สัตย์สาบานแห่งดวงดาว

ช่วงเวลานี้ยังไม่ดึกมากนัก

หลังผ่านไปหนึ่งก้านธูป เปลวไฟตรงปลายธูปในมือยูรันก็ดับลง

ท่ามกลางบรรยากาศอันโศกเศร้า ยูรันกลับตบมือเบา ๆ หนึ่งครั้ง

“เอาละ ขั้นตอนต่อไป”

ทุกคนเงยหน้าขึ้นมองเขาพร้อมกัน

“ข้าขอตัวไปฝังพวงน้อยหน่าและวางค่ายกลก่อน พวกท่านก็ใช้เวลานี้ปรับอารมณ์กันไปนะ”

เขาชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้า

“เที่ยงคืนพวกเราค่อยมารวมตัวกันดูดอกเห็ดยักษ์”

“...”

ยังไม่ทันมีผู้ใดกล่าวอะไร ร่างของยูรันก็หายวับไปจากกลางอากาศทันที

ทิ้งให้ผู้คนซึ่งยังไม่ทันหลุดพ้นจากความเศร้าโศก นั่งมึนงงอยู่ทั่วทั้งลาน

เมื่อครู่พวกเขายังร่วมพิธีส่งวิญญาณอันศักดิ์สิทธิ์และงดงามอยู่เลย เหตุใดพริบตาเดียวจึงเปลี่ยนมาเตรียมชมการระเบิดโกดังได้?

หนานอวี้ใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตา ก่อนบ่นออกมาอย่างอดไม่ได้

“ศิษย์น้องไม่คิดจะร้องไห้บ้างหรืออย่างไร? คนทั้งคฤหาสน์ร้องไห้กันหมด มีเพียงเขาคนเดียวที่ยังทำหน้าเฉย”

นางเงยหน้ามองทิศทางที่ยูรันหายตัวไป

“จิตใจของเขาทำด้วยอะไรกัน เหตุใดจึงแข็งถึงเพียงนี้?”

ไป๋หลิงนิ่งเงียบครู่หนึ่ง ก่อนตอบเสียงเบา

“ข้าไม่คิดว่าเขาไม่รู้สึกอะไร”

“แล้วเหตุใดจึงไม่ร้อง?”

ไป๋หลิงมองดวงดาวบนท้องฟ้า

“บางทีเขาอาจผ่านการจากลามามากเสียจนเข้าใจแล้วว่า น้ำตาไม่ใช่วิธีเดียวในการแสดงความอาลัย”

ลู่เหยียนหนิงพยักหน้าเห็นด้วย

“เขาไม่ได้ร้องไห้ แต่ทุกสิ่งที่ทำให้ท่านยายในคืนนี้ ย่อมแสดงความรู้สึกได้ชัดเจนยิ่งกว่าน้ำตาเสียอีก”

หนานอวี้ครุ่นคิดตามอยู่พักหนึ่ง ก่อนพยักหน้าอย่างยอมรับ

“ก็จริง...”

นางเว้นไปเล็กน้อย ก่อนดวงตาจะเป็นประกายขึ้นมา

“ว่าแต่พวกเราต้องไปรวมตัวดูดอกเห็ดยักษ์ที่ใด?”

“...”

ทุกคนหันมามองนางพร้อมกัน

ดูเหมือนหนานอวี้จะปรับอารมณ์ของตนเองได้เร็วกว่าที่คาดเอาไว้มาก

ลู่ชิงถานเช็ดน้ำตาบนใบหน้า ก่อนประคองมารดาของตนให้ลุกขึ้น

“พวกเราเข้าไปข้างในกันก่อนเถอะเจ้าค่ะ รอท่านพี่กลับมาแล้วค่อยออกมาดู... ดอกเห็ดยักษ์พร้อมกัน”

ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย

ไป๋จิ้งเหวินหันไปทางบ่าวรับใช้และผู้คุ้มกันซึ่งยังรวมตัวกันอยู่ทั่วลาน

“พวกเจ้าแยกย้ายกันไปพักผ่อนเถอะ สำหรับคืนนี้ พิธีส่งวิญญาณถือว่าเสร็จสิ้นแล้ว”

“ขอรับ!”

“เจ้าค่ะ!”

