The Legend of Altea: โลกเวทมนตร์แห่งเทพธิดา

         หลังเหตุการณ์นักรบเงาจบลง…ทั้งผม,เซซิเลีย,เซเลน่า และสมาชิกห้องD ถูกเรียกตัวไปให้การที่สภาเวทย์มนต์    แต่เนื่องจากการสอบสวนต้องใช้เวลานานและเป็นเรื่องใหญ่เพราะมีเจ้าหน้าที่สภาเวทย์มนต์เสียชีวิตด้วย..ทำให้ตอนนี้พวกผมต้องให้ปากคำอย่างละเอียดมากที่สุดเท่าที่จะทำได้..แต่ถึงอย่างนั้นพวกผมก็ทำได้แค่ให้การคร่าวๆ..ว่าเจอผู้ก่อการร้ายที่ไหน..เมื่อไหร่…และใครเป็นคนจัดการ

         ตัวผมไม่ได้ให้รายละเอียดมากในเรื่องของสถานที่เจอจริงๆ..เพียงแต่บอกไปว่าถูกตามล่า…แล้วหนีมาเรื่อยๆเหมือนคนอื่นๆ

          #ณ ห้องสอบสวนฉุกเฉิน สภาเวทย์มนต์ ชั้นที่31#

         บรรยากาศรอบห้องมีโต๊ะขนาดกลาง1ตัวกับเก้าอี้ล้อมรอบเรียงกันเป็นระเบียบ

         เหล่าเด็กหนุ่มสาวกำลังนั่งบนเก้าอี้ล้อมรอบโต๊ะที่มีเจ้าหน้าที่ชายใส่แว่นตากำลังสอบปากคำอยู่

         “ที่พวกเธอรู้มีแค่นี้ใช่มั้ย?” 

         “ครับ/ค่ะ”

         “อืม..นักเรียนโรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์ห้องS กับ ห้องD งั้นหรอ”

         “อะ..ครับ”

         "คือว่า..พวกหนูกลับได้แล้วใช่มั้ยคะ?"

         “งั้นเดี๋ยวรอรวบรวมพยานหลักฐานต่างๆให้มากกว่านี้…แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้จะเรียกพวกเธอมาให้ปากคำต่อนะ”

         “เอ่อ…คือว่าคุณเจ้าหน้าที่คะ..ในวันพรุ่งนี้พวกเรามีภารกิจต้องไปสำรวจดันเจี้ยนน่ะค่ะ..แบบว่า” 

         “งั้นหรอ…งั้นเอาเป็นหลังจากนั้นก็ได้..เดี๋ยวฉันจะส่งคำร้องไปยังโรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์อีกทีละกัน”

          ตอนนั้นเองมีเสียงเปิดประตูดังขึ้น

          มีหญิงสาวคนหนึ่งอายุประมาณ20ต้นๆเดินเข้ามา

         “ก่อเรื่องกันไม่เคยหยุดเลยนะ..พวกเธอนี่”

         “เอ๊ะ!…อาจารย์เอเรน..” 

          เรเวลเห็นอาจารย์ที่ปรึกษาห้อง S แล้วร้องตกใจทันที

         “อะ..อาจารย์เอเรน..งั้นหรอออออ..”

          เซเลน่าเองก็หวั่นๆเหมือนกัน..เพราะตัวเธอเองก็ทำพื้นลานกว้างในเขตตะวันตกเมืองหลวงพังยับไม่เป็นท่า

         “อะไรกัน..ทำไมพวกเธอมองฉันแบบนั้นล่ะ..ฉันไม่ใช่คนสอบสวนพวกเธอสักหน่อยนะ…จะตกใจทำไม?”

         “อ้ะ…อา..ค่ะ..ฮะๆ..” 

