เมขลาเดินมาโรงเรียนแต่เช้า เธอคิดไว้ว่าจะตั้งใจเรียน ทำกิจกรรมทุกอย่างของทางโรงเรียนเป็อย่างดี'ใช้ชีวิตใน่มัธยมปลายให้มันสุดๆไปเลยยัยเม'ท่องไว้ในใจเสมอไม่ว่าจะทำอะไรก็ตามที่ลงมืออะไรสักอย่างแล้วก็ต้องทำให้มันเต็มที่ไปเลย จากนั้นเธอก็ได้ไปหยิบหนังสือจากล็อกเกอร์ตัวเองเพื่อจะเรียนในคาบแรกของวันนี้แล้วก็เดินขี้นไปยังห้องเรียนของตัวเอง พอมาถึงห้องก็นั่งลงที่โต๊ะแล้วมองไปยังหน้าต่าง'บรรยากาศดีจังเลย' เธอสูดอากาศเข้าอย่างเต็มปอดรับอากาศบริสุทธิ์ยามเช้าแสงแดดที่ส่องมาร่ำไรชวนให้มองและััภาพที่สวยงามตรงหน้า
" อรุณสวัสดิ์เมจังมาโรงเรียนแต่เช้าเลยน๊า" อายูจังที่เข้ามาชั้นเรียนเป็คนที่สองของห้องได้ทักทายเมขลาที่กำลังเมอลอยมองไปยังข้างนอกอยู่
" อรุณสวัสดิ์อายูจัง เธอก็มาเช้าหมือนกันนะเนี่ย" เมขลาได้ละสายตาจากข้างนอกหน้าต่างหันหน้าสนใจคนตรงหน้าแทน
" มาเช้า แต่สู้เมจังไม่ได้หรอก" ทั้งสองคนพูดจาหยอกล้อกันตามประสาเพื่อน จนเวลาต่อมาก็ได้มีนักเรียนคนอื่นๆทยอยเข้าห้องมาเรื่อยๆจนครึ่งหนึ่งของห้อง นักเรียนที่เข้าห้องมาต่างทักทายเมขลาและอายูจังทุกคน ชื่นชมว่ารองหัวหน้าและเลขามาโรงเรียนเช้า ต่อมาในเวลาไม่นานก็ได้มีหญิงสาวกลุ่มหนึ่งกำลังจะเดินเข้ามายังห้องทุกคนต่างรู้ดีว่านั้นคือคัตสึกิหัวหน้าห้องชั้นปีที่ 1 ห้อง A ที่ถูกเหลาเด็กนักเรียนหญิงล้อมรอบ
" ทามูระซังนี่เนื้อหอมจังเลยนะ เมจังว่าไหม?" เมขลาที่กำลังเช็กดูว่าเอาหนังสือมาครบไหมในคาบแรกไม่ทันได้ฟังที่อายูจังพูด
" หือ?" หือเพื่อจะทวนถามอีกครั้งว่าเพื่อนพูดอะไร
" อ๋อ ไม่มีอะไรเช็กดูหนังสือสำหรับคาบแรกอยู่สินะ"
" ใช่ เอามาครบ"
" อรุณสวัสดิ์ครับ เมซัง อายูซัง" ทามูระกล่าวคำทักทายเมขลากับอายูซัง
" อรุณสวัสดิ์ค่ะทามูระซัง" ทั้งเมขลาและอายูจังตอบกลับเขา
" ทามูระซัง เนื้อหอมในหมู่สาวๆจริงๆเลยนะเนี่ย"
อายูจังแซวคนตรงหน้า
" เอ๋ ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ" เขาเกาหัวเป็การแก้เขินที่โดนอายูจังแซว
" ว่าแต่มาเช้าจังเลยนะครับทั้งสองคนน่ะ" ปากพูดทั้งสองคนแต่ตามองทางเมขลาตลอด
" ฉันที่มาเช้า แต่เมจังมาเช้ากว่าค่ะ"
" ตั้งใจมาเรียนมากๆเลยนะครับเมซัง"
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ ว่าแต่เมื่อวานคุณมีอะไรจะพูดกับฉันอย่างนั้นเหรอคะ?" เมขลาที่นึกขึ้นได้ตอนกลับบ้านได้เจอกับทามูระระหว่างทางแวะทักทายกันนิดหน่อยแต่เหมือนทามูระมีอะไรจะพูดกับเธอแต่แม่ดันโทรมาสะก่อนที่จะพูดคุยกัน
" เอ๋ อะไรเหรอครับ? " ทามูระทำหน้ามึนงงเมื่อวานตอนกลับบ้านก็ไม่ได้พูดคุยกับเธอสักหน่อยนี่เขาตั้งคำถามอยู่ในใจ
" ก็เมื่อวานยังไงคะ ที่คุณจะถามฉันยังไงละคะตอนเดินกลับบ้านน่ะค่ะ"
" ไม่นี่ผมไม่ได้ถามอะไรเมซัง"
" แต่เมื่อวานฉันคุยกับคุณจริงๆนะคะ"
" อะไรอย่างนั้นเหรอทั้งสองคน" อายูจังถามเห็นทั้งสองคุยกันจึงเอ๋ยถามด้วยความสงสัย
" ก็เมื่อวานตอนเดินกลับบ้านฉันเห็นทามูระซังเดินกลับด้วยคุยกันสักพักเหมือนทามูระซังมีอะไรจะถามฉันนะ" เมขลาอธิบายให้ฟังจนเห็นภาพ
" เอ่อแต่เมื่อวานฉันเห็นทามูระซังปั่นจักรยานกลับนะ"
