แค่นั้นแหละครับ หัวใจผมเหมือนจะหยุดเต้นไปดื้อๆเลย เหมือนโลกทุกอย่างหยุดหมุน ละสายตาทุกคนได้หันมามองผม คนที่อยู่ในลิฟท์ ถ้าผมสังเกตดีๆบางคนไม่มีขา บางคนไม่มีแขน บางคนที่ตัวมีรูะุผมได้ะโอย่างสุดเสียงว่ามันเกิดเหี้ยอะไรขึ้นวะเนี่ย จนคนเข้าเวร อยู่ที่นั่น ได้รีบวิ่งมาดู แล้วพบกับผม ทีเยี่ยวเต็มรถเข็นเลยครับ พวกเขาได้รีบพาผมส่งกลับห้องแล้วบอกกับผมว่าผมเพิ่งผ่านเหตุการณ์เฉียดตายมา อย่าเพิ่งออกไปไหนเลย เพราะอาจจะเป็ภาพหลอน แต่ตอนนั้นผมไม่สนใจอะไรล่ะครับ เชื่อได้เลยครับถ้าผมมีขาครบผมจะลืมเจ็บแล้ววิ่งหนีทันทีเลยครับแม่ผมแล้วก็คนในห้องก็สงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้นเสียงมันดังมากจนทำให้คนในชั้น 3 ทั้งหมดเปิดประตูห้องมาดูผมแค่คนเดียว ผมพูดจาไม่เป็ภาษาอะไรครับบอกแค่ว่าผีเต็มลิบเลย แค่นั้นแหละครับ ชั้นนั้นก็ไม่ได้ปิดไฟเลยครับั้แ่วันนั้นผมพยายามจะตั้งสติ แล้วก็บอกกับตัวเองว่านี่มันเื่เหี้ยอะไรขอโทษนะครับถ้ามันมีคำไม่สุภาพหรือหยาบคาย ก็ควรใช้จักรยานยนต์ รถเบนซ์รถเข็นมอเตอร์ไซค์ เปิดการฟังให้มีอรรถรสยิ่งขึ้น ถ้าให้ดีก็ คิดภาพตามนะครับมันคงสนุก ดี เข้าเื่ต่อเลยแล้วกันผมได้มานั่ง ตั้งสติ แล้วเปลี่ยนจากออกไปดูดบุหรี่ข้างนอกมานั่งดูดหน้าระเบียงแทน ผมไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อ ผมสับสน ในใจผมก็คิดว่า แค่ผู้หญิงชุดดำ คนเดียว ผมก็จะเหมือนคนบ้าอยู่แล้ว แต่นี่กลับต้องมานั่งเห็นอะไรอีก ในขณะที่ผมกำลังคิดอยู่ก็มีเสียง พูดขึ้นมาว่าทำตัวให้ชิน ยอมรับมันให้ได้ ถ้ารับมันไม่ได้ ก็ฆ่าตัวตายไปซะ ใช่แล้วครับมันคือเสียงของนุ่นคนที่ ปลูกถ่ายอวัยวะมาอยู่ในร่างผม เธอบอกกับผมอีกว่า เธอคิดว่า คนที่ตายไปแล้ว เขาจะไปนรกหรือ์ได้เลยหรอ ผู้คนที่เธอเห็นในลิฟท์ เขาได้ตายก่อนกำหนดทุกคน เขามีห่วงกัน มีอยู่ 2 อย่างที่ทำให้เขาไปเกิดได้ คือ หมดอายุขัย กลับปล่อยวาง หรือยังสุดท้าย หาตัวตายตัวแทน ผมถามเธอว่า ผมควรจะทำยังไงดีเพราะว่าเื่พวกนี้ มันมากเกินไปสำหรับผมเธอก็บอกผมว่ารู้จักพี่ริวจิตััไหมคนแบบนั้นมันไม่ได้มีแค่พี่หลิวคนเดียว บางคนเขาเห็นแต่เขาทำเป็ไม่เห็น บางคนเห็นยอมรับไม่ได้ขังตัวเองอยู่ในห้อง บางคนเห็น แล้วก็ช่วยิญญาพวกนั้น เธอต้องเลือกเธอพูดเหมือนกับมันง่ายมากเลยที่ผมต้องทำตัวให้ชินเธอบอกว่าไม่ต้องคิดวันนี้ก็ได้เพราะว่าผมยังอยู่ที่ โรงพยาบาลที่มีผีเป็ร้อยตัว อีกนาน ค่อยๆคิดไปก็ได้ แค่เธอพูดแบบนี้ ผมก็จะออกจากโรงพยาบาลในตอนนี้เลยด้วยซ้ำผมรีบสูบบุหรี่แล้วก็ลงไปนอน ในใจก็คิดแต่ว่า เราควรทำไงต่อแล้วก็เผลอหลับไป