร่างกายศักดิ์สิทธิ์โบราณคือทรัพยากร
แต่ตระกูลจุนเป็ตระกูลโบราณที่เก่าแก่ และสามารถมอบทรัพยากรให้จุนเสี่ยวเหยาได้จริงๆ
หลังจากฝึกฝนมาสามปี จุนเสี่ยวเหยารู้สึกว่าเขาสามารถบุกเข้าไปในอาณาจักรต่อไปได้ทุกเมื่อ
“ท่านปู่ ปกติแล้วต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะฝ่าฟันขุมทรัพย์์ทั้งห้าได้?” จุนเสี่ยวเหยาถาม
จุนจ้านเถียนไตร่ตรอง: “โดยทั่วไป จะใช้เวลาประมาณห้าปีสำหรับอัจฉริยะ และอาจใช้เวลาสองหรือสามปีสำหรับยอดอัจฉริยะที่ไม่มีใครเทียบ เ้าเป็ร่างกายศักดิ์สิทธิ์โบราณและร่างกายนี้ก็หาตัวจับยาก บางทีปีหรือสองปีก็เพียงพอแล้ว "
“ปีหรือสองปี?” จวินเสี่ยวเหยาคิดกับตัวเอง
หลังจากระบุเส้นทางของการฝึกฝนแล้ว จุนเสี่ยวเหยาก็เริ่มสงบสติอารมณ์และฝึกฝน
สิ่งที่เขาปลูกฝังคือวิธีการเพาะปลูกขั้นสูงสุดของตระกูลจุน, ไท่ซวนพระสูตร
วิชาไท่ซวนพระสูตร นี้สามารถปลูกฝังได้จนถึงอาณาจักรสูงสุด และเป็หนึ่งในวิชาระดับสูงสุดในตระกูลจุน
อย่างไรก็ตาม ตราบใดที่จุนเสี่ยวเหยา ้า เขาจะได้รับทรัพยากรชนิดใดก็ได้
ก้อง...
ในร่างกายของจุนเสี่ยวเหยา โลหิตสีทองก็เติมเต็มไปทั้งร่าง ปลดปล่อยแสงสีทองอันศักดิ์สิทธิ์ออกมา
การสะสมพลังของสามปีนี้ได้ปะทุขึ้นในขณะนี้
หากมองเข้าไปข้างในตอนนี้ จะเห็นได้ว่าในร่างกายของจุนเสี่ยวเหยา หัวใจเปล่งประกายราวกับประตู์กำลังจะเปิดออก
“นี่... ไม่มีทาง...” จุนจ้านเถียนที่อยู่ข้างๆ ตกตะลึงเล็กน้อย
เขาเพิ่งอธิบายเสร็จ หลานชายของเขากำลังจะทะลวงหรือไม่?
เขาไม่สามารถแม้แต่จะทำแบบนั้นได้!
อย่างไรก็ตาม เมื่อจุนจ้านเถียนตกตะลึง
ในหัวใจของจุนเสี่ยวเหยา ดูเหมือนว่าประตู์ถูกเปิดออก
บูม!
จุนเสี่ยวเหยา รู้สึกเพียงว่าร่างกายของเขาแข็งแกร่งขึ้นหลายเท่า พลังงานสีทองและโลหิตที่ไม่มีที่สิ้นสุดของเขาพุ่งพล่าน และพลังของเขาก็เพิ่มสูงขึ้นเป็สิบเท่าในทันที
“สิ่งนี้เป็การเปิดขุมทรัพย์ศักดิ์สิทธิ์ของหัวใจหรือไม่ ดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น” จุนเสี่ยวเหยาสงสัย
เขารู้สึกว่ามันไม่ยากอย่างที่จุนจ้านเถียนกล่าว?
ตอนนี้การบุกทะลวงดำเนินไปอย่างราบรื่น จุนเสี่ยวเหยา ไม่ลังเลใจและยังคงโจมตีประตู์ของเหล่าทวยเทพต่อไป
หลังจากนั้นครึ่งชั่วยาม
บูม!
