มารประหัตถ์ฟ้า (จบ)

บทที่218รวมปฐพีหาญสู้ฟ้า

        เพราะถูกใช้เป็นสถานที่มงคลสมรสเฉพาะวันนี้วันเดียวผาอดีตจึงถูกถอนสิ่งป้องกันทั้งหมดออกไป กำลังคนไม่มี ค่ายกลถูกถอดถอนสามผู้เฒ่าศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่อยู่ สถานที่หวงห้ามเปิดให้คนนอกเข้าได้อย่างอำเภอใจ เมื่อไร้สิ่งป้องกันนี่จึงเป็นโอกาสหายากนับหลายร้อยปี ธรรมบาลปัญญาจึงจำต้องทุ่มสุดพลังที่มี มหาเทวะเทียนหมิงใช้ความแค้นของตั้วซุนหงเป็นคนขัดขวางส่วนพลังที่แผ่พุ่งเข้ามาบุรุษชราใช้ร่างของตนขัดขวางแทน!

        ตูมมมม

        เสียงกึกก้องกัมปนาทดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียงหมากกระดานสีดำบนฝ่ามือของตั้วซุนหงถูกทำลายเป็นผุยผง อาทิตย์อันอัสดงที่ธรรมบาลปัญญาวาดขึ้นระเบิดลุกโหมใส่ผาอดีตวจนะหลายสายมุ่งทำลายธรรมบาลปัญญา ความอึกทึกวุ่นวายกลบลบเสียงที่ชื่นมื่น ผู้คนพากันแตกตื่นหาที่หลบวุ่นวายมีเพียงกองกำลังจากแดนตะวันตกที่นิ่งขรึมรอท่าที

        ความปั่นป่วนยากหาความสงบมวลพลังที่ปั่นป่วนสร้างสิ่งบดบังทัศนียภาพไปสิ้น ผู้คนมองไม่เห็นเหตุการณ์ในขณะนี้ทว่าเหตุการณ์ก่อนหน้า พวกมันล้วนเห็นมหาเทวะเทียนหมิงถูกค่ายกลที่ราวกับกระดานหมากบดขยี้จนแหลกลาน!

        ความแตกตื่นหวาดกลัวเริ่มฉายชัดออกทางแววตาของผู้คนการลงมือของธรรมบาลปัญญาเสริมประสานด้วยเทพดาเร้นกายตั้วซุนหง สองสุดยอดตัวตนสูงสุดในปฐพีเล่นงานพร้อมเพรียงในทีเผลอ ต่อให้เป็นมหาเทวะเทียนหมิงโอกาสรอดก็นับว่ายาก ภาพร่างที่แหลกลานในบัดดลยังคงติดตาของผู้คน

        มหาเทวะเทียนหมิงถูกสังหารจนตกตาย!

        “ความแค้นนี้ยังไม่สาสมแก่ใจข้าด้วยซ้ำนี่น่ะหรือมหาเทวะเทียนหมิง พอเอาเข้าจริงกลับมีเพียงชื่อ"

        ตั้วซุนหงพ่นวาจาออกมาอย่างหยามเหยียดแม้ดวงตาจะมองไม่เห็น แต่สัมผัสของมันมิได้มืดบอด พลังค่ายกลที่แข็งแกร่งที่สุดของมันเมื่อครู่บดขยี้ร่างของมหาเทวะเทียนหมิงจริงๆ พลังชีวิตอันโชติช่วงก็มลายหายไป เป็นสิ่งชี้ชัดแล้วว่าตนสามารถสังหารมันแก้แค้นต่อประมุขแดนเหมันต์ศักดิ์สิทธิ์ลงได้

        ด้านธรรมบาลปัญญาผลลัพธ์ที่มันหวังมีเพียงผาอดีต แต่การที่เห็นตั้วซุนหงจัดการมหาเทวะเทียนหมิงได้ในพริบตาก็สร้างความคลายใจแก่มันเป็นอย่างมากเพราะหากเรื่องจบเร็วมากเท่าไหร่ ผู้บริสุทธิ์ก็พลอยจะไม่ได้รับลูกหลงมากขึ้นเท่านั้น