          เซเลน่าเหงื่อซึมแล้วเอานิ้วม้วนปลายเส้นผมตัวเอง

         “อะ..เอ่อ..อาจารย์เอเรน..มะ..มีอะไรงั้นหรอครับ…”

          เรเวลย้ายเก้าอี้ไปหลบหลังเซซิเลียทันที

          ชิบหาย…ซวยแล้ววว…ถ้าเป็นเจ้าหน้าที่ใส่แว่นโง่ๆ..ยังพอกลบเกลื่อนได้..แต่ถ้าเป็นคนๆนี้..ยังไงก็กลบไม่มิดแน่…แถมเรื่องน่าจะยาวด้วยยย…..ทำไงดีล่ะเนี่ยยย

         “เซซิเลีย..ช่วยฉันหน่อยสิ..” เรเวลกระซิบข้างหูเซซิเลีย

         “อะ..เอ๋...ค่ะ”  เซซิเลียพยักหน้าพร้อมกับมองไปยังเด็กหนุ่มผมขาวที่หลบด้านหลังเธอ

          เรื่องมีอยู่ว่าตอนที่เรเวลอัดห้องBจนเละคาหอประชุมใหญ่..แม้ผู้อำนวยการ(อาจารย์ใหญ่)จะไม่เอาเรื่อง…แต่อาจารย์เอเรน..กลับเรียกเรเวลไปสอบปากคำ…แถมยังสั่งลงโทษโดยการถอนหญ้าทั้งโรงเรียนด้วยมือเปล่า…นอกจากนี้ยังต้องไปขุดหัวมันฝรั่ง...กับไล่จับตัวตุ่นหลังโรงเรียนด้วย…นับเป็นงานที่โหดหินระดับที่แม้กระทั่งภารโรงยังไม่อยากทำ..

         “อะ..อาจารย์ที่ปรึกษาครับ..ลงโทษผมแบบนี้มันไม่หนักไปหน่อยหรอครับ”

          เด็กหนุ่มผมขาว..เนื้อตัวเปื้อนไปด้วยโคลน..กำลังยืนอยู่กลางทุ่งนา

         “ไม่หรอก..เด็กบ้าๆอย่างเธอขืนไม่ดัดนิสัยตั้งแต่ตอนนี้..โตขึ้นไปต้องก่อเรื่องใหญ่แน่ๆ”

         “ผมไม่ใช่เด็กบ้าๆสักหน่อยนะครับ”

          ตอนนั้นเอง..มีตัวตุ๋นตัวหนึ่งโผล่ขึ้นมาแล้วแลบลิ้นใส่

         “หนอยแน่แก..หลายรอบแล้วนะ!!!”

          ‘ไฟเยอร์…’     

          หมัดเหล็กพุ่งเข้ามา..เขกหัวเรเวลจนดวงดาวโผล่เต็มท้องฟ้า

          ‘โป้กกก'

         “โอ้ยย…อาจารย์ที่ปรึกษา..จะเขกหัวผมทำไมครับเนี่ยยยย!!!!”

         “บอกว่าอย่าใช้เวทย์มนต์ไง…ไม่งั้นไร่มันฝรั่งก็เสียหายหมดพอดี..แล้วก็อย่าลืมถอนหญ้ากับวัชพืชตรงนู้นด้วย..ส่วนตัวตุ่นกระสุน..ก็ไล่จับให้หมดด้วยมือเปล่าซะ…ห้ามอู้นะ..เข้าใจมั้ย”

         “คะ..คร้าบบบบ”

         “แล้วก็เรียกฉันว่าอาจารย์เอเรนด้วย”

         “คร้าบบบบบบบบบ”

          โถ่เว้ยยยย….ทำไมพวกห้องB มันไม่โดนแบบนี้บ้างฟร่ะะะะะะะะะ……

          และนี่ก็คือเรื่องราวในตอนนั้น

          ส่วนเซเลน่ากับเซซิเลียในตอนนั้นก็ไปแอบดูเรเวลที่ถูกทำโทษด้วยเหมือนกัน..จึงทำให้พวกเธอรู้ถึงความน่ากลัวของอาจารย์ที่ปรึกษาห้องตัวเองดี

