หลังเหตุการณ์ในสนามสอบ
การทดสอบถูกยุติชั่วคราว
ผู้เข้าสอบถูกพาออกจากพื้นที่
เสียงสับสนดังไปทั่ว
แต่คิรัน—
ไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว
—
ภายในทางเดินลับใต้สมาคมฮันเตอร์
มืด
เงียบ
มีเพียงแสงสีแดงจากระบบนำทางที่ลอยอยู่ตรงหน้า
[ภารกิจหลัก]
ค้นหาความจริงของโครงการผู้ล่า
ความคืบหน้า: 1%
จุดหมายถูกระบุแล้ว
ห้องทดลองหมายเลข 777
คิรันเดินลงไปเรื่อยๆ
ไม่มีเ้าหน้าที่
ไม่มีคนเฝ้า
เหมือนที่นี่ถูกลืมไปนานแล้ว
แต่ยิ่งเดินลึก—
หัวเขายิ่งปวด
ภาพบางอย่างเริ่มกลับมา
เสียงเด็ก
เสียงร้อง
เสียงเครื่องจักร
“…ไม่เอา…”
“…ปล่อย…”
เขาหยุด
หายใจช้าๆ
แล้วเดินต่อ
—
สุดทาง
ประตูเหล็กสีขาวตั้งอยู่
ไม่มีรหัส
ไม่มีมือจับ
มีเพียงข้อความหนึ่ง
ผู้ได้รับสิทธิ์เท่านั้น
คิรันเดินเข้าไป
ทันทีที่อยู่ตรงหน้า
แสงสีฟ้าสแกนผ่านดวงตา
ติ๊ง
ยืนยันตัวตน
หมายเลข: 777
ยินดีต้อนรับกลับ
โลกเหมือนหยุดหมุน
ประตูเปิดออกช้าๆ
—
ห้องขนาดมหึมา
กระจกหลายร้อยบาน
แต่ละบานมีหมายเลข
001
009
031
102
…
เกือบทั้งหมดแตก
บางอันยังมีรอยเื
บางอันยังมีร่างอยู่ข้างใน
ร่างเด็ก
ร่างวัยรุ่น
ทุกคนหลับอยู่
คิรันยืนนิ่ง
ก่อนเดินไปเรื่อยๆ
จนถึงสุดห้อง
กระจกบานหนึ่งยังสมบูรณ์
ข้างหน้ามีป้าย
777
เขามองเข้าไป
แล้วหยุด
ข้างใน—
มีเด็กคนหนึ่ง
อายุประมาณสิบขวบ
กำลังนั่งกอดเข่า
เด็กคนนั้นเงยหน้าขึ้น
หน้าตาเหมือนคิรันทุกอย่าง
เด็กยิ้ม
แล้วพูด
“ในที่สุดก็กลับมา”
คิรันนิ่ง
“…นี่คืออะไร”
เด็กยืนขึ้น
เดินเข้าหากระจก
“นายจำไม่ได้จริงๆ”
“หรือเลือกจะลืม”
คิรันจ้อง
เด็กยกมือขึ้นแตะกระจก
ก่อนพูด
“นายคือรุ่นที่สำเร็จ”
“ส่วนฉัน…”
รอยยิ้มค่อยๆ หายไป
“…คือคนที่ถูกทิ้งไว้”
ทันใดนั้น
เสียงระบบดังขึ้น
[ตรวจพบตัวตนซ้ำ]
[คำเตือน]
ห้ามพบผู้ใช้ต้นแบบ
พื้นทั้งห้องสั่น
กระจกทุกบานเริ่มแตก
ร่างในห้องเริ่มลืมตา
ดวงตาสีแดง
ทีละคู่
ทีละคู่
เสียงดังขึ้นพร้อมกัน
“777…”
“กลับมาแล้ว…”
“ทำไม…”
“ทำไมเป็นาย…”
เงาดำใต้แขนของคิรันเริ่มไหลออกมาเอง
ระบบกระพริบถี่
[แกนกลืนกินตอบสนอง]
[ตรวจพบแกนจำนวนมาก]
[เริ่มการดูดซับอัตโนมัติ]
คิรันเบิกตา
“หยุด!”
แต่สายเกินไป
เงาดำพุ่งออกจากร่าง
ทะลุกระจกหลายบาน
เสียงกรีดร้องดังทั่วห้อง
พลังจำนวนมหาศาลไหลเข้าสู่ตัวเขา
ได้รับค่าประสบการณ์
ได้รับแกนพลัง
ได้รับ—
ได้รับ—
ข้อความขึ้นจนมองไม่ทัน
เด็กในห้อง 777 มองเขาเงียบๆ
ก่อนยิ้มบาง
“…เห็นไหม”
“สุดท้ายนายก็เหมือนพวกเขา”
ทันใดนั้น—
ภาพบนกำแพงเปิดขึ้นเอง
ปรากฏชายสวมหน้ากากสีขาว
เขานั่งอยู่ในห้องมืด
ก่อนพูดช้าๆ
“ยินดีด้วย”
“นายผ่านบททดสอบแรกแล้ว”
คิรันเงยหน้าทันที
ชายคนนั้นยิ้ม
แล้วพูดประโยคหนึ่ง
“ตอนนี้…”
“มาหาฉันได้แล้ว”
ภาพดับ
ทั้งห้องเริ่มพังทลาย
และตรงกลางห้อง—
ประตูลับบานหนึ่งเปิดออกเอง
มีเพียงคำเดียวเขียนอยู่
จุดเริ่มต้น
ตอนต่อไป: ตอนที่ 18 — ผู้สร้างระบบ