ความเ็ปที่อวี๋เย่เคยเผชิญ เขาจำมันได้ฝังใจไม่เคยลืม
รอยแยกหินในถ้ำไม่ได้มีแค่งูั์ที่เกือบเอาชีวิตเขาไป แต่มันยังเชื่อมกลับไปยังถ้ำเดิม... เป็ทางรอดเดียวที่เขาเหลืออยู่
แม้รอยแยกจะคับแคบ แต่ผนังหินลื่นชัน การมุดตัวลงไปจึงไม่ยากนัก
ติดก็แต่แขนขวาที่ไร้ความรู้สึก หัวไหล่ปวดร้าวแทบขาดใจ บวกรวมกับความมืดสนิทรอบด้าน อวี๋เย่จึงได้แต่ทำตัวเหมือนปลาขาดน้ำ บิดร่างตะเกียกตะกายจนหลุดลอดรอยแยกนั้นลงมาได้
ลำพังแค่หนีตายก็สาหัสพอแล้ว ทว่าตอนนี้เขากลับหน้ามืดตาลาย
ร่างกายเดี๋ยวร้อนเดี๋ยวหนาว ในท้องเหมือนมีกองไฟแผดเผาอวัยวะภายใน แต่แขนขากลับเย็นเฉียบราวกับตกลงไปในธารน้ำแข็ง ทรมานจนแทบขาดใจ
เกิดอะไรขึ้น?
หรือเป็เพราะลูกปัด... มุกัเม็ดนั้น?
ตอนกลืนมันลงไป นึกว่าจะติดคอ ทว่าพออ้าปาก มุกัขนาดเท่าไข่ไก่กลับลื่นไหลลงท้องไปอย่างง่ายดาย ตอนนั้นยังไม่มีอาการอะไร ใครจะคิดว่าหายนะเพิ่งเริ่มต้น
เสียงใครกันที่พูดเมื่อกี้? ทำไมมีแต่เสียงไม่เห็นตัว? หวังดีช่วยชีวิต... หรือตั้งใจหลอกให้เขาตายกันแน่?
ครืด... แกรก!
จังหวะที่อวี๋เย่ขยับตัว เศษหินหลายก้อนก็ร่วงกราวลงมา
ศิษย์พี่ของไป๋จื่อ... ตามมาแล้ว
ไอ้สารเลวอำมหิตนั่นจี้ติดอยู่ข้างหลัง อาวุธในมือมันไม่เพียงส่องแสงได้ แต่ยังฟันหินแข็งๆ ขาดกระจุยราวกับหั่นเต้าหู้
อวี๋เย่กัดฟันตะเกียกตะกาย
ท่ามกลางความมืดมิด มีแสงสว่างริบหรี่ปรากฏขึ้น
เขาเค้นแรงเฮือกสุดท้ายคลานเข้าไปหา...
ภายในถ้ำ แสงคบเพลิงส่องวูบวาบ
สองพ่อลูกยังคงค้นหาไปทั่วบริเวณ
อวี๋สือโถวหยุดเดิน เอาฉมวกเหล็กในมือกระแทกพื้นดัง ตึง!
เขาถอนหายใจหนักหน่วง "เฮ้อ... อวี๋เย่อยู่แถวนี้แท้ๆ แต่กลับหาไม่เจอ ปีที่แล้วพ่อมันก็หายไปแบบนี้ ใครจะนึกว่าวันนี้..."
การที่อวี๋เย่ลุยเดี่ยวเข้าถ้ำ ทำให้เขาเป็ห่วงจนนั่งไม่ติด พออวี๋เอ้อร์โก่วกลับไปตาม คนเป็ลุงก็รีบตามมาสมทบทันที
ทว่าตรงนี้มีเพียงเศษหินเกลื่อนพื้น กับมีดพรานหักครึ่งหนึ่งเล่ม คนที่ตามหา... กลับหายสาบสูญ
อวี๋เอ้อร์โก่วเป็คนหนุ่มหัวไว เขารีบชูคบเพลิงส่องขึ้นไป้า พลางร้องทัก
"พ่อ... หรือว่ามันหนีขึ้นไปข้างบน?"
บนเพดานถ้ำสูงจากพื้นราวสองสามจั้ง มีรอยแยกหินอยู่ ดูจากขนาดแล้วกว้างพอให้คนซ่อนตัวได้สบาย
อวี๋สือโถวส่ายหน้า "พูดเป็เล่น สูงขนาดนี้ ไม่มีบันได ใครมันจะปีนขึ้นไปได้!"