         “อะ..อาจารย์เอเรนคะ…ไอผมขาวนี่มันทำลานกว้างในเขตตะวันตกพังค่ะ..ลงโทษมันเลย” เซเลน่าชี้นิ้วไปทางเรเวล

         “หะ..เห้ยย…ยัยบ้า…อย่ามา…เอ้ยยย..ขออภัยครับ..อย่ามาโบ้ย..ผมแบบนี้สิครับ..ท่านเซเลน่า..มันไม่ยุติธรรมเลยนะ” เรเวลตะโกนโวยวายปฎิเสธทันที

         “หนวกหู…ก็แก..ไม่ใช่รึไงที่ชกไปที่พื้นเพราะหัวร้อนน่ะ…แถมยังยิงไฟเยอร์โบลต์ใส่กองอิฐไป1นัดด้วย….มองยังไงแกก็เป็นคนร้ายชัดๆเลยไม่ใช่หรอ”

         “แต่ท่านเซเลน่าจะมาโยนให้ผมทั้งหมดไม่ได้นะ..เพราะตอนที่ผมตื่นขึ้นมาลานกว้างใจกลางเขตตะวันตกมันก็พังอยู่ก่อนแล้วนิ…!!”

          เจ้าหน้าที่สภาเวทย์มนต์เอ่ยปากถามขึ้นมาทันที 

         “เอ่อ..สรุปคือ..คนที่ทำลานกว้างเขตตะวันตกพัง..นี่ไม่ใช่ผู้ก่อการร้ายงั้นหรอ?…แสดงว่าพวกเธอก็ให้การเท็จงั้นสินะ..”

         “อึ้ยย!…”

         “ปะ..ป่าวนะคะ…ฉะ..ฉันเป็นราชวงศ์นะ..จะทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง..”

         “ไม่หรอก..เมื่อกี้องค์หญิงกับเด็กผู้ชายคนนี้สารภาพมาหมดเปลือกเลยนะครับ..ต่อให้ราชวงศ์ทำผิดก็ต้องรับโทษเหมือนกัน…ไม่งั้นตระกูลราชวงศ์อื่นๆคงไม่ยอมเรื่องนี้แน่…และท่านดยุคเซเฟอร์..ก็คงไม่เพิกเฉยเช่นกัน”

         “กะ..กะ…กะ…ขะ..ขอโทษนะ…ยะ..อย่าฟ้องท่านพ่อเลยนะ…..”

          เซเลน่าปากขาสั่น..เดินไปเกาะขอบโต๊ะ..

          จากนั้นวิ่งไปถีบเรเวลออก..แล้วหลบหลังเซซิเลียแทน

         “โอ้ยยยย…เจ็บนะ..ถีบผมทำไม!!”

         “เซซิเลีย..ช่วยฉันด้วยนะ..ขอร้องงง”

          เซเลน่ากอดเซซิเลียไว้แน่นพร้อมกับน้ำตาซึม

          เซซิเลียทำหน้าลำบากใจขึ้นมาทันที

          ส่วนเรเวลรีบวิ่งไปหลบหลังเจ้าหน้าที่ใส่แว่นแทน

         “นี่เธอจะมาอยู่หลังฉันทำไมเนี่ย”

         “ขะ..ขอโทษนะครับลุงแว่น..”

         “ใครคือลุงแว่นกัน!!!”

          สมาชิกห้องD..แต่ละคนต่างมองภาพนั้นด้วยสายตาค้างตกตลึง

         “เอาล่ะ…เรื่องอื่นๆเอาไว้ทีหลังเถอะ..” 

          อาจารย์เอเรนกล่าวแล้วเดินมาหน้าโต๊ะเจ้าหน้าที่สภาเวทย์มนต์

         “อะ..อาจารย์เอเรนครับ…ผมไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะครับ…ละ..ลุงแว่นช่วยผมด้วยย”

         “คุณเจ้าหน้าที่สภาเวทย์มนต์คะ…ไม่ทราบว่าเรื่องการสอบสวนเอาไว้ทีหลังสำรวจดันเจี้ยนได้มั้ยคะ..อย่าเพิ่งเอาเรื่องเด็กพวกนี้เลย”

         “เอ๊ะ?/เอ๊ะ?”