        “แสดงว่าผลกระทบที่มหาเทวะได้รับจากการต่อสู้กับอวิ๋นเซี่ยวซุนยังไม่หายดีนี่จึงทำให้มันรับมือกับการโจมตีทีเผลอไม่ได้"

        มีเพียงสมมุติฐานเดียวที่ทำให้ธรรมบาลปัญญาคิดได้ถึงการตายของมหาเทวะเทียนหมิงเพราะหากเป็นปกตินี้ ค่ายกลของตั้วซุนหงสมควรเพียงแค่จะสร้างความลำบากและถ่วงเวลาต่อมหาเทวะเท่านั้น

        ขณะที่เหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องภาพร่างที่แหลกลานของมหาเทวะเทียนหมิงทำให้เกิดความแตกตื่นรวมถึงหวาดกลัวแก่ศิษยานุศิษย์มันทุกผู้จึงนิ่งค้างไปต่อไม่ถูก ผู้คนที่ร่วมพิธีสมรสก็ต่างกระเจิดกระเจิง ทว่าพวกมันแม้ยากจะหนีออกจากแดนหวงห้ามหนีจากการต่อสู้ที่วุ่นวาย แต่พวกมันก็หนีออกไปไม่ได้ ประหนึ่งว่าแดนหวงห้ามแห่งนิกายเทวะวจนะได้ปิดตายอีกครั้ง

        ประกอบกับลมเย็นหอบหนึ่งภายใต้เสียงระฆังสวรรค์ที่ดังขึ้นครานั้นทำให้พวกมันรู้สึกหมดเรี่ยวแรงที่จะหาทางออกจากแดนหวงห้าม รวมถึงแดนตะวันออกอาณาเขตแห่งนิกายเทวะวจนะไปแล้ว

        “นี่มันเกิดสิ่งใดขึ้น”

        “หรือนี่เป็นฝีมือของธรรมบาลปัญญาและตั้วซุนหง”

        “หรือพวกมันจะจัดการพวกเราไปด้วย"

        “ไม่นะ ข้ายังไม่อยากตาย"

        “ใครก็ได้ช่วยด้วย"

        จากมหาพิธีอันรื่นเริงกลับกลายเป็นหายนะที่กระชากขวัญของผู้คนตอนนี้มีเพียงตัวตนระดับสูงแห่งนิกายเทวะวจนะที่เข้าสู้กับสองบุรุษชราที่เยียบย่างบนจุดสูงสุดแห่งวจนะปัญญา

        ธรรมบาลปัญญาใช้ร่างกายรับพลังโจมตีของผู้คนมันจึงมีสภาพที่ทุลักทุเลวจนะปัญญาของมันทั้งหมดยังคงเติมลงสู่ดวงอาทิตย์ที่กำลังลุกโหมแผดเผาผาอดีต ตัวของมันจะแตกดับตกตายก็ไม่เป็นไรขอเพียงวันนี้ต้องทำลายผาอดีตให้เห็นคาตา

        ตั้วซุนหงคิดช่วยมันทว่าตรงหน้าเป็นมุทราขจัดมารที่ทอวาบแผ่พุ่งเข้าหา ธรรมบาลมุทราได้ลงมือแล้ว จากนั้นบุตรชายเพียงคนเดียวของธรรมบาลยุทธ์ที่ตายไปก็ลงมือมันที่มีโอกาสได้ขึ้นสืบทอดตำแหน่งธรรมบาลยุทธ์แทนบิดา มาบัดนี้เกิดเรื่องต่อมหาเทวะเทียนหมิงส่งให้อนาคตของมันอาจต้องดับวูบ มันจึงมีโทสะและความแค้นต่อสองชราอย่างหาที่สุดมิได้

        “เจ้าพวกบัดซบข้าจะส่งพวกเจ้าไปสู่ปรโลกเพื่อบันดาลโทสะเดี๋ยวนี้!”