ทว่าพูดยังไม่ทันขาดคำ เงาร่างหนึ่งก็ร่วงหล่นลงมา...
โครม!
อวี๋เย่ร่วงกระแทกพื้นเต็มแรง
แรงกระแทกทำเอาิญญาแทบหลุดออกจากร่าง ความเ็ปทรมานซัดโถมจนสติพร่าเลือน
วินาทีต่อมาเขาก็รู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า เืข้นคลั่กทะลักออกจากปากและจมูก เด็กหนุ่มฝืนลืมตาขึ้น
ท่ามกลางแสงไฟวูบวาบ เขาเห็นว่าตัวเองกลับมาอยู่ถ้ำเดิมแล้ว ภาพของอวี๋สือโถวกับอวี๋เอ้อร์โก่วปรากฏอยู่ตรงหน้า ทั้งคู่กำลังะโเรียกเขาเสียงหลง
"อวี๋เย่! เกิดอะไรขึ้นเนี่ย..."
"พ่อ! ข้างบนนั่นมีคนอีกคน!"
สองพ่อลูกเห็นสภาพอวี๋เย่ก็ใแทบแย่ นึกไม่ถึงว่าจะมีอีกร่างโผล่พรวดตามลงมาจากรอยแยกเพดานถ้ำ
อวี๋เย่ไม่สนเืที่ทะลักออกจากปาก เค้นเสียงะโลั่น "มัน... มันจะฆ่าข้า! ลุงห้า รีบหนี!"
อวี๋สือโถวเป็พรานเฒ่า สัญชาตญาณระวังภัยสูงปรี๊ด ตะคอกสั่งทันที "โก่วจื่อ!"
พ่อลูกใจสื่อถึงกัน อวี๋เอ้อร์โก่วไม่รอช้า โยนคบเพลิงทิ้ง คว้าตัวอวี๋เย่ขึ้นหลังแล้วสับเท้าหนีสุดชีวิต
อวี๋สือโถวชูฉมวกเหล็กตั้งท่าระวังภัย คุมเชิงถาม "น้องชาย เหตุใดถึงต้องเข่นฆ่ากันด้วย?"
คนที่โผล่ตามมาคือเฉินฉี่ ศิษย์พี่ของไป๋จื่อ สองเท้าเพิ่งแตะพื้นก็ถูกชาวบ้านตั้งคำถามใส่ มันตวาดกลับอย่างฉุนเฉียว "ถอยไป!"
"มีอะไรค่อยพูดค่อยจากันสิ..."
อวี๋สือโถวยืนขวางทางไม่ยอมหลีก
ทว่าพูดยังไม่ทันจบ แสงสว่างวาบก็พุ่งเข้าใส่
เคร้ง!
สองแขนชาหนึบ ฉมวกเหล็กในมือถูกฟันขาดสองท่อนกระเด็นหลุดมือไป พรานเฒ่าหน้าถอดสี หันหลังเผ่นหนีออกไปนอกถ้ำทันที
เฉินฉี่พุ่งกระโจนตามติด
ที่ไอ้เด็กนั่นรอดมาได้ก็แค่ดวงดี หวังพึ่งพรานป่ากระจอกสองคนช่วยชีวิตเรอะ... ฝันไปเถอะ!
เพียงชั่วอึดใจ มันก็ทะยานออกนอกถ้ำ
ทันทีที่พุ่งพ้นปากถ้ำ มันปัดหิมะตามตัวออก ท่วงท่าลื่นไหลว่องไว สง่างามแฝงความอหังการ มันกำลังจะสับเท้าไล่ล่าต่อ แต่กลับต้องชะงัก คิ้วขมวดเข้าหากัน
บนลานหิมะหน้าถ้ำ... มีชายฉกรรจ์นับสิบคนยืนอออยู่ แต่ละคนถือมีดถือพลองจ้องมันเขม็ง ส่วนอวี๋เย่เป้าหมายของมัน ถูกล้อมคุ้มกันไว้กลางวง
ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งก้าวออกมาข้างหน้า เอ่ยเสียงแข็ง "ข้าอวี๋โย่วไฉ ขอทราบชื่อแซ่ของน้องชายท่านนี้ด้วย!"