          เซเลน่ากับเรเวลต่างตกใจต่อคำพูดนั้น

         “อะ..เอ่อครับ..ผมก็ว่าจะทำแบบนั้นอยู่แล้ว..เพราะตอนนี้ทั้งหลักฐาน,พยาน รวมทั้งคำให้การยังมีไม่มากพอที่จะเอาผิดได้…และคงต้องใช้เวลาสักพักกว่าคดีนี้จะคืบหน้าน่ะครับ”

         “หรอคะ..ถ้างั้นวันนี้ไม่มีอะไรแล้วใช่มั้ยคะ?”

         “ครับ..เชิญอาจารย์พานักเรียนในความรับผิดชอบกลับไปได้เลยครับ”

         “โอเค…ถ้างั้นพวกเธอกลับไปกับฉันได้แล้ว..ส่วนสมาชิกห้องDเองก็ตามฉันมาด้วย…เพราะอาจารย์ที่ปรึกษาห้องพวกเธอรออยู่”

         “เอ๊ะ?”

         "จะอึ้งอะไรล่ะ…ไปกันได้แล้วววว"

         “คะ..ครับ/คะ..ค่าา”

         “ส่วนเธอ..เรเวลล”

          อาจารย์เอเรนเดินมาหยิกหูเรเวลแล้วลากออกไปทันที

         “อะ..โอ้ยยยอาจารย์เอเรนครับบบบ….ถ้าให้ไปไล่จับตัวตุ่นอีกผมไม่เอานะ..”

          อาจารย์ที่ปรึกษาและนักเรียนทั้งหมดต่างพากันออกจากห้อง..แล้วเดินออกไปจากอาคารสภาเวทย์มนต์

         ----------------------------

          #หน้าอาคารสภาเวทย์มนต์#

          สิ่งก่อสร้างอาคารขนาดใหญ่..ที่ซึ่งใหญ่กว่าปราสาทราชวงศ์ทั้งหมดรวมกันเสียอีก

          ณ ที่แห่งนี้คือองค์กรขนาดใหญ่ที่คอยรักษากฎเกณฑ์และความสงบสุขทั่วราชอาณาจักร

         “สภาเวทย์มนต์นี่ใหญ่โตจริงๆแหะ..ขุนนางบ้านนอกอย่างฉันก็เพิ่งเคยมาที่นี่ครั้งแรกนี่แหละ”

         “นั่นสินะ…ฉันเองก็เหมือนกัน”

          สมาชิกห้องD..ต่างคุยกันอย่างสบายอกสบายใจ

         “เอาล่ะนะ..พวกเธอทุกคน..ตอนนี้มีคำสั่งเรียกตัวให้ทุกคนไปรวมตัวกันที่ลานอเนกประสงค์ของ รร.อัศวินเวทย์มนต์ฉะนั้นใช้เอเรียลบินไปด่วนเลย…ส่วนเรื่องที่คุยก็แน่นอนว่าจะเกี่ยวกับการสำรวจดันเจี้ยนในวันพรุ่งนี้..และก็จะมีแจกอุปกรณ์เสริมที่จำเป็นสำหรับการสำรวจให้ด้วย”

         “คร้าบบบบ/ค่าาาาาา” 

          สมาชิกห้องDฟังอาจารย์ที่ปรึกษาห้องSพูดจบแล้วใช้แอเรียลบินไปทันทีด้วยความตื่นเต้น

         “ไปก่อนนะลูกพี่..ขอบคุณที่ช่วยพวกผมไว้…เอาไว้ว่างๆเดี๋ยวชวนไปคาเฟ่นะ”

          เคโระเดินมาตบบ่าเรเวล..แล้วใช้แอเรียลบินไปทันที

         “ไปก่อนนะเรเวล…จุ๊บบ"

          ฟลอร่าส่งจูบให้จากระยะไกล..แล้วใช้แอเรียลบินตามสมาชิกห้อง D คนอื่นๆไป

          “อะ..เอิ่มมม..”