คนของตระกูลไป๋ประสานมือคารวะไปยังดวงดาวบนฟากฟ้าเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนทยอยแยกย้ายกันไป

ส่วนไป๋จิ้งเหวิน ไป๋หลิง ลู่เหยียนหนิง ลู่ชิงถาน หนานอวี้ และองครักษ์จางกลับมารวมตัวกันภายในห้องทำงาน

เมื่อทุกคนนั่งลงแล้ว ไป๋หลิงจึงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น

“สรุปแล้วเย่อ้าวเทียนกำลังวางแผนอะไรกันแน่?”

นางขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ข้าพอเข้าใจว่าเขาต้องการตัวข้า และคิดใช้แผนช่วยสาวงามเพื่อสร้างบุญคุณ แต่ข้ายังไม่เข้าใจว่าการกระทำทั้งหมดเชื่อมโยงกับตระกูลเสิ่นและตระกูลจงอย่างไร”

หนานอวี้ไม่ได้ตอบคำถามในทันที กลับมองศิษย์พี่ด้วยความเป็นห่วง

“ศิษย์พี่รอง ท่านไม่เป็นอะไรแล้วหรือ?”

ไป๋หลิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้ามองดวงดาวซึ่งยังสามารถมองเห็นได้จากหน้าต่าง

“ข้าย่อมยังเสียใจ แต่ท่านยายจากไปโดยไม่มีสิ่งใดค้างคา ข้าเองก็ไม่ควรทำให้นางต้องเป็นห่วง”

นางสูดหายใจลึก แล้วพยายามยิ้มออกมา

“อีกอย่าง ศิษย์น้องคงไม่อยากเห็นข้าจมอยู่กับความเศร้าไปตลอด”

ไป๋หลิงเลียนแบบน้ำเสียงของยูรัน

“เขาคงพูดว่า ‘มีแต่พวกโง่เท่านั้นแหละที่จมอยู่กับความโศกเศร้า คนตายจากไปอย่างสงบแล้ว พวกเจ้าจะนั่งร้องไห้ให้เขาเป็นห่วงทำไม?’”

ทุกคนภายในห้องนิ่งคิด ก่อนพยักหน้าพร้อมกัน

“เหมือนมาก”

“เขาต้องพูดเช่นนี้แน่นอน”

แม้แต่ลู่เหยียนหนิงยังอดอมยิ้มไม่ได้

เมื่อบรรยากาศผ่อนคลายลง นางจึงเริ่มอธิบาย

“จากเอกสารที่ยูรันตรวจสอบ ตระกูลเสิ่นกับตระกูลจงร่วมมือกันมาระยะหนึ่งแล้ว”

“ตระกูลเสิ่นใช้เงินกว้านซื้อแร่จากเมืองหลอมศิลาและพื้นที่โดยรอบ ขณะที่ตระกูลจงควบคุมเส้นทางขนส่งและซื้อตัวพ่อค้ารายย่อย เพื่อไม่ให้มีผู้ใดส่งวัตถุดิบให้ตระกูลไป๋”

ไป๋จิ้งเหวินพยักหน้า

“ช่วงนี้สินค้าประเภทแร่ขาดแคลนอย่างผิดปกติ ราคายังสูงขึ้นถึงสามเท่า ที่แท้เป็นฝีมือของพวกมัน”

ลู่ชิงถานกล่าวต่อ

“เป้าหมายคือทำให้ตระกูลไป๋ไม่มีวัตถุดิบส่งมอบตามสัญญา เมื่อผิดสัญญาหลายฉบับพร้อมกัน พวกท่านก็ต้องจ่ายค่าชดเชยจำนวนมหาศาล”

“หลังจากนั้นพวกมันจะปล่อยข่าวว่าตระกูลไป๋กำลังล้มละลาย ทำให้คู่ค้าถอนตัวและเจ้าหนี้เข้ามาทวงเงินพร้อมกัน”

ลู่เหยียนหนิงรับช่วงต่อ

“เมื่อตระกูลไป๋ขาดเงินหมุนเวียน ตระกูลเสิ่นกับตระกูลจงก็จะส่งคนเข้ามาซื้อร้านค้า โกดัง เส้นทางการค้า และสัญญาต่าง ๆ ในราคาถูก”

“หากไม่ยอมขาย เจ้าหนี้ซึ่งถูกพวกมันซื้อตัวเอาไว้แล้วก็จะยื่นเรื่องยึดทรัพย์”

สีหน้าของไป๋หลิงเย็นชาลงเรื่อย ๆ

“ส่วนเย่อ้าวเทียนจะรอจนตระกูลของข้าหมดหนทาง แล้วปรากฏตัวในฐานะผู้ช่วยเหลือ?”