        วจนะยุทธ์แผ่พุ่งออกเคลื่อนไปตามปฐพีอาศัยวจนะมุทราของธรรมบาลมุทรานำหน้า เบิกทะลวงค่ายกลปาฏิหาริย์กระดานหมาก ชกหมัดที่ราวกับอัสนีผ่าฟาดเข้าหาตั้วซุนหง

        สองบุรุษชราย่ำแย่แต่เป้าหมายของพวกมันนับว่าสัมฤทธิ์ผล ตกตายตอนนี้ก็ไม่เสียดาย ทว่าคราวตายของพวกมันยังมาไม่ถึงคำสั่งจากแดนตะวันตกรวดเร็วยิ่งกว่าสายฟ้า ปู้ชิงเถากับเส้าเทียนให้สัญญาณ นี่คือโอกาสอันเหมาะสมโอกาสที่จะเปลี่ยนแปลงโฉมหน้าปฐพีแห่งนี้

        “กำราบเทวะวจนะ!”

        แดนตะวันตกตั้งแต่แพทย์ไร้นามถูกกล่าวหาว่าเป็นคนร้ายพวกมันล้วนทำตัวสงบเสงี่ยมราวกับไม่มีปากเสียง ไม่มีน้ำใจต่อแพทย์ไร้นาม มิหนำซ้ำยังส่งเสริมวิหารปัญญาแห่งนิกายเทวะวจนะในการตามล่าแพทย์ไร้นามทว่าเหล่านั้นล้วนเป็นแผน และก็เป็นแผนของแพทย์ไร้นามเอง กระดาษสีชาที่มีรอยฉีกขาดคือคำสั่งการแพทย์ไร้นามล้วนส่งให้พวกมันต้องทำเช่นนั้น พวกมันได้แต่จำใจต้องทำตามคำสั่ง มาบัดนี้ถึงคราวที่พวกมันต้องทำตามหัวใจของตนเองแล้ว

        เพื่อสืบสานปณิธาณของแพทย์ไร้นาม

        พวกมันจะเปิดสงครามกับนิกายเทวะวจนะ!

        “เจ้าพวกคนจากแดนตะวันตก”

        “เหตุใดพวกมันจึงหันอาวุธใส่พวกเรา"

        “มิใช่พวกมันเข้าร่วมกับวิหารปัญญาหรอกหรือ"

        “หรือพวกมันก็ทรยศ!”

        ปู้ชิงเถากระโดดมายืนขวางเบื้องหน้าธรรมบาลปัญญาไว้พลางประกาศก้อง

        “พวกข้ามิได้ทรยศใครแต่พวกข้าทำเพื่อความถูกต้อง ทำเพื่อปฐพี จะมิยอมให้เทวะวจนะกดขี่ปฐพีแห่งนี้อีกต่อไปแล้ว!”

        เห็นการแตกดับแหลกลานของมหาเทวะเทียนหมิงเหล่าคนที่สนับสนุนแพทย์ไร้นามจากแดนตะวันตกก็พลันบังเกิดความมั่นใจ หากไร้ซึ่งมหาเทวะเทียนหมิงพวกมันก็มีโอกาสที่จะเปลี่ยนแปลงปฐพีแห่งนี้ ปลาเล็กอย่างพวกมันก็มีโอกาสที่จะรุมทึ้งกินเนื้อของปลาใหญ่!

        ปู้ชิงเถาเสมอมามิใช่เอาแต่ลุ่มหลงในความสบายและลาปยศสรรเสริญที่ดินแดนตะวันตกมันทุ่มเทฝึกปรือพลังฝือมือรวมถึงตีความทำความเข้าใจในมหาวิถีเจ็ดดาราอยู่ทุกคืนวันมิหนำซ้ำมันยังถ่ายทอดมหาวิถีเจ็ดดาราแก่คนในพรรค รวมถึงพันธมิตรแห่งแดนตะวันตกอย่างมุ่งมั่นเสมอมาพรรคเอกยาจก รวมถึงพรรคใหญ่ที่เคยเป็นสุนัขรับใช้ถูกมองว่าไร้ซึ่งพลังปาฏิหาริย์ไร้พรสวรรค์ที่จะฝึกปรือและทัดเทียมศิษยานุศิษย์แห่งนิกายเทวะวจนะ ทว่านับแต่พวกมันฝึกมหาวิถีเจ็ดดารามหาวิถีที่กำเนิดจากพลังแห่งคน พลังแห่งความมุมานะ ความต่างชั้นของพลังปาฏิหาริย์กับพวกมันจึงไม่มีอีกต่อไปความลึกล้ำของมหาวิถีเจ็ดดาราที่ถูกบัญญัติขึ้นโดยแพทย์ไร้นาม ส่งเสริมให้พวกมันทัดเทียมกับเทวะวจนะ!