          เรเวลมองฟลอร่า..แล้วหันกลับไปมองเซซิเลีย

          แต่พบว่าเซซิเลียกำลังกอดอกงอนแก้มตุ๊บป่อง..และทำหน้าไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก

         “อะ..เอ่อ..เซซิเลีย..เธอไม่ได้โกรธหรืองอนอะไรฉันใช่มั้ย?”

         “ฉันจะไปโกรธอะไรคุณได้ล่ะคะ..คุณผู้ชายสุดหล่อ”

         “เป็นคำชมที่ฟังแล้วรู้สึกไม่ค่อยดีเลยแหะ..”

         “นี่พวกเธอออ….ใช้แอเรียลบินไปที่โรงเรียนได้แล้ววววว!!!!”

         “คะ..ครับบบบ/..ค่ะะะะะะะะ”

          เรเวล เซซิเลีย และเซเลน่า..ต่างใช้แอเรียลบินไปทันที

         “โถ่เอ้ยยยย…ทำมันฉันถึงได้ซวยแบบนี้นะ..” 

          เซเลน่าบ่นออกมาขณะบินกลางอากาศด้วยความเร็วสูง

         “ผมซวยกว่าท่านเซเลน่าอีกไม่ใช่รึไงครับ…ทั้งอาจารย์เอเรน..ทั้งเซซิเลีย…แล้วก็เรื่องมนุษย์เงานั่นอีก..เห็นใจผมหน่อยเถอะ”

         “หนวกหูน่าาาา….ไม่ว่ายังไง..แกจงมาเป็นแพะให้ฉันเดี๋ยวนี้นะ"

         “แล้วทำไมผมต้องไปเป็นแพะให้ท่านด้วยล่ะครับบบบบบบบบ…”

         “ก็เพราะตระกูลฉันไม่ได้ใจดีเหมือนตระกูลของเซซิเลียยังไงล่ะะะะะะะ…เจ้าโง่”

          ตอนนั้นเองเซซิเลียบินเข้ามาเกาะเรเวลจากทางด้านหลัง

         “เอ๊ะ!?…ซะ…เซซิเลีย”

          เซซิเลียค่อยๆเอามือกอดที่เอวของเรเวลเบาๆ

         “เซซิเลีย..นะ..นี่มันกลางอากาศนะ..ธะ..เธอจะทำอะไร”

          เรเวลหน้าแดงทันที...พร้อมกับค่อยๆชะเง้อสายตาไปมองด้านหลัง

          เซซิเลียยื่นหน้ามาใกล้แล้วกระซิบข้างหู

         “นี่คือบทลงโทษของคุณในวันนี้นะคะ"

         “เอ๊ะ..?!”

          เด็กสาวจูบไปที่ใบหูของเด็กหนุ่ม..แล้วค่อยๆเลียมันเบาๆ

         “อะ..อึ้ยยยย…0//0..นะ..นี่เธอทะ..อ้ะ..ยะ..อย่านะ…”

          เรเวเลหน้าแดงก่ำพร้อมกับดิ้นไปมา..พยายามขัดขืน

         หลังจากนั้นเซซิเลียงับไปที่หูของเรเวลเบาๆ

          ‘หงับบ’

         “0//0”

          เด็กหนุ่มตัวแข็งทื่อ..ร่วงลงไปกลางอากาศพร้อมกับเด็กสาวที่กอดเขาไว้

         “นะ..นี่พวกเธอเล่นบ้าอะไรกันเนี่ยยยยยยย…”

          อาจารย์เอเรนที่ใช้แอเรียลบินตามมาทีหลัง..มองเห็นเรเวลกับเซซิเลียกำลังร่วงลงไป

          ส่วนเซเลน่ากำลังมองภาพนั้นด้วยสายตาเบิ่งค้างจนแทบถลน

         “คุณหนูเซเลน่า….รีบไปช่วยเขาสิ”

         “คะ..ค่ะ..”