“ถูกต้อง”

หนานอวี้ตบโต๊ะอย่างไม่พอใจ

“ไอ้สารเลวนั่นคงเสนอตัวช่วยเจรจากับตระกูลเสิ่น โดยมีเงื่อนไขให้ท่านแต่งงานกับมัน!”

ไป๋หลิงแค่นเสียงเย็น

“ทั้งที่ทุกอย่างเป็นแผนซึ่งพวกมันร่วมมือกันสร้างขึ้นตั้งแต่แรก”

“ยังไม่หมดเพียงเท่านั้นเจ้าค่ะ”

ลู่ชิงถานกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

“หลังตระกูลไป๋ล่มสลาย อำนาจการค้าในเมืองจะตกอยู่ในมือตระกูลเสิ่นกับตระกูลจงเกือบทั้งหมด จากนั้นเป้าหมายต่อไปก็คือตระกูลลู่”

“พวกมันจะตัดเส้นทางสมุนไพร บีบให้ตระกูลของข้าผิดสัญญาส่งมอบโอสถ แล้วใช้วิธีเดียวกันยึดกิจการทั้งหมด”

ไป๋หลิงหันไปมองนาง

“แล้วเหตุใดพวกมันจึงต้องการตัวเจ้า?”

ลู่ชิงถานลังเลอยู่เล็กน้อย ก่อนตอบ

“เพราะร่างกายของข้าเป็นกายาพิเศษ สามารถถูกใช้เป็นเตาหลอมได้ หากเป็นไปตามสิ่งที่ท่านพี่คาดการณ์ หลังตระกูลลู่พ่ายแพ้ ข้าจะถูกส่งให้ตระกูลจง”

ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะ

องครักษ์จางกำหมัดแน่น ขณะที่ลู่เหยียนหนิงมีแววตาเย็นเยียบ

หนานอวี้จึงรีบเล่าถึงแผนอีกส่วนหนึ่ง

“ส่วนเหมืองร้างฝั่งตะวันตก พวกมันเตรียมค่ายกลผนึกปราณ สัตว์อสูร และโจรปลอมเอาไว้แล้ว”

“พวกมันคงส่งข่าวลวงบางอย่างมาหลอกให้ศิษย์พี่รองออกไปตรวจสอบ ข้าเองก็น่าจะติดตามไปด้วย”

“เมื่อพวกเราติดกับ เย่อ้าวเทียนก็จะกระโดดลงมาจากตำแหน่งที่เตรียมไว้ เอาชนะสัตว์อสูรซึ่งถูกควบคุม แสร้งรับการโจมตีแทนพวกเรา แล้วทำตัวเป็นวีรบุรุษช่วยสาวงาม!”

ไป๋หลิงเริ่มมองเห็นภาพทั้งหมด

“เท่ากับว่าเขาต้องการสร้างบุญคุณกับข้าสองชั้น”

“ชั้นแรกคือช่วยชีวิตจากกับดักซึ่งพวกมันสร้างขึ้นเอง ส่วนชั้นที่สองคือช่วยตระกูลไป๋จากวิกฤตที่พวกมันร่วมกันก่อขึ้น”

“ใช่”

ลู่เหยียนหนิงพยักหน้า

“หากเจ้าปฏิเสธการแต่งงาน ผู้คนภายนอกก็จะมองว่าเจ้าไม่รู้จักตอบแทนบุญคุณ ทั้งที่ความจริงแล้วเขาคือหนึ่งในผู้ที่ทำลายตระกูลของเจ้า”

ไป๋จิ้งเหวินสูดหายใจลึก

“แผนการละเอียดและชั่วช้ายิ่งนัก พวกมันวางกับดักเอาไว้แทบทุกทางแล้ว”

หนานอวี้กลับมีสีหน้าประหลาด

“แต่ว่าศิษย์น้องบอกว่าแผนนี้ปัญญาอ่อนมากนะ”

“...”