        ไม่เพียงแต่สามพรรคใหญ่จากแดนตะวันตกสี่พรรคใหญ่จากแดนตะวันออกที่ผลัดเปลี่ยนประมุขรุ่นใหม่ก็เฉกเช่นเดียวกัน พวกมันตกอยู่ภายใต้อาณัติของนิกายเทวะวจนะมามากเกินพอแล้วปฏิบัติตามคำสั่งโดยไม่สนผิดชอบชั่วดีราวกับสุนัขรับใช้มานานเกินพอ พอได้รับการเกลี่ยกล่อมอย่างลับๆจากสามพรรคใหญ่แห่งแดนตะวันตก ได้รับแรงผลักดันและคืนความมีศักดิ์ศรีที่หายไปอย่างเนิ่นนานของพวกมันสี่พรรคใหญ่จากแดนตะวันออกจึงหันหน้าเข้าร่วมกับสามพรรคจากแดนตะวันตก เจ็ดพรรคใหญ่จึงรวมเป็นหนึ่งอีกครั้งมหาวิถีเจ็ดดาราจึงถูกเผยแพร่อย่างแพร่หลาย เจ็ดพรรคใหญ่จากที่เคยเป็นสุนัขให้แก่นิกายเทวะวจนะบัดนี้ได้เป็นพันธมิตรกันเพื่อเคียงข้างกับแพทย์ไร้นามแล้ว

        “บัดซบ เจ้าพวกสี่พรรคใหญ่ก็ทรยศพวกเรา"

        “ข้าว่าแล้วอย่างไรพวกมันก็เคยเป็นพวกผู้ฝึกญาณ พวกมันเคยทรยศหักหลังพวกที่อยู่ในวิถีเดียวกันได้ไฉนจะแว้งกัดพวกเรามิได้”

        “เช่นนั้นก็สังหารมันให้หมดสังหารพวกทรยศเหล่านี้"

        “อะไรกันนี่มันลมปราณบ้าอะไร เหตุใดจึงทัดเทียมกับมหาวิถีเทวะวจนะของพวกเราได้"

        เส้าเทียนทะยานกายลงตรงหน้าของตั้วซุนหงกล่าวอย่างเทิดทูนว่า

        “นี่ก็คือลมปราณเจ็ดดาราลมปราณที่ถูกบัญญัติขึ้นโดยแพทย์ไร้นามน้องร่วมสาบานเรา ลมปราณแห่งปฐพีที่จะมากำราบลมปราณฟ้าที่เอารัดเอาเปรียบอย่างพวกเจ้า"

        ทั้งปู้ชิงเถาและเส้าเทียนต่างก็ฝึกปรือลมปราณเจ็ดดารามาอย่างหนักหน่วงระดับขั้นทะลวงรุดหน้าเกินกว่าผู้อื่นไปไกล หมัดที่นำพาความเวิ้งแห่งจักรวาลก็พวยพุ่งออกทั้งสองใช้ดาราสลายจันทร์รับพลังโจมตีช่วยเหลือธรรมบาลปัญญาและตั้วซุนหงได้อย่างพร้อมเพรียง

        ตูมมม

        หลังเสียงกึกก้องเป็นเจียวมิ่งที่เหินร่างเข้ามารับร่างของธรรมบาลปัญญาที่ถลาคืนกลับหลังเพราะแรงสะท้อนจากการปะทะไว้

        “อาจารย์ท่านเป็นไรหรือไม่"

        ธรรมบาลปัญญามองดูศิษย์ตนพลางส่ายศีรษะ

        “เจ้าไม่สมควรมายุ่งกับเรื่องนี้"