ชายหนุ่มอีกคนเดินตามหลังมา ชูมีดพรานในมือ ตะคอกอย่างดุดัน "กล้ามาฆ่าคนของหมู่บ้านสกุลอวี๋ ช่างขวัญกล้าเทียมฟ้านัก!"
เฉินฉี่หรี่ตา แสยะยิ้มเย้ยหยัน
ท่ามกลางวงล้อม อวี๋เย่นั่งแบ็บอยู่บนพื้น ใบหน้าแดงก่ำ มุมปากมีคราบเื สภาพร่อแร่ใกล้ตาย เสื้อคลุมถูกถลกลงครึ่งท่อน เผยให้เห็นข้อมือขวาและหัวไหล่ที่ถูกดามด้วยกิ่งหลิวพันเศษผ้า
อวี๋เอ้อร์โก่วนั่งเฝ้าดูอาการอยู่ข้างๆ ตามที่ลุงห้าบอก ข้อมือเขาหัก กระดูกไหปลาร้าแตกเป็เสี่ยง โชคดีที่คนในหมู่บ้านแห่กันมาช่วยทันเวลา ถึงรอดพ้นความตายมาได้อีกรอบ
สิ่งที่เขาไม่คาดคิดคือ นอกจากพวกพ้องในหมู่บ้านจะยกโขยงกันมาแล้ว แม้แต่อวี๋โย่วไฉสองพ่อลูกก็ยังละทิ้งความบาดหมาง ยอมออกหน้าปกป้องเขา
แต่ศิษย์พี่ของไป๋จื่อทั้งละโมบและอำมหิต ซ้ำยังใช้อิทธิฤทธิ์เวทมนตร์ได้ ต่อให้คนเยอะกว่านี้ ก็เกรงว่าจะเอาไม่อยู่
"ข้าเป็ใคร พวกเ้าไม่จำเป็ต้องรู้!"
เป็ไปตามคาด เฉินฉี่ไม่เห็นอวี๋โย่วไฉกับอวี๋เป่าซานอยู่ในสายตา มันเดินอาดๆ เข้าหาวงล้อม ประกาศกร้าววางอำนาจ "อวี๋เย่แห่งหมู่บ้านสกุลอวี๋ขโมยของวิเศษข้า ข้าจะลากตัวมันไปรับโทษ!"
"หา..." อวี๋โย่วไฉตั้งตัวไม่ติด รีบถามสวน "มีหลักฐานหรือเปล่า?"
"หึ!" เฉินฉี่แค่นเสียง ชูกระบี่สั้นในมือขึ้น
"หลักฐานของข้า... ก็คืออาวุธอาคมเล่มนี้!"
สิ้นเสียง มันสะบัดข้อมือเบาๆ กระบี่สั้นก็ส่องแสงสว่างวาบ แม้จะเป็ตอนกลางวันแสกๆ ก็ยังมองเห็นชัดเจน
อวี๋โย่วไฉ อวี๋เป่าซาน และทุกคนในที่นั้นต่างเบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึง
พรานป่าบ้านนอกพวกนี้ เคยเห็นปาฏิหาริย์แบบนี้ซะที่ไหน!
อวี๋โย่วไฉผงะถอยหลังไปสองก้าว แต่ยังคงกางมือขวางทางไว้ ทว่าน้ำเสียงแฝงความระแวดระวังมากขึ้น
"น้องชาย เื่นี้เกี่ยวพันกับความบริสุทธิ์ของลูกหลาน และชื่อเสียงของหมู่บ้านสกุลอวี๋เรา ข้าคงปล่อยให้ท่านใช้อารมณ์ตัดสินไม่ได้หรอกนะ!"
ชาวเขาแม้วิสัยทัศน์คับแคบ แต่ก็หวงแหนชื่อเสียงศักดิ์ศรี ต่างพากันะโด่าทอด้วยความโกรธแค้น
"เอาหลักฐานจริงๆ มาดูสิวะ!"
"ฟ้าใหญ่แผ่นดินกว้าง ยังไงก็สู้เหตุผลไม่ได้หรอกโว้ย!"
"เด็กหมู่บ้านสกุลอวี๋เรา ไม่มีทางทำเื่ลักเล็กขโมยน้อยเด็ดขาด!"
"ต่อให้เอ็งมีอิทธิฤทธิ์แล้วไงวะ หมู่บ้านสกุลไป๋ก็มีสี่ยอดฝีมือเหมือนกัน... นั่นไง แม่นางไป๋มานู่นแล้ว!"