ทวยเทพแห่งตับ ถูกะเิอีกครั้งและเืก็สั่นะเื
แต่หลังจากผ่านไปนาน ม้ามของทวยเทพก็เปิดออกอีกครั้ง!
แล้วมีเทพเ้าแห่งปอด
ในท้ายที่สุด เมื่อวันนั้นกำลังจะผ่านไป จุน เสี่ยวเหยาใ และในที่สุดสมบัติศักดิ์สิทธิ์ของไตก็ะเิ!
ในขณะที่สมบัติศักดิ์สิทธิ์ทั้งห้าในร่างกายถูกเปิดออก จุนเสี่ยวเหยารู้สึกราวกับว่าเขาได้กลายร่างเป็เทพเ้าแห่งาซึ่งสามารถปราบปรามสิบทิศทางในเอกภพได้
สำหรับผู้เฒ่าจุนจ้านเถียน เขาได้หยุดนิ่งอยู่กับที่และพึมพำ
“บัดซบ มันต้องใช้เวลาสองปีกว่าที่ปรมาจารย์ผู้นี้จะทะลวงอาณาจักรทั้งห้าแห่งขุมทรัพย์ศักดิ์สิทธิ์ แต่หลานชายคนนี้บุกทะลวงภายในวันเดียว…”
มันจะเทพเกินไปแล้วหลานปู่!!
จุนจ้านเถียนรู้สึกเหมือนเสียหน้าต่อหลานชายของเขา
ไม่ ข้ามันก็แค่ขยะ
นอกจากอายุมากขึ้นและมีฐานการฝึกฝนที่สูงกว่าแล้ว ข้าไม่สามารถเปรียบเทียบกับจุนเสี่ยวเหยาได้
“ท่านปู่ ข้ารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ” จุนเสี่ยวเหยาขมวดคิ้วทันที
“เกิดอะไรขึ้น มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า” จุนจ้านเถียน กลับมารู้สึกตัวและถามอย่างประหม่า
จุนเสี่ยวเหยาเป็สมบัติของตระกูลจุน หากมีอะไรผิดพลาดบรรพบุรุษที่สิบแปดต้องลอกหนังหัวเขาออกแน่
“ข้ารู้สึกว่าที่พลังของไตแห่งเทพ นั้นแข็งแกร่งกว่าเทพทั้งสี่ที่เหลือ?” จุนเสี่ยวเหยาสงสัย
นี่ไม่ได้หมายความว่าเทพเ้าอีกสี่องค์ของเขาไม่แข็งแรง แต่เทพเ้าแห่งไตนั้นแข็งแกร่งเกินไป
จุนจ้านเถียนรีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อตรวจสอบ และในที่สุดก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ดวงตาของเขาซับซ้อนด้วยความอิจฉา
“ท่านปู่ ข้าปกติไหม” จุนเสี่ยวเหยา ถาม
“แน่นอน ไม่เป็ไรเสี่ยวเหยา เ้าสามารถขยายกิ่งก้านและองค์ประกอบให้มากขึ้นได้ในอนาคต เมื่องานเลี้ยงอายุ 10 ขวบสิ้นสุดลง ปู่จะขอให้เจียงโหรว จัดงานแต่งงานของเ้ากับไข่มุกแห่งตระกูลเจียง ของพวกเขา” จุนจ้านเถียน กล่าวว่า . .