          เซเลน่า..เร่งพลังเวทย์บินด้วยความเร็วสูง…พุ่งเข้าไปคว้าคอเสื้อของเซซิเลียกับเรเวลไว้ได้ทัน..แล้วแยกทั้งคู่ออกจากกันทันที

         “หะ..เห้ออ..ค่อยยังชั่ว..นึกว่าจะร่วงลงไปแล้ว” 

          เรเวลปาดเหงื่อตัวเองในสภาพหน้าแดงก่ำไม่หาย

          ส่วนเซซิเลียเองก็หน้าแดงก่ำไม่ต่างกัน

         “เอาล่ะ…โรงเรียนอยู่ข้างหน้าแล้ว..พวกเธอทั้งสามคนบินกันไปในสภาพนี้แหละ”

         “ค่ะ”

          เซเลน่าหิ้วคอเสื้อเรเวลกับเซซิเลียบินไปยังโรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์..จนในที่สุดก็ถึงที่หมาย

         “ถึงแล้วโว้ยยยย” 

          เซเลน่าโยนเรเวลลงไปกลิ้งกับพื้น

         “วะ..เหวอออออ..เบาๆหน่อยสิครับ”

          ส่วนเซซิเลียเธอค่อยๆประคองขึ้นมาแล้วพาลงอย่างนุ่มนวล

         “ขอบคุณนะคะ..เซเลน่า”

         “ไม่ต้องพูดเพราะขนาดนั้นก็ได้มั้ง”

         “โทษทีนะ...พอดีมันชินปากน่ะ”

          เซซิเลียยิ้มให้เซเลน่า

          ส่วนเรเวลยืนขึ้นมาแล้วก้มมองเสื้อผ้าตัวเองที่เสียหายหลายจุดเนื่องจากต่อสู้กับนักรบเงา

         “เรเวล..เมื่อกี้คุณโกรธฉันมั้ยคะ”

          เซซิเลียวิ่งเข้ามาเกาะแขนเรเวลแล้วยิ้มให้

         “มันก็เคืองๆนิดๆนะ..แต่ถ้ามันทำให้เธอหายงอนได้…ก็ไม่เป็นไรหรอก..”

         “คุณเนี่ยน่ารักจังเลยนะคะ..”

          เซซิเลียเอามือหยิกแก้มเรเวลแล้วหยอกล้อเบาๆ

         “คุณหนูเซซิเลียกับคุณหนูเซเลน่า…หลังจากนี้ช่วยไปรวมตัวที่ลานอเนกประสงค์ด้วยค่ะ…สมาชิกห้องSคนอื่นๆกำลังรอพวกคุณอยู่”

         “ค่ะ/ค่ะ”

         “ส่วนเรเวล..ก่อนจะไปเธอต้องไปเปลี่ยนชุดก่อนนะ…ไปเบิกชุดใหม่ที่ห้องธุรการ..เสร็จแล้วให้รีบไปรวมตัวที่ลานอเนกประสงค์ทันที”

         “ครับ” 

          เรเวลพยักหน้า

         “ห้ามสายนะเข้าใจมั้ย…เพราะมีเรื่องสำคัญมากๆเกี่ยวกับดันเจี้ยนในวันพรุ่งนี้”

          อาจาย์เอเรนกล่าวจบแล้วเดินมุ่งหน้าไปลานอเนกประสงค์

         “แล้วเจอกันนะ..ไอผมขาว”

         “ฉันไปก่อนนะคะ”

          เซเลน่ากับเซซิเลียเดินตามอาจารย์เอเรนไป

         “อืม”

          ส่วนผมรีบมุ่งหน้าไปยังห้องธุระการแล้วเบิกชุดทันที