ที่เฉินฉี่วางอำนาจบาตรใหญ่ ก็หวังจะข่มขวัญให้กลัว นึกไม่ถึงว่าไอ้พวกพรานป่าซอมซ่อต่ำต้อยพวกนี้จะกล้าต่อล้อต่อเถียงยกเหตุผลมาอ้าง ความโกรธเกรี้ยวทำให้รังสีอำมหิตวาบผ่านดวงตาของมัน
"ศิษย์พี่..."
เสียงเรียกดังขึ้น
ร่างอรชรสวมผ้าปิดหน้าพุ่งทะยานมาจากแดนไกล ด้านหลังนางมีชายฉกรรจ์ติดตามมาราวสองสามสิบคน
ผู้มาเยือนคือคุณหนูสกุลไป๋... ไป๋จื่อ
นางพุ่งแหวกอากาศราวกับปลายเท้าไม่แตะพื้น รวดเร็วดุจสายลม เพียงะโไม่กี่ครั้ง ร่างนั้นก็ร่อนลงมายืนอยู่เบื้องหน้าทุกคน
อวี๋โย่วไฉ อวี๋เป่าซาน และคนอื่นๆ หน้าถอดสี
ไอ้หนุ่มป่าเถื่อนไร้เหตุผลนี่... คือศิษย์พี่ของแม่นางไป๋งั้นรึ?
มิน่าล่ะถึงได้มีฝีมือร้ายกาจ ที่แท้ก็เป็ผู้ฝึกตนในตำนานนี่เอง ในเมื่อเป็ศิษย์พี่ศิษย์น้องสำนักเดียวกัน ไม่รู้ว่าแม่นางไป๋จะจัดการเื่นี้ยังไง
"แม่นางไป๋!"
"พี่ไป๋ พี่เฝิง..."
อวี๋โย่วไฉทักทายไป๋จื่อ ก่อนจะรีบเดินไปหาคนกลุ่มที่ตามหลังนางมา ชายฉกรรจ์ยี่สิบสามสิบคนเ่าั้คือพรานจากหมู่บ้านสกุลไป๋และหมู่บ้านสกุลเฝิง
ผู้นำของหมู่บ้านอย่างไป๋เซวียนกับเฝิงซวนจื่อก็ปะปนอยู่ในนั้นด้วย เขาอธิบายต้นสายปลายเหตุให้เพื่อนเก่าฟังคร่าวๆ แล้วรีบวิ่งกลับมาที่เดิม
บนเนินเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะ ผู้คนสี่ห้าสิบคนยืนออกันแน่น
อวี๋โย่วไฉ ไป๋เซวียน เฝิงซวนจื่อ และพรานป่าคนอื่นๆ ต่างหุบปากเงียบกริบ รอฟังศิษย์พี่ศิษย์น้องคู่นี้สนทนากัน
"ท่านนี้คือศิษย์พี่ของข้า มีฉายาเต๋าว่าเฉินฉี่ เขาได้รับคำสั่งให้ลงเขามาที่นี่ หากมีเื่เข้าใจผิดอันใด ไป๋จื่อขอเป็ตัวแทนขออภัยพี่น้องชาวบ้านทุกคนด้วย!"
"ศิษย์น้อง เ้าไม่รู้อะไร..."
อวี๋เย่ยังคงนั่งแบ็บอยู่บนพื้น ลอบมองฝ่าฝูงชนออกไปเงียบๆ
"อวี๋เย่มันขโมยของวิเศษข้า โทษนี้ละเว้นไม่ได้ ศิษย์น้องช่วยข้าจับตัวมัน กลับไปรับโทษที่สำนักซะ!"
"ของวิเศษ..."
หลังบทสนทนาสั้นๆ ศิษย์พี่ศิษย์น้องคู่นี้ก็ดูเหมือนจะตกลงกันได้
ไป๋จื่อหันมาหาฝูงชน เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "พี่น้องทุกท่านโปรดเข้าใจ อวี๋เย่ขโมยของไปจริง ขอให้เขาส่งของวิเศษคืนมา มิเช่นนั้น ข้ากับศิษย์พี่คงตอบคำถามสำนักไม่ได้!"