“นี่…” จุนเสี่ยวเหยา ตกตะลึงครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้
กล้าที่จะรักกายาศักดิ์สิทธิ์โบราณยังมีของขวัญในเื่นั้นอีกด้วย
อย่างไรก็ตาม จุนเสี่ยวเหยาไม่ใช่คนที่มีสมอง ไม่ว่าภูมิหลังของเขาจะดีแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถไปยุ่งวุ่นวายได้
สำหรับการแต่งงานที่คลุมเครือ จุนเสี่ยวเหยาจะไม่ตกหลุมรักไข่มุกของตระกูลเจียง
“ยังไงก็เถอะท่านปู่ ท่านรู้ไหมว่าอนุสาวรีย์ไท่เยว่คืออะไร?” จุนเสี่ยวเหยาเปลี่ยนเื่
ใน่สามปีที่ผ่านมา จุนเสี่ยวเหยา วุ่นวายอยู่กับการฝึกฝนและไม่ได้ลงชื่อเข้าใช้
ตอนนี้ฐานการเพาะปลูกของเขาบรรลุอีกครั้ง ก็ถึงเวลาลงชื่อเข้าใช้ที่สถานที่ลงชื่อเข้าใช้และรับรางวัล
"อนุสาวรีย์โบราณของไท่เยว่ เดิมเป็อนุสาวรีย์หินที่ยืนอยู่ในแดน์เพื่อทดสอบความแข็งแกร่งทางกายภาพ แต่มันถูกขุดกลับมาโดยตระกูลจุนของเราและวางไว้ในสนามศิลปะการต่อสู้สำหรับสาวกในอนาคตเพื่อทดสอบร่างกาย" จุนจ้านเถียน กล่าว
“มันกลายเป็แบบนี้…” จุนเสี่ยวเหยาเหงื่อออกเล็กน้อย
ตระกูลจุนมีอำนาจมากมายจริง ๆ และพวกเขาได้ขุดอนุสาวรีย์โบราณของไท่เยว่ กลับมาโดยตรง
แต่ไม่เป็ไร มันช่วยประหยัดความพยายามของจุนเสี่ยวเหยา ในการค้นหามัน
“ท่านปู่ ข้าอยากลองอนุสาวรีย์โบราณของไท่เยว่” จุนเสี่ยวเหยากล่าว
“นี่…” จุนจ้านเถียน ลังเล
รุ่นเยาว์ที่เข้าร่วมเวทีศิลปะการต่อสู้ของตระกูลจุนมักมีอายุมากกว่าสิบปี
จุนเสี่ยวเหยา ตอนนี้อายุได้เพียง 3 ขวบ แม้ว่าจะเป็ร่างกายศักดิ์สิทธิ์โบราณหายาก แต่ถ้าเขา้าทดสอบจริงๆ บางทีมันอาจจะดีกว่าอัจฉริยะที่แก่กว่าพวกนั้น
“ท่านปู่ไม่ต้องห่วง ข้าแค่จะลองดู ไม่เป็ไรหากข้าล้มเหลว” จุนเสี่ยวเหยากล่าว
เขาเพียง้าลงชื่อเข้าใช้เพื่อรับรางวัล
“ก็ได้” จุนจ้านเถียนพยักหน้าเล็กน้อย
ให้ไอ้หนูผิดหวังนิดหน่อยก็ยังดี เพื่อปกป้องพร์ที่สูงเกินไปจนทำให้เขาพัฒนาความเย่อหยิ่งแบบนั้นจนทำให้อนาคตอาจสูญเสียวิถีแห่งการฝึกตน
“เมื่อถึงเวลา ข้าจะตามหลานชายไปและปลอบโยนหากเขาล้มเหลว...” จุนจ้านเถียนคิดในใจอย่างเงียบๆ
“สามปีต่อมา ในที่สุดข้าก็เดินออกจากวังจักรพรรดิ์ได้!”
จุนเสี่ยวเหยาเดินออกจากวังเทียนตี้
แม้ว่าเขาจะอายุเพียงสามขวบ แต่เขาก็ดูเหมือนเด็กผู้ชายอายุห้าหรือหกขวบเพราะร่างกายศักดิ์สิทธิ์โบราณ
ขนสีดำสนิทนั้นใสดุจคริสตัล ร่างก็เปล่งปลั่ง และิัก็ใสราวกับหยก
ลักษณะใบหน้าเปรียบเสมือนการแกะสลักจาก์ ทั้งยังหล่อและเป็ธรรมชาติ
ยากที่จะจินตนาการว่าจุนเสี่ยวเหยาจะหล่อเหลาขนาดไหนเมื่อเขาโตขึ้น
“อนุสาวรีย์โบราณไท่เยว่ ข้าจะได้รางวัลอะไรจากการลงชื่อเข้าใช้?” จุนเสี่ยวเหยาสงสัย