ทุกคนเงียบลงพร้อมกัน

ลู่ชิงถานกล่าวอย่างระมัดระวัง

“บางทีคำว่า ‘ปัญญาอ่อน’ ของท่านพี่ อาจไม่ได้ใช้มาตรฐานเดียวกับคนทั่วไปก็ได้เจ้าค่ะ”

ทุกคนครุ่นคิด ก่อนพยักหน้าเห็นด้วยอีกครั้ง

หลังจากนั่งรออยู่พักหนึ่ง ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออก

ยูรันเดินเข้ามาด้วยท่าทางสบาย ๆ ไม่มีแม้แต่ฝุ่นติดเสื้อผ้า ราวกับเพิ่งออกไปเดินเล่นภายในสวน ไม่ได้ลอบเข้าไปวางระเบิดตามโกดังของศัตรูทั่วทั้งเมือง

“อ้าว อยู่ที่นี่กันเองหรือ ข้าหาตั้งนาน”

ทุกคนหันมามองเขาพร้อมกัน

หนานอวี้รีบถาม

“เจ้าไปจัดการทุกอย่างเสร็จแล้วหรือ?”

“เสร็จแล้ว เร็วกว่าที่คิดนิดหน่อย”

ยูรันเดินไปนั่งลง ก่อนรินชาให้ตนเอง

“ข้ามีข่าวดีหนึ่งเรื่องกับข่าวร้ายอีกหนึ่งเรื่อง”

ไม่มีผู้ใดรีบถาม เพราะเริ่มเรียนรู้แล้วว่าข่าวดีและข่าวร้ายของยูรัน มักไม่ได้มีความหมายเหมือนของคนทั่วไป

ยูรันกล่าวต่อเอง

“ข่าวดีคือข้าเดินเข้าไปตรง ๆ แล้วฝังพวงน้อยหน่าไว้กลางโกดังของพวกมันเรียบร้อยแล้ว”

ไป๋หลิงเลิกคิ้ว

“เดินเข้าไปตรง ๆ?”

“อืม ผู้คุ้มกันยืนเฝ้ากันเต็มไปหมด แต่ไม่มีผู้ใดมองเห็นข้า ข้าจึงไม่จำเป็นต้องแอบ”

“...”

ยูรันจิบชาหนึ่งคำ ก่อนกล่าวต่ออย่างเป็นธรรมชาติ

“นอกจากโกดังของตระกูลเสิ่นกับตระกูลจงแล้ว ข้ายังฝังไว้ในโกดังของตระกูลไป๋และตระกูลลู่ด้วย”

“อะไรนะ?!”

ไป๋จิ้งเหวินลุกพรวดขึ้น

แม้แต่ไป๋หลิงยังเบิกตากว้าง

“เหตุใดเจ้าต้องระเบิดโกดังของพวกเราด้วย?”

“เพื่อไม่ให้พวกมันสงสัย”

ยูรันตอบราวกับเป็นเรื่องธรรมดา

“หากมีเพียงโกดังของสองตระกูลนั้นถูกทำลาย ต่อให้โง่เพียงใดก็ต้องรู้ว่าถูกจงใจเล่นงาน แต่หากโกดังของตระกูลไป๋ระเบิดไปพร้อมกัน พวกมันจะคิดว่าเป็นฝีมือของศัตรูจากภายนอก หรือไม่ก็สมบัติบางอย่างเกิดปัญหา”

เขายกนิ้วขึ้น

“ข้าเลือกเฉพาะโกดังที่มีของไม่สำคัญมากนัก ความเสียหายสามารถชดเชยได้ด้วยการซื้อแร่จากนอกเมือง หรือใช้เงินที่พวกมันต้องจ่ายหลังผิดสัญญาก็ได้”

ไป๋จิ้งเหวินขมวดคิ้ว

“แต่ตอนนี้ตระกูลไป๋ไม่มีเงินมากพอจะซื้อแร่จากนอกเมืองจำนวนมหาศาล”

“อ๋อ ท่านแม่ไป๋ไม่ต้องกังวล”

ยูรันวางถ้วยชาลง

“ข้ารวย”