ไป๋เซวียนแสดงท่าทีใจกว้าง โบกมือปัด "เอาของเขาไป ก็คืนเขาซะสิ"
เฝิงซวนจื่อพยักหน้าเห็นด้วย
อวี๋โย่วไฉหน้าเจื่อนเถียงไม่ออก ถ้าอวี๋เย่ขโมยของเขาจริง ในฐานะผู้าุโ เขาจะออกโรงปกป้องก็คงน่าเกลียด
"อวี๋เย่ ส่งของที่เ้าขโมยไปคืนมาซะ!"
สิ้นเสียงของไป๋จื่อ สายตาทุกคู่ก็เพ่งเล็งมาที่อวี๋เย่
อวี๋เอ้อร์โก่วกระซิบถาม "เอ็ง... ไปขโมยของเขามาจริงดิ?"
อวี๋เย่ส่ายหน้า เอ่ยเสียงแหบพร่า "ข้าไม่ได้ทำ..."
"หึ! โกหกทั้งเพ!" เฉินฉี่หันไปพูดกับไป๋จื่อ "ศิษย์น้อง เื่มาถึงขั้นนี้แล้ว พูดไปก็ป่วยการ ข้าลงมือเอง!"
"ข้า..."
แววตาของอวี๋เย่เริ่มเลื่อนลอย แต่ยังฝืนเพ่งฝ่าฝูงชน จ้องทุกการเคลื่อนไหวของเฉินฉี่เขม็ง
เขารู้ดีว่าถ้าไม่อ้าปากตอนนี้ คงไม่มีโอกาสได้พูดอีกตลอดกาล เขาคว้าแขนอวี๋เอ้อร์โก่ว พยุงตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก สวนกลับเสียงแข็ง
"ข้าไม่ได้ขโมยของวิเศษบ้าบออะไรนั่น! แต่เอ็งต่างหากที่ทำลายศพปิดปาก..."
เขากำลังจะแฉความจริง ทว่าถูกตวาดตัดบทอย่างหยาบคาย
"หุบปาก!"
เฉินฉี่เผยธาตุแท้อำมหิต พุ่งปราดเข้ามาหาทันที
อวี๋โย่วไฉกับคนอื่นๆ มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ทำอะไรไม่ถูก
หางตาของอวี๋เย่กระตุกยิก เขาผลักอวี๋เอ้อร์โก่วออกไปสุดแรง ก่อนจะกระชากเสื้อคลุมทิ้ง เชิดหน้าคำรามลั่น "แกมารังแกข้า หยามเกียรติข้าโดยไร้เหตุผล ์มีตาบ้างไหมวะ!!"
ร่างกายผอมบาง ท่อนบนเปลือยเปล่ามองเห็นหมดจด ไม่มีซอกมุมไหนซ่อนของวิเศษไว้ได้ บวกรวมกับเืที่ซึมออกจากข้อมือและหัวไหล่ที่าเ็ ทำให้เสียงตวาดกร้าวของเขาเจือแววสิ้นหวังและน่าเวทนา
เฉินฉี่ไร้ความรู้สึกใดๆ สองเท้ายังคงย่างสามขุม กระบี่สั้นในมือส่องแสงเย็นเยียบชวนขนหัวลุก
อวี๋โย่วไฉทนดูต่อไปไม่ไหว นำชายฉกรรจ์นับสิบชูมีดชูพลองกรูเข้าขวางทางทันที ทางฝั่งพรานจากหมู่บ้านสกุลไป๋กับหมู่บ้านสกุลเฝิงเอง ก็เริ่มมีสีหน้าไม่พอใจเช่นกัน
ในสายตาของทุกคน อวี๋เย่เป็แค่เด็กคนหนึ่ง ในเมื่อเห็นชัดๆ ว่าไม่ได้ซ่อนของอะไรไว้ ก็ไม่เห็นต้องลงไม้ลงมือกันถึงขนาดนี้
ไป๋จื่อกวาดตามองสถานการณ์รอบด้าน เอ่ยขึ้นว่า "ศิษย์พี่ เื่นี้ควรไตร่ตรองให้ดีก่อน!"
วินาทีนั้น อวี๋เย่หูอื้อตาพร่าไปหมดแล้ว เขาแผดเสียงะโอย่างบ้าคลั่ง
"เฉินฉี่! ข้าไม่กลัวแกหรอกโว้ย เข้ามาเลย!!"
สิ้นเสียงคำราม เืสดๆ ก็พุ่งกระอักออกจากปาก
ร่างของเขาหงายหลังล้มตึง หมดสติไปทันที...
11K