" ใช่ครับ ผมใช้จักรยานในการกลับบ้านน่ะครับ"
" เอ๋ แต่เมื่อวานที่คุยด้วยก็ทามูระซังนี่"เมื่อวานตนก็ยืนคุยกับเขานี่แล้วทำไมเขาถึงมาบอกว่าไม่ใช่เธอคงจะไม่ตาฝาดถึงขั้นจำคนผิดขนาดนั้นนี่เพราะยืนคุยกันแบบใกล้ชิดเลย
" ไม่ใช่ผมจริงๆนะครับ" พยายามปฎิเสธว่าไม่ใช่เขาที่คุยกับเมขลาเมื่อวานนี่
" เอ๋ อย่างนั้นเหรอคะ สงสัยฉันคงตาฝาดไปเอง" คงต้องยอมรับว่าตาฝาดไปจริงๆ คงจะมีคนที่หน้าตาละม้ายคล้ายกับทามูระสักคนละมั้ง
" สวัสดีเด็ก" ครูที่สอนวิชาแรกเข้ามาในห้องเรียนเวลาตรงเป๊ะ
" สวัสดีค่ะ/ครับ"
" วันนี้เรามาเรียนคณิตศาสตร์กันเถอะ อะเตรียมหนังสือขึ้นมา" นักเรียนทั้งห้องได้เปิดหนังสือเรียนคาบแรก ครูได้สอนนักเรียนดูเหมือนทุกคนในห้องจะตั้งใจเรียนกันทั้งนั้นคงจะมีแต่คนเรียนเก่งๆเมขลาคงต้องทั้งตั้งใจเรียนกว่าเดิมและแข่งกับคนอื่นๆอีกหลายเท่าเลย
่พักเที่ยง
" เมจังทานข้าวกันเถอะ"
" จ้า" ทั้งเมขลาและอายูจังเอาข้าวกล่องออกมาจากนั้นทั้งสองก็เปิดพร้อมกัน
" ว้าวของเมจังน่าทานจัง"
" ของอายูจังก็น่าทานมากๆเลย"
" เรามาทานข้าวกันเถอะ"
" จะทานแล้วนะคะ" เมขลากับอายูจังทานข้าวกันอยู่สองคนอย่างอร่อยเพราะต่างคนต่างตั้งใจทำข้าวกล่องออกมาดูดีและอร่อย
" อิ่มจัง" อายูจังพูดพร้อมตบท้องเบาๆเพื่อแสดงว่าตนอิ่มท้องมาก
" ไปซื้อของกันเถอะอายูจัง"
" แง่ง ขอโทษนะเมจังฉันอิ่มมากเลยไปคนเดียวได้ไหม? "
" ไม่เป็ไรแล้วอายูจังจะเอาอะไรไหม?"
" ขอฝากซื้อนม 1 กล่องก็แล้วกัน"
" ได้สิ" อายูจังหยิบเงินเอาให้กับเมขลา
" ขอบใจนะ"
" จ้าไม่เป็ไร" เมขลาได้เดินไปโรงอาหารแล้วซื้อของที่้าจากนั้นก็เดินกลับไปยังห้องระหว่างเดินกลับห้องก็มีคนมาแอบดูจนเธอรู้สึกตัวหันไปก็ไม่เห็นมีใครมองหรือเธอจะคิดไปเองแล้วเธอก็เดินต่อจนถึงห้อง
" อายูจะ..." จะพูดชื่อแต่ก็ต้องหยุดเพราะมีผู้ชายสองคนยืนคุยกับอายูจังเกร็งว่าจะเสียมารยาทเลยไมาเอ่ยชื่อดีกว่า
" อ่าวเมจัง"
"?"
" คือรุ่นพี่ซาโต้น่ะ"
" คุยกันตามสบายเลยเดี๋ยวไปรอข้างนอกนะ"
" ไม่ใช่นะคือรุ่นพี่จะมาคุยกับเมจังน่ะ"
" หือ? คุยกับฉันงั้นเหรอ"
" ใช่แล้วๆมานี้เลยมาคุยกับรุ่นพี่เดี๋ยวฉันจะออกไปข้างนอกเอง"
" ไม่เป็ไรครับเดี๋ยวผมจะออกไปคุยข้างนอกกับเมซังเอง" จากนั้นรุ่นพี่ที่ชื่อซาโต้ได้เดินเข้ามาหาเมจังพร้อมกับเพื่อนเขาอีกคน
" ผมขอรบกวนเวลาเมซังสักแปปหนึ่งนะครับ"
" ได้ค่ะ"
" เชิญทางนี้ครับ" รุ่นพี่ซาโต้เชิญให้เมขลาไปคุยในห้องสภานักเรียน
คลื่นนนน รุ่นพี่อีกคนเลื่อนประตูเปิดให้ทั้งสองเข้าไปนั่งยังห้อง พอเมขลาได้เข้าไปก็สังเกตุดูรอบๆห้อง ดูสะอาดตาการจัดเรียงก็เป็ไปตามระเบียบ โต๊ะตั้งอยู่หน้าห้องคงจะเป็ที่นัดประชุมกันมีแอร์ที่คอยให้ความเย็นแต่ถ้าอยากจะัักับบรรยากาศข้างนอกก็เปิดน่าต่างออก พอสำรวจดูรอบๆเมขลารุ่นพี่ซาโต้และรุ่นพี่อีกคนก็ได้นั่งลงบนเก้าอี้
" ว่าแต่รุ่นพี่มีเื่อะไรจะคุยกับฉันอย่างนั้นเหรอคะ?" เมขลาทวนถามขึ่นมาทันทีเมื่อนั่งลงถึง
" มีเื่อยากจะขอร้องเมซังน่ะครับ"
634
![เกิดใหม่ในร่างคุณชายสามแห่งตระกูลเฟย [ มี E-book ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1689778299_34862702.webp)