        เจียวมิ่งกล่าวอย่างราบเรียบนิ่งสงบว่า

        “ในเมื่ออาจารย์ได้เลือกเส้นทางแล้วข้าเองก็มีเส้นทางที่เลือกเช่นเดียวกัน"

        ธรรมบาลปัญญารู้ว่าศิษย์ผู้นี้มีเหตุและผลถึงขั้นรู้แจ้งนางคงเห็นสัจธรรมความเป็นจริงนั่นแล้ว บุรุษชราจึงไม่คิดห้ามหรือกล่าวอันใดกับศิษย์ตนอีกเป็นปู้ชิงเถากับเส้าเทียนที่ทะยานกายมาหยุดยืนตรงหน้าบุรุษชราพลางประสานมือกล่าวอย่างพร้อมเพรียง

        “ผู้อาวุโสพวกเรามีสิ่งหนึ่งคิดกล่าวต่อท่าน แม้ว่าคำพูดนี้จะดูเข้าข้างและเอนเอียงอยู่บ้าง แต่แน่นอนว่านี่คือเรื่องจริง"

        “น้องร่วมสาบานของพวกเราเป็นคนดีมดซักตัว แมลงซักฝูง มันยังมิกล้าฆ่า เช่นนั้นย่อมเป็นไปไม่ได้ที่มันจะสังหารล้างผู้บริสุทธิ์”

        ธรรมบาลปัญญาเห็นความรักใคร่ในมิตรภาพจากใจจริงผ่านทางแววตาบุรุษหนุ่มทั้งสองก็รู้สึกชื่นชมมิตรภาพเช่นนี้นับว่าหาได้ยากนักมันจึงยิ้มออกมาพลางกล่าวว่า

        “เรื่องนั้นข้ารู้แล้วเพราะข้าเองก็ประสบกับจิตใจแลตัวตนของมันมากับตัว"

        ได้ยินวาจาของบุรุษชราปู้ชิงเถากับเส้าเทียนก็เบิกตาขึ้นด้วยความยินดี

        “กล่าวเช่นนี้แสดงว่าท่านเคยเจอกับมันแล้ว"

        “ท่านรู้หรือไม่ว่าตอนนี้มันอยู่ที่ใด”

        กล่าวถึงฮุ่ยจวินธรรมบาลปัญญาก็มีสีหน้าที่เป็นห่วงขึ้น เพราะพวกมันล้วนมีประสบการย้อนคืนสู่อดีต และการย้อนคืนครานั้นเป็นผลให้ไม่ทราบว่าอีกฝ่ายเป็นตายร้ายดีประการใดจะหลุดพ้นหรือจมจ่อมสู่ห้วงอดีตแห่งอนันตกาลหรือไม่

        เห็นสีหน้าที่ไม่สู้ดีของธรรมบาลปัญญาปู้ชิงเถากับเส้าเทียนก็พลันรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา ขณะจะกล่าวถาม ธรรมบาลปัญญาก็พลันกล่าวว่า

        “แม้พบพานกันได้ไม่นานแต่ข้ากลับเชื่อในตัวมัน หากเป็นมันต้องไม่เป็นอะไรแน่"

        มีเพียงความเชื่อมั่นจึงจะหล่อเลี้ยงซึ่งความหวังปู้ชิงเถากับเส้าเทียนจึงต่างผงกศีรษะพลางกำชับอาวุธในมือหันหน้าเข้าหาเหล่าคนจากนิกายเทวะวจนะ

        “เช่นนั้นจนกว่ามันจะมาพวกเราจะเปิดทางเพื่อปณิธานของมัน!”

        ความวุ่นวายในแดนหวงห้ามแห่งนิกายเทวะวจนะดำเนินไปภายนอกกำแพงนิกาย เหล่าผู้ฝึกญาณเดนตายที่รวมตัวก็เริ่มเคลื่อนแผนการที่วางไว้

        แม้แแผ่นฟ้าจะสูงเกินเอื้อม  ทว่าผืนปฐพีกำลังก่อรวมเพื่ออาจหาญต่อกรฟ